ေမာင္ပိန္လို မလုပ္ေၾကး
တစ္ခါက ေမာင္ပိန္လို႕ေခၚတဲ့ အရက္သမားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေန႕သူက အရက္ေလး တေထြေထြနဲ႕ သူတို႕ရပ္ကြက္နားက ဘုရားကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘုရားေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေလွကားက တက္လာရင္း ေဘးဘီ၀ဲယာနံရံေပၚမွာ သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ပံုေတြကိုလည္း ၾကည့္လာ တယ္။ ငါးပါးသီလကို က်ဴးလြန္မိရင္ ငရဲမွာ ဘယ္လို၀ဋ္ခံရတယ္ဆိုတာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမ်ားက သီလတစ္ပါးျခင္းဆီအတြက္ကို ဘုရားဖူးေတြ သိရေလေအာင္ နံရံေပၚမွာ ေသခ်ာသရုပ္ေဖာ္ထားတယ္။ ေမာင္ပိန္လည္း ေစာင္းတန္းတေလွ်ာက္ တက္လာရင္း နံရံက သရုပ္ေဖာ္ပံုေတြနဲ႕ စာေတြကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း သူ႕ရဲ႕အသံ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္နဲ႕ အသံထြက္ ဖတ္လာမိတယ္။
” ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ “ – အင္း.. သူ႕အသက္မသတ္ရ ဆိုတာကို သတ္တာကိုး။ ခံ..ခံ ..။ ဒီလိုကံမ်ဳိး က်ဴးလြန္သူေတြ ငရဲမွာခံရ.. နည္းေတာင္နည္းေသး။ ကိုယ့္အသားပဲ ကိုယ္ဆိတ္ၾကည့္ဦး.. နာတတ္ၾကေသတာ။ သူမ်ားအသက္တစ္ေခ်ာင္းကို မဆင္မျခင္ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္တာ..ငရဲက်တာ နည္းေတာင္နည္းေသး..။
ဘုရားဖူးလာသူေတြက ေမာင္ပိန္အသံ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ကို ၾကားေတာ့ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒါက သူ႕ကို လူေတြ စိတ္၀င္စားေလေအာင္ အျမဲထြင္ေလ့ရွိတဲ့ ေမာင္ပိန္ရဲ႕ အကြက္ရိုးႀကီးေပါ့။
” အဒိႏၷာဒါနာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ “ – ၾသ… သူတစ္ပါးပစၥည္း အေခ်ာင္လိုခ်င္၊ ခိုးခ်င္သူေတြ၊ ဒီလိုငရဲမ်ဳိး က်မယ္ဆိုတာ မသိသား ဆိုး၀ါးႏိုင္လိုက္တာ …။ ကိုယ့္ရွိတာေလးနဲ႕ မေရာင့္ရဲႏိုင္ဘူး။ သူမ်ားပစၥည္းလိုခ်င္မ်က္စိရွိေတာ့ စာရိထၳက ပ်က္စီးၿပီေပါ့။ ကိုယ္စရိတ္နဲ႕ ကိုယ္သြားေပေရာ႕..။
ေမာင္ပိန္ကေတာ့ အာေပါင္အာရင္း သန္သန္နဲ႕ စြတ္တင္ေနေလတယ္။ သူ႕အနားမွာ ရွိေနတဲ့ ဘုရားဖူးေတြက ေမာင္ပိန္ဆီက ပ်ံ႕လြင့္လာတဲ့ အရက္နံ႕ တစ္ေထာင္းေထာင္းကို ႏွာေခါင္းအုပ္လွ်က္က ေမာင္ပိန္ရဲ႕ တတိယမွတ္ခ်က္ကို စိတ္၀င္တစားျဖစ္လာၾကတယ္။ မ်က္ႏွာေတြကေတာ့ ၿပံဳးေစ့ေစ့နဲ႕ေပါ့။
” ကာေမသုမိစၦာစာရာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ “ - သူမ်ားသားမယား ျပစ္မွားခ်င္ေသးတယ္။ လူ႕စည္း ဘီလူးစည္း နားမလည္ၾကဘူး..။ ေအာ့ႏွလံုးနာလိုက္တာ။ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြ ငရဲက်တာ မဆန္းဘူး။ နည္းေတာင္နည္းေသး ။
ဘုရားဖူးေတြက နီးစပ္ရာကို လက္ေတြတို႕ၾကေလၿပီ။ ေမာင္ပိန္လည္း သူ႕ကို လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ေလေတာ့ စိတ္ေတြ တက္ၾကြလာၿပီး အသံကို မူလကထက္ ပိုျမွင့္လိုက္တယ္။
” မုသာ၀ါဒါ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ “ – အိိုး.. ဟိုး လိမ္ညာေျပာလို႕ ငရဲမွာတန္းစီ ေနရသူ ေတြ ေအာတိုက္ပါလား။ ကိုယ့္သိကၡာ ကိုယ္မငဲ့.. ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္မလံု လွ်ာအရိုးမရွိတိုင္း လိမ္ခ်င္သူေတြ ငရဲအိုးထဲ က်.. က်….ေခါင္းစိုက္ၿပီးကို က်ပါေစဗ်ာ..။
ဘုရားဖူလာသူေတြရဲ႕ အာရံုစူးစိုက္မွဳက ေမာင္ပိန္ကို ေသြးနထင္ေရာက္သြားေစေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပံုေတြၾကည့္… စာေတြဖတ္.. ပါးစပ္က ေတာေျပာ ေတာင္ေျပာ ေအာ္လာလိုက္တာ.. ၅ပါးသီလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးသီလကို သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ပံုေနရာလည္း ေရာက္ေရာ… သူ႕နေဘး ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ အကဲခပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ….
” သူရာေမရယ …ယ…ယ….မဇၨပၸမာဒဌာနာ …..
ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ..မိ..မိ…”
“…ဘာ….”
” ေသရည္ေသရက္ကို ေရွာင္က်ဥ္ရမယ္.. ဟုတ္လား..။ ေဟ့..ေဟ့…ဒီမွာ ငပိန္႕ကို အခ်ဥ္မွတ္လို႕လား ။ ငပိန္႕ကို ဆရာလာမလုပ္ၾက နဲ႕..။ ေမြးထဲက အရက္ပုလင္းဖက္ေမြးလာတာ။ ငရဲလည္း ငါမမွဳဘူး။ ေသာက္ခ်င္ရာ ေသာက္မယ္ကြ… ေဂ့ ….. ”
ေမာင္ပိန္ရဲ႕ ေဂ့ကနဲ ေလခ်င္တက္သံလည္းဆံုးေရာ ဘုရားဖူးေတြရဲ႕ ၀ါးကနဲရယ္လိုက္သံေတြက ဘုရားေစာင္းတန္းမွာ နားေနတဲ့ ခိုတစ္အုပ္ေတာင္ လန္႕ပ်ံသြားေတာ့တယ္။
ကြၽန္မတို႕ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါတေကာေကာေနၾကၿပီး၊ သူမ်ားမ်က္ေခ်းသာျမင္တတ္ၿပီး၊ ကိုယ္မ်က္ေခ်းကိုယ္မျမင္တတ္သူ ေမာင္ပိန္လို လူစားမ်ဳိးေတြကို မၾကာခဏေတြ႕ျမင္ေနရေလတိုင္း ဒီပံုျပင္ေလးထဲက ဘုရားဖူးပရိသတ္ေတြလိုပဲ မရိုးႏိုင္ပဲ မျပံဳးပဲနဲ႕ ၀ါးလံုးကြဲ ရယ္ျဖစ္္မိပါတယ္။ ကြၽန္မတို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမာင္ပိန္လို လူစားေတြ အမ်ားႀကီးပဲရွင့္..။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Topics: ၿပံဳးေထ့ေထ့ | 15 Comments »
ငါးခ်ဥ္စားၾကသူမ်ား
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက…..
ရြာတစ္ရြာမွာ ေမာင္ႏုဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာအေမတစ္ခု သားတစ္ခုျဖစ္ၿပီး ဆင္းရဲ ႏြမ္းပါးေပမယ့္ မုဆိုးမအေမအိုႀကီးကို ေကာက္စိုက္၊ ပ်ဳိးႏွဳတ္၊ သူရင္းငွါးအလုပ္လုပ္ရင္း ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးေနတဲ့ သားလိမ္မာတစ္ဦးဆိုရင္လည္း မမွားဖူးလို႕ေျပာရမွာပါဘဲ။ ေမာင္ႏုအေမဟာ ေမာင္ႏုကို သူအသက္ထင္ရွား ရွိေနစဥ္မွာ စိတ္ခ်ရေလေအာင္ အိမ္ေထာင္ရက္သားခ် ေပးခ်င္ေပမယ့္ သားျဖစ္သူ ေမာင္ႏုဟာ ရည္းစားသနာရွိဖို႕ေ၀းေလစြ၊ အေမကိုယ္တိုင္က ေခၽြးမေလးေတြလိုက္ရွာဖို႕ မ၀့ံရဲလွေလေအာင္ ဘ၀အက်ဳိးေပးနည္း ရုပ္ဆိုးလွသူတစ္ဦးျဖစ္ေနလို႕ပါဘဲ။ ေမာင္ႏုဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ရရ မွန္တစ္ခါသာေသခ်ာၾကည့္ဘူးတယ္။ သူလူပ်ဳိ္ေပါက္အရြယ္ အေမမရွိခင္ အေမ သနပ္ခါးလိမ္းတဲ့့ မွန္အကြဲေလးနဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကို မထင္မွတ္ပဲ ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ သူေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားမိတယ္။ သူ႕ဆံပင္ေတြက သန္စြမ္းတယ္။ ေတာသားပီပီ လုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ရလို႕ ခႏာကိုယ္က ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းရွိတယ္။ အသားက မျဖဴေပမယ့္ လတ္တယ္ေျပာလို႕ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာ သူ႕မ်က္ႏွာကို ရုပ္ဆိုးေလေအာင္ ဖ်က္ဆီးေနတာက သူ႕ရဲ႕ သြားေတြပါဘဲ။
ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႕ပါးစပ္ထဲက ၀ါထိန္ေနတဲ့သြားေတြက မညီမညာရတဲ့အထဲ၊ ေခါထြက္၊ ေငါထြက္လို႕ ေတာင္တစ္ ေခ်ာင္း ေျမာက္တစ္ေခ်ာင္းေပါက္ေနလိုက္တာ စကားေျပာမလို႕ ပါးစပ္မ်ား ဟလိုက္ရင္ ေျပာင္းဖူးေစ့ေတြမ်ား က်ဲပက္ထား သလို။ သူ႕ပါးစပ္ကို ပိတ္လို႕မရေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားတဲ့ သြားေတြက ညီညာမွဳမရွိပဲ ထိုးေထာင္ထြက္ေနတာ။ ဒီသြားေတြေၾကာင့္ သူက ရြက္ၾကမ္း ရည္ႀကိဳအဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ရုပ္ဆိုးတဲ့ အဆင့္ကိုေရာက္ေနရတာ။ ေတာ္ယံုဂ်ီက်ေနတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားဆို “ ေဟ့ ေမာင္ႏုေခၚလိုက္ရမလား ” ဆို ေျခာက္လိုက္တာနဲ႔ ပတ္ေတာပိတ္ တိတ္သြားရေလတာ။ ဒီသြားေတြ ေၾကာင့္ ရွက္လို႕ စကားေျပာရင္ လက္ကေလးနဲ႕ ကြယ္ကာကြယ္ကာ ေျပာရတယ္။ ဒီသြားေတြေၾကာင့္ ပဲ ရြာကအပ်ဳိေတြက အခ်င္းခ်င္း “ ညည္းတို႕ လင္ဆန္ေရြးေနၾကေနာ္.. ေတာ္ၾကာ ေမာင္ႏုနဲ႕ ညားလိမ့္မယ္ ” လို႕ ရယ္ေသြးသြမ္းၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ေမာင္ႏုဟာ ဘယ္မွသိပ္မသြားဘူး။ အလုပ္နဲ႕လက္မျပတ္လုပ္၊ ၿပီးရင္ အေမအိုႀကီးျပဳစု.. ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ဘ၀အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးရတယ္။ ရြာထဲက လူငယ္အုပ္စုေတြထဲမွာ ေမာင္ႏုကို မေတြ႕ရသေလာက္ပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူလည္းေလ ပုထုစဥ္လူသားေပမို႕ ေမာင္ႏုတစ္ေယာက္ သူ သူရင္းငွားလုပ္ရတဲ့ ရြာလည္က အရီးေက်ာ့သမီး မယ္ေဖာ့ကို ေန႕တစ္ဓူ၀ေတြ႕ျမင္ရင္း ေမတၱာသက္၀င္မိေလတယ္။ မယ္ေဖာ့ေလးက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ မဟုတ္ေပမယ့္ ခ်စ္စဖြယ္ညိဳေခ်ာ ၊ လိမ္မာယဥ္ေက်းသူေလးပါဘဲ။ အရီးေက်ာ့က လူႀကီးပီပီ ေမာင္ႏုသူ႕သမီး အေပၚ စိတ္၀င္စားေနတာ ရိပ္မိတယ္။ အေသာက္အစားလည္းကင္း၊ ဖင္ေပါ့ေပါ့နဲ႕ အလုပ္ကို မခိုမကပ္က်ဳိးစားတဲ့ လူယံုသူရင္းငွားမို႕ ေမာင္ႏုကို သေဘာက်သလိုရွိေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ဆိုးရြားလွတဲ့သြားေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ သမီးျဖစ္သူနဲ႕သေဘာတူဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။ မယ္ေဖာ့ကလည္း ေမာင္ႏုတစ္ေယာက္ သူမသိငါပိုးလုပ္ေနတာ သိေနေပမယ့္ ဒီလိုတစ္ေန႕လံုးမေျပာနဲ႕ တစ္မိနစ္ေလာက္ ထိုင္ၾကည့္တာေတာင္ အဆင္မေျပေလေအာင္ ရုပ္ဆိုးေလတဲ့ ေမာင္ႏုကို ခင္မင္ယံုကလြဲလို႕ သူ႕ရဲ႕စာရင္းထဲ လံုး၀မွ ထည့္မထားပါဘူး။
တစ္ေန႔ ေမာင္ႏုက သူ႕အေမကိုေျပာတယ္။ “အေမ.. ကၽြန္ေတာ္ နက္ျဖန္ည တစ္ဖက္ရြာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ညအိပ္သြားရမယ္။ မသြားခင္ ငါးခ်ဥ္ဟင္းေလး စားခ်င္တယ္ဗ်ာ..။ မနက္ျဖန္ တစ္ရက္ေလာက္ ခ်က္ေကၽြးပါလား ” လို႕ အေမကို ပူဆာေလတယ္။ အေမကလည္း “ ငါ့သား စားခ်င္ရင္ အေမခ်က္ေကၽြးရမွာေပါ့ ” လို႕ေျပာၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နနခ်က္ေကၽြးေလတယ္။ အဲ့ဒီေန႕က ေမာင္ႏုလည္း သူစားခ်င္တဲ့ ငါးခ်ဥ္ဟင္းဆိုေတာ့ ေန႕ေရာ ညပါစားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ တြယ္ၿပီး ညေရာက္ေတာ့ အေမအိုႀကီးကို ႏွဳတ္ဆက္လို႕ တစ္ဖက္ရြာကို ခရီးထြက္ခဲ့ေလတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေယာက္ထဲ ခရီးထြက္လာလိုက္တာ တစ္ဖက္ရြာထိပ္က ဇရပ္ႀကီးဆီေရာက္လာၿပီး ဇရပ္ထဲက ခဏ၀င္ ခရီးတစ္ေထာက္နားေလတယ္။
ေလကေလးက တျဖဴးျဖဴးနဲ႕ ဇရပ္ကတိုင္ကိုမွီရင္း အနားယူလိုက္တာ စားလာတဲ့ ငါးခ်ဥ္ဟင္းနဲ႕ ထမင္းဆိပ္ တက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ သြားပါေလေရာ။ အိပ္ေမာက်လို႕ တေခါေခါေဟာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း အဲ့ဒီ ဇရပ္ကို အပိုင္စိုးရထားတဲ့ ဇရပ္ေစာင့္ဘီလူးက “ သယ္.. ဘာအသံပါလိမ့္.. ငါအရွင္ အိပ္မရေအာင္ နားအေႏွာက္ယွက္ေပးလိုက္တာ.. ” ဆို လာအၾကည့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပြင့္၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေမာင္ႏုကို ေတြ႕ေလတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႕ ေမာင္ႏုကိုဖမ္းစားပစ္မွလို႕ က်ဳံး၀ါးေနတုန္း ဘီလူးႏွာေခါင္းထဲ ေမႊးရန႕ံတစ္ခု ရလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ဘီလူးလဲ ႏွာေခါင္းေလး ရွဳ႕ံပြရွဳ႕ံပြလုပ္လို႕ အနံ႕ခံလိုက္ေတာ့ ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ အိပ္ေနတဲ့ ေမာင္ႏုပါးစပ္ထဲက ငါးခ်ဥ္န႕ံကိုရလိုက္ၿပီး သြားရည္တစ္မွ်ားမွ်ားက်လာေလတယ္။ ဒါနဲ႕ ဘီလူးလည္း အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ေမာင္ႏုရဲ႕ေဘးမွာ စပ္က်မတ္က်ထိုင္လို႕၊ ေမာင္ႏုပါးစပ္ထဲက ေတာင္တစ္ေခ်ာင္း၊ ေျမာက္တစ္ေခ်ာင္းေပါက္ေနတဲ့ သြားေတြကို ဘီလူးတို႕ရဲ႕တန္ခိုးနဲ႕ မနာမက်င္ရေလေအာင္ တစ္ေခ်ာင္းၿပီးတစ္ေခ်ာင္း ျဖဳတ္ယူလို႕ သြားၾကားထံမွာကပ္ၿငိက်န္ေနတဲ့ ငါးခ်ဥ္ေတြကို စိမ္ေျပနေျပ စုတ္ၿပီး စားေနေလေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ေမာင္ႏုသြားမွာ ကပ္သမွ် ငါးခ်ဥ္ေတြ စားအၿပီးမွာေတာ့ ဘီလူးပါ ငါးခ်ဥ္ဆိပ္တက္လာၿပီး သူ႕ဗိမၼာန္မွာ ျပန္အိပ္ေလေတာ့တယ္။
မနက္မိုးလင္းလာေတာ့ ေမာင္ႏုလည္း အိပ္ရာကထလို႕ လုပ္စရာရွိတာေတြလုပ္အၿပီး မြန္းမတိမ္း ေနမျပင္းခင္ သူ႕ရြာကို အေသာ့ျပန္လာခဲ့တယ္။ ရြာကို ျပန္အ၀င္မွာ သူ႕ကိုေတြ႕တဲ့ ရြာလူေတြက ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္လုပ္ၾကတယ္။“ မင္း. ေမာင္ႏုပါေနာ္..” ဆိုတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေမးခြန္းေတြ ေမးတာခံရတယ္။ ရြာထိပ္ေရတြင္းမွာ ေသာက္ေရခ်ဳိခပ္ေနၾကတဲ့ အပ်ဳိမေတြကလည္း သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး တီးတိုးသဖန္းပိုးလုပ္ေနသလို၊ အရင္က ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုတဲ ကေလးတစ္ခ်ဳိ႕ေတာင္ ထူးထူး ဆန္းဆန္း သူ႕ေနာက္က လိုက္လာလို႕။ အိမ္၀ိုင္းထဲ ၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေမကိုယ္တိုင္က “ ေမာင္ႏု.. သားဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ..။ ငါ့သား ေခ်ာလာလိုက္တာ။ မင္းသြားေတြ ဘယ္လုိ လုပ္လိုက္လဲ.. ဟင္ ” ဆိုၿပီး ေမးလာေလေတာ့ ေမာင္ႏုလည္း ၀ုန္းကနဲ မွန္အကြဲေလး အေျပးယူၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ပ။ သူ႕သြားေတြ စီရရီနဲ႕ ျဖဴစင္ညီညာလွပေနပါေရာ့လား။ ေမာင္ႏုရုပ္ကလည္း အရင္ကနဲ႕ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ေအာင္ကို ေယာက်ာ္းပီပီသသနဲ႕ လွပလို႕ေနေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပံုျပင္ေလးကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ေမာင္ႏုဟာ ယခင္ေမာင္ႏုမဟုတ္ေတာ့လို႕ အရီးေက်ာ့လည္း မယ္ေဖာ့နဲ႕သေဘာတူ ေပးစားတာေၾကာင့္ သူခ်စ္သူနဲ႕အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာရာသက္ပန္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္သြားရေတာ့သတဲ့။ ေမာင္ႏုသြားေလးေတြကို ပုလဲသြယ္လိုစီတန္း ညီညာသြားတာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဘီလူးကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူးတဲ့။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္..။
……………………….@………………………..
ဒီပံုျပင္ေလးကို ခ်က္ႀကီးက သူ႕ရဲ႕ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္္ ငတုတ္က မနက္ေစာေစာ ခပ္ေထြေထြရွိေနတုန္း ေျပာျပတာကို နားေထာင္လိုက္ရတယ္။ သူေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ငတုတ္ကို သူ႕ကိုယ္တာထဲက အရက္တစ္စိတ္ မွ်တိုက္လိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေျပာခိုင္းတယ္။ ခ်က္ႀကီး ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္တယ္။ နားေထာင္ၿပီးတာနဲ႕ ခ်က္ႀကီး အိမ္ကို တစ္ခ်ဳိးထဲ သုတ္ေခ်တင္ေလေတာ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္ထြက္ေတာ့မယ့္ မာတာမိခင္ကို ေဆးေပါ့လိပ္မီးညွိ ေနတုန္း လက္မတင္ေလး မွီလိုက္တယ္။
“ အေမ.. ဒီေန႕ ဘာဟင္းခ်က္လဲ..”
“ မနက္ေစာေစာ ဒီအေရေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္လာၿပီး ငါ့ကို ဘာလာရစ္ဦးမလို႕လဲ..။ ဘာမွမခ်က္ထားဘူး။ ခ်က္စရာပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး။ ထမင္းတစ္လံုးပဲ တည္ထားတယ္။ ဆားျဖဴးသာ စားေပေတာ့ ”
“ ဟာ.. အေမကလဲ.. ကၽြန္ေတာ္ဆိုေျပာဖို႕ခ်ည္းပဲ။ ငါးခ်ဥ္ဟင္းေလးစာခ်င္လို႕ပါ.. ခ်က္ေကၽြးပါဗ်ာ..”
” ဘာ.. ငါးခ်ဥ္ဟင္းဟုတ္လား..။ ငါးခ်ဥ္ေစ်းမ်ား ေပါ့ေသးေသးမွတ္လို႕။ ၾကက္သားထက္ေတာင္ ေစ်းႀကီးေသးတာ။ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္ မိဘကိုဘာမွ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္မရ။ အရက္ေလးက တျမျမနဲ႕။ ဟိုလပ္ယား၊ ဒီလပ္ယားနဲ႔။ ဟိုစားခ်င္ ဒီစားခ်င္ အာသီသေလးကရွိေသး။ ရူးသလို ေပါသလိုနဲ႕ ။ အလိုက္ကန္းဆိုးကို မသိဘူး။ ေသသြားတဲ့ နင့္အေဖပဲေကာင္းတယ္..။ ငါ့ကို ဒီ.. ဒုကၡအိုးကြဲနဲ႕ ထားခဲ့တယ္.. ဟင္း ”
“ ဟာ..အေမကလဲ ကၽြန္ေတာ္ေစ်းဖိုးေပးမွာေပါ့။ မေန႕က ကူေရာင္းေပးထားတာေလးေတြ ေကာ္မရွင္ရထားတယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ညေနတစ္ရာတစ္ကြက္ ေပါက္ထားေသး တယ္ဗ်။ အေမဒီေန႕ အ၀တ္ေလွ်ာ္မထြက္ပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ ”
ခ်က္ႀကီးက သူ႕ရဲ႕အေရာင္လြင့္ညစ္ေပေနတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အေနာက္အိပ္ကပ္ထဲက လိပ္ထည့္ထား တဲ့ ပိုက္ဆံကို ထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမလက္ထဲကို ပိုက္ဆံႏွစ္ေထာင္ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ လက္ထဲက ပိုက္ဆံကို ေဇာင့္ကနဲယူၿပီး ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႕ ထြက္သြားတဲ့ အေမရဲဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ၿပီး “ အေမ ေကာင္းေကာင္းေလးခ်က္ပါေနာ္..” လို႕ေအာ္လိုက္ေသးတယ္။
ၿပီးေတာ့ အိက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲက ျပားခ်က္ေနတဲ့ စီးကရက္ကို ထုတ္မီးညွိလိုက္တယ္။ မီးခိုမွ်င္တမ္း ထဲမွာေတာ့ သူတစ္ဖက္သတ္ ခ်စ္ရတဲ့ ေႏြမရဲ႕ သမင္မ်က္လံုးနဲ႕ လမင္းမ်က္ႏွာကို ျမင္ေနမိတယ္။ ေႏြမက လမ္းထိပ္က ဆံပင္အလွျပင္ဆိုင္က။ ခ်က္ႀကီးမ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ေႏြမသည္သာ အလွ နတ္သမီး။ ခ်က္ႀကီးကို လူေတြက အရူးအေပါလို႕ဆိုရင္ သတ္ပစ္ခ်င္ေအာင္ေဒါသ ထြက္မိေပမယ့္ ေႏြမက “ ကိုခ်က္ႀကီးက ရူးေပါေပါသာေနတာ ခိုင္းရင္ေသခ်ာလုပ္ေပးတယ္ေတာ့။ ခင္ဖို႕သိပ္ေကာင္းတာပဲ ” လို႕မ်ား ေျပာလိုက္ရင္ သေဘာေတြေခြ႕ေနတာ။ တိုင္ဆိုင္လိုက္ပံုကခ်က္ႀကီးက ငတုတ္ေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ထဲက ေမာင္ႏုလိုပဲ သြားေတြက ထြန္ျခစ္လို ေငါၿပီး ေခါထြက္ေနတာ။ ပံုျပင္ထဲကလိုမ်ား ျပန္သာေကာင္းသြားရင္ ေႏြမေလးကို သူခ်ဥ္းကပ္ရတာ ဒီထက္ပိုလြယ္မွာ။ သူ႕ကိုျပန္ခ်စ္လာမွာ။ မေတာ္ ေႏြမက သူ႕ကိုလိုက္ေနတဲ့ ဗြီဒီယိုဆိုင္က ေကာင္ကို ျပန္အေျဖေပးလိုက္ရင္ သူေနာက္ ေကာက္က်မွာ။ သူ႕အၾကံကို ဘယ္သူမွေပးမသိပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ဒီညပဲ အျမန္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ဒါနဲ႕ အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ငါးခ်ဥ္ဟင္းကို ေန႕၊ ည အၿပီတြယ္ၿပီး ညဖက္မွွာေတာ့ သူက သရဲေရာ၊ ဘီလူးရိွတယ္လို႕ ငတုတ္ေျပာဘူးတဲ့ လမ္းထိပ္ ေညာင္ပင္ေအာက္က ဟိုးအရင္ ကင္းတဲလုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာေလးကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ သြားၾကားမွာ ကပ္ေနတဲ့ ငါးခ်ဥ္ေတြ ေျပာင္သြားမွာစိုးလို႕ ခါတိုင္းလို ထမင္းစားၿပီး ေရေတာင္မေသာက္ခဲ့ဘူး။ ည၁၀နာရီေလာက္မွာ ဗီြဒီယိုရံုက အသာေလးလစ္ထြက္လာလို႕ အေမပုတို႕ဆိုင္မွာ ရဲေဆးတစ္ပက္၀င္တင္ၿပီး ေညာင္ပင္ေအာက္က ကင္းတဲဆီတက္ေနလိုက္တယ္။ အေမကေတာ့ ညစဥ္အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနက် ခ်က္ႀကီးကို သတိျပဳမိမယ္ မထင္ပါဘူး။ ကင္းတဲေပၚမွာ မ်က္စိေလးမွိတ္လို႕ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရင္း ခ်က္ႀကီးရင္ေတြ တစ္ဒိန္းဒိန္းခုန္ေနတယ္။ ေမာင္ႏုလို အိပ္ေမာက်သြားဖို႕ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႕ေတြးမိတယ္။ ခ်က္ႀကီး ကင္းတဲေပၚေရာက္ေနတာ တစ္နာရီမကေတာ့.. ႏွစ္နာရီနီးပါး ရွိေနၿပီ။ ျခင္ေတြကလည္းတ၀ီ၀ီ။ ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ စြဲစြဲငင္ငင္ အူလိုက္သံနဲ႕၊ ေလအေ၀ွ႕မွာ ေညာင္ရြက္အခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္မိသံ တစ္ရွဲရွဲေၾကာင့္ ခ်က္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာထဲ စိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဒါနဲ႕ ၀တ္လာတဲ့ ပုဆိုးေလးကို ေျခေရာ၊ ေခါင္းေရာလံုေအာင္ ေကြးေကြးေလး ျခံဳလိုက္တယ္။
တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေမွးကနဲ ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ သူအိပ္ေနတဲ့ ကင္းတဲေလး သိမ့္ကနဲ တုန္သြားတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ကင္းတဲကို ေလွခါးက တစ္ဆင့္တက္လာၿပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။ လွခ်င္လြန္း လို႕သာ ဒီလိုၾကံရတာ။ ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲထသြားတယ္။ ခ်က္ႀကီး ပုဆိုးျခံဳထဲက လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ၿပီး အားတင္းကာ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚက ပုဆိုးကို ဘီလူးဖယ္ခ်ိန္မွာ အသင့္ျဖစ္ ေနေအာင္ ပါးစပ္ေလးမ်ားေတာင္ အဆင္သင့္ဟထားေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူထင္သလို မျဖစ္လာပါဘူး။ “ ဖုန္း ” ကနဲေနေအာင္ အကန္ခံလိုက္ရလို႕ ခ်က္ႀကီးေက်ာေကာ့တက္ သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အကန္မွာေတာ့ “ ေအာင္မေလးဗ်.. ေၾကာက္ပါၿပီဗ်..” ဆို ငုတ္တုတ္ထိုင္မိလွ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညကင္းလွည့္တဲ့ ပတ္တေရာင္။
နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ မသကာၤမွုဳနဲ႕ အဖမ္းခံထားရတဲ့ ခ်က္ႀကီးကို အေမက ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး ရဲစခန္းမွာလာေတြ႕ရတယ္။ ခ်က္ႀကီးကေတာ့ အခ်ဳပ္သံတိုင္ေတြထဲၾကားမွာ။ ရပ္ကြက္ထဲကေန ခ်က္ႀကီး ဘာမ်ားျဖစ္တာပါလိမ့္လို႕ လာေမးတဲ့သူမရွိပါဘူး။ ခ်က္ႀကီးအေၾကာင္း လည္း ဘယ္သူမွ တခုတ္တရ ေျပာမေနၾကပါဘူး။ ခ်က္ႀကီးကလည္း သံဓိ႒ာန္ခ်ထားတယ္။ ကင္းတဲေပၚ ဘာတက္လုပ္လည္းလို႕ သူ႕ကိုဘယ္သူကပဲ ေမးလာလာ ဘူးခံေနလိုက္မယ္လို႕ေပါ့။
(ပံုမ်ားကို Google မွယူသံုးပါတယ္ရွင္။ မူရင္းေရးဆြဲသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္စြာ..)
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Topics: ၀တၳဳ | 7 Comments »
အရူးလြယ္အိတ္
လြယ္အိတ္ဆိုတာကို မူႀကိဳအရြယ္ ေက်ာင္းစတက္ထဲက စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ရတာပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက အခုလို ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ မေပၚေသးဘူး ေပါ့့။ “က၀” လြယ္အိတ္ေသးေသးနီနီေလးကို အေမက ေပးလြယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တယ္ဟုတ္တဲ့ငါဆို လြယ္အိတ္လြယ္ရတာကို ဂုဏ္ယူေနခဲ့မိ တာ။ ဒီလိုနဲ႕ ျပည္တြင္းျဖစ္ ပိတ္လြယ္အိတ္ေလးေတြကို အထက္တန္းေက်ာင္းေရာက္တဲ့အထိ မျဖစ္မေန လြယ္ခဲ့ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္ျပန္ ေတာ့လည္း ရုပ္ရွင္ထဲက မမတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြ ဒီဇိုင္းပံုတူဖမ္းလို႕ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္လက္မွာ အျဖစ္ပိုက္လို႕ လြယ္အိတ္ကို ဆက္လြယ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္၊ အဲ့ဒီအရြယ္မွာေတာ့ ပန္းဖြားလွလွေလးေတြပါတဲ့ ကခ်င္လြယ္အိတ္ေတြ ေခာတ္စားခဲ့တာေပါ့။ ေနာက္.. ေက်ာ္သူ လြယ္အိတ္ဆိုၿပီး ေထာင္လိုက္အစင္းေတြနဲ႕ လြယ္အိတ္ အႀကီးႀကီး ေတြေခာတ္စားလိုက္ေသးတယ္။ ေခာတ္အဆက္ဆက္ ဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း၊ ျပည္ပက ေက်ာပိုးအိတ္ အေရာင္ေသြးစံု၊ ဒီဇိုင္းစံုေတြ ေပၚလာေပမယ့္ ျပည္တြင္းျဖစ္ လြယ္အိတ္ေတြက မတိမ္ေကာခဲ့ပါဘူး။
ျမေသြးနီလည္း လြယ္အိတ္ေတြကို မက္မက္စက္စက္ လြယ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ လြယ္ရံုတင္မက လြယ္အိတ္ထဲမွာ စံုစီနဖာထည့္ရတာလည္း အလြန္ကို ၀ါသနာပါလွပါတယ္။ ျမေသြးနီငယ္ငယ္ထဲက လြယ္အိတ္ ပြပြႀကီးေတြဆို အေသႀကိဳက္ခဲ့တာေပါ့။ ထည့္ခ်င္သမွ်အကုန္သိမ္းက်ဳံးထည့္ေတာ့တာေလ။ မိန္းကေလးဆိုေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာျပန္ေတာ့ လြယ္အိတ္ေနရာမွာ အစားထိုးလို႕ ဆလင္းဘက္လို႕ေခၚၾကတဲ့အိတ္ေတြ လြယ္လာရ ျပန္တယ္။ ျမေသြးနီကေတာ့ လြယ္အိတ္ဆို စလြယ္သိုင္းလြယ္လို႕ရမွ လြယ္အိတ္လို႕ သတ္မွတ္ခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ပုခံုးမွာလြယ္ထားရလည္း လြယ္အိတ္ပဲေပါ့ေနာ္။ အရူးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေလးပါထပ္ျဖည့္ခ်င္တာကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း အရူးကပံုမွန္အသိစိတ္မရွိေလေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္ရာ စံုနီနဖာကို သူ႕လြယ္အိတ္ေကာက္ထည့္တာ။ ျမေသြးနီကေတာ့ ( တစ္ခါတစ္ခါ လြတ္..လြတ္ သြားတာေလးကလြဲလို႕) ပံုမွန္အသိစိတ္ေလးရွိေပမယ့္ ထင္သမွ်၊ ျမင္သမွ် ဒီအိတ္ႀကီးထဲ ေကာက္ေကာက္ထည့္တတ္သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျမေသြးနီလြယ္တဲ့ အိတ္ဆို အျမဲတမ္း ေဖာင္းကားေန၊ နင့္ေနေအာင္ ေလးေနတတ္တာပါ။ အိတ္တစ္လံုးကို ဓာတ္က်မိၿပီဆိုရင္ လည္း ၃..၄..၅လေလာက္ မလဲစတမ္းကို လြယ္ေနေတာ့တာ။ အေရာင္၊ ဒီဇိုင္းဆန္းျပား လြန္းတာ လည္း မႀကိဳက္တတ္ေလေတာ့ ၀ယ္လိုက္သမွ်အိတ္က ညိဳရင္ညိဳ၊ မညိဳရင္မဲဘဲ။ က်န္တဲ့အေရာင္က ခပ္ရွားရွား။ အိတ္ဆိုရင္လည္း ပံုသ႑ာန္ တိတိက်က် အိတ္မ်ဳိးလံုး၀မွ မႀကိဳက္တတ္။ ေသးေသး ေကြးေကြး မႀကိဳက္။ ႀကီးမွ။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့အိအိ အိတ္ေလးေတြမွ ႀကိဳက္တတ္တာ။ ( လက္ေဆာင္ေပးခ်င္သူေတြ ေသခ်ာသိရေလေအာင္ ၾကံဳတုန္းေၾကာ္ျငာ၀င္ထားတာ) ျမေသြးနီမလြယ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အိတ္ေတြဆို ႀကိဳးျပတ္ရင္ျပတ္၊ မျပတ္ရင္ အတြင္းခ်ဳပ္သားေတြျပဳတ္ရင္ျပဳတ္။ ဒါမွသာအဲ့ဒီအိတ္ကို လြယ္ျခင္းအမွဳက စြန္႕လႊတ္တာ။ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ လိမ္ပိန္ၿပီးလြယ္ေန ေတာ့တာ။
အခုလို အစပ်ဳိးေျခဆင္းေနတာ အေကာင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ျမေသြးနီကိုယ္တိုင္ သမုတ္ထားတဲ့ အရူးလြယ္အိတ္လို႕ေခၚတဲ့ ျမေသြးနီရဲ႕ ေလာေလာလတ္လတ္ ဓာတ္က်ၿပီးလြယ္ေနတဲ့ ဆလင္းဘက္အိတ္ႀကီးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္မိလို႕ပါ။ ဒီအိတ္ႀကီးကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လတုန္းက ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ရခဲ့ေလတာ။ ဘယ္သူေပးတာလည္း ဟင္..ဟင္… လို႕ မေမးနဲ႕။ ေျပာဘူး။ သတ္လိုက္..။ အိတ္အသစ္ကလည္း ျမေသြးနီ အႀကိဳက္ ေတာ္ေတာ္ေလးထည့္သိုလုိ႕ရၿပီးေတာ့ အတြင္းအျပင္မွာ အိတ္အေသးေလးေတြ ၅အိတ္ေလာက္ ထပ္ေဆာင္းပါေနေတာ့ ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေပါ့။ အသစ္ေလးရယ္လို႕မွ မညွာတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးကို ဆန္႕သေလာက္ထည့္ေတာ့တာ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါပီပီ စာေရးဖို႕ ကုန္ၾကမ္းရွာရင္း တစ္ေန႕တစ္ေန႕ တနင့္တပိုးလြယ္လြယ္ေနရတဲ့ ဒီအိတ္ကို မ်က္စိက်မိသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ စာဖတ္သူေတြကို ျမေသြးနီအိတ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ားအျမဲ ထည့္သယ္သြားတတ္သလဲဆိုတာ ေျပာျပခ်င္လာမိတယ္။ သည္းညည္းခံၿပီး အတူတူၾကည့္လိုက္ရေအာင္ေနာ္။
ဒီယပ္ေတာင္ေလးက ေခြၽးတစ္ၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေအာင္ အိုက္တတ္လြန္းသူ ကြၽန္မအတြက္မပါမျဖစ္။ သူ႕အရင္တစ္ေခ်ာင္းက ေပ်ာက္သြားလို႕ ဒါေလးကိုေတာ့ မေပ်ာက္ရေလေအာင္ သတိေလးထားေနရတယ္။
ဒါေလးကေတာ့ ပိုက္ဆံထည့္တာ။ အနီးကပ္ဆြဲရိုက္ထားလို႕ႀကီးေနတာ။ ပိုက္ဆံကို မေခါက္ပဲ အလ်ားလိုက္ ထည့္ေလာက္ေအာင္ေလးပဲ ရွည္တယ္။ အထဲမွာေတာ့ ပိုက္ဆံကနည္းနည္း၊ လူအထင္ႀကီးေအာင္ စကၠဴစုတ္္ေတြ ထည့္ထားရတာေပါ့။
Miss Dior ေရေမႊးပုလင္းပိစိေလး..။ သူကလည္း အေရးအေၾကာင္း သံုးရေလေအာင္ ထည့္ထားရတယ္။
ဒီကန္းထရီးအိတ္ေလးကေတာ့ ေသာ့ေပါင္းစံုထည့္တာ။ ရံုးေသာ့၊ အိမ္ေသာ့၊ ရွိသမွ်ေသာ့။
ဒါက Save The Aged အလွဴျဖတ္ပိုင္းေဘာက္ျခာ။ သြားရင္းလာရင္း အဖြဲ႕အတြက္လည္း အလွဴေငြေကာက္ေပးရေသးတယ္ရွင့္။
ဒီစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္ကမပါမျဖစ္။ စပ္စပ္စုစု မွတ္တတ္သူဆိုေတာ့.. ေမ့ကလည္းေမ့တတ္ေတာ့ တစ္ခုခုဆို ေကာက္မွတ္ေပေတာ့တာပဲ။ ေဘာပင္ကေတာ့ ေပ်ာက္လို႕လြန္းလို႕ ေတာ္ရိေရာ္ရိ ေရးေကာင္းရင္ကိုရၿပီ။
သူ႕အသံကိုယ္မၾကား၊ ကိုယ့္အသံကိုယ္ျပန္ၾကားေနရတဲ့ Samsung ဖုန္းအစုတ္ေလးနဲ႕ ပါရမီျဖည့္ ဘက္ထရီခ်ာခ်ာေလးေပါ့။
အလွျပင္ပစၥည္းက ႏွဳတ္ခမ္းဆိုးေဆးႏွစ္ေခ်ာင္း၊ မက္စ္ကာရာ၊ ကရင္ပတ္ဖ္နဲ႕ ဘီးတစ္ေခ်ာင္းဆို ေတာ္ေတာ္ေလး လွတပတျဖစ္သြားၿပီ။
လိပ္စာကဒ္ဘူးေလးကလည္း ပါဦးမွ။
Fujifilm A850အစုတ္ေလးပါ။ သူ႕ခမ်ာလည္း ရိုက္လြန္းအားၾကီးလို႕ အသက္မနည္းဆက္ေနရရွာတာ။ ရိုက္တာကေတာ့ ဘာရိုက္သလဲမေမးနဲ႕။ ေခြး၂ေကာင္ကိုက္လည္း ရိုက္တာပဲ။ ဓာတ္ႀကိဳးေတြ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတာလည္း ရိုက္တာပဲ။ တိမ္ေတြေျပးေနရင္လည္း ရိုက္တာပဲ။ စပြန္စာလုပ္ေပး မယ့္သူမ်ားရွိရင္ ” Mya Thway Ni – One Lady Photo Exhibition Show ” ဆိုၿပီးေတာင္ လုပ္လိုက္ခ်င္မိေသး။ 
ဘက္ထရီေျခာက္၄လံုးက ေဆာင္ထားရေသးတယ္။ စ်ာန္၀င္ၿပီး ရိုက္ေနတုန္း ဘက္ထရီကုန္လို႕ ဗ်ာမ်ားခဲ့ဘူးၿပီးၿပီေလ။
ထီးတစ္လက္ကလည္းပါမွ။ အသားေတာ္ႏုႏု ေနခမွာစိုးမိတယ္ေလ…. ခြိ..။
Address Book ေလးေပါ့။ ေခါင္းထဲဘယ္ေတာ့မွ မမွတ္ဘူး။ ဒီထဲမွာပဲ။
သူက ” မရွိမျဖစ္စတစ္ခ္ ” ။ သူနဲ႕ပဲ ထည့္ႇ၊ သယ္၊ ကဲ့၊ ကူး ေနရတာ။
French Kitty တံဆိပ္ေနကာမ်က္မွန္ေလး။ ဘာ.. အလွအပႀကိဳက္..ဟုတ္လား။ မ်က္လံုးအားနည္းသူရွင့္..။ အလင္းေရာင္စူးစူးေတြ လံုး…….၀မွ မခံႏိုင္လို႕။ ဘုရားစူး.. မွန္တာေျပာရင္ ကြန္နက္ရွင္ ၂၄နာရီ ဆက္တိုက္ေကာင္းရပါေစ့။
ကဲ.. ဖတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ဖတ္ေနလိုက္တာ ပစၥည္းအမယ္ဘယ္ႏွမ်ဳိးဆိုတာေတာင္ မေရမိဘူးမဟုတ္လား။ ထည့္ထားတာ တကယ့္ကို အမ်ားႀကီး ပဲေနာ္္။ ၾကည့္ပါဦး။
ဒီအိတ္ေလးတစ္အိတ္ထဲ ဒီေလာက္ထည့္ထားတာ..။ သူ႕ခမ်ာ သနားစရာ။ တစ္ေန႕က ရံုးအျပန္ ဖုန္းက်န္ခဲ့ၿပီထင္လို႕ အိတ္ထဲမြေနေအာင္ရွာ။ မေတြ႕ေတာ့ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္မွ ရံုးကိုျပန္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ ဖုန္းက ရံုးမွာလည္း မရွိ။ ဒါနဲ႕ ရံုးဖံုးနဲ႕ျပန္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းသံက ဒီအရူးလြယ္အိတ္ ေခ်ာင္တစ္ေနရာကပဲ ထြက္လာတယ္။ ဒီအိတ္ထဲမွာပဲ ပစၥည္းေတြက သနားစဖြယ္ လမ္းေပ်ာက္ေနရွာတာ။ ဒါေၾကာင့္ ျမေသြးနီက ဒီအိတ္ကို အရူးလြယ္အိတ္လို႕ အမည္ေပးလိုက္တာေပါ့ ။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Topics: ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ | 15 Comments »
ၿမိန္
အရြက္အဖ်ားအႏုေလးေတြကို လက္ညွဳိးနဲ႕ လက္မထိပ္ေလးေတြကို အသံုးျပဳလို႕ ဆိတ္ကာဖဲ့လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ရိုးတိုင္ကိုကိုင္လို႕ အရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း သြက္သြက္ေလး ေခၽြခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ရိုးတိုင္တေလွ်ာက္ကို လက္နဲ႕ ခပ္သာသာဖိေခ်ၿပီး အရိုးေလးေတြ ခပ္မြမြေလး ေၾကသြားမွ လက္တစ္ဆစ္ခန္႕ဆီ ဆတ္ကနဲဆတ္ကနဲ ခ်ဳိးလို႕ နေဘးနားက ၀ါးဇကာထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ လယ္ကန္စြန္းရြက္ ခၽြန္ခၽြန္ေလးႏွစ္စီးစာက ေခၽြလို႕ၿပီးသြားတယ္။ သစ္သားစားပြဲ၀ိုင္း အပုေလးေပၚမွာေတာ့ စံုစီနဖာဟင္းရြက္မ်ဳိးစံုနဲ႕ ေနရာျပည့္လို႕။ ကန္စြန္း ၿပီးေတာ့ ဘူးညြန္႕အစည္းကို မေနာ္က ယူလိုက္တယ္။ လတ္ဆတ္လိုက္တဲ့ ဘူးညြန္႕ေတြ။ ကဗ်ာဆန္တဲ့ဘူးညြန္႕ေတြလို႕ပဲ ေခၚလိုက္ခ်င္မိေသး။ အစိမ္းေရာင္အရြက္ ဖားဖားေတြၾကားက အညြန္႔ေလးေတြ စပလိမ္လို ေကြ႕လိပ္လို႕ ၀ဲေခြက်ေနပံုက တကယ့္ကို ကဗ်ာဆန္တဲ့ အလွ။ မေနာ္က ဘူးရြက္၊ ဘူးညြန္႕ေလးေတြကို ေခၽြ၊ ဖဲ့၊ ဆိတ္၊သင္လို႕ ၀ါးဇကာထဲက ကန္စြန္းရြက္နေဘးမွာ ေနရာခ်လိုက္ေလတယ္။
ၿပီးေတာ့ အလွည့္က်တဲ့ စားပြဲပုေလးအေပၚက ပဲညြန္႕အစည္းကိုယူလို႕ ခ်ည္ထားတဲ့ ႏွီးစကို ျဖည္လိုက္တယ္။ “ ပဲညြန္႕က သိပ္ခ်ဳိတာ..။ ႏုတာေလးပဲ ေရြးထည့္ရမယ္..။ ကၽြန္မတို႕ရြာမွာဆို အလကားပဲတင္းရတဲ့ အရြက္ေတြ..။ ဒီမွာ၀ယ္စားေနရေတာ့ အရမ္းကို အ့ံၾသမိတာပဲ..” မေနာ္က ပါးစပ္က ေျပာလည္းေျပာ၊ လက္က သိုးသိုးသြက္သြက္နဲ႕ ပဲညြန္႕တစ္စီးကို ေခၽြသြားလိုက္တာမ်ား တစ္ခဏေလးသာ။ ပဲညြန္႕ေခၽြၿပီးသားေလးလည္း သြားေပဦးေတာ့ ၀ါးဇကာထဲက ဘူးညြန္႕ရြက္ေတြရဲ႕ နေဘးကို။ ၀ါးဇကာက ဒီအရြက္သံုးမ်ဳိးနဲ႕တင္ ေနရာလပ္မရွိ ျပည့္သြားေလၿပီ။
မေနာ္က ဆင့္ေပၚမွာ ေမွာက္ထားတဲ့ ဒန္အိုးလြတ္တစ္လံုးကို ယူလိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အေခၽြခံရမွာက ဟင္းႏုႏြယ္။ “ဟင္းႏုႏြယ္က စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေခၽြယူရတာမ်ဳိး..၊ ေရလည္း ႏိုင္ႏုိုင္ေဆးယူမွ..၊ မဟုတ္ရင္ သဲက တရွပ္ရွပ္နဲ႕ အရသာပ်က္ေရာ..၊ ကၽြန္မ အေမက သူ႕ကို စိမ္းစိမ္းအိအိေလးမ်ား ေၾကာ္ေကၽြးရင္ သိပ္ၾကိဳက္ရွာတာ” လို႕ ေျပာရင္း အေမကို သတိရသြားပံုရေလတယ္။ ေခၽြၿပီးသား ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္ ထည့္ထားတဲ့ ဒန္အိုးထဲကို ေရေလာင္းထည့္လို႕ ခဏေဘးမွာ ဖယ္ထားလိုက္တယ္။
“ ဆူးပုတ္ရြက္ေခၽြၿပီးရင္ ေခၽြစရာၿပီးၿပီ.. ” လို႕ေျပာရင္း ဆူးပုတ္ရြက္ႏုႏုေလးေတြကို အစည္းလိုက္ ေရအရင္ ေဆးလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ အစူးေလးေတြကို သတိထားလို႕ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ထဲ သပ္ခ်ကာေခၽြထည့္ေလတယ္။ “ ဆူးပုတ္က အနံ႕သာဆိုးတာ၊ ေခၽြရတာသာ လက္၀င္တာ၊ စားရတာ ေမႊးၿပီးေကာင္းမွေကာင္း ။ ေနာက္.. စားပြဲေပၚမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ပင္စည္မွာ ေဖာ့အျဖဴေလးေတြ ကပ္ေနသလို အျမစ္မႊားေလးေတြပါလွ်က္က အရြက္ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ ဟင္းရြက္တစ္စည္းက်န္ေနေလေတာ့ “ အဲ့ဒါဘာေခၚလည္း မေနာ္..။ အဲ့ဒါေရာ ထည့္ခ်က္မွာလား..” လို႕ ေမးေတာ့ “ အဲ့ဒါက ခ်က္စားဖို႕ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သိမယ္.. ဘာအတြက္လည္း..ဆိုတာ ” ..ဆိုၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္၀င္စားေနမွဳကို အရွိန္ျမင့္ေလေအာင္ ပေဟ႒ိဖြက္လိုက္တယ္။
ကၽြန္မ စိတ္ပါလက္ပါ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတာ။ မီးဖိုထဲမွာ ဒီေန႔တစ္ရက္ သူကိုယ္တိုင္ အစအဆံုး စီမံၿပီး လွ်ာလည္သြားေအာင္ ခ်က္ေကၽြးပါ့မယ္ဆိုတဲ့ မေနာ္ရဲ႕ ဟင္း၊ မေနာ္ရဲ႕ လက္ရာ။ ကၽြန္မ အရမ္းကို စိတ္၀င္စားေနမိတာ။ ပံုမွန္က အိမ္မွာ အေမက ဟင္းရံ စီစဥ္သူ၊ ကၽြန္မက ေစ်း၀ယ္၊ မေနာ္က ကၽြန္မ၀ယ္လာသမွ် ဒိုင္ခံခ်က္သူ။ ဒီတစ္ခါ အေမ့ကို မေနာ္က “အန္တီခံတြင္းပ်က္ေနတယ္ဆို၊ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ သားႀကီး၊ ငါးႀကီးေတြ စားေနရတာ ညည္းေငြ႕ေရာေပါ့..။ ကၽြန္မတစ္ရက္ေလာက္ ဟင္းရံစီစဥ္ၿပီး ကၽြန္မတို႕ ေတာဟင္းခ်က္ေကၽြးပါ့မယ္.. ကၽြန္မ ခ်က္တဲ့ဟင္း တစ္ရက္ေလာက္ စားၾကည့္..။ မၿမိန္ရင္ ႀကိဳက္သလိုေျပာ..” ။ ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္မတို႕ ဒီတနဂၤေႏြတစ္ရက္အတြက္ ဟင္းရံကို မေနာ္ရဲ႕ လက္ထဲ ၀ကြက္အပ္လိုက္တာ။ သူ..ေစ်းက ျပန္လာေလေတာ့ လက္ဆြဲျခင္းတစ္ခုလံုး ဟင္းရြက္ေတြနဲ႕ ေဖာင္းသလံလွ်ံလို႕။ ေစ်းျခင္းေတာင္းထဲက ပစၥည္းေတြ တစ္ခုျခင္း ထုတ္ေတာ့ ဟင္းရြက္ေတြ ေအာက္က ငါးဘဲျဖဴ ေသးေသးေလးေတြက တစ္ထုတ္၊ ငါးပေနာ္ အရြယ္ေတာ္က ၂ေကာင္၊ ငါးပိရည္ႀကိဳက နည္းနည္း၊ ဒညင္း၀က္လည္းပါေသး၊ မွ်စ္၀ါေသးေသး ဆံုတိုေလးေတြ၊ ခရမ္းျပဳပ္သီးေလးေတြ၊ ကုလားေအာ္ ငရုပ္ကႏွစ္ေတာင့္္။
ေစ်းျခင္းေတာင္းခ်ခ်ျခင္း မေနာ္က ငါးဘဲျဖဴေလးေတြကို ႏွီးဇကာအေဟာင္းထဲ ထည့္လို႕ ပြတ္တိုက္လိုက္တယ္။ အ့ံၾသဖြယ္ရာ တစ္ေအာင့္ေလာက္ ပြတ္တိုက္ၿပီးလို႕ ေရေဆးခ် လိုက္ေရာ ငါးအက်ည္းခြံေသးေသးေလးေတြက ဓားနဲ႕ခၽြတ္စရာမလိုေတာ့ဘဲ ေရနဲ႕ေမ်ာပါသြားေတာ့တာ။ ၿပီးမွ ဓားဦးခၽြန္ေလးနဲ႕ တစ္ေကာင္စီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ၀မ္းဗုိက္ေဖာက္၊ ဗိုက္ထဲက အညစ္အေၾကး ကလီစာေတြကို ဓားဦးေလးနဲ႕ ဖိလို႕ဆြဲထုတ္။ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ လုပ္သြားလိုက္တာမ်ား ၾကည့္လို႕ေတာင္ေကာင္းလွေသး။ အားလံုးဗိုက္ေဖာက္ၿပီးေတာ့ ေရအသန္႕နဲ႕ထပ္ေဆး၊ ဆား၊ နႏြင္း၊ အခ်ဳိမွဳန္႕ နည္းနည္းနဲ႕ နယ္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါးပေနာ္၂ေကာင္ကိုလည္း အက်ည္းထိုး၊ ဓားနဲ႔ပါးပါးမႊမ္း၊ တစ္ေကာင္ကို ငန္ျပာရည္နည္းနည္းနဲ႕ ျပဳတ္လိုက္ထားလိုက္တယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာ မီးေသြးမီးဖိုေအာက္က ေလ၀င္ေပါက္မွာက်ေနတဲ့ ျပာပူထဲ ကုလားေအာ္ ႏွစ္ေတာင့္နဲ႕ ၾကက္သြန္နီ တစ္ဥေလာက္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနည္းနည္း ပစ္ထည့္ထားလိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုလည္း ဘာမွ ၀င္လုပ္ကူခြင့္မေပးပဲ ” ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေဘးကေနသာ ၿငိမ္ၿငိမ္ၾကည့္ေန.. ” ဆိုေတာ့ သူဇယ္ဆက္သလို လုပ္ေနတာေတြကို ကၽြန္မမွာ မ်က္ေျချပတ္မခံႏုိင္ပဲ လိုက္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ သားႀကီး၊ ငါးႀကီး မယ္မယ္ရရ ဘာမွမပါလာတဲ့ ေစ်းျခင္းေထာင္းထဲက ဟင္းလွ်ာေတြကိုနဲ႕ ကၽြန္မတို႔ကို မေနာ္တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုဘယ္ပံုမ်ား ထမင္းၿမိန္ေလေအာင္ လက္စြမ္းျပမလည္းဆိုတာ မဟာဒယားႀကီးကို စိတ္၀င္စားေနမိေတာ့တာ။ “ မေနာ္… တကယ္စားေကာင္းမွာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္..” လို႕ ကၽြန္မက သူ႕ရဲ႕ဆြဲေဆာင္မွဳ မရွိေလတဲ့ ဟင္းလွ်ာေတြကို ၾကည့္ၿပီးေျပာေလေတာ့ “ ေၾသာ္.. ဒါေၾကာင့္ မၿပီးခင္ ဗမာမျမင္ေစနဲ႕လို႕ ေျပာတာ ..” ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ၿပံဳးေစ့ေစ့နဲ႕ စေလေတာ့ “ ေကာင္းၿပီ.. ကၽြန္မတကယ္စားေကာင္းရင္ ဟိုေန႕က မေနာ္က လွတယ္လို႔ေျပာတဲ့ လမ္းထိပ္စတိုးဆိုင္က တရုပ္ပိတ္၀မ္းဆက္အစေလး ၀ယ္ေပးမယ္.. ဘယ့္ႏွယ့္လဲ.. ” လို႕ ကၽြန္မ စိမ္ေခၚလိုက္မိတယ္။ မေနာ္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာ။ ၿပံဳးတံု႕တံု႕နဲ႕သာ။
တကယ္ေတာ့ မေနာ္ကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သြားေခၚခဲ့ရတာ။ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း စတက္ေတာ့ အေမကလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ အိမ္အလုပ္လည္းကူရေအာင္၊ ကၽြန္မလည္းအေဖာ္ရေလေအာင္ အိမ္အကူတစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ရွာမွဆိုလို႕ အေမ့မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကံေပးခ်က္နဲ႕ အလံုမစ္ရွင္ေက်ာင္းလမ္းမွာ အိမ္အကူသြားရွာခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္သြားေတာ့ အလုပ္လာေခၚသူေတြကို တန္းစီၿပီီး ထိုင္ေစာင့္ေနသူေတြထဲမွာ မေနာ္ကို ကၽြန္မမ်က္စိက်သြားရပါတယ္။ ဒူးဆစ္အထိ ရွည္လွ်ားနက္ေမွာင္တဲ့ ဆံပင္ကို အုန္းဆီရႊဲေနေအာင္လူးလို႕ နဖူးအေျပာင္သိမ္းကာ စည္းထားလွ်က္၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ မ်က္ႏွာက်၀ိုင္း၀ိုင္း၊ နဖူးျပင္က်ယ္က်ယ္၊ အရပ္ခပ္ျပတ္ျပတ္နဲ႕ ရိုးသားပြင့္လင္းတဲ့ ဟန္ပန္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္သူ၊ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ေက်းလက္ကရင္တိုင္းရင္းသူ မေနာ္ကို ကၽြန္မစိတ္ႀကိဳက္ေရြးေခၚယူခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မေရြးတာမွန္ခဲ့ပါတယ္။ မေနာ္ရဲ႕ နာမည္အရင္းက “ ေနာ္ခရီးေမ ”၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေတာင္ပို႕ႀကီးလို႕ ေခၚတဲ့ ကရင္လူမ်ဳိးေတြ အမ်ားစုေနတဲ့ ေက်းရြာေလးက။ မေနာ္က ကၽြန္မထက္ အသက္၆ႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္။ အစသန္တဲ့ ကၽြန္မ၊ မိန္းကေလးအေဖာ္မရွိေလတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္ရွည္တဲ့ မေနာ္က တကယ့္ အေဖာ္ေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ။ မေနာ္ကလည္း အဆင့္အတန္း မခြဲျခားတတ္တဲ့၊ ပြင့္လင္းေဖာ္ေရြတဲ့ ကၽြန္မတို႕မိသားစုကို မၾကာခင္မွာပဲ ခင္တြယ္လာခဲ့ပါတယ္။ အခုတစ္ေလာ ခံတြင္းပ်က္ေနတယ္လို႕ အေမညည္းလိုက္တာကို ၾကားၿပီး ဒီေန႕ေတာ့ မေနာ္တစ္ေယာက္ သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ လက္စြမ္းျပေနေလၿပီ။
“ ကဲ.. စခ်က္ၿပီေ၀့…” လို႔ မေနာ္က အသံေပးၿပီး ငရုပ္သီး၊ ၾကက္သြန္ကို ေမႊးလာတဲ့အထိ ဆီသတ္လိုက္ၿပီး ခုနႏွပ္ထားတဲ့ ငါးဘဲျဖဴမ်ားကို ဆီသတ္ ဒယ္အိုးထဲထည့္လို႕ လက္ႏွီးေလးနဲ႕ ဒယ္အိုးကိုလွဳပ္လိုက္၊ အဖံုးေလးအုပ္လိုက္နဲ႕ တေအာင့္ေနေတာ့ မက်ည္းရည္ပ်စ္ပ်စ္ေလးဆမ္းလို႕ ဆားျပား၊ အခ်ဳိမွဳန္႕ထည့္ၿပီး နံနံပင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလးေတြကို လက္နဲ႔ႏွစ္ပိုင္းခ်ဳိးျဖတ္လို႕ အေပၚကအုပ္ျဖဴးကာ ဒယ္အိုးေလးကို လွဳပ္ေပးျပန္ပါတယ္။ ငါးအိုးဆီျပန္လို႕ မေျခာက္ခင္မွာ ခုနျပဳတ္ထားတဲ့ ငါးပေနာ္ကို အရိုးသင္ပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ငါးဘဲျဖဴအိုးကပ္ဟင္းေလးက ဆီသံတဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္လာကာ ေမႊးလာပါတယ္။ ငါးဘဲျဖဴဟင္းက်က္ေလေတာ့ ငါးျပဳတ္ရည္အိုး မီးဖိုေပၚျပန္တင္ၿပီး ခုနက အရိုးႏႊံထားတဲ့ ငါးပေနာ္အသားမ်ား၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဓားျပားရိုက္ထားတာကို ပြက္ပြက္ဆူလာတဲ့ ျပဳတ္ရည္အိုးထဲကို ပစ္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင္ထားတဲ့ ကန္စြမ္းရြက္၊ ဘူးညြန္႕၊ ဟင္းႏုႏြယ္နဲ႕ ပဲညြန္႕တို႕ကို ကရင္လို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ပါးစပ္က ညည္းလွ်က္က ဟင္းအိုးထဲ ပစ္ထည့္ျပန္တယ္။ ဟင္းအိုးပြက္လို႕ ဟင္းရြက္ေတြ နူးလာခ်ိန္ ေစာင့္ေနတုန္းမွာ ဘယ္ကရွာလာမွန္းမသိတဲ့ ၀ါးသီတံတစ္ေခ်ာင္းကို က်န္တဲ့ ငါးပေနာ္တစ္ေကာင္ကို ပါးစပ္ကေန အၿမွီးထိေအာင္လ်ဴိလို႕ ငါးကင္ဖို႕ ျပင္ပါေလတယ္။ ဟင္းရြက္ျပဳတ္အိုး ပြက္လာခ်ိန္မွာ အေပါ့အငန္ျမည္းလို႕ ငရုပ္ေကာင္းေလွာ္ခတ္၊ ဆူးပုတ္ရြက္ကို ေနာက္ဆံုးဘိတ္ ပစ္ထည့္ၿပီး အဖံုးအုပ္ကာ ဖိုေပၚမွခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ဆူးပုတ္ရြက္ရနံ႕ေလးေမႊးလာေတာ့ ကၽြန္မဗိုက္ထဲ ဂြီကနဲေတာင္ ျမည္လာပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကေန အေဖ့ရဲ႕ “ ေမႊးတယ္ေဟ့.. က်က္တာနဲ႕ စားမယ္ေနာ္ ” လို႕ ေျပာလိုက္သံၾကားလိုက္လို႕လားမသိ။ မေနာ္က ခ်က္ေနတာကို အရွိန္ျမွင့္လိုက္ေလတယ္။ ခုနသီထားတဲ့ ငါးကင္တံကို မီးဖိုေပၚမွာ ဟိုသည္လွည့္လို႕ ကင္တယ္။ တခဏေနေတာ့ ငါးကင္နံ႕ေမႊးေမႊးက ႏွာ၀ကို လာကလူေလတယ္။ “ အဲ့ဒီငါးကင္က ဘာလုပ္ဖို႕လည္း ” ေမးေတာ့ ငပိရည္ေဖ်ာ္မွာဆိုပဲ။ အရြယ္ေတာ္ ဟင္းပန္းကန္ တစ္လံုးယူၿပီး အရိုးထြင္ထားတဲ့ ငါးကင္၊ ခုနက ျပာပူမွာ မီးအုံးထားတဲ့ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ကုလားေအာ္ငရုပ္ေတာင့္တို႕ကို လက္နဲ႕ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေရာသမကာ ဖိေခ်ပါေတာ့တယ္။ ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ ေခ်ၿပီးေတာ့မွ ေစာေစာက က်ဳိထားတဲ့ ငပိရည္က်ဳိကို အေပၚကေနေလာင္းထည့္တယ္။ ငပိတို႕စရာႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ငါးမီးဖုတ္ငပိရည္ေဖ်ာ္စိမ္းျမျမရဲ႕ ေမႊးရနံ႕က စိတ္ကို မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ေလၿပီမို႕ လွ်ာဖ်ားတေလွ်ာက္ လွ်ံတက္လာတဲ့ သြားရည္ကို လည္ေခ်ာင္းထဲကို ဂလုကနဲ မ်ဳိခ်ပစ္လိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ကိုဘယ္လိုမွ မထိမ္းႏိုင္ေတာ့တာနဲ႕ ပန္းကန္ေတြ ေရေဆးလို႕ ထမင္းကို ႀကိဳတင္ခူးခပ္ထားလိုက္ႏွင့္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မေနာ္က ဆီဒယ္အိုး မီးဖိုေပၚတင္လို႕ ဒညင္း၀က္ကို အျခမ္းေလးေတြျခမ္းလို႕ မီးလက္က်န္ေလးနဲ႕ ဆီပူထိုးကာ ေၾကာ္ေနပါၿပီ။
ကၽြန္မလည္း ထမင္းခူးၿပီးတာနဲ႕ ငါးဘဲျဖဴ မက်ည္းႏွစ္အိုးကပ္ခ်က္ကို ပန္းကန္နဲ႕ထည့္။ အလယ္ေသာက္ ပန္းကန္ႀကီးထဲမွာ ငါးပေနာ္ဟင္းရြက္စံု ဟင္းခ်ဳိပူပူေလာင္ေလာင္ကိုခပ္။ ငါးမီးဖုတ္ငပိရည္ေဖ်ာ္ ေမႊးေမႊးနဲ႕ မေနာ္ယူလာေပးတဲ့ ဒညင္း၀က္ေၾကာ္ပန္းကန္ကို ေနရာခ်။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ “ အေမေရ.. စားလို႕ရၿပီ ” လို႕ အိမ္ေရွ႕ကို လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုေလးေယာက္ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ေနရာယူလိုက္ခ်ိန္မွာ မေနာ္က တို႕စရာဆိုၿပီး ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္လာခ်ေပးလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွ်စ္ျပဳတ္၀ါ၀ါေလးေတြနဲ႕ အတူ စစခ်င္းတုန္းက ကၽြန္မက ဒါဘာအရြက္ေတြလည္း လို႕ေမးခဲ့ရတဲ့့ အရြက္ေလးေတြကို ရိုးတံနဲ႔အတူ အစိမ္းလိုက္ အေလာေတာ္ပိုင္းျဖတ္ ထည့္ထားတာ ေတြ႕ရေလတယ္။ “ ဒါ.. ထိကရုန္းရြက္ေလ..။ ကၽြန္မတို႕ ရြာမွာဆို ေပါခ်င္းေသာခ်င္း..။ ဒီအတိုင္းေပါက္ေနတာ။ ငပိေဖ်ာ္နဲ႕ တို႕စားရင္ ခံတြင္းၿမိန္ၿပီး ေဆးဘက္လည္း ၀င္တယ္ ” လို႕ မေနာ္က ေျပာျပေလေတာ့ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုရဲ႕ လက္ေတြက တို႕စရာ ပန္ကန္းေပၚမွာ ရစ္၀ဲသြားျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႕ မိသားစုေလးေယာက္ စကားမေျပာႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ငါးဘဲျဖဴအိုးကပ္ဟင္းရဲ႕ အရသာက အရိုးပါ၀ါးစားလို႕ လွ်ာမွာ အရာသာစြဲၿငိ ေနပါတယ္။ ထိကရုန္းအရြက္ေတြကို ထမင္းထဲျမဳပ္၊ ငပိေဖ်ာ္စပ္စပ္နဲ႕ တဂၽြမ္းဂၽြမ္းတို႕၊ ဒညင္း၀က္ေလးကိုက္လိုက္၊ မွ်စ္ကေလးျမဳပ္တို႕လိုက္နဲ႕ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲနဲ႕ စပ္လာေတာ့ ဆူးပုတ္ရြက္နံ႕သင္းေနတဲ့ ငရုပ္ေကာင္းႏိုင္ႏုိုင္နဲ႕ ဟင္းရြက္စုံျပဳတ္ရည္ပူပူကို တရွဴးရွဴးမွဳတ္ေသာက္နဲ႕။ ထမင္းလုပ္ေတြက တစ္လုပ္ၿပီးတစ္လုပ္ အေသာမသတ္ႏိုင္ေတာ့။ ေခြၽးသီးေခြၽးေပါက္ေတြက အားလံုးရဲ႕ နဖူးမွာ.. ႏွာသီးဖ်ားထိပ္မွာ.. ႏွဳတ္ခမ္းတစ္၀ိုက္မွာ တြဲရြဲခိုလို႕..။ ႏွာရည္မ်ားေတာင္ယိုလာခ်င္ခ်င္..။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ လက္ေတြက ရွဳပ္ရွက္ခတ္လို႕ေနၿပီ။ ဇြန္းေတြ ခလုပ္တိုက္ကုန္ၿပီ။ လက္ေတြ ဟင္းပန္းကန္ေတြ အေပၚမွာ မနားတမ္း၀ဲပ်ံေနၾကၿပီ။ ကၽြန္မတို႕မိသားစု မေနာ္ရဲ႕ ေတာဟင္းလက္ရာေအာက္မွာ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ေလၿပီ။ မေနာ္လည္း ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ စားေနတဲ့ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုအတြက္ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႕ စားပြဲနေဘးကေန ထမင္း၊ ဟင္း လိုအပ္တာေတြ ဒရဇပ္လိုက္ေပးလို႕။ ထမင္းစားနည္းတဲ့ အေမေတာင္ ႏွစ္ပန္းကန္ေမာက္ေမာက္စားလို႕။ အသားမပါရင္ မစားတတ္ေလတဲ့ ေမာင္ေလးကလည္း အစားႀကီးတဲ့ ကၽြန္မကို အမွီလိုက္လို႕။ ေနာက္ဆံုးဘိတ္ ဟင္းခ်ဳိတစ္ဇြန္းခတ္ေသာက္အၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ဗိုက္က တင္းေဖာင္းလို႕ ျပည့္အင့္သြားခ်ိန္ မေနာ္ဘာေတြ လုပ္ေနပါလိမ့္လို႔ မီးဖိုထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူစားဖို႕ေတာင္ တစ္စိမက်န္ေတာ့အာင္ ေျပာင္သလင္းခါသြားေလတဲ့ ေလးလံုးခ်က္ထမင္းအိုးကို ပီတိမ်က္ႏွာနဲ႕ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးရွိလွ်က္က ကၽြန္မကိုလွမ္းျပေလတယ္။
အင္း… ထမင္းလံုးစီၿပီးလို႕ ႏိုးလာရင္ေတာ့ လမ္းထိပ္က စတိုးဆိုင္ေလးကို မေနာ္နဲ႕အတူ သြားဦးမွ..။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Topics: ၀တၳဳ | 13 Comments »
ျမေသြးနီရဲ႕ တစ္ေန႕တာအလြဲမ်ား
လြဲတာက မနက္မိုးလင္း မ်က္စိႏွစ္ကြင္း စဖြင့္ထဲက စလြဲတာ။ ကၽြန္မ မနက္အိပ္ရာ ပံုမွန္ႏိုးခ်ိန္က ၆နာရီခြဲ။ ဒီေန႔မနက္ေတာ့ လုပ္စရာ ကိစၥေလးေတြ မနက္ရံုးမသြားခင္ လုပ္ခ်င္ေလေတာ့ နာရီႏွဳိးစက္ကို ညထဲက မနက္ ၆နာရီဆို နာရီ၀က္ေလးေစာၿပီး ေသခ်ာေပးထားခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ နာရီက ႏွဳိးစက္က မေအာ္ေလပဲ သီခ်င္းသံေတြ၊ ကားသံေတြ၊ ပဲျပဳတ္သံေတြ ဆူဆူညံေလေတာ့မွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႏိုးထလာရတာ။ နာရီၾကည့္လိုက္ ေတာ့… အမယ္ေလးေလး… ၇နာရီေက်ာ္လို႕ ၁၀မိနစ္ေတာင္ စြန္းခ်င္ေနၿပီ။ ရံုးမသြားခင္လုပ္ဖို႕ စီစဥ္ထားတာေတြ အကုန္ပ်က္ေရာ။ ဓာတ္ခဲအား ကုန္ခ်င္ေနတဲ့ နာရီကိုမွ ႏွဳိးစက္ေပးမိေလတာကိုး။ အဲ့ဒီက စလိုက္တာ..။
ဒီမနက္ ရံုးအသြား အထူးသီးသန္႕ကားကို ေရာက္မေရာက္ ေသခ်ာေမးၿပီးမွ တက္စီးတာ။ စပယ္ရာက “ အစ္မ.. အစ္မဆင္းမယ့္ မွတ္တိုင္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကားဂိတ္ဆံုးမွာ ” တဲ့။ ေရာက္မယ္ဆိုလို႔ စပယ္ရာကို ေမးၿပီးတက္စီးလိုက္ေလကာမွ ကားက ရံုးမေရာက္ခင္ တစ္မွတ္တိုင္ ရံုးရွိရာ ညာဘက္ေကြ႔ရမွာကို ဘယ္ဘက္ေကြ႕ခ်လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားက ေရွ႕မွာဂိတ္ဆံုးပါၿပီတဲ့။ ဆင္းမယ့္မွတ္တိုင္ရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ခ်ဳိးေကြ႕ေမာင္းခ်သြားတဲ့ ကားေပၚမွာ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ လြဲျပန္ၿပီဆိုၿပီး စိတ္ထဲ က်လြိက်လြိနဲ႕။ ကားျပန္စီးဖို႕ကလည္း ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက ရံုးမေရာက္ခင္ မွတ္တိုင္ႏွစ္ခုၾကားမွာ။ ဒါနဲ႕ ဒီေန႕မွ ရွဳိးထုတ္စီးလာမိတဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္နဲ႕ ေစာေစာစီးစီး က်ဲက်ဲေတာက္ပူေနတဲ့ ရန္ကုန္မိုးရာသီရဲ႕ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႕ အပူရုပ္ကို ဟန္လုပ္လို႕ ေလွ်ာက္ရျပန္ေတာ့တာေပါ့။
ရံုးေရာက္ေတာ့ အလုပ္ေတြက ကမ္းမြန္..ကမ္းမြန္နဲ႕ ့ျမေသြးနီကို ေစာင့္ႀကိဳလို႕ေနပါၿပီ။ မနက္စာဘာမွ မစားရေသးလို႕ လက္စြဲေတာ္သန္းသန္းကို ညွပ္ေခါက္ဆြဲ၀ယ္ခိုင္းၿပီး တစ္ေန႕စာ အလုပ္ေလးစဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကီသြင္းလိုက္မိတယ္။ အဲ.. မေရႊသန္းသန္းက ညွပ္ေခါက္ဆြဲမရလို႕ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲေတြ ၀ယ္ခ်လာျပန္ေလေတာ့ အေပၚေသြးေတြ ခုရက္ပိုင္းတိုးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာ ခဏေမ့၊ ငါ့၀မ္းပူစာမေနသာဆိုၿပီး ေခါက္ဆြဲတစ္ပန္းကန္လံုး တြယ္ထဲ့လိုက္တယ္။ မွတ္ကေရာ။ ျမေသြးနီတို႕ လြဲၿပီဆို အဲ့ဒီလိုကို ဆက္တိုက္လြဲေနေတာ့တာ။ စိတ္တစ္ထင့္ထင့္နဲ႕ အလုပ္လုပ္ရင္း ဒီေန႕ ကာစတန္မာေတြ နဲ႕ ဘာေတြမ်ား လြဲဦးမလည္း.. သတိထားမွဆိုၿပီး စိတ္ပူေနမိေသး။ အလုပ္ေလးေတြ အျမန္ျဖတ္လို႕ ထမင္းစားခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ညက တစ္ညလံုးေရးလာတဲ့ ဘာသာျပန္ဟာသေလးေတြ ဆိုက္မွာ တင္ဦးမယ္ေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ထပ္လဲြျပန္တယ္။ ဒါက အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကံဳေနရတာပါဘဲ။ အလုပ္စလုပ္မယ္ မက်န္ေသးဘူး.. အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ ေဒါင္းသြားလိုက္တာ ..။ အရင္ကမွ တက္လိုက္ က်လိုက္နဲ႕ လာေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ကိုးနတ္ရွင္တို႕ စိမ္းကားေလတာ မြန္းလြဲ၁နာရီကို ေက်ာ္သြားေရာ..။ ကၽြန္မရဲ႕ ရံုးအလုပ္ေတြက အင္တာနက္ကို အမွီျပဳၿပီး ၈၀%ေလာက္လုပ္ရေလေတာ့ သြားရွာေလၿပီေပါ့။ ခိုင္လံုတဲ့ အတင္းရပ္ကြက္ေတြက ေျပာတာကေတာ့ ဆာဗာျပင္ေနလို႕ ဒီေန႕လံုး၀ ရပ္ထားမယ္ဆိုဘဲ။ ေသေရာေပါ့။
ဒါနဲ႕ ေန႕လည္စာစားအၿပီး အခ်ိန္ကို အလကားမထားပဲ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားနဲ႕ ဟိုအေရး၊ ဒီအေရး လိပ္တက္စ္ႏ်ဴးေတြကို ေဂါ့ဇစ္(ပ္)လုပ္ရင္း ကိုးနတ္ရွင္ကို နာနာေမတၱာပို႕ေနတုန္း ရံုးက တိုင္ကပ္နာရီဆီ မ်က္စိက ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဘဏ္မွာ ေငြသြားထုတ္ဖို႕ကိစၥ ေသာင္တင္ေနတာကို သတိရလိုက္မိတယ္။ ဘဏ္မွာ ေငြသြားထုတ္တာက ရံုးကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ပါစင္နယ္ကိစၥပါ။ ဒီလိုဆိုလိုက္လို႕ “ ဟယ္… ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ သာျမင္ေညာင္ည မဟုတ္ဘူး.. ဘဏ္မွာ ေငြသြင္းေငြထုတ္ေတာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္.. အင္းေလ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကြားတာမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ဳိး ပို႔စ္ထဲေတာ့ ထည့္မေရးသင့္ပါဘူးဟယ္ ” လို႕ ဆႏၵေတြေစာ၊ အေတြးေတြ မေခ်ာ္ၾကပါေလနဲ႕ေနာ္။
လႊဲလိုက္တဲ့ေငြက ဒီေခာတ္ႀကီးမွာ ရွာရင္ခက္၊ သံုးရင္ “ဖတ္” ဆိုကုန္သြားမယ့္ သံုးေသာင္းခြဲေလးပါ။ တကယ္က ေငြကသိပ္မမ်ားလွေပမယ့္ သြားထုတ္သင့္ေနတာ တစ္လေက်ာ္လို႕ ႏွစ္လေတာင္ ျပည့္ခ်င္ေနၿပီ။ ရံုးက ဘတ္စ္ကားစီးသြားရင္ ၅မွတ္တိုင္သာေ၀းတဲ့ လမ္းမေတာ္သံေစ်းနားက နာမည္ႀကီး ဘဏ္ႀကီးတစ္ခုမွာ။ အဲ့ဒါေလးကို သြားမထုတ္ႏိုင္ပဲ မအားတာနဲ႕၊ ပ်င္းတာနဲ႕၊ အားျပန္ေတာ့ ဘဏ္ပိတ္ခ်ိန္က ေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒီလိုနဲ႕ ဒီေငြေလးက တစ္အိအိနဲ႕ ေသာင္တင္ေနတာ ႏွစ္လနီးလာၿပီ။ အခုလိုု ရံုးမွာ ကြန္နက္ရွင္ ျပတ္ျပတ္သားသားက်ေနတုန္း အလကားေန အလကား အေျပးထုတ္လိုက္ရင္ မေကာင္းေပဘူးလား။
ဒီေငြ၃ေသာင္းခြဲက ကၽြန္မရဲ႕ ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)က လႊဲေပးထားတဲ့ေငြပါ။ အဲ.. အဲ့ဒီလို ဆိုလိုက္လို႕ “ မေခ်ာတစ္ေယာက္ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေတြပိုင္ေနရက္နဲ႕ ဒီေငြေလးနဲ႕ သူ႕ကို ဒီေလာက္ခင္တဲ့ မျမေသြးနီႀကီးကို ေငြတိုးေခ်းစားေနတာ မေကာင္းပါဘူးဟယ္..” လို႕ အထင္ေတာ္မလြဲလိုက္ ၾကနဲ႕ဦး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ေခါက္ သူနဲ႕ ကၽြန္မႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ Websiteေလး ေဒါင္းသြားရွာေလေတာ့ ကၽြန္မက ဘေလာ့ဂ္ေလာက ကေန စိတ္ေလွ်ာ့ လို႕ အၿပီးအပိုင္အနားယူခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ေနၿပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူက စိတ္မေလွ်ာ့၊ အားေတြေပး၊ ဇြဲနပဲနဲ႕ စံုစမ္း၊ ေနာက္ဆံုုး ဒိုမိန္းနဲ႕ဟိုစတင္ကို ၇ေသာင္းနဲ႕အပိုင္ ႏွစ္ေယာက္စပ္တူ ၀ယ္လိုက္ၾကတယ္။ သူကအြန္လိုင္းက စံုစမ္းၿပီးလုပ္တယ္။ ကၽြန္မက ဒီမွာ၀န္ေဆာင္ခကို ရွင္းေပးရတယ္။ ရွင္းေပးၿပီး သိပ္မၾကာခင္ သူက ခုနေျပာတဲ့ သူ႕အတြက္က်သင့္မယ့္ ေငြ၃ေသာင္းခြဲကို ဘဏ္ကိုလႊဲေပးလိုက္ေလတာ။
ဒါနဲ႕ ေန႕လည္၁နာရီခြဲေလၿပီမို႕ ဘဏ္၂နာရီမပိတ္ခင္အမွီ တက္စီငွားလို႕ ကၽြန္မဘဏ္ကို ဒုန္းစိုင္းေျပးခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ဒီေန႕အဖို႕ေနာက္ထပ္ အလြဲတစ္ခုနဲ႕ ျမေသြးနီ ထပ္မံၾကံဳရ ျပန္ေလတယ္။ သံေစ်းလို ခ်ဳိင္းနားေတာင္းမွာ၊ ကုန္သည္ေတြ ေစ်း၀ယ္ေတြနဲ႕ ဒင္းၾကမ္းျပည့္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ဘဏ္ဆိုေတာ့ ေအာက္ထပ္၀င္၀င္လိုက္ခ်င္း လူေတြနဲ႕ စည္ကားလို႕ေနပါတယ္။ ဘဏ္ဆိုတဲ့ေနရာကို မိမိကိစၥအတြက္နဲ႕ ျမေသြးနီ မေရာက္ျဖစ္တာ ၁၀ႏွစ္နီးပါးရွိေနေလေတာ့ ေခ်ာရဲ႕ေကာင္းမွဳနဲ႕ ဘဏ္ထဲမွာ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႕ေပါ့။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ေကာင္တာက အလုပ္ရွဳပ္ေနတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကို မ၀့ံမရဲနဲ႕ ေငြလႊဲတာထုတ္ခ်င္လို႕… လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ အေနာက္နားမွာရွိေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေဘးကေလွခါးကတက္ၿပီး ပထမထပ္ကို သြားပါလို႕ ေျပာျပေပးပါတယ္။ အသက္ေလးရလာေတာ့ ေလွကားႏွစ္ဆစ္ခ်ဳိးတက္တာေတာင္ အေပၚေရာက္ေတာ့ ေမာေနတယ္။ အေပၚမွာလည္း လူေတြအမ်ားသား။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေကာင္တာကို တန္းတန္းမတ္မတ္သြားၿပီး ေငြလႊဲထုတ္ခ်င္ လို႕ပါလို႕ ေျပာျပလိုက္တယ္။ မွတ္ပံုတင္ေပးလိုက္ေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ အလုပ္သေဘာအရ ၁၅ႏွစ္သမီး.. ဟိုးထဲက လုပ္ထားတဲ့ ပံုနဲ႕ အခုအရြယ္ ဆံပင္တိုနဲ႕ပံုကို ၃..၄..ႀကိမ္ အျပန္အလွန္ တိုက္ၾကည့္ေလတယ္။ ဘယ္ကလႊဲတာလဲ.. လို႕ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ေတာ့ ကၽြန္မရုတ္တရက္ “အ” သြားၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ မီမိုရီေတြကို ရီေကာအျမန္လုပ္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္ကလႊဲတာလည္း? ေခ်ာ..ဘယ္ကေနမ်ား လႊဲတာလဲ ? ေနာက္.. ေက်ာင္းတုန္းက သင္ထားတဲ့ ပထ၀ီ၀င္ကို သတိရလိုက္တယ္ ။ တရုပ္ျပည္နယ္စပ္ဆိုေတာ့ “ေရႊလီ” .. ဟုတ္ၿပီ။ ေရႊလီကလႊဲတာလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ သူတို႕ရွာေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ရွာမေတြ႕ၾကဘူး။ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္တယ္။ ဘယ္ရက္ကလႊဲတာလဲတဲ့ ။ ကြၽန္မကလည္းတိတိက်က်ပါပဲ … အဲ..၂လနီးပါးရွိၿပီလို႕ ဟန္ကိုယ့္ဖို႕ဆိုတင္းၿပီး ေ၀ေတ၀ါးတားေျဖလိုက္တယ္။ သူတို႕ရွာၾကျပန္တယ္။ မေတြ႕။ ဒါနဲ႕တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ဘယ္ေလာက္လႊဲလိုက္လဲတဲ့။ ဟုတ္သား…. ေငြဘယ္ေလာက္လႊဲတယ္ ေျပာရင္ ရွာႏိုင္ေသးတာပဲဆို ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ၃ေသာင္းခြဲ…၃ေသာင္းခြဲပါလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ “ ဟာ… အစ္မ ..ဒီအထပ္မွာ ၅သိန္းနဲ႕ ၅သိန္းေအာက္ လႊဲေငြေတြပဲ ထုတ္ေပးတယ္..။ ဟိုမွာ စာကပ္ထားတယ္ေလ.. မေတြ႕ဘူးလား။ ဒီေငြေလးေလာက္နဲ႕ဆို အေပၚထပ္ကို သြားရမွာ ” လို႕ ေျပာလာေတာ့ ကၽြန္မမွာ “ ငါ့ႏွယ္ ၃ေသာင္းခြဲလည္း ေငြပါပဲဟယ္..။ ေခ်ာ..က အနည္းဆံုး ၁သိန္းေလာက္လႊဲေပးရင္ ခုလို မ်က္ႏွာငယ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး“ ရယ္ ဆိုၿပီး ၀မ္းနည္းစိတ္ေလးေတာင္ ၀င္လာသလို ျဖစ္သြားမိတယ္။ ၃ေသာင္းခြဲလည္း ၅သိန္းေအာက္မွာ အၾကံဳး၀င္တာပဲ.. ဟုတ္ဖူးလားလို႕ ဇေ၀ဇ၀ါေတြးမိျပန္တယ္။ ေငြမ်ားမ်ားထုတ္သူကို ေအာက္ထပ္သြား၊ ေငြနည္းနည္းထုတ္သူေတြက အေပၚထပ္သြား၊ အင္း.. လူတန္းစားေတြမတူညီ၊ ေငြနည္းေလ အထပ္ျမင့္ျမင့္ကို အေမာဆို႕ေအာင္ တက္ရေလေလပဲ လား..လို႕ မဆီေလးရယ္မွ အို…မဆိုင္ ေတြးလိုက္မိရင္း တတိယထပ္ကို အသက္၀၀ရွဳလို႕ ထပ္မံတက္ခဲ့ရျပန္တယ္။
လား..လား ။ တတိယထပ္မွာ လူေတြက ပိုေတာင္မ်ားေနေသးပါလား။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၃ထပ္အထိ တက္ခဲ့ရလို႕ ပါးရည္နပ္ရည္ ေတာ္ေတာ္ရွိလာၿပီ။ ေမးခြန္းေတြ မေမးလာခင္ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ထိုးေပးၿပီး ကၽြန္မနာမည္ xxxx ပါ၊ ေရႊလီက ၃ေသာင္းခြဲလႊဲလိုက္တာ၊ ၂လနီးပါးၾကာေနၿပီ..လို႕ ေမးခြန္းေတြေမး မလာခင္ စံုစံုေစ့ေစ့ သြက္သြက္ေလးေျပာခ်လိုက္တယ္။ ကၽြန္မေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး သူတို႕ ေက်နပ္ျပံဳးလား.. ဘာၿပံဳးလားေတာ့မသိ..ၿပံဳးရင္း စာရင္းေဟာင္းေတြထဲ လွန္ေလွာရွာၾကပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ စာရင္းမွာမေတြ႕ပါတဲ့။ လြဲၿပီ။ တစ္ခုခုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္လြဲၿပီ။ ဟိုက လႊဲလိုက္သူ နာမည္သိလားတဲ့..? ။ “ ေခ်ာ- အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္” လို႕ ေျပာထြက္မိေတာ့မယ့္ ပါးစပ္ကို အခ်ိန္မွီ ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရတယ္။ ေဘးဘီေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေငြထုတ္သူေတြဆိုတာ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ တာ၀န္လို႕မ်ား သတ္မွတ္ထားလား မသိရေလေအာင္ ကၽြန္မမွတစ္ပါး က်န္လူအားလံုးက အရြယ္စံု ေယာက်ာ္းေတြ။ ကၽြန္မရဲ႕အျဖစ္ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကၿပီ။ ေခ်ာ..က သူ႕နာမည္အရင္းကို ေျပာျပဘူးခဲ့ ေပမယ့္ သူနဲ႕သိကာစက ေျပာခဲ့တာဆိုေတာ့ လံုး၀မမွတ္မိ။ ကၽြန္မေတာင္ ကၽြန္မရဲ႕နာမည္အရင္း (၄)လံုးကို တစ္ခါတစ္ခါ ေမ့ေနေသးတာ. သူ႕နာမည္၄လံုးေမ့ေနတာကို “ ကၽြန္မေမ့မိ အျပစ္ရွိသည္ ” လို႕ ေျပာလို႕မရ။ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုး ထူပူလာၿပီ။ သံဗၺဳေဒၶကို ရြတ္မလို႕ရွိေသး ဖုန္းဆက္ေမးလို႕ ရတာပဲဆိုတာ သတိရလိုက္ျပန္တယ္။ အသိဥာဏ္ေတြ ပြင့္လာေအာာင္ ဘုရားကယ္မတာ။ ဒါနဲ႕ အိတ္ထဲက ဖုန္းစုတ္ေလးထုတ္၊ လူၾကီးမင္းနဲ႕မတိုးပါေစနဲ႕ ဆုေတာင္းရင္း ဂဏန္း၉လံုးႏွိပ္ၿပီးေရာ ေရွာကနဲ လိုင္း၀င္သြားလိုက္တာ။ ရန္ကုန္နဲ႕ တရုပ္ျပည္ ဟိုဘက္ခန္း၊ ဒီဘက္ခန္းေတာင္ ထင္လိုက္မိေသး။ လိုင္းက ၀င္တယ္.. ေခၚတယ္..ေခၚတယ္..ေခၚတယ္။ ဗုေဒၶါ… မကိုင္ပါလား။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဘေလာ့ဂင္ရင္း ဖုန္းသံေတာင္ မၾကားေတာ့ေလဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဖုန္းေမ့က်န္ခဲ့ၿပီး အျပင္မ်ား ထြက္သြားေလသလား..။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လို ေခၚေခၚမရေလေတာ့မွ စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ဖုန္းခ်လိုက္ရတယ္။ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ လြဲမိရင္ မဆံုးေတာ့ပါလား။ အဲကြန္းအခန္းထဲမွာ ကၽြန္မေဇာေခၽြးေတြနဲ႕ နင့္ေနၿပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဘဏ္က “ အစ္မေရ.. ေတြ႕ၿပီ.. အစ္မေငြက မူဆယ္ကေနလႊဲထားတာ။ လေက်ာ္ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွာ လိုက္ရတယ္ ” ဆိုမွ ၀ုန္းကနဲ ရင္ထဲက အလံုးႀကီး က်သြားေတာ့တယ္။ တရုပ္ျပည္နယ္စပ္မွာ ေရႊလီအျပင္ မူဆယ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ငါဘာလို႔မ်ား ေမ့ေနတာပါလိမ့္.. ငါ..ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းစာေတြ မေက်ေသးပါလားလို႕ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲမွာေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ စဥ္းစားလိုက္မိေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ အရြယ္စံု ပုရိသမ်ားၾကားမွာ ေငြထုတ္ခြင့္ရဖို႕ ေစာင့္ရျပန္ေသးတယ္။ တစ္ေအာင့္ေနေတာ့ “ x x x x ” လာထုတ္လို႕ရၿပီဆို ကၽြန္မနာမည္ကို မ်ဳိးႀကီးကီးနဲ႕ လွမ္းေအာ္ေလေတာ့ ကၽြန္မမွာ ရုတ္တရက္ လန္႕သြားရၿပီး ပုရိသမ်ားၾကားထဲ တိုး၀င္လို႕ ရရွိေၾကာင္း လက္မွတ္အျမန္ထိုးေပးၿပီး ပိုက္ဆံ၃ေသာင္းခြဲထည့္ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္အိတ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လို႕ ၃ထပ္ကေန ဘယ္လိုက ဘယ္လို ဆင္းခ်လာလိုက္သလည္းမသိ.. လမ္းမေပၚကို ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ လမ္းမေရာက္လို႕ ကားသံ၊ လူသံ၊ ေစ်းသည္သံေတြၾကား ျပန္ေရာက္ေလမွ လူတစ္ကိုယ္လံုး လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးသြားေလေတာ့တယ္။
ရံုးမွာ အင္တာနက္ သံုးမရမယ့္အတူတူ၊ တစ္ဖက္လမ္းက ပထမထပ္မွာ ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားတာေတြ႕ရတဲ့ အင္တာနက္ဆို္င္၀င္ၿပီး အလုပ္နဲ႕ ဆိုင္တဲ့ ေမးလ္ေလး ၀င္စစ္ဦးမွဆို ပ်ားပန္းခတ္ရွဳပ္ေထြးေနတဲ့ လူေတြ၊ ကားေတြၾကားထဲက လမ္းကူးလာခဲ့တယ္။ ေလွကားအတိုင္း ပထမထပ္ကိုတက္ၿပီး တံခါးပိတ္ထားတာကို ေခါက္လိုက္တယ္။ တံခါးဖြင့္လာသူက တရုပ္လူမ်ဳိး အဖြားအိုတစ္ဦး။ သြားၿပီ။ ကၽြန္မ ေလွကားမွားတက္မျိပန္ၿပီ။ ရွက္ရွက္နဲ႕ ေတာင္းပန္ၿပီး ေလွကားက ဒေရာေသာပါး ျပန္ဆင္းခ်လာရတယ္။ ျမေသြးနီ လြဲေနတုန္းပါပဲလားေ၀..လို႕သာ ငိုခ်င္းခ်လိုက္ခ်င္မိေတာ့တယ္။ ေအာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရံုးက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ ကြန္နက္ရွင္ ျပန္ရေနၿပီတဲ့။ “ရႊီ” … ကၽြန္မ ေလကေလးေတာင္ သတိလက္လြတ္ ရႊီကနဲ ခၽြန္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မရံုးကို အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ ပန္းကန္လံုးစီးကာ ျပန္ေတာ့မည္။
ဒါေပသိ… တက္စီငွားမယ္အလုပ္ ကၽြန္မမ်က္လံုးေထာင့္ထဲ စာအုပ္ေတြကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ သန္႕ရွင္းသပ္ယပ္တဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႕ စင္ေပၚက စာအုပ္အမ်ဳိးအစား အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႕က ကၽြန္မကို မဟာဒရား ဆြဲေဆာင္ေနပါၿပီ။ ပုရြက္ဆိတ္ ပ်ားရည္အိုးေတြ႕ၿပီ။ ဆိုင္တစ္ခုလံုး ၀ယ္သူဆိုလို႕ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ။ သေဘာရွိ ကေလာဟိ နာရီ၀က္ေလာက္ ေမႊအၿပီးမွာေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းကို ၀ယ္ဖတ္ကာ သိမ္းထားခ်င္ေနမိတဲ့ “ ရန္ကုန္ဘေဆြ ” ရဲ႕ “ ျမန္မာျပည္သား ” စာအုပ္အပါအ၀င္ စာအုပ္၁၀အုပ္ေလာက္ ၀ယ္ျဖစ္လိုက္တယ္။ အရင္းစစ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မကို ေခ်ာ…လႊဲလိုက္တာက ၃ေသာင္းခြဲသာ။ အသြားအျပန္ ကားငွားခအပါအ၀င္၊ စာအုပ္၀ယ္လိုက္တာ ေငြတစ္ေသာင္းခြဲနီးပါး ေရွာကနဲ ထြက္သြားေလၿပီ။ ဟင္.. မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေခ်ာ..က လႊဲလိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ဒါ.. စိုက္ေပးထားတဲ့ ေငြျပန္ရတာဆိုေတာ့ ငါ့ေငြေတြပဲ။ ေရာ္… ေတြးတာေတာင္ လြဲေနျပန္ေသးပါလား။
ရံုးကို ျပန္လာတဲ့လမ္းမွာ မိုးလင္းထဲက လြဲသင့္တာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္လြဲခဲ့တာမို႕ ” အလြဲေတြရယ္ ဒီေန႕အဖို႕ ျမေသြးနီကို သက္ညွာေသာအားျဖင့္ ထပ္မလြဲပါနဲ႕ေတာ့.. ” လို႕ ဆုေတြေတာင္ ေတာင္းမိလို႕…။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
Topics: ၿပံဳးေထ့ေထ့ | 13 Comments »
