ခိုင္ရင္သံႀကိဳးထက္ခိုင္

Number of View: 1540

 1

ညီမ Black Roseက ငယ္ႏုစဥ္ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရတဲ့ သံေယာဇဥ္မ်ားအေၾကာင္းကို Tag Post လုပ္သည္။ ျမ ရင္မ်ားပင္ ခုန္သြားရ၏။ ျမ ယံုၾကည္ပါသည္။ မည္သူမဆို ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ကာလ၏ သံေယာဇဥ္ ရင္ခုန္သံမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားၾကည့္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ရင္ခုန္ၾကပါလိမ့္မည္။ ႏွလံုးသားရွိေသာသူတိုင္း ရင္ခုန္တတ္ၾကပါသည္။ အႏွီလူသားတစ္ေယာက္ ျမသည္လည္း ႏွလံုးသားရွိသူ ပုထုစဥ္ပီပီ ရင္ခုန္မိသည္မွာ မဆန္းၾကယ္လွပါ။ သို႔ႏွင့္ ျမ၏စိတ္မ်ားသည္ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ငယ္စဥ္အတိတ္ဘ၀သို႔ ဖလက္ရွ္ဘက္ခ္ ျပန္ေရာက္သြားရေတာ့၏။ ဟုတ္ပါသည္။ ျမ ရင္ခုန္မိပါသည္။ ရင္ခုန္စြာျဖင့္ စဥ္စားလိုက္မိေသာအခါ ျမ၏ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလတို႔သည္……။

Untitled

ျမ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က အင္မတန္ အေဆာ့မက္သည္။ အဘြား၏ေက်ာက္ကုန္းက ၿခံက်ယ္ႀကီးထဲတြင္ မည္းေပသလူးေနေအာင္ ေဆာ့ကစားသည္။ ၿခံထဲတြင္ ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမ်ားပါ အတူေနၾကသျဖင့္ အတူေဆာ့ကစားစရာ အေဖာ္မ်ားကို ေ၀းေ၀းလံလံ ရွာမေနရပါ။ အကိုမ်ား၊ ေမာင္မ်ားႏွင့္ေဆာ့ကစားရသူမို႔ ျမသည္ အိုးပုတ္ျဖင့္ ထမင္းဟင္းခ်က္တမ္း ကစားတာမ်ဳိး၊ အေမ႔ထမီအရွည္ႀကီးယူ၀တ္၍ အျငိမ့္မင္းသမီးလုပ္တာမ်ဳိး၊ အေမ့စြန္႔ပစ္ပစၥည္း မ်ားျဖစ္သည့့္ ကရင္ပတ္မွန္ကြဲေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေတာင့္အေဟာင္းေလးမ်ား၊ လက္သည္းနီ ပုလင္းေဟာင္းမ်ား၊ ႀတိရတနမ်က္ႏွာလူးေဆးဘူးေဟာင္းမ်ားနဲ႔ အလွျပင္တမ္းကစားတာမ်ဳိးအျပင္၊ အကို ေမာင္မ်ားႏွင့္ ေယာက်္ားေလးမ်ားလို ေဘာလံုးလည္းကန္သည္။ ဂ်င္လည္းေပါက္သည္။ စြန္လည္းလႊတ္သည္။ သစ္ပင္လည္းတက္သည္။ အေဖ့ဘက္မွ အဘိုးျဖစ္သူ အိမ္သို႔ အလည္လာစဥ္ ပိႏၷဲပင္ေပၚ ျမ ေရာက္ေနသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အဘြားကို ေဖာက္သည္ခ်သည္။ အဘြားက ျမကို ေယာက်ာ္းရွာျဖစ္မွာ အင္မတန္စိုးရိမ္သည္။ အမွန္က ျမ ေယာက်ာ္း စိတ္မေပါက္ပါ။ မိန္းမေပါက္ေက်ာ္ျဖစ္ေနျခင္းသာ။

ျမ မည္မ်ွကစားမက္သနည္းဆိုေသာ္ တစ္ခါတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျခံပတ္လည္ လက္လက္ထကစားေနစဥ္ ေက်ာင္းမွ အတန္းပိုင္ဆရာမ လမ္းထဲသို႔ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ အမွတ္မထင္ ေရာက္လာ၏။  ဆရာမကို ေတြ႔ခ်ိန္ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ‘မဂၤလာပါဆရာမ’ဟု ထံုးစံအတိုင္း လက္ကေလးပိုက္၍ အေျပးႏႈတ္ဆက္ရာ ဆရာမမွာ ဇေဝဇဝါျဖင့္ ျမကို ၾကည့္ေခ်၏။ ဆရာမ ျမကို လံုးဝမမွတ္မိပါေခ်။ ျမသည္ နီရဲေခ်ြးပ်ံေနေသာ မ်က္ႏွာ ပြေယာင္းရႈပ္ပြေနေသာဆံပင္ မဲေပသလူးေနေသာ အိက်ီ ၤတို႔ျဖင့္ ညစ္ေပေမွာင္က်ဳတ္ေနေလရာ ေက်ာင္းလာတိုင္း မီးပူေက်ာ့ေနေအာင္တိုက္ဝတ္လာတတ္သည့္ အျဖဴအစိမ္းေက်ာင္းဝတ္စံု သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေဖြးေဖြး ဆီျဖင့္ေသသပ္စြာ ဖီးသင္ထားေသာ ဆံပင္တို႔ျဖင့္ ေက်ာ့ေမာ့ေနေသာ ျမကို မယံုမရဲ လူပင္မွားခ့ဲဖူး၏။

အႏွီျမသည္ စိန္ေဆးဗီးယားဟုေခၚသည့္ ရန္ကင္း အလက(၂)တြင္ သူငယ္တန္းမွ ၄တန္းအထိ တက္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ျမတို႔ ေနရာၿခံဆီသို႔ ကေလးေျခလွမ္းျဖင့္ အနည္းဆံုး မိနစ္၂၀ေလာက္ေလွ်ာက္ရသည္။ ကားလမ္းရွင္းသည့္ ရန္ကင္းကုန္းတက္တေလွ်ာက္ က၀လြယ္အိတ္ေလးကို ေနာက္ေက်ာကေန ေခါင္းေပၚခ်ိတ္လြယ္ရင္း အိမ္နီးခ်င္းသူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္အတူတူ စကားေတြေျပာရင္း အိမ္ျပန္ရသည္ကို အေဖာ္မက္သည့္ ျမေပ်ာ္သည္။ ျမက ငယ္စဥ္ထဲက အေပါင္းအသင္းဆန္႔သူမို႔ ေယာက်ာ္းေလး မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းအမ်ားႀကီး ရွိသည္။

၃တန္းေက်ာင္းသူ ျမတစ္ေယာက္ တစ္ရက္မွာ ေန႔လည္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အိမ္သို႔ ေခၚခ်လာ၏။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမက မရွိ။ အိမ္အကူ ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေခၚၿပီး ျပန္လာသည့္ ျမကို ၾကည့္၍ မ်က္လံုးမ်က္ဆန္ ျပဴးေနေတာ့သည္။ ျမကေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအး။  ‘နင္ ခနေလးေစာင့္ေနာ္ ငါအိမ္စာေတြ အရင္ အျမန္လုပ္လိုက္ဦးမယ္’ ဟု ေျပာကာ  အိမ္ေရာက္ေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲမွာ လြယ္အိတ္ေလး ဘုတ္ဆိုခ်ၿပီး၊ အိက်ီ ၤကမမ္းကတမ္းလဲ၊ ပါလာသည့္ အိမ္စာမ်ားကို အိမ္ေခၚလာသည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး ေဘးနားထားၿပီး ကေသာကေမ်ာ လုပ္၏။ “ေက်ာင္းအိမ္စာမ်ားၿပီးရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြက သမီးရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္”ဟု အေမေလ့ က်င့္ေပးထားသည္က ျမအတြက္ အရိုးစြဲေနေလၿပီ္။ အိမ္စာၿပီးမွ ျမ စိတ္ေအးလက္ေအး ကစားႏိုင္မည္။ သူငယ္ခ်င္းေလးက နေဘးနားထိုင္၍ ျမ သခ်ာၤတြက္ေနသည္ကို အေငးသားရွိ၏။ ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ရင္တဖိဖိႏွင့္ အေဖနဲ႔အေမ အျမန္ျပန္လာဖို႔ တရြရြဆုေတာင္းရင္း အိမ္ေရွ႕ထြက္ေမွ်ာ္၏။

သူငယ္ခ်င္းေလးကို ျမ ခင္သည္။ ေက်ာင္းတြင္ သူက ျမ၏ အေနာက္ခံုမွာ ထိုင္၏။  သူက  စကားလည္း နည္းသည္။ စာလည္း ညံ႕သည္။ ျမ ဆရာလုပ္သည္ကို ၿငိမ္ခံသည္။ အတင္းလဲ မေျပာတတ္။ အတိုင္အေတာလည္းမထူ။  ျမဆီက မုန္႔ကိုလဲ ေတာင္းစားတတ္သည္။ ျမကိုလဲ သူ႔မုန္႔ကို ေတာင္းမစားရပဲ ေကၽြးသူျဖစ္၏။ ျမက စကားမ်ားသူ။ ဆရာလုပ္တတ္သူ။ အစားပုတ္သူ။ ဆိုေတာ့ အခင္ဆံုး မဟုတ္ေသာ္ျငား ျမ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ထူးထူးျခားျခား ခင္၏။

အိမ္စာမ်ားၿပီးသည္နွင့္ ျမႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေလးတို႔ ကစားၾကသည္။ ကစားစရာမ်ား သိမ္းက်ဳံးထည့္ထားသည့္ ကဒ္ထူပံုးႀကီးထဲက ကစားစရာမ်ား အခန္းထဲ ပြထကုန္သည္။ တူတူပုန္းတမ္း၊ ေသနတ္ပစ္တမ္းလဲပါသည္။ အလွျပင္တမ္းေဆာ့လွ်င္ ျမက သူ႔ကို လက္သည္းနီ ဆိုးေပးသည္။ သူက ျမကို ႏႈတ္ခမ္းနီ ျပန္ဆိုးေပး၏။ သည္လိုႏွင့္   ေန႔လည္ထဲက ေဆာ့လိုက္သည္မွာ တေမ့တေမာ ညေန၄နာရီပင္ထိုး၍ အေဖနဲ႔အေမ အိမ္ျပန္ေရာက္လာမွ ရပ္ေတာ့သည္။

ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို အေဖနဲ႔အေမသို႔ နတ္သံေႏွာ ေျပာျပ၏။ ျမတို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကား စိတ္တိုင္းက် ေဆာ့ကစားထားၾကသည္မွာ မည္းေပသလူး၍ ေၾကာင္ေခ်းကုတ္ေနေပၿပီ။ အေဖက ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္၍ “ အေဖ့သမီးက ေကာင္ေလးကို အိမ္ေပၚအထိ္ကို ေခၚလာတာကိုး” ဟုဆိုကာ တဟားဟားျဖင့္ သေဘာတက်ရယ္သည္။ အေမက သူငယ္ခ်င္းေလး၏အိမ္မွ လူႀကီးေတြ စိတ္ပူေနေလာက္ မည္ကို ေတြးၿပီး ျပာယာခတ္သြားသည္။ ျမကို အေမက “ဘာလို႔ လူႀကီးေတြ မသိပဲ အိမ္ေခၚလာရသလဲ”ဟု ဆူသည္။ ျမ၏ အေျဖကား “သူက သမီးနဲ႔ကစားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ပါ ေမေမ” ဟူ၏။ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ေမးေတာ့လဲ အိမ္လိပ္စာမေျပာႏိုင္။ ေက်ာင္းေရွ႔ျပန္ေရာက္လွ်င္ သူ႔အိမ္ကိုသူ ျပန္ႏိုင္ပါသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းေလးကဆိုလာသျဖင့္ ျမအေမလည္း အခ်ိန္မဆိုင္းေတာ့ပဲ ေပသလူးပြေနသည့္ ျမႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးကို လက္တစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီ ဆြဲလွ်က္ ေက်ာင္းရွိရာသို႔ ဒုန္းဆိုင္းႏွင္ေတာ့၏။

 ေက်ာင္းေရွ႔ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းတံခါးမ်ား ပိတ္ထားေခ်ၿပီ။ တစ္ခဏၾကာလွ်င္ ျမတို႔ သံုးေယာက္တစ္တြဲသည္ သူငယ္ခ်င္းေလးညႊန္ျပသည့္ ေက်ာင္းမွ ၅မိနစ္ခန္႔မွ် လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္သည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အိမ္သို႔  ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္၏။ အိမ္သို႔၀င္ရန္ သစ္သားတံတားေလးေပၚအျဖတ္ “ေမေမေရ”ဟု သူငယ္ခ်င္းေလးက ေအာ္ေခၚလိုက္လွ်င္ အိမ္ထဲရွိ လူကုုန္ အိမ္အျပင္သို႔ ထြက္ခ်လာရာ အိမ္ေပါက္၀တြင္ လူမ်ားျဖင္ ့ျပည့္ေခ်၏။ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမသည္ သားျဖစ္သူကို ေပြ႕ဖက္ရင္ “သားညီရယ္ သားညီရယ္ ေမေမ စိတ္ပူလိုက္ရတာ” ဆိုၿပီး ဒူးေထာက္၍ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ဖက္ကာ ငိုေလ၏။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းေလးက အရွက္မရွိ “သူ ေခၚလို႔ သားလိုက္သြားတာ” ဟု ျမကို လက္ညွဳိးထိုးလွ်က္ အာၿပဲျဖင့္ ဟီးခ်ငိုေလေတာ့သည္။ ျမလည္း ဆူခံရမည္ကို ယခုမွ ေၾကာက္လာရကား လက္သည္းကို ေခါင္းငံု႕ကိုက္၍ တအိအိျဖင့္ ငိုခ်င္းအမႈကိုစ၏။

အိမ္ထဲရွိ ကုလားထိုင္တြင္ ျမတို႔ သားအမိထိုင္ၿပီးခ်ိန္ အေမက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ရွင္းျပ၏။ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမမွ “အိမ္နဲ႔ေက်ာင္း အရမ္းနီးေတာ ့ေက်ာင္းဆင္းရင္ သူ႔ဟာသူ   ျပန္လာေနက်၊ ေစာင့္ရင္းက မလာလို႔ စိတ္ေတြပူလာၿပီး ေက်ာင္းကိုလိုက္သြားေတာ့ အတန္းထဲ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဆီလဲ အေၾကာင္းၾကား တိုင္ထားတယ္၊ ရဲစခန္းမွာလဲ လူေပ်ာက္တိုင္ၾကားထားေသးတယ္” ဟု ေျပာျပရာ ရဲစခန္းတြင္ အဖမ္းခ်ဳပ္ခံရေတာ့ေလမည္လား ဟုေတြးမိၿပီး ျမမွာ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ဒူးမ်ားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေလ၏။ ရင္ေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္လာသည္။

‘ျမက အရမ္းအေဆာ့မက္တယ္.. က်ြန္မတို႔လဲ အိမ္မွာ မရွိခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ၾကာသြားရတာ.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္’ လို႔ အေမကေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးအေမက ‘ အခုလို အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႕ေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မဆံုးပါဘူး..  ကေလးေတြဆိုေတာ့ ကစားဖို႔ကလြဲလို႔ ဘာမွမသိဘူးေပါ့.. က်ြန္မတို႔က ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ’ ဟု ေျပာေတာ့မွ ျမအေမလည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့၏။ အဆံုးတြင္ ေကာင္ေလးမိသားစုလည္းစိတ္ေအးသြားရကား ျမတို႔သားအမိကို ေကာ္ဖီမုန္႔မ်ားျဖင့္   ေကၽြးေမြးဧည့္ခံ၏။

မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ မ်က္ႏွာတြင္ ႏႈတ္ခမ္းနီလွ်ံသလံေနေအာင္ ဆိုးထားသည့္ ျမကို သူငယ္ခ်င္းေလးက သူ႔အေမေပါင္ေပၚတြင္ ထိုင္လွ်က္က “နင့္မ်က္ႏွာက ႏႈတ္ခမ္းနီေတြေရာ ေခ်းေတြနဲ႔ေရာ အေတာ္လွတယ္” ဟု ေျပာရင္း လွ်ာထုတ္ေျပာင္ျပ၏။ ျမသည္ စူပုတ္ေနေသာ ၀က္ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ မ်က္ေစာင္းအႀကီးႀကီးလွမ္းထိုးကာ “ညီညီေနာ္ နင္လဲ လက္မွာ ဖုတ္ေတြနဲ႔ လက္သည္းနီ ဆိုးထားတာပဲ” ဟု ေျပာရာ သူငယ္ခ်င္းေလးက သူ႔လက္သည္းနီဆိုးထားသည့္ လက္ကို လူမျမင္ရေအာင္ ေနာက္ျပန္ ဖြက္ထား၏။

ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္၍ တစ္အိမ္လံုး ၀ိုင္းရယ္ၾကကုန္၏။ ျပန္ကာနီး “ သားညီတို႔ကလဲ ေကာင္မေလးက ကစားမယ္ေခၚတာနဲ႔ အိမ္ကိုေမ့ၿပီး ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ကို လိုက္သြားေတာ့တာပဲေနာ္ အ့ံေရာ” ဟု သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမ ေျပာလိုက္ ခ်ိန္တြင္ ျမသည္ ကေလးအရြယ္ပင္ျဖစ္လိမ့္ကစား ရွက္လြန္းသျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး အခုခ်က္ခ်င္းပင္ ေျမလ်ဳိးမိုးပ်ံခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားရေတာ့၏။

ထိုစဥ္က မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ ေပသလူးေနသည့္ ျမ၏မ်က္ႏွာသည္ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ရဲရဲနီေစြးေနခဲ့မည္မွာ အေသအခ်ာပါပင္။

Untitled

ထိုအျဖစ္အပ်က္က ေနာင္တြင္ ျမကို အေဖႏွင့္အေမတို႔ စ ေနာက္စရာ ျဖစ္လာခဲ့၏။ “ငါတို႔ သမီးက ေခသူမဟုတ္ဘူး၊ ငယ္္ငယ္ေလးထဲက ေကာင္ေလးကို အိမ္ေခၚလာတာ” ဟု ေျပာလွ်င္ ျမသည္ မရွက္ေတာ့ေသာ္လည္း မည္သည့္ဘ၀ မည္သည့္ေနရာ သို႔ ေရာက္ေနသည္၊ မည္သည့္ရုပ္ရည္ဆိုသည္ကိုပင္ မမွတ္မိေတာ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးအား အမွန္ပင္ သတိရမိပါသည္။

အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္ ခ်စ္သူႏွင့္ဆံုျဖစ္ရာ၊ ခ်စ္သူက “ ကိုယ့္အရင္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူမ်ား ရွိခဲ့သလား”ဟု သမရိုးက် ေမးခြန္းေမးလာရာ ျမသည္ ေခါင္းကို သြက္သြက္ရမ္းခါမိ၏။ ထိုအခါ ခ်စ္သူက “ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးမိတ္ေဆြ တကယ္ကို မရွိဘူးလား”ဟု ထပ္မံေမးေလေသာ္ ျမစိတ္သည္ မရည္ရြယ္ပဲႏွင့္ ငယ္စဥ္ သံုးတန္းေက်ာင္းသူအရြယ္က အိမ္သို႔ေခၚလာဖူးသည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး ညီညီအား ခ်က္ခ်င္းပင္ အမွတ္ရသြားေလေတာ့၏။

ထိုအခါ ျမသည္ ခ်စ္သူမသိေအာင္ ၿပံဳးလိုက္မိ၏။

Untitledျမ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးျပန္ေသာအခါ ခ်စ္သူတျဖစ္လဲ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ သားျဖစ္သူတို႔က အခြင့္ႀကံဳလွ်င္ ထိုငယ္စဥ္က ကိစၥကို ျပန္လည္၍ ေခ်းေျခာက္ေရႏူး၏။ ထိုအခါ ယခင္ကလို မသိေအာင္ မၿပံဳးျဖစ္ပါ။ မိသားစုသံုးေယာက္သား အတူတူ စေနာက္ရင္း အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ရယ္မိၾကပါသည္။

cute_marshmallows_by_lieveheersbeestje-d4oaqofUntitled

သံေယာဇဥ္ႀကိဳးဆိုသည္ကား ခိုင္လွ်င္ သံႀကိဳးထက္ခိုင္ကာ၊ ေပ်ာ့လွ်င္ ပိုႀကိဳးထက္ပင္ေပ်ာ့သည္ မဟုတ္ပါေခ်လား။ သို႔ေသာ္ – ျဖဴစင္ေသာ သံေယာဇဥ္ကား ေႏွာင္ထံုးမပါ။ ရာသက္တိုင္ ၿမဲခိုင္၏။

(ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ညီမ Black Rose (ပစ္ပစ္)ရဲ႕ tag postေလးပါ။ ေနာက္က်ေနရတာကို နားလည္ေပး ပါ ခ်စ္ညီမေရ..။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ။

 index

Share
Posted in Tag Post | 9 Comments

ေသေသာ္မွတည့္္….

Number of View: 9187

972650_10202742719238000_941243875_n

အဘိုး၏ ဦးေခါင္းရွိ ဆံပင္မ်ားက ေဖြးေဖြးျဖဴေနသည္။ အဘိုး၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အေရးအေၾကာင္းတို႔ ထင္ေနေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ အဘိုး၏ အသားအရည္က ၾကည္ၾကည္လင္လင္။ အဘိုးက ဗမာလူမ်ဳိးစစ္စစ္။ ခႏၶာကိုယ္က တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ရွိသည္။ အဘိုး၏အသက္ ခြန္ႏွဆယ္နားနီးၿပီ။ အဘိုးသည္ ၀ရန္တာရွိ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ တင္ပၸလင္ၿခိတ္ထိုင္ေန၏။ ထိုတင္ပၸလင္ၿခိတ္ ထိုင္ထားသည့္ ေပါင္ေပၚတြင္ သံုးထပ္သားပ်ဥ္ျပားတစ္ခ်ပ္ကိုတင္၍ တစ္ခါသံုးေဘာပင္အျပာျဖင့္ စာေရးေန၏။ စြတ္ၾကယ္အျဖဴႏွင့္ ခ်ည္ေခ်ာပုဆိုးႏြမ္းကို ရင္ေခါင္းဘက္ ျမွင့္၍ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ အဘိုး၏အသြင္အျပင္က ေအးခ်မ္းေန၏။ အဘိုး၏ ေသးေသးခၽြန္္ခၽြန္ လက္ေရးစာလံုးေလးမ်ားက မ်ဥ္းေၾကာင္းမဲ့စာရြက္၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အေပၚတြင္ ညီညီညာညာ စီးဆင္းေန၏။ တစ္ေၾကာင္းၿပီး တစ္ေၾကာင္း၊ ထိုမွတဆင့္ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္။ ေရးၿပီးသမွ်ကို နံေဘးရွိ ကုလားထိုင္၏   ေနရာလြတ္တြင္ ခ်ထား၏။ သို႔ႏွင့္ အဘိုးအို၏နံေဘးတြင္ စာရြက္မ်ားက အပံုလိုက္ အထပ္လိုက္ရွိလာ၏။

ထိုႏွစ္ေယာက္ထိုင္ခုံနေဘးသို႔ အသက္ဆယ့္သံုးနွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ခ်ဥ္းကပ္လာ၏။ မိန္းကေလးက ခံုနံေဘး ၾကမ္းျပင္တြင္ အသာအယာ မ၀့ံမရဲျဖင့္ က်ဳ႕ံက်ဳံ႔ေလး ထိုင္ခ်လိုက္၏။ ထိုင္ခံုေပၚကေန အဘိုးက မိန္းကေလးကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ရင္း ၿပံဳးျပသည္။ ထို႔ေနာက္ အဘိုးက သူ႔ေရးလက္စ စာကို ဆက္ေရး၏။ အဘိုး၏အၿပံဳးေၾကာင့္ မိန္းကေလး၏စိတ္ထဲ ႏူးည့ံသြားသလို၊ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ရဲ၀့ံေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား ရွိလာသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ အဘိုးက ေျမးမ်ားႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးေနသူ မဟုတ္ပါ။ ထို႔ထက္ပို၍ မိန္းကေလးအေနနဲ႕ အဘိုးကို ယခုလို နီးနီးကပ္ကပ္ေတြ႔ခြင့္ရသည္မွာ မၾကာလွေသးေပ။ မိန္းကေလးတို႔ ေျမးမ်ားႏွင့္ အဘိုးက အဘြားေလာက္ ရင္းႏွီးမႈ မရွိၾကသည္မွာ အမွန္ပင္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ စေန တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အဘိုးႏွင့္အဘြားအိမ္သို႔ေရာက္ခ်ိန္ေလးတြင္ ဤသို႔ အဘိုး၏အသိအမွတ္ျပဳ အၿပံဳးေလးရလိုက္သျဖင့္ မိန္းကေလး ေပ်ာ္ရႊင္မိသြားရသည္မွာ အႏိႈင္းအဆမဲ့။

မိန္းကေလးက အားတင္း၍ တစ္ဆင့္တက္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ သူ၏ မ်က္လံုးျပဴး၀ိုင္း၀ိုင္းမ်ားျဖင့္ အဘိုးအား ၀င့္ၾကည့္လွ်က္က – “ အဘိုး…သမီးေလ အဲ့ဒီ အဘိုးေရးထားၿပီးတာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ခ်င္လို႔… ရမလားဟင္” ဟု ထိတ္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေမးလိုက္၏။

ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ဘက္တည္းကို တြန္႔ေကြးၿပံဳးလွ်က္က အဘိုးက သူ၏ေျမးမေလးကို ၾကည့္၏။ ထို႔ေနာက္ အဘိုးက ေခါင္းကို ညိတ္ျပလိုက္ရာ ေျမးျဖစ္သူ မိန္းကေလး၏ မ်က္၀န္းအစုံသည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပလင္းလက္သြား၏။ အဘိုး၏ ေျမးအားလံုး အဘိုးႏွင့္ တရင္းတႏွီး မရွိၾကေပ။ မိန္းကေလးက လူေၾကာက္တတ္သူဆိုေတာ့ သူတို႔အားလံုးထက္ အေၾကာက္ပိုသူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သို႔ေသာ ခြန္အားမ်ားက မိန္းကေလးကို ယခုကဲ့သို႔ အဘိုးထံေတာင္းဆိုရဲသည္အထိ တြန္းပို႔လိုက္သည္မသိ။ ထို႔ေနာက္ မိန္းကေလးက ကုလားထိုင္လက္တန္းေအာက္မွ လက္လ်ဳိ၍ အဘိုးေရးၿပီး ေဘး၌ခ်ထားသည့္ စာရြက္မ်ားကို တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ ယူငင္ကာ ေရငတ္မြတ္သိပ္လာသူတစ္ေယာက္၏ လက္ထဲသို႔   ေရတစ္ဖန္ခြက္  ထည့္ေပးလိုက္သလို စာရြက္ထဲက စာမ်ားကို အငမ္းမရ ဖတ္ရႈေလေတာ့သည္။

အဘိုးသည္ သူေရးထားသည့္ စာမ်ားကို အငမ္းမရ ဖတ္ရႈေနသည့္ မိန္းကေလးအား   ေစ့ေစ့ၾကည့္၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ၿပံဳးေလ၏။ မိန္းကေလး ေခါင္းအေမာ့ အဘိုးႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုလွ်င္ အဘိုးက “ ဆက္ဖတ္ေလ” ဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္ ပံုစံမ်ဳိးျဖင္ ့ေခါင္းဆတ္ျပ၏။ ထို႔ေနာက္ အဘိုးက ေရးလက္စ စာကို ဆက္၍ေရးသည္။ မိန္းကေလးသည္ ဖတ္လက္စ စာမ်ားထဲတြင္ နစ္ေမ်ာသြားကာ သူမ၏ေဘး၀န္းက်င္တြင္ အဘိုးရွိေနသည္ကိုပါ ေမ့ေလ်ာ့သြားေတာ့၏။

Untitled

အမွန္တကယ္တြင္ မိန္းကေလးသည္ အဘိုးကို သူ႕အသက္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခ်ိန္မွ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ခြင့္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ မိန္းကေလး၏ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က မိန္းကေလး၏ ေမေမႏွင့္ အဘြားျဖစ္သူ ေျပာျပခဲ့သျဖင့္ အဘိုးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ တခ်ဳိ႕တ၀က္ကို သိခြင့္ရထား၏။ ထိုစဥ္ကတည္းက အဘိုးက မိန္းကေလးအတြက္ ခမ္းနားသည္ ့ ကမၻာႀကီးတစ္ခုကဲ့သို႔ ခံစားရ၏။ ကၽြန္းမွန္ဘီဒိုထဲမွ အဘိုးေရးသားထားသည္ဆိုေသာ စာအုပ္မ်ားက စာဖတ္၀ါသနာပါသူ မိန္းကေလး၏ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ကိုင္လႈပ္ထားျခင္းခံရ၏။ ေျမးမ်ားထဲမွာမွ အဘိုးေရးသားထားခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားကို တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ တခုတ္တရ ခြင့္ေတာင္းၿပီးု ဖတ္ရႈေနသည့္ မိန္းကေလးကို အဘြားက အ့ံၾသေနခဲ့မည္ ထင္၏။ အဘိုးႏွင့္အဘြား အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည့့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး သည္းထိတ္ရင္ဖို စြန္႔စားခန္းမ်ားကို အဘြားျပန္လည္ေျပာျပစဥ္ မိန္းကေလး၏ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ စိတ္ေၾကးမံုျပင္တြင္ အဘိုးကို ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးခ်င္စိတ္မ်ား ဟိုးယခင္ထဲက စြဲစြဲထင္ထင္ ရွိေနခဲ့ၿပီးျဖစ္၏။

လြယ္အိတ္လြယ္ထားသည့္ အဘိုးဓာတ္ပံုႏွင့္အတူ “ရန္ကုန္ဘေဆြ ျပန္လာၿပီ” ဆိုသည့္ သတင္းအား လုပ္သားျပည္သူ႔ေန႔စဥ္ သတင္းစာတြင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေသာအခါ မိန္းကေလး၏ စိတ္ထဲတြင္ အဘိုးကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့မည္ဟူသည့္ စိတ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ လိႈင္းခတ္လာ၏။ သို႔ေသာ္ လူေၾကာက္တတ္သူျဖစ္သည့္ မိန္းကေလးက အဘိုးနဲ႔ေတြ႔ရခ်ိန္မွာေတာ့ အေနာက္နားတြင္ ကုတ္ကပ္ေနကာ မ်က္ရည္မ်ား ရစ္၀ိုင္းလာၿပီး ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ခံစားခ်က္မ်ား ေရာျပြန္းခဲ့ရသည္။

10711686_10202742732958343_1244374696_n

ရန္ကုန္ဘေဆြျပန္လာၿပီ

မိန္းကေလးသည္ သူ၏ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားအား အဘိုးႏွင့္အဘြားရွိရာ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလး၌သာ အခ်ိန္ကုန္ခ်င္ခဲ့သည္။ ေဒၚေလးႏွင့္အတူ ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ မီးဖိုးေခ်ာင္ထဲ ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ခ်က္ျပဳတ္ေပးရင္ အဘိုးထံလာသည္႔ ႏိုင္ငံေရးဧည့္သည္မ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား၊ ပန္းခ်ီဆရာမ်ား၊ အယ္ဒီတာမ်ား၊ ကာတြန္းဆရာမ်ား၊ သတင္းသမားမ်ားကို မိန္းကေလး ေတြ႔ျမင္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ စာအုပ္ထဲ၊ ရုပ္ရွင္ထဲ၌ ေတြ႔ျမင္ဖတ္ရႈထားခဲ့ဖူးသည့္ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္၊ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က၊ ဆရာေဒါင္းႏြယ္ေဆြ၊ မင္းသားႀကီး ထြန္းေ၀၊ စာေရးဆရာ   ေအာင္လင္း၊ စာေရးဆရာ ရန္ေအာင္၊ ပန္းခ်ီ ၀သုန္၊ ပန္းခ်ီ မင္းေ၀ေအာင္ႏွင့္ အျခား အျခားေသာ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း မ်ဳိးဆက္သစ္ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာကို အရွင္လတ္လတ္ ျပင္ပမွာ ေတြ႔ျမင္ခြင့္ ရေသာအခါ မိန္းကေလး၏   ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားသည္ အဘိုးအို၏ တိုက္ခန္းငယ္အတြင္း၌သာ ကုန္ဆံုးဖို႔ ေသခ်ာခဲ့ရသည္။ အဘိုးအို၏ ျပည္ေတာ္ျပန္ ဖဆပလတိုက္ခန္းေလးထဲတြင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏   ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္သံမ်ား၊ အႏုပညာသည္မ်ား၏ အႏုပညာအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးသံမ်ား သည္ မိန္းကေလးအတြက္ စိတ္ႀကိဳက္စာအုပ္တစ္အုပ္ကို တစ္မ်က္ႏွာၿပီးတစ္မ်က္ႏွာ လွန္ေလွာ ဖတ္ရႈေနရသကဲ့သို႔ပင္။

မိန္းကေလး၏ စိတ္သ႑ာန္ထဲတြင္ ထိုစဥ္ အခ်ိန္ကာလထဲက ကိန္းေအာင္းေနသည့္ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္ သေႏၶမ်ဳိးေစ့သည္ ဤသို႔ႏွယ္ အစပ်ဳိးခဲ့၏။

မိန္းကေလး၏မိခင္က အဘိုး၏ သမီးအၾကီးဆံုးျဖစ္သည္။ မိခင္၏ေျပာျပခ်က္အရ သိခဲ့ရတာ တခ်ဳိ႕ရွိသည္။ မိခင္ျဖစ္သူသည္ ကံအားေလ်ာ္စြာ အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ကာလမ်ားတြင္ အဘိုးႏွင့္အဘြား ခြဲခြာေနၾကခ်ိန္၊ ရန္ကင္းၿမိဳ႔နယ္၊ ေက်ာက္ကုန္းထဲက သီးပင္စားပင္မ်ားျဖင့္ စိမ္းစိုေနသည့္ အႏုပညာမ်ားထုတ္လုပ္ရာ တင္းကုတ္ၿခံႀကီးထဲတြင္ အဘိုးႏွင့္ ကာလတစ္ခုအၾကာ အတူေနခြင့္ရခဲ့၏။ ေခတ္မီေသာအဘိုးက မိန္းကေလး၏ မိခင္ကို ေခတ္မီေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ယံုၾကည္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ ျဖတ္သန္းေစခဲ့သည္။ မွန္တာလုပ္ ဟုတ္တာေျပာတတ္ဖို႔ု႔၊ ေလာကဓံကို သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ရဲဖို႔၊ မိမိလုပ္ခ်င္သည္ကို မျဖစ္မေန ရေအာင္လုပ္ဖို႔ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ေလရာ၊ မိန္းကေလး၏မိခင္သည္ ေရွးရိုးဆန္ေသာ မိခင္တိုင္း၏ ျမန္မာဓေလ့ ထံုးစံမ်ားေအာက္တြင္ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေနေနရေသာ မိန္းကေလးမ်ားထက္ လြတ္လပ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္အတြက္ ေခတ္မွီ သည္ႏွင့္ ေခတ္ဆန္သည္ မတူညီေၾကာင္း၊ မိန္းမသားတစ္ေယာက္၏ စစ္မွန္သည့္ အလွဆိုသည္မွာ အေရျပားတေထာက္စာအလွထက္ ပို၍ ေလးနက္သည့္ အဓိပၸာယ္ရွိသည္ကို ဖခင္ျဖစ္သူက သိခြင့္ေပးခဲ့သည္။ မိန္းကေလးအတြက္ ထိုစဥ္ကာလ အေမေျပာျပစဥ္ကတည္းက ဓာတ္ပံုထဲမွာကလြဲ၍ တစ္ခါမွအျပင္မွာ မျမင္ဘူးေသးေသာ အဘိုးကို စိတ္ကူးျဖင့္ ပံုေဖာ္ခဲ့ရသည္မွာ အေမာပင္။

Untitled

ရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႕ ၀တၱဳတိုမ်ား

Painter U Thaung Han

ပုဂၤစာအုပ္တိုက္က ပထမဆံုးထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ “နန္းဟာဗီး” မ်က္ႏွာဖံုး

 “ေရႊ၀ါျပည္” “ျမန္မာျပည္သား” “ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ ေကာင္း၏” “ တိုက္ယူရေသာ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္” “စနစ္ေတြအတင္းေျပာင္းလဲမည္” “သူပုန္ဆိုးေပ” “သည္မိုးသည္ေလ” “ေခတ္၏သားေကာင္” “ခ်ီေလေသာ္လည္း” “နန္းဟာဗီး” “ ျမင့္မိုရ္ကိုေခြၽ ပ်က္ေႂကြမည့္ ေယာ က်္ား” “ခ်စ္ဇနီးသို႔” “သီကံုးပန္းသြင္ ေရးဖြဲ႔ခ်င္” “ပန္းတြင္သီကံုး   ေရးနည္းထံုးကား” “စကားနက္” စသည့္ အဘြား၏စာအုပ္ဘီဒိုထဲက အဘိုး၏စာအုပ္မ်ားက ဖတ္ၿပီးရင္း ျပန္ဖတ္ခ်င္ေနေအာင္ မိန္းကေလး၏ စိတ္ႏွလံုးကို  သိမ္းက်ဳံးယူငင္ေနေတာ့သည္။

qq

သူပုန္ဆိုးေပ

427138_3973039197890_20068649_n

ျမ၀တီမဂၢဇင္းမ်က္နွာဖံုးမွ ရန္ကုန္ဘေဆြ

အဘိုးသည္ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စာေရးဆရာသာမက ရုပ္ရွင္လဲ ရိုက္ေသး၏။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ အစဦးပိုင္းကာလ ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ စကားေျပာမ်ားနဲ႔ ရုပ္ရွင္မ်ားၾကားထဲတြင္ “လူလိုစကားေျပာမယ္”ဟု ေၾက ညာၿပီး “မာန္”ရုပ္ရွင္ကို အဘိုးကိုယ္တိုင္ ရိုက္ကူး ထုတ္လုပ္ခဲ့သည္။ ထိုမာန္ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား ေမြးဖြားခဲ့ရာ ေက်ာက္ကုန္းက သီးပင္စားပင္အစံုအလင္ႏွင့္ စာတင္းကုတ္   ျခံက်ယ္ႀကီးထဲတြင္ အဘိုးအေ၀းသို႔ေရာက္ေနခ်ိန္ ကာလအပိုင္းအျခား၊ မိန္းကေလး၏ မူလတန္းေက်ာင္းသူ ငယ္ဘ၀၌ မိသားစုေဆြမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ အတူ ေနခြင့္ရခဲ့လိုက္ေသးသည္။

တကယ္ေတာ့ မိန္းကေလးမွာ အဘိုးႏွင့္ တရင္းတႏွီး တခုတ္တရ စကားဟုတ္တိပတ္တိပင္ မေျပာဘူးပါေခ်။ ႀကီးျပင္းလာခ်ိန္မွ အဘိုးႏွင့္ ျပန္ဆံုခြင့္ရသည္ကလဲ အဘိုးႏွင့္ မရင္းႏွီးရသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ အဘိုးအား ေတြ႔ႏိုင္ခ်ိန္ကလဲ တစ္ပတ္ႏွစ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ အေဖအေမတို႔ႏွင့္အတူ၊ အဘိုးအိမ္သို႔ သြားလည္ခြင့္ရမွာသာ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ သြားလည္ခြင့္ ရခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ဧည့္သည္မျပတ္ရွိေနတတ္သည့္ အဘိုးအိမ္တြင္ မိန္းကေလးမွာ အေ၀းကသာ အဘိုးကို လွမ္းေမွ်ာ္ေငးရင္း ဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ စကားေျပာေနသည္မ်ားကို နားေထာင္ခြင့္ရ၏။

သို႔ေသာ္ မိန္းကေလးတြင္ အဘိုးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အမွတ္တရ နည္းနည္းေတာ့ ရွိပါေသးသည္။

သႀကၤန္က်ေရာက္သည့္ ဧၿပီလတစ္လတြင္ အဘိုးက သူေနထိုင္ရာ ဖဆပလတိုက္ခန္းေအာက္ လမ္းမတြင္ အုန္းလက္ ေရကစားမ႑ပ္တစ္ခု ေဆာက္ေပး၏။ မ႑ပ္အမည္ကို “ဧပရယ္ဗီးနပ္စ္” ဟု အမည္ေပး၏။ မိန္းကေလးတို႔ ေျမးမမ်ား အပါအ၀င္၊ သမီးမ်ားကို အိက်ီ ၤဆင္တူ ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းေဖာ္၍ ခ်ဳပ္ေပးသည္။ အျဖဴခံခ်ည္သားေပၚမွာ ပန္းခ်ီေဆး အျပာအ၀ါေဆးစက္မ်ား   ေျပာက္မႊမ္းလွ်က္ ဖားဖားလ်ားလ်ား ပံုစံခ်ဳပ္ေပးထားသည့္ သၾကၤန္၀တ္စံုေလးက ထိုေခတ္ ထိုအခါက လြန္စြာမွ ေခတ္မီကာ လွပသည့္ အိက်ီ ၤပံုစံျဖစ္ခဲ့သည္။ အပ်ဳိေဖာ္၀င္ခါစအခ်ိန္ လွခ်င္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ မိန္းကေလးအတြက္ ထိုအိက်ီ ၤေလးသည္ အမွတ္ရ တသသျဖစ္စရာပင္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အမွတ္တရကလဲ မိန္းကေလးအတြက္ အင္မတန္ ရင္ခုန္ခ်င္စရာ   ေကာင္းလွသည္။  အဘိုးက စာေတြ ေရးသည္မွ်မက ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲေသးသည္။ ေရေဆး၊ ဆီေဆးလက္ရာမြန္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားကို အရက္တက်ဳိက္ ေမာ့လိုက္၊ စုတ္တစ္ခ်က္ဆြဲလိုက္ျဖင့္ အဘိုး တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ဆြဲ၏။ မိသားစုထဲ အရက္ေသာက္သည္ကို ယခုလို နီးနီကပ္ကပ္ ျမင္ရေတာ့ လူေၾကာက္တတ္သည့္ မိန္းကေလးက နည္းနည္းေတာ့ ထိတ္မိသည္။ သတၱိရွိလြန္းတဲ့အဘိုးက ႏႈတ္မၾကမ္းတမ္းပဲ စကားေျပာ အလြန္ယဥ္ေက်းလြန္းတာကလဲ အဘိုးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဟန္တစ္ခုမ်ား ျဖစ္မည္လား မေျပာတတ္ေပ။ အရက္ဘယ္ေလာက္ မူးမူး အယုတၱ အနတၱမ်ားတစ္ခါမွ မၾကားဘူးေပ။ အလြန္ဆံုး သူ သိပ္စိတ္ဆိုးလွ်င္ “ေခြးေကာင္၊ ၀က္ေကာင္၊ ၾကြက္ေကာင္၊ ပိစိပိစိေကာင္” “ေခြးမ၊ ၀က္မ၊ ၾကြက္မ၊ ပိစိပိစိမ” စသျဖင့္ ခ်စ္စဖြယ္ ဆဲေရးတတ္သည္။ မိန္းကေလး၏အေဖက ေျပာဖူးသည္။ သူလို သားမက္ျဖစ္သူကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားျဖင့္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာသည္ဆို၏။

အဘိုး၏အလုပ္ခန္းဟု ဆိုရေလာက္သည့္ ၀ရန္တာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးတြင္ ပန္းခ်ီကားေဘာင္မ်ား၊ စုတ္တံမ်ား၊ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊ ေဆးေတာင့္မ်ား ေနရာယူလာသည္။ သည္လိုႏွင့္ အဘိုးက ပါတိတ္ပန္းခ်ီကို အိမ္မွာကိုယ္တိုင္တီထြင္ ေရးဆြဲျပန္သည္။ မီးဖိုေလးႏွင့္ အိုးေလးထဲမွာ ဖေယာင္းေတြ ထည့္က်ဳိ၊ ကိုယ္တိုင္တီထြင္ျပဳလုပ္ထားသည့္ သံစုတ္တံအခၽြန္ႏွင့္ ေဆးေရာင္မ်ား   ေပါင္းစပ္၍ ပါတိတ္ပန္းခ်ီကို ပိတ္စေပၚ ေရးဆြဲ၏။ ေသြးေၾကာမွ်င္မ်ား ယွက္ျဖာေနသည့္ စုတ္ခ်က္ၾကားက ရုပ္လံုးေပၚလာသည့္ ရႈခင္းမ်ား၊ လူမ်ား၊ ေတာေတာင္ေရေျမမ်ားသည္ မိန္းကေလးအတြက္ အလြန္ပင္ အံ့ၾသလွစြာ လွပဆန္းၾကယ္ေနေတာ့၏။ အဘိုး၏ တီထြင္ဖန္တီးမႈ အားေကာင္းသည့္ အႏုစိတ္လက္ရာမ်ားအေပၚ မိန္းကေလးမွာ ရင္သပ္ရႈေမာလွ်က္။ သည္လိုႏွင့္ ပါတိတ္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ား ေရးဆြဲခ်ိန္ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ အႏုပညာေလာကမွ အႏုပညာရွင္မ်ား လာေရာက္ေလ့လာၾက၊ ဆည္းပူးၾကႏွင့္ အဘိုး၏တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးသည္ ပို၍ စည္ကားလာ ခဲ့ျပန္၏။

တစ္ရက္တြင္ သကၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ အေရွ႕ရြာပန္းခ်ီျပခန္းတြင္ ပါတိတ္ပန္းခ်ီျပပြဲ ျပသမည္
ျဖစ္သျဖင့္ အဘိုးသည္ မိန္းကေလးကို ထိုပန္းခ်ီျပပြဲသို႔ ေခၚသြား၏။ ရိုးရိုးေခၚသြားျခင္း မဟုတ္။ သူကိုယ္တိုင္ ဖ်ဥ္စေပၚတြင္ ေရးဆြဲထားေသာ ပါတိတ္လက္ရာ၊ သူကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းထြင္၍ ခ်ဳပ္ထားေသာ အိက်ီ ၤပံုစံ ထက္ေအာက္ဆင္တူ ၀တ္ေစလွ်က္ ေခၚသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ပိေတာက္ေျခာက္ေရာင္ႏွင့္ အစိမ္းရင့္ေရာင္ ေရာယွက္ထားသည့္၊ လည္ပင္းႏွင့္ အိက်ီ ၤလက္ဖ်ား မ်ားတြင္ အေမြးဖြားေလးမ်ား တြဲလြဲက်ေနသည့္ ဒီဇိုင္းဆန္း ပါတိတ္ဆင္ေလးကို လူအမ်ားၾကားတြင္ ၀တ္ဆင္ျပခ်ိန္၊ အဘိုး၏အႏုပညာလက္ရာအတြက္ လူအမ်ားက တေလးတစား အသိအမွတ္   ျပဳ ၾကေသာအခါ မိန္းကေလးသည္ အဘိုး၏ေျမး ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းအေပၚ ဂုဏ္ယူမိ၏။ ဤသည္က အဘိုးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဒုတိယေျမာက္ အမွတ္တရပင္။

တတိယေျမာက္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ မိန္းကေလးစိတ္ထဲတြင္ အၿမဲအမွတ္ရေနမည့္အရာ ရွိေသးသည္။ မိန္းကေလး ပညာသင္ၾကားေနသည့္ ေက်ာင္းတြင္ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ ပညာသင္ၾကားေနခ်ိန္   ေက်ာင္းသူတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အခ်င္းခ်င္း ေအာ္တိုဂရပ္   ေရးသည္မ်ား   ေခတ္စားခဲ့သည္။ မိန္းကေလးက ေအာ္တိုဂရပ္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ျပဳလုပ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းသူ အခ်င္းခ်င္း မေရးခိုင္း။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးႏွင့္တကြ ဆရာမမ်ားအား   ေရးခိုင္းသည္။ အေဖႏွင့္အေမကို ေရးခိုင္းသည္။ ဦးေလးႏွင့္အေဒၚကို   ေရးခိုင္းသည္။ ဤတြင္ မိန္းကေလးသည္ အဘိုးျဖစ္သူအားလဲ ေအာ္တိုဂရပ္   ေရးခိုင္းခ်င္လာ၏။ ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ အဘိုးထံသို႔ ခြင့္ေတာင္းရာ အဘိုးက ႏွစ္လိုစြာပင္ ေသခ်ာ ေရးေပးခဲ့၏။ သို႔ႏွင့္ မိန္းကေလးထံတြင္ မည့္သည့္ သားသမီးေျမးမ်ားထံတြင္မွ် မရွိႏိုင္သည့္ အဘိုး၏လက္ေရးႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ   ေရးေပးထားေသာ ေအာ္တိုဂရပ္ကို ရခဲ့၏။ မိန္းကေလးအတြက္ တန္ဘိုးမျဖတ္ႏိုင္ပါေပ။

Scan10003

အဘိုးရဲ႕လက္ေရးနဲ႔ေအာ္တိုဂရပ္

မိန္းကေလးအတြက္ မွတ္မိေနတာ တစ္ခုရွိေသးသည္။ မတ္လ(၂၇)ရက္ေန႔ေရာက္တိုင္း၊ အစိုးရက တပ္မေတာ္ေန႔ဟု မည္သို႔ပင္ အမည္ေျပာင္းေစကာမူ အဘိုးက ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္၍ သူ႔၏ တိုက္ခန္းေလးထဲတြင္ စာေရးဆရာမ်ား၊   ေတာ္လွန္ေရးသမားေဟာင္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ က်င္းပ၏။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးကာလအေၾကာင္းမ်ား ျပန္ေျပာင္း စားျမံဳ႕ျပန္ၾကလွ်င္ မိန္းကေလးသည္ အခန္းအကြယ္မွ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့၏။ အဘိုးက သတၱိရွိ၏။ အဘိုးသည္ ဂုဏ္ထူးအေဆာင္အေယာင္ အရွိန္အ၀ါမ်ားအား ရြံမုန္းသူ၊ အမ်ဳိးသားေရးအတြက္ အသက္ကို ေပးဖို႔ပင္ ၀န္မေလးသူဟု အဘြား၊ အေမတို႔ထံမွ သိခဲ့ ၾကားခဲ့ရ၏။

အဘိုး၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းေနရသည့့္ ကာလတစ္ခုတြင္ အဘိုး၏သတၱိကို မိိန္းကေလး သိခဲ့ရျပန္၏။ ေခါင္းတြင္ သာမန္ ထိခိုက္မိသည့္အနာအား ဗမာေဆးမႈန္႔မ်ား သိပ္ထည့္မိရာ၊ အနာႏွင့္ေဆးမတည့္ပဲ အနာမွာ ပြၾကြလာၿပီး ကင္ဆာက်ဴမာ ျဖစ္သည္အထိ အျမစ္မ်ား ပ်ံ႔ပြားလာရ၏။ ထို႔ေနာက္ ဦးေခါင္းတြင္သာမက နားရြက္မ်ားဆီသို႔ပါ ပ်ံ႕ၿပီး မိႈပြင့္ႀကီးမ်ားသဖြယ္ အနာမ်ားျဖစ္လာ၏။ သို႔ႏွင့္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္အာရံုေၾကာတြင္ ဓာတ္ေရာင္ျခည္ကင္၏။ အနာမ်ားကို ခြဲစိတ္ ျခစ္ထုတ္သန္႔စင္ရန္ လိုအပ္ရာတြင္၊ ပံုမွန္အရက္ေသာက္ခဲ့သည့္ အရွိန္ျဖင့္ အသည္းအေျခအေနမွာလဲ မေကာင္း၍ ေမ့ေဆးေပးမရခဲ့ေပ။ သို႔ႏွင့္ ျပဳစုကုသေပးသည့္ ဆရာ၀န္မ်ား၊ နာ့စ္မ်ားအား အၿပံဳးမပ်က္ မ်က္ႏွာျဖင့္ “ လုပ္ပါ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မနာပါဘူး” ဟု အခါခါ ေျပာၿပီး အနာမ်ားကို အစိမ္းျခစ္ထုတ္သန္႔စင္ေဆးထည့္ျခင္းကို ခံယူခဲ့သျဖင့္ ဆရာ၀န္မ်ား၊ နာ့စ္မ်ား၏ မွတ္တမ္းတင္ လူနာအျဖစ္ လက္ဖ်ားခါခဲ့ရသည့္ အဘိုး၏သတၱိကို မိန္းကေလး ေတြ႔သိခဲ့ရျပန္သည္။ ထိုစဥ္အခါက ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီလက္ထက္ျဖစ္၍ အဘိုးအား ျပည္ပ၌ သြားေရာက္ေဆးကုသခြင့္တင္ရာ ခြင့္ျပဳခ်က္ ခ်မေပးခဲ့ေခ်။

အဘိုးဆံုးၿပီး မသၿဂိ ၤဳလ္ခင္ တစ္မနက္ ခြန္ႏွနာရီအခ်ိန္ခန္႔တြင္ သမၼတ၏ကိုယ္ေရးအရာရွိ တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး က်န္ရစ္သူ အဘြားေဒၚျမေသြးအား ကူေငြအထုတ္လိုက္ လာေရာက္ ပို႔သည္ကို မိန္းကေလး ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရ၏။ “မေသခင္ ေဆးကုသခြင့္ မေပးပဲ၊ ေသမွလာေပးတဲ့ သၿဂိ ၤုလ္စရိတ္ လက္ခံရန္အေၾကာင္း မရွိဘူး”ဟု ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းေစ့လွ်က္ ခပ္မာမာျဖင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့သည့္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အဘြား၏မ်က္၀န္းမွ ခင္ပြန္းသည္အေပၚ ႏွေမ်ာ တသစိတ္ျဖင့္    ဆို႔နင့္ေနသည့္ မ်က္ရည္စမ်ားကို မိန္းကေလး ျမင္ခဲ့ရ၏။

photo.php

ရဲေဘာ္ရဲဘက္ အဘြားေဒၚျမေသြးႏွင့္…

အဘိုးဆံုးသည့္ေန႔က အဘိုး၏၀ရန္တာေလးတြင္ ယခုႏိုင္ငံေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ မင္းေ၀ေအာင္က အဘိုး၏ေနာက္ဆံုးခရီးအတြက္ ပံုတူပန္းခ်ီကား ေရးဆြဲေပးခဲ့၏။ မိန္းကေလး၏တစ္သက္တာတြင္ အစည္ကားဆံုး နာေရးခရီးကို လိုက္ပို႔ခြင့္ရခဲ့သည္။ စာေပေလာကမွ၊ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွ၊ ပန္းခ်ီေလာကမွ၊ ရုပ္ရွင္အႏုပညာသည္ေလာကမွ၊ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ား၊ အဘိုးကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကသူမ်ားႏွင့္၊ အစိုးရအသိုင္းအ၀ိုင္းမွ လြမ္းသူပန္းေခြပန္းျခင္းမ်ားကား မႏိုင္မနင္း။ အဘိုးအေလာင္းကို ႀကံေတာက မီးသၿဂိ ၤဳလ္စက္အတြင္း ထည့္ေတာ့မည့္အခ်ိန္မွာပင္ ဦး၀ိစာရလမ္းတေလွ်ာက္ နာေရးလိုက္ပို႔သည့္ ကားတန္းမ်ားက မျပတ္ေသးသည္အထိ အဘိုး၏ေနာက္ဆံုးခရီးက စည္ကားခဲ့၏။ မီးသၿဂိ ၤဳလ္စက္ရွိသည့္ ေနရာတ၀ိုက္က သက္တမ္းရင့္ ကုကၠိဳပင္ႀကီးမ်ားေပၚတြင္ နာေရးလာသူမ်ား၊ သတင္းသမားမ်ား တက္ၿပီးၾကည့္ၾကရာ သစ္ပင္တိုင္းတြင္ လူမ်ား သီးပြင့္ေနသကဲ့သို႔ ရွိ၏။ အဘိုးက ေသပန္းပြင့္ခဲ့၏။

Untitledအဘိုးအေၾကာင္းကို မိန္းကေလး ထဲထဲ၀င္၀င္ မသိပါ။ ၾကားထား သိထား ေျပာထား ဖတ္ထားသေလာက္သာ သိပါသည္။ အဘိုးအေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွ ေရးျဖစ္မည္မဟုတ္ဟုလည္း ထင္ထားပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေ၀းကြာေနသည္မွာ ႏွစ္ခ်ီေနၿပီျဖစ္သည့့္ အဘုိး၏သား၊ ဦးေလးႏွစ္ေယာက္အား အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးတြင္ ျပန္လည္၍ ဆံုေတြ႔ခြင့္ရခ်ိန္ မိန္းကေလးသည္ အဘိုးကို စူးစူးနစ္နစ္ သတိရလာျပန္၏။ ဦးေလးႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္မွာ၊ က်န္တစ္ေယာက္က ျပည္ပမွာ ပန္းခ်ီဆရာအျဖစ္ႏွင့္။  အဘိုး၏ ေျမးေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္လည္း ပန္းခ်ီဆြဲေနၿပီ။ အဘိုး၏ေျမးမေလးလည္း စာေတြ ေရးေနေလၿပီ။ အဘိုး၏ အႏုပညာေသြးမ်ား ေျမးမ်ားထံတြင္ က်န္ခဲ့သည္ကို အဘိုး သိမသြားခဲ့ေပ။ အဘိုးက ေျမးမ်ားကို တမလြန္မွ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနေလမလားမသိ။

၁၇.၉.၁၉၈၆ – အသက္ ၇၁ႏွစ္တြင္ အဘိုးကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ၁၇.၉.၂၀၁၄ ခုေန႔ဆိုလွ်င္ အဘိုးလူ႔ေလာကက ထြက္ခြာသြားသည္မွာ ၂၈ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ေလၿပီ။ အဘိုးအလြန္ခ်စ္သည့္ သမီးႀကီးျဖစ္သည့္ မိန္းကေလး၏အေမသည္လည္း လူ႕ေလာကတြင္ မရွိေတာ့ေပ။

10629539_271198793089102_4620422644705966643_o

မိန္းကေလး၏ အေမ၊ အဘိုး၏ သမီးႀကီးမွ အဘိုး၏နာေရးမွတ္တမ္းတြင္ ဤသို႔ေရးခဲ့၏။

အခ်ိန္ကာလေတြ တျဖည္းျဖည္းတိုက္စားေရြ႔လ်ားခဲ့ၿပီ။ ျပကၡဒိန္စာမ်က္ႏွာေတြ တစ္ရြက္ၿပီးတရြက္   ေၾကြက်ကုန္၏။

မိန္းကေလးလည္း လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ သားတစ္ေယာက္မိခင္ ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ အဘိုးကို   ေလးစားခ်စ္ခင္သူမ်ား ရွိသလို၊ အဘိုးကို ျပစ္တင္ကဲ့ရဲ႕သူမ်ားလဲ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ အဘိုးသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမားတစ္ေယာက္၊ စာေရးဆရာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘ၀ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရုန္းကန္ၿပီး ရင္းခဲ့သူျဖစ္သည္။ အဘိုးရင္းခဲ့သမွ် ျပန္ရခဲ့ေလသလား။ မေသခ်ာပါ။ ဤအေျဖကို အဘိုးသာ သိႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္က အဘိုးသည္ သူလုပ္ခ်င္သည္မွန္သမွ်၊ သူမွန္သည္ထင္သမွ်ကို စိတ္ပါလက္ပါႏွစ္ျမဳပ္ လုပ္ခဲ့သူပင္။

အဘိုးႏွင့္ မိန္းကေလးအၾကား ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္စဥ္မ်ားက ဤမွ်သာပင္။ မလိုအပ္ပဲႏွင့္ အဘိုး၏ ေျမးဆိုသည္ကို မည္သူမွ် မေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါ။ အဘိုး၏ အရွိန္အ၀ါကို သံုး၍ မိန္းကေလး စာမေရးခဲ့ဘူးပါ။ ဤသည္ကလဲ အဘိုးကို ေလးစားတန္ဖိုးထားလြန္းသည့္ မိန္းကေလး၏ စိတ္ရင္းပင္ျဖစ္သည္။ အဘိုးသည္လည္း သူ၏ ေျမးမေလးအား ေက်နပ္ နားလည္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

ယခုေရးထားသမွ်သည္ အဘိုး၏ အထုပၸတၳိ မဟုတ္ပါ။ သမိုင္း၀င္အခ်က္အလက္မ်ား မပါ၀င္ပါ။ အဘိုးကို ေလးစားခ်စ္ခင္ေသာ၊ တန္ဘိုးထားေသာ ေျမးမတစ္ေယာက္၏ အမွတ္ရစရာမ်ားထဲမွ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မည့္ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

 (ခင္မင္ရသည့္ စုခ်စ္သူBBP Challenge Tag Postအတြက္  ေရးပါသည္။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ။

 

index

Share
Posted in Tag Post, အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | 5 Comments

ရသလမ္းမွာ ပြင့္ေသာပန္း

Number of View: 5064

coverေနရာေလးတစ္ေနရာ ရွိေန၏။ ထိုေနရာေလးကား အသြားအလာ ခက္ခဲသည့္ ေနရာလဲမဟုတ္။ ထိုေနရာမွ ငါးမိနစ္ခန္႔ သြက္သြက္ေလွ်ာက္ပါက မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေခတ္မီအဆင့္ျမင့္ ရုပ္ရွင္ရံုတစ္ရံု ေတြ႕ရမည္။ ထိုရုပ္ရွင္ရံု၏ မ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုရွိသည္။ ဘုရားေက်ာင္းေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ ျပန္လည္ မြမ္းမံထား သည့္ အားကစားကြင္းအိုႀကီး ရွိသည္။ ကြင္းအိုႀကီးပတ္လည္တြင္ အေ၀းေျပးကားဂိတ္လက္မွတ္ အေရာင္ဆိုင္မ်ား စီတန္းေနသည္။ သူနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ ဓာတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆိုင္၊ ထိုမွ လွမ္းေမွ်ာ္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ကုန္းေက်ာ္ တံတား တစ္စီး။ သူ႔နေဘးမွာေတာ့ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီး။ ဤဘူတာႀကီ္း၏မ်က္ႏွာစာ ကုန္းေက်ာ္တံတားေအာက္ရွိ လမ္းေလးက ေျခာက္လမ္းသြား လမ္းမေတြလို ျဖဴးမေန။ ေႏြအခါ ဖံုထ၊ မိုးအခါ ေရလွ်ံ။

၀န္းက်င္တြင္ ခရီးသြားမ်ား ရွိသည္။ လက္လုပ္လက္စားမ်ား ရွိသည္။ သစ္သီး၀လံ ပန္းမာလ္္ကုန္သည္မ်ား ကုန္၀ယ္၊ ကုန္ဖလွယ္ရာေနရာလည္း ျဖစ္၏။ အ၀စားမွေလးရာ ထမင္းဆိုင္လည္း ရွိသည္။ ဆိုက္ကားမ်ား ျဖတ္သန္း သြားလာေနတာ ေတြ႔ႏိုင္၏။ ခရီးသည္ေမွ်ာ္ တကၠစီမ်ားႏွင့္ ခရီးသည္ေခၚ ေရႊႀကိဳမ်ားလဲ ရွိသည္။ တာ၀န္အရ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနၾကသူမ်ားလဲ ရွိသည္။ ကားမ်ားလည္း ဥဒဟို ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကသည္။ ဆိုက္ကားဘဲလ္တီးသံမ်ားႏွင့္ သရက္သီးခ်ဥ္စပ္လွည္း၏ ေၾကးေမာင္းထုသံကိုလဲ ၾကားႏိုင္ေသးသည္။ ဥၾသဆြဲသံနဲ႔အတူ ရထားခုတ္ေမာင္း သံကိုလဲ ရံဖန္ရံခါ ၾကားရ၏။

 ကုန္းေက်ာ္တံတားေအာက္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေနရာေလးသည္ ပကတိ ရိုးစင္းသည္။ ဟန္ေဆာင္မႈ အေပၚယံ လႊာေတြ ၿခံဳမထား။ သာမာန္လူတန္းစားအလႊာတို႔ ဥဒဟို ျဖတ္သန္း သြားလာရင္း ခရီးတေထာက္ နားခိုရာ ေနရာျဖစ္၏။ ရထားေစာင့္ခရီးသည္မ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ သည္။ ေအးေအးလူလူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လာထိုင္တာ မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အံုနာခ ေန႔တြက္မကိုက္ေသး၍ ခရီးသည္ေမွ်ာ္ရင္း ခဏ၀င္ထိုင္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အဖန္ရည္က်ဲေတာက္ေတာက္ႏွင့္ အသင့္ေဖ်ာ္ ေကာ္ဖီမစ္တို႔ကို စြဲၿငိသူမ်ားလဲ ရွိႏိုိုင္၏။

ဆိုင္၏ အျပင္အဆင္က ရိုးရိုးစင္းစင္း။ ဘူတာႀကီးကို အမီွျပဳၿပီး ကုန္းတံတားေအာက္ ဆိုင္ခန္းထဲတြင္ အေျချပဳ ထား၏။ အေငြ႔ထေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ပံု ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလးက အျပာေရာင္မြဲေနသည့္ ဆိုင္ခန္းေလး၏အတြင္းနံရံ ညိဳညစ္ညစ္ေလးကို အားကန္ယူ၍ လင္းလက္ေန၏။ ဆိုင္အျပင္ ကုန္းတံတားအမိုးေအာက္ေနရာက က်ယ္က်ယ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရွိသည္။ မိုးလံုေလလံုသည္။ ပလတ္စတစ္စားပြဲပုေလးမ်ား ခပ္က်ဲက်ဲ ခင္းထား၏။ ခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ အ၀တ္စုတ္စျဖင့္ ဆိုင္ထဲ၀င္လာသူမ်ားအား စားပြဲသုတ္ရင္း ၀မ္းတီးတူးေကာ္၊ ဘယ္ညာ၀မ္းေထာ၊ လက္ဖက္ထမင္းရမယ္၊ ဘာမွာမလဲ ဆိုသည့္ လူလားမေျမာက္ေသးသည့္ ဖင္ေပါ့အကင္းပါးသည့္ စားပြဲထိုးကေလးငယ္မ်ား၏ ပ်ဴငွာမႈကိုလဲ ျမင္ေတြ႔ရမည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ပ်င္းပ်င္းရိရိ အိပ္ေနသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္က ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ဘာမွလႈပ္ရွားမႈ မရွိေတာ့ သလိုမ်ဳိးျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနတတ္ေသး၏။ ရံဖန္ရံခါ မုန္႔ေကၽြးေသာသူကို မာန္ဖီတတ္သည့္ အရူးတစ္ေယာက္လဲ ရွိသည္။

ဤေနရာ ဤသို႔ေသာ အေျခအေနႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးကို ေပးထားသည့္ အမည္နာမက အဂၤလိပ္လို လပ္ကီးဖလား၀ါး။ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ ေန႔လည္(၂)နာရီမွ ညေန(၄)နာရီအထိ စတည္းခ် စာလာဖတ္ျပၾကေသာ စာေရးဆရာမ်ား၏ “ကံေကာင္းျခင္း ပန္းပြင့္” အဓိပၸာယ္ရေသာ ဘူတာႀကီးရသစာဖတ္၀ိုင္း၏ မ်က္ႏွာစာ သံဆန္ကာကြက္ တြင္ ဗီႏိုင္းတစ္ခ်ပ္ခ်ိတ္ထားသည္။ အုတ္ကြက္ေနာက္ခံျဖင့္ အျပာေရာင္ေလးေထာင့္ သံျပားအခ်ပ္ငယ္ ပံုေပၚတြင္ အျဖဴေရာင္ေကာက္လိုင္းျဖင့္ လူတစ္ေယာက္စာဖတ္ေနသည့္ လိုဂို။ အေပၚဘက္ နားတြင္ ေရးထားသည္က…

“ ခိုင္က်ည္ေစတဲ့စိတ္
ပဲ့ျပင္ေစတဲ့ဥာဏ္
သိမ္ေမြ႔ေစတဲ့ ႏွလံုးသား
အဲ့ဒါေတြအားလံုး
စာဖတ္ျခင္းမွ ရႏိုင္ပါတယ္ ”

 ဤ“ကံေကာင္းျခင္းပန္းပြင့္”တြင္ ရသစာေပ ခ်စ္ျမတ္ႏို္းေသာ စာေရးဆရာမ်ားက ရသစာေပအေပၚ ခ်စ္မက္စိတ္ ျဖင့္ အားလပ္ရက္ မိသားစုႏွင့္ အပမ္းမေျဖအား၊ ႏြမ္းေနတဲ့ ရသစာေပ လူေတြၾကားထဲ စိမ့္၀င္ေရာက္ရွိ ျပန္႔္႔ႏွံ႕ဖို႔အတြက္ ကိုယ္၀န္ကိုယ္ထမ္း၊ ကိုယ့္အားကိုယ့္ကိုးၿပီး ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္၊ ကိုယ့္မ်ဳိးေစ့ ကိုယ္ခ်ခဲ့ၾကသည္။ ဤေနရာ ၀န္းက်င္မွ လူအမ်ား ျဖတ္သန္းသြားလာရင္း စာဖတ္၀င္နာၾကသည္။ လက္ကမ္းစာမူမ်ား   ေတာင္းယူစုေဆာင္းၾကသည္။ စားပြဲထိုးေလးမ်ား စားပြဲထိုးရင္း ရသ၀တၱဳတို႔ကေပးသည့္ ခံစားခ်က္မ်ား နားရည္၀လာသည္။ ျပင္ပမွ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားကလဲ စိတ္အား၊ လူအား၊ ေငြအားျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းအားျဖည့္ၾကသည္။

သည္လိုႏွင့္ ၁၈.၈.၂၀၁၃ က စတင္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ဖတ္တစ္ႀကိမ္ ဘူတာႀကီးက ရသစာဖတ္၀ိုင္းေလး၏ ဥယ်ာဥ္မွဴး မ်ားမွ က်ဲပက္ထားသည့္ ရသမ်ဳိးေစ့ေလးမ်ား အေညွာက္ထြက္လာ၏။ အေညွာက္မွ အပင္ေပါက္၊ အပင္ကမွ ရိုးတံ ခက္လက္ေ၀ျဖာကာ ပန္းဖူးေလးငံု၊ ငံုရာမွ ဖူးပြင့္ခဲ့လိုက္တာမ်ား တစ္ပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္၊ ေမႊးတဲ့ပန္းကေမႊး၊ ေ၀းတဲ့ ပန္းကေ၀း။ ေၾကြတဲ့ပန္းကေၾကြ ေ၀တဲ့ပန္းက ေ၀၊ တစ္ပြင့္ေၾကြ တစ္ငံုဖူး၊ ပန္းဖူးမ်ားကေန ပန္းပြင့္မ်ား တပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္ အလွည့္က် အစီအရီ ပြင့္လန္းခဲ့လိုက္တာျဖင့္ ၁၈.၈.၂၀၁၄ဆိုလွ်င္ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ေပၿပီ။ ရသစာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးမ်ား၊ ဥယ်ာဥ္လုပ္သားမ်ား၊ ပ်ားပိတုန္းမ်ား အတူတကြ ေရေလာင္းေပါင္းသင္က်ီးေျခာက္ရင္း တစ္ႏွစ္အတြင္း ၂၆ႀကိမ္ေျမာက္ ရသပန္းခင္းကို ပြင့္လန္းႏိုင္ေစခဲ့၏။ အမ်ဳိးသားစာေရးဆရာ(၄၀)ဦး၊ အမ်ဳိးသမီး စာေရးဆရာ (၃၉)ဦး၊ ျပင္ပမွစာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ(၈)ဦး ပါ၀င္၍ မဂၢဇင္းစာမ်က္နွာမ်ားေပၚ ေဖာ္ျပခံ ထားရၿပီးသည့္ ရသ၀တၱဳမ်ား၊ ရသစာတမ္းမ်ား ကို ဖတ္ၾကားခဲ့ၾကသည္မွာ ရသပန္းခင္းႀကီးပင္ အခါလည္သား ေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။

 ရသစာဖတ္၀ိုင္းမိသားစုမ်ားမွ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ရသစာဖတ္၀ိုင္းကို ထူးျခားေသာ၊ ရိုးစင္းေသာ လွဴဒါန္းမႈမ်ားျဖင့္ မြမ္းမံခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရသစာေပ တစိုက္မတ္မတ္ ေရးသားလာၾကေသာ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္အတူ၊ ဘေလာ့ဂါမ်ား၊ ရသစာေပခ်စ္ ျမတ္ႏိုးစိတ္ျဖင့္ အားျဖည့္ပါ၀င္လာၾက သည့္ ျပည္တြင္း/   ျပည္ပမွ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ား၏ အားျဖည့္ပါ၀င္မႈႏွင့္ အင္းစိန္၊ ခ၀ဲၿခံ၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္း ရွိရာဆီသို႔ ရသပန္းခင္းႀကီး ေရြ႕လ်ားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့့ၾကသည္။

၁၆.၈.၂၀၁၄ေန႔တြင္မူ ရသစိတ္အခံရွိသူ စာေရးဆရာမ်ားပီပီ၊ ခ၀ဲၿခံမ်က္မျမင္ေက်ာင္းတြင္ မ်က္စိႏွစ္ကြင္း အလင္းမရရွာၾကသည့္၊ မသန္ေသာ္လဲ စြမ္းသူမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး စာနာစိတ္ျဖင့္ ရင္နင့္ၾကရ၏၊ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ အေကာင္းဆံုး ခံစားရြတ္ဖတ္ ၾကရင္း အသံေပးလွဴၾက၏။၊ ေသာတအာရံုသာ အမွီျပဳေနၾကရွာသည့့္ သူတို႔ေတြ၏ဘ၀င္၊ သူတို႔ေတြ၏ စိတ္ႏွလံုးထဲ ရသစာေပ၏ အနွစ္သာရ တြယ္ၿငိခို၀င္ေစဖို႔အတြက္ ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ား အတူတကြ ေမႊးရနံ႕ သင္းပ်ံ႕ေပးခဲ့ရ၏။

1551499_909519185728603_577999555341092753_n“စာေရးဆရာေအာင္ဇင္မင္းရဲ႕ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့
မ်က္မျမင္ကေလးငယ္တစ္ဦးအေပၚ အၾကင္နာ

 မ်က္မျမင္မ်ားအား အသံေပးလွဴခြင့္ရခဲ့ယံုမွ်မက ေန႔လည္အဆာေျပစာ ကိတ္မုန္႔၊ ေရခဲ့မုန္   ေကၽြးလွဴ ျခင္း၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းမိန္းကေလးေဆာင္အတြက္ ဘီဒို(၃)လံုး၊ ေယာက်ာ္းေလးေဆာင္ အတြက္ သင္ဖ်ဴးဖ်ာအခ်ပ္(၃၀) လွဴဒါန္းျခင္းတို႔အျပင္၊ က်န္းမာေရးေထာက္ပံ့မႈအျဖစ္ နာမက်န္း   ျဖစ္ေနေသာ စာေရးဆရာ ဦးေဆြ(ဒသ၁နိက)အား ေငြက်ပ္(၁)သိန္း ေပးလွဴခဲ့သျဖင့္ စုစုေပါင္း တန္ဘိုးေငြ(၆)သိန္းေက်ာ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

IMG_20140816_013357ဘေလာ့ဂါ မေမဓာ၀ီ (အိက်ီ ၤအသားေရာင္)မွ ေငြအားျဖည့္ယံုမွ်မက
ကိုယ္တိုင္ အစမွအဆံုး တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

တစ္ႏွစ္ျပည့္ရသစာဖတ္၀ိုင္း၏ အမွတ္တရပြဲကား ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အားလံုး၏ရင္ထဲ ပီတိမ်ားျဖင့္ တေ၀ေ၀ရွိ၏။ သို႔ႏွင့္ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ခရီးအတြက္ အားလံုး၏ရင္ထဲ အားမာန္မ်ား တဖန္ ျပည့္လာရသကဲ့သို႔၊ တစ္ႏွစ္သား ရသ စာဖတ္၀ိုင္းအေနျဖင့္ လိုအပ္သည္မ်ား ျပန္လည္ သံုးသပ္ရဦးမည္။ ေရွ႔ေျခလွမ္းမ်ားအတြက္လဲ ထပ္မံ၍ အားျဖည့္ျပင္ဆင္ ရေပဦးမည္။

ဘယ္လိုအေျခအေနပဲျဖစ္ျဖစ္
စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရမယ္။
စာဖတ္တဲ့လူမ်ဳိးမွပဲ ႀကီးပြားမယ္။
စာအုပ္ေကာင္းေတြဟာ မိတ္ေဆြစစ္ပါ။

(လူထုဦးလွ)

Scan10001အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ အမွတ္(၈၂၀)၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္။

(အံတီတင့္ရဲ႕Tag Postအတြက္ ဒီအက္ေဆးေလးကို တင္ေပးလိုက္ျခင္းပါ။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

index

 

Share
Posted in Tag Post, အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | 7 Comments

ဘေလာ့ေဒးအလြန္ႏွင့္ ျမ၏ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရာက္မိေရာက္ရာမ်ား

Number of View: 1555

63158_3848579301883_910340778_n

ဘေလာ့ေဒးအလြန္မွာမွ ဤပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္သည့့္အတြက္ အႏွီဤပို႔စေလးက ဘေလာ့ေဒး အတြက္ရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ပဲ ပံုမွန္တင္ေနက် ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ဟုသာ ဖတ္ၾကပါကုန္ဟု ဦးစြာ ျမ နိဒါန္းခ်ီပါရေစ။ ျမ ဤပို႔စ္ေလးအား ဘေလာ့ေဒးရက္ေက်ာ္မွ ေရးျဖစ္သည့္အတြက္ ေခါင္းစဥ္ ကိုလည္း “ဘေလာ့ေဒးအလြန္ႏွင့္ ျမ၏ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရာက္မိေရာက္ရာမ်ား” လို႔ ေပးလိုက္၏။

“ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရာက္မိေရာက္ရာမ်ား”ဆိုသည္က ယခုအခ်ိန္တြင္ စိတ္ထဲ၌ တိတိပပ ထိထိမိမိ ဆုတ္ကိုင္ေရးခ်ခ်င္လိုက္သည္မ်ဳိး တစ္ခုမွ် မရွိ။ ျမ၏ စိတ္သည္ ရွင္းေန၏။ ျမ၏ ရွင္းေနသည့္စိတ္က စည္ပင္သာယာက အမိႈက္သိမ္းၿပီးကာစလို၊ သို႔တည္းမဟုတ္ သို႔ကလို စိတ္ရွင္းပါသည္ဟု ေျပာေျပာၿပီး စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား ဖြဘုတ္ႀကီးတြင္ ခ်ခ်ေရးတတ္ေသာ သူမ်ားကဲ့သို႔႔ ဟိုတို႔တိ သည္တို႔တိႏွင့္ ပလံုစီထေနသည့့္ အၿခိတ္အဆက္မဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ား   ျပည့္ႏွက္ေန၍ အႏွီေခါင္းစဥ္ေလးအား ေပးလိုက္ရသည္တမံု႕။

ထို႔ျပင္တ၀ ယခုေအာက္တြင္ ဖတ္ရႈရမည့္ ကေဘာက္ကခ်ာ အေရးအသားမ်ားမွာလည္း စာလာဖတ္သူမ်ားသို႔ မက္ေဆ့ခ်္ေပးသည္မ်ဳိး၊ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္အား ရည္ရြယ္ခ်က္ထားၿပီး စိတ္ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ ေရးလိုက္သည္မ်ဳိးမဟုတ္ပဲ၊ ျမ၏ တစ္ဦးထဲပိုင္ စိတ္သ႑ာန္ထဲက မေထြးႏိုင္မအံႏိုင္သည္မ်ားအား အဆီအေငၚမတည့္၊ ေရာက္မိေရာက္ရာ   ေရးထားျခင္းသာ။

တနည္း ခ်စ္ခင္ေလးစားရသည့့္ ဘေလာ့ဥေသွ်ာင္အန္တီတင့္၏ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းခ်င္သည့္ အတြက္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ အလုပ္ေတြမ်ားေနလွ်က္က၊ အမ္ပီတီကြန္နက္ရွင္   ေႏွာက္ေန လွ်က္က၊ ေခါင္းေလာင္းဆယ္သည့္အေရး စိတ္ေလးေနလွ်က္က ေတာင္ေတာင္အီအီ   ေရးျဖစ္ရေခ်ၿပီ တမံု႕။ အခ်ိန္မီ အခ်ိန္ကိုက္ေရးခ်င္ေသာ္ျငား အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္   ေနာက္က်မွ ေရးျဖစ္ျခင္းအတြက္ အင္မတန္မွ အားတုန္႔အားနာျဖစ္ရေၾကာင္းႏွင့္ ခ်စ္ခင္ရေသာ တီတင့္မွ ေမတၱာေရွ႕ထား ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးမည္ဟု တစ္ဘက္သတ္ ေကာက္ခ်က္ခ်ကာ   ျမတစ္ေယာက္ သံခေမာက္ေစာင္း ေရးလိုက္ေခ်၏တကား။

Untitled

ျမစိတ္ႏွင့္ ျမကိုယ္
ျမ ငယ္စဥ္က အင္မတန္ မဟုတ္မခံ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ ရွိ၏။ မဟုတ္မခံဆိုေတာ့ ကိုယ္မွန္လွ်င္ မည္သူမ်ွမေၾကာက္သည့္ အမ်ဳိးအစား။ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ဆို၍ စိတ္က လံုး၀မွ မရွည္တတ္ေခ်။ ဤသို႔ စိတ္မရွည္သည္ႏွင့္ မည္သည့္ကိစၥပဲလုပ္လုပ္ ပင္ပမ္းကာမွေနေရာ့၊ ကိုယ္ကပဲ တစ္ေယာက္ထဲ သိမ္းက်ဳံးလုပ္ေလ့ရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ၏။ တစ္ခုခုဆိုလွ်င္ စိတ္ကဆံုးျဖတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ လူက လုပ္ေနေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ အသက္ ၄၀ေက်ာ္လာခ်ိန္တြင္ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကဲ့သို႔ ျမ၏စိတ္သည္ ရွည္တတ္လာ၏။ စိတ္ထဲရွိသမွ် လုပ္၍မျဖစ္ဆိုသည္ကို က်င့္ယူတာမ်ဳိး မဟုတ္ပဲႏွင့္ အလိုလိုသိလာ၏။ ဤသို႔ႏွင့္ ျမ၏စိတ္ေတြက ရွည္တတ္လာ၏။ မရွည္၍လဲ မရေတာ့ေခ်။ ေပါင္ခ်ိန္ ၁၅၀ခန္႔ ရွိေနသည့္ ျမ၏ခႏၶာကိုယ္က ျမ၏ စိတ္သြားသည့္အတိုင္း အမီ မလိုက္ႏိုင္ေတာေပ။

လူအမ်ားထံမွ ျမ သင္ယူျခင္း
စိတ္ကို ရွည္ရွည္ထားတတ္လာခ်ိန္တြင္ ျမတစ္ေယာက္ လူအမ်ားႏွင့္ နိစၥဓူ၀ ေတြ႔ႀကံဳရ ပါေတာ့သည္။ အရြယ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ပံုသ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ စရိုက္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ နယ္ပယ္အမ်ဳိးမ်ဴိးမွ အႏွီလူပုဂၢိဳလ္တို႔အား အလုပ္သေဘာအရ၊ ၀ါသနာအရ၊ ခရီးသြားလမ္းႀကံဳအရ ေတြ႔ႀကံဳသိကၽြမ္း   ျမင္ေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့၏။ ထိုလူပုဂၢိဳလ္မ်ားထံမွ ျမ အခမဲ့ သင္ယူခြင့္ရေန၏။ ဤတြင္ ျမ အ့ံၾသရ၏။ လူႏွင့္စိတ္ႏွင့္ စရိုက္ႏွင့္ ထပ္တူက်သူေတြ၊ ထပ္တူမက်သူေတြ အလ်ဳိလ်ဳိ ေတြ႔ျမင္လာရျပန္သျဖင့့္ အင္မတန္ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ကုန္ၾကမ္းရွာေနတတ္သည့့္ ျမအတြက္ တအံတၾသပင္။ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ေလးစားစိတ္၊ အားက်စိတ္၊ ဂုဏ္ယူစိတ္၊ အ့ံၾသစိတ္၊ အထင္ေသးစိတ္၊   ေရွာင္ဖယ္လိုစိတ္၊ ရြံရွာလိုစိတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးက ျမကို တလွည့္စီ ထိေတြ႔ေပး၏ ။

လွစ္လ်ဴရႈျခင္းႏွင့္ ျမ
အဲ့သည္လို သိလာရျပန္ေတာ့ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး၊ ေလးစား၊ အားက်၊ ဂုဏ္ယူစိတ္ျဖစ္ရသူမ်ားႏွင့္ ရင္ႏွီးခင္မင္လိုစိတ္၊ အေ၀းကေန တိတ္တဆိတ္ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္စိတ္၊ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရစိတ္ မ်ား ရင္ထဲ ထပ္မံေပၚေပါက္လာရသလို၊ အထင္ေသးစိတ္၊ ေရွာင္ဖယ္လိုစိတ္၊ ရြံရွာလိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚေစသူမ်ားကိုေတာ့ ျမစိတ္ထဲက တုန္လႈပ္ထိတ္လန္႔စြာ ေရွာင္ဖယ္ လွစ္လ်ဴရႈျဖစ္ေတာ့၏။ ထိုသူမ်ားႏွင့္ အေ၀းမွာသာ ျမ ေနလိုလာ၏။ ထိုသူတို႔သည္ ျမ၏ကမၻာ အျပင္ဘက္သို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားကာ ထုတ္ပစ္ၿပီး လွစ္လ်ဴရႈတတ္လာေတာ့သည္။

ေအာက္စီဂ်င္ ျမ
အေမက ျမကို ေျပာဖူးသည့္ စကားတစ္ခြန္းရွိ၏။ “ သမီး.. နင္ဟာေလ… ေအာက္စီဂ်င္လို လူစား၊ ဘယ္သူနဲ႔မဆို ခင္ခင္မင္မင္ အလိုက္အလ်ားသင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္တယ္…” သည္တဲ့။ အေမက ျမကို မေပါင္းသင့္တဲ့သူဆို ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းကေရွာင္ေစခ်င္၏။ အဲသည့္ေတာ့ ျမက အေမ့ကို ဤသို႔ ျပန္ေျပာ၏။ “ အေမ…ေအာက္စီဂ်င္ ဓာတ္ေငြ႔က ကိုယ္တိုင္မီးမေလာင္၊ မီးေလာင္္ျခင္းကို အားေပးတယ္တဲ့၊ သမီး အားလံုးနဲ႔ အခင္မင္ မပ်က္္ေနတတ္ေပမဲ့ သမီးရဲ႕စိတ္ရင္းက မႏွစ္သက္တဲ့အရာေတြထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာ္၀င္ မသြားေစရပါဘူး” ဟု ေျပာကာ ျမ အေမထက္သမီးတစ္လ ႀကီးခဲ့ပါ၏။

အခ်ိန္၊ အေပးအယူနဲ႔ ျမ
ျမ၏ တစ္ရက္ ၂၄နာရီအခ်ိန္က ဘယ္ေတာ့မွ မေလာက္င၍႔ ေနာက္တစ္ရက္ကေန ဖဲ့ယူေနရျပန္၏။ ျမက အလုပ္ေလာဘႀကီးတာထက္ တာ၀န္ေက်ခ်င္သည္။ မည္သည့္အရာမဆို တာ၀န္ေက်ျပြန္ခ်င္သည့္အတြက္ ေစတနာပိုထည့္၊ အားပိုစိုက္ႏွင့္ ပင္ပမ္းဇာတာ ရွည္ရပါ၏။ ေနာက္..ျမ အားနာတတ္သည္။ အားနာနာနဲ႔ ဘယ္အရာမွ မျငင္းရက္၊ အပမ္းမႀကီးပါဘူးကြယ္ တြင္တြင္သံုးကာ အားနာေတာတြင္ နစ္ျမဳပ္ရျပန္၏။ သို႔ေပမဲ့ အဲ့သည္ ပင္ပမ္းေနသည့္အထဲ၊ အားနာေနရသည့္အထဲ ေနသားတက် ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတတ္ျပန္ေသး၏။ အခ်ိန္ေတြထဲ အားနာမႈေတြထဲ နစ္ျမဳပ္ရင္း ေပးဆပ္ေနခဲ့ရသမွ် ေက်နပ္ခဲ့ရေပမဲ့၊ တန္ျပန္ရလာတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈက ရံဖန္ရံခါ ခါးသက္ေနေသာ္ျငား ခ်ဳိၿမိန္မႈေလးေတြဆမ္းထားျပန္ေတာ့ ပင္ပမ္းသမွ် အေမာေျပရျပန္၏။ ျမသည္ ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီးခဲ့သမွ် လမ္းမ်ားအေပၚ ဘယ္ေတာ့မွ မေက်နပ္စိတ္ မျဖစ္ခဲ့ပါ။

ဘေလာ့ဂါျမ ျမဘေလာ့ဂါ
အခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ပါးရွားလာသည့္ ျမသည္ ယခင္က တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ မေရးရလွ်င္ မေနႏိုင္သည့္ ဘေလာ့ဘက္သို႔ ေျခဦးသြက္သြက္ မလွည့္ႏိုင္ေလၿပီ။ ဘေလာ့ဂါဘ၀သို႔   ျမကို ေရာက္ခြင့္ရဖို႔ စတင္ေစခဲ့သည့္ ခ်စ္ညီမ ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)ကို ရင္ထဲ အၿမဲမေမ့။ ဘေလာ့ေရးကာစက“ ေခ်ာနဲ႔ ျမ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ ေရးၾကမယ္” ဆိုၿပီး ဒီေန႔အတြက္ ပို႔စ္မတင္ေသး လွ်င္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ဘေလာ့ေရးခိုင္း၊ ဘေလာ့ေပါက္ေစ့လည္ ကြန္မန္႔ေပးခဲ့ၾကသူမ်ားပါ။ ယခု ေခ်ာလဲ ျမလို ဘေလာ့ကေန ေဖ့ဘုတ္၊ အခုဆို ေဖ့ဘုတ္ မွာေတာင္ မေတြ႔တာၾကာၿပီ။ ဘ၀ေတြက ဤသို႔ပင္။ တသမတ္ထဲ မရွိ။ ဘယ္အရာမွ မၿမဲေခ်။ ျမက ဘေလာ့ေခတ္ဦးကို မမီခဲ့ေသာ္ျငား ဘေလာ့ေရးသူ ႀကီး၊ လတ္၊ငယ္ ဘေလာ့ဂါတိုင္းကို ခ်စ္ခင္စြာ ေလးစားစြာျဖင့္ ယခုအခ်ိန္ထိတိုင္ ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ျမ၏ စာေရးသူဘ၀ ျပန္လည္ သက္၀င္ခဲ့ရသည္ကလဲ အနွီ ဘေလာ့ေၾကာင့္ဆိုသည္ကို စာေပ ပရိုဖိုင္းထဲ ေရွ႔ဆံုးက ထည့္ထား၍ ေျပာလြန္းသျဖင့္ ၾကားသိသမွ် လူအမ်ား အေတာ္ပင္ နားၾကားမ်င္း ကပ္ေနေလာက္ေခ်ၿပီ။ လတ္တေလာ ျမသည္ ဘေလာ့ပို႔စ္အသစ္ေတြ မေရးႏိုင္သလို၊ အရင္လို ဘေလာ့ေတြလည္ကာ ကြန္မန္႔မေပးျဖစ္တာလဲ ၾကာေပၿပီ။ အခ်ဳိ႔ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုလဲ ျမကဲ့သို႔ ဘေလာ့မေရးနီုင္ ဘေလာ့မလည္ႏိုင္ ရွိေခ်မည္ဟု ဇြတ္အတင္း စစ္ကူဆြဲထည့္လိုက္ရေခ်သည္တမံု႕။ သို႔ေသာ္ ျမသည္ “ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂါျမပါ” ဟု ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာတြင္မဆို ေျပာဖို႔ရာ ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မေလးတတ္သူေပ။

စာေရးဆရာ ျမ
ယခု အႏွီျမက မွန္သားေပၚဘေလာ့ေရးရာကေန မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ စာရြက္ေပၚ စာေရးတဲ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာရျပန္၏။ ဘယ္သူေတြ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ မျဖတ္ခ်င္ဘူး ေျပာေျပာ   ျမကေတာ့ ေရးခ်င္သည္။ “ဘေလာ့ကို အမီျပဳၿပီး စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္ကုန္ၾကသူေတြ၊ အခုေတာ့ ဘေလာ့ကို ေမ့ေနၿပီ”ဟု ေျပာၾကျပန္ေတာ့ ျမ အနာေပၚတုတ္မက်ပါေခ်။ သို႔ေသာ္ ကၽြဲျမွီးေတာ့တို၏။ “ဘေလာ့ကို အမီျပဳၿပီး စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္ကုန္တယ္” ဆုိသည္အတြက္ ကေတာ့ သက္စ္ရိုက္ဟု ျမ ခ်က္ခ်င္း လက္ခံလိုက္ႏိုင္သည္။ ဟုတ္၏။ ဘေလာ့မွတဆင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေရးဖို႔ရာ အခြင့္အလမ္္း ရလာ၏။ သို႔ေသာ္ ျမအေနျဖင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ား စာေရးဆရာျဖစ္ခြင့္ မရွိဟု တစ္ခါဘူးမ်ွ မေတြးမိခဲ့ေခ်။ ရိုးရိုးေလးပဲ ျမ စဥ္းစားမိျခင္းလဲ   ျဖစ္နိုင္သည္။ ဘေလာ့မွာပဲ ေရးခ်င္ေနသမွ် ထိုသူသည္ ဘေလာ့ဂါဟူ၏။ ျမကေတာ့ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္သူ ျဖစ္သည့့္အတြက္ ဘေလာ့ေရးရင္းမွ စာမ်က္ႏွာေပၚသို႔ ကူးၿပီးေရး၏။ သို႔ႏွင့္ မုဒ္၀င္လာ၏။ အရွိန္ရလာ၏။ ျမသည္ လံုးခ်င္း၀တၱဳသီးသန္႔ေနသူမဟုတ္။ ရသ၀တၱဳတိုမ်ားကို မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အယ္ဒီတာမ်ား၏ တည္းျဖတ္မႈခံယူရင္းမွ ပါခ်င္သူျဖစ္၏။ အဲ့ဂလိုႏွင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚက အယ္ဒီတာမင္းမ်ား၏ မွတ္ေက်ာက္တင္မႈျဖင့္ ျမမွာ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚ ပါ၀င္ခြင့္ရလာေသာ္လဲ စာေရးဆရာရယ္ဟု သိပ္အသံ မထြက္ရဲေပ။ “ဘေလာ့ဂါဆိုသည္မွာ လြတ္လပ္သူေတြမို႔ သူမ်ားက တည္းျဖတ္တာမ်ဳိးကို လက္မခံႏိုင္ဘူး၊ စာေရးဆရာဆိုတာ စာဖတ္သူက သတ္မွတ္တာ၊ စာမ်က္နွာေပၚေရးမွ စာေရးဆရာမဟုတ္၊ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔မလို စာေရးသူဆို လံုေလာက္ၿပီ၊ ဟြာေလ…ဆရာ/ဆရာမ   ေခၚေနတာေတြ   ေတြ႔ရရင္ အသည္းသိပ္ယားတာပဲ……” စသျဖင့္ အသီးသီး အသက အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုၾကကာ၊ တို႔လူေလးမ်ားဆိုသေလ ေ၀ေလေလ အသံဗလံအခ်ဳိ႔ ၾကားတြင္ စာေရးဆရာပိုးထေနသည့္ အႏွီျမတစ္ေယာက္မွာ ၿငိမ္၀ပ္ကုပ္ကာ ပိျပားေနရေတာ့ေလ၏။ မေနႏိုင္လွ်င္ေတာ့ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာထဲ ပါ၀င္သည့္ စာမူေလးမ်ားကို ေဖ့ဘုတ္ေပၚတင္ကာ စာေရးဆရာျဖစ္ေနၿပီ   ျဖစ္ေၾကာင္း မသိမသာ ေၾကာ္ျငာေမာင္းခတ္ရ၏။

စာေရး၀ါသနာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔ရန္ ျမ၏ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားကိုဖဲ့၊ ဇြဲနပဲႏွင့္ ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး၏ ကြန္နက္ရွင္ကို အံတု အခ်ိန္ေတြေပး ျဖတ္သန္းေရးခဲ့ရ၏။ တစ္ခါမွ် ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေရးခဲ့သည္ မရွိခဲ့။ ထို႔အတူ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ရာလဲ ဥံဳဖြဆို လက္ခေမာင္းခတ္ရံုျဖင့္ ျဖစ္သည္မ်ဳိး မဟုတ္တုံေလာ။ အခ်ိန္၊ စိတ္ နစ္ျမဳပ္ၿပီး စာေပ၀ါသနာအရင္းခံျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ျမ ေၾကာက္တတ္သည္။ ျမက ရွည္ေၾကာ၍ ဘေလာ့ေလာကမွ တည္းျဖတ္သူမ်ားရွိသည့္ စာမ်က္နွာေပၚသို႔ ေက်ာ္ေက်ာ္က်ဴ း က်ဴ းကူးခဲ့သူမဟုတ္တုံေလာ။ ေၾကာက္တတ္သူ၊ မျဖစ္ညစ္က်ယ္   ျမက ရင္ထဲကေန ယခုလို တိုးတိုးေလးသာ ေအာ္ျမည္မိသည္။ (တိုးတိုးေလးမို႔   ေသးေသးေလး ေရးပါသည္။) :D

“ ဘေလာ့မွာ စာေရးရင္ ဘေလာ့ဂါ
စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ စာေရးရင္ စာေရးဆရာ”

ေဖ့ဘုတ္ကာ ျမ
ျမ တစ္ေယာက္ အႏွီေဖ့ဘုတ္ႀကီးကိုလည္း မခြဲႏိုင္မခြာရက္ ျဖစ္ေနျပန္ေသး၏။ ဘေလာ့တြင္ စာမေရးႏိုင္သည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္သလို၊ စာမ်က္နွာေပၚတြင္လဲ အင္မတန္ က်ဲပါးလွစြာ   ေရးျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ျမကို ေဖ့ဘုတ္ကာဟု အခုအခ်ိန္ အမည္နာမတပ္ျပန္လွ်င္ ျမ မျငင္းႏိုင္ေပ။ ေခတ္မီသူတိုင္း ေဖ့ဘုတ္သံုးၾကသည္။ ေဖ့ဘုတ္မွာ လူအမ်ား၏ ရင္တြင္းျဖစ္ေတြ ဒရေဟာေတြ႔ေနရသည္။ သို႔ႏွင့္ ျမလဲ အားက်မခံ ေဖ့ဘုတ္သံုးေတာ့၏။ ထမင္းဟင္းခ်က္လဲ တင္သည္။ စာအုပ္၀ယ္လဲတင္သည္။ ေခါင္းကိုက္ဗိုက္နာလဲ တင္၏။ ဆဲလ္ဖီေတြ မရပ္မနား ရိုက္တင္၏။ သားအေၾကာင္း ေယာက်ာ္းအေၾကာင္း တင္၏။ မေက်နပ္သူမ်ားကို   ေစြေစာင္းေရး၏။ ေဖ့ဘုတ္ကေန ကယ္တင္ရွင္လုပ္၏။ ဆရာႀကီးလုပ္၏။ လြမ္း၏။ ေဆြး၏။ ရင္ကြဲနာက်၏။ သေရာ္ရယ္ေသြးသြမ္း၏။ သို႔ေသာ္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ ျမကို သူမ်ားက အစြန္းမလြတ္သည့္ စကားလံုးမ်ား၊ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြစကားလံုးမ်ားျဖင့္ ေရးတာျမင္ျပန္လွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းမစာနာ အႏွီျမ ရင္ထဲ က်လိက်လိႏွင့္ေန၏။ သို႔ေသာ္ ျမက သူမ်ားေတြလို ျဗန္းခနဲ လက္တုန္႔ ျပန္မေျပာရဲ ျပန္မေရးရဲ။ ျမက ေၾကာက္တတ္သည္ေလ။ သိသူမသိသူမ်ားရဲ႕ ကလစ္တစ္ခ်က္နဲ႔ လိုက္ခ္ေတြ တေဖြးေဖြးရလာခ်ိန္မွာေတာ့ ဘေလာ့ဆီ မေရာက္ေတာ့ပဲ   ျမတစ္ေယာက္ေဖ့ဘုတ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနေတာ့့၏။ သို႔ေသာ္ ေဖ့ဘုတ္က လိုက္ခ္မ်ားက ဘေလာ့က ကြန္မန္႔မ်ားေလာက္ ေႏြးေထြးမႈ မရွိတာကို ျမ ရင္ထဲ ခံစားမိသည္။

ဘေလာ့၀င္ဖို႔ ကြန္နက္ရွင္က အခြင့္မေပးေပေသာ္ျငား ေဖ့ဘုတ္က်ျပန္ေတာ့ လြယ္လြယ္ျဖင့္၀င္လို႔ရေနလို႔ သံုးရပါသည္ဟု ျမက မိုးႀကိဳးပစ္ ထန္းလက္ကာခ်င္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ျမက ေဖ့ဘုတ္ကို ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ေရးေဖာ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ဖို႔ ၾကားခံတစ္ခုအေနျဖင့္သာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အသံုးျပဳခ်င္၏။ သို႔ေသာ္ အႏွီ ေၾကာက္တတ္သည့္ျမက ေျပာစရာတကယ္ ရွိလာရင္ျဖင့္ သက္ဆိုင္သူကို ဒဲ့ေျပာဖို႔ ၀န္မေလးပါေခ်။

အမွတ္မရွိ ျမက ေဖ့ဘုတ္ထဲတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို Blogger/ Writterဟု ေရးကို ေရးထားေသး၏။ ဒါတင္မွ်က Freelance ဆိုသည့္စကားလံုးေလးပါ ေရွ႕တြင္ ျဖည့္ကြန္႔ထားလိုက္ေသးသည္။ ျမက အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ကင္းခ်င္သည္။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ဆိုသည္မွာ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထား သည္မ်ဳိး။ ထိုအေႏွာင္အဖြဲ႔ကို ျမက ကင္းကင္းေနခ်င္သူ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကင္း လိုသည့္ ျမက လက္ရွိ စာေပဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ပါ၀င္ျဖစ္ေနတာကလဲ ရသစာေပ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ပါ၀င္ျဖစ္ေနျခင္းပင္။ အခြင့္အလမ္းရဖို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားဖို႔ သက္သက္ႏွင့္ ျမ၏ မိသားစုအတြက္ တန္ဘိုးရွိလွသည့္ အခ်ိန္မ်ားကို ျမ ဖဲ့ေပးေနပါ့မည္ေလာ။ ျမက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ ယံုၾကည္စိတ္ခ် အားကိုးတတ္သူျဖစ္သည္။ အခြင့္အေရးအတြက္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရယူတာမ်ဳိးကို ျမ ရြံရွာသည္။ ျမ  က်င္လည္ေနသည့့္ လူမႈ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကို ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အက်ဳိးျပဳလာႏိုင္မည္၊ ထိုအဖြဲ႔အစည္း၏ ရပ္တည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္မ်ား ေကာင္းမြန္သည္ဟု ထင္ျမင္မိလွ်င္ ထိုအဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးကို ျမ ပါ၀င္ စိတ္ပါလက္ပါ ပါ၀င္ျဖစ္တတ္သည္။

ဘေလာ့ဂါ/ စာေရးဆရာ/ ေဖ့ဘုတ္ကာ ျမ
သို႔ျဖစ္၍ ျမကို ဘေလာ့ဂါ/ စာေရးဆရာ/ ေဖ့ဘုတ္ကာဟု အဆင္ေျပရာ ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ျမသည္ တစ္လတစ္ခါ ၾကားေနက် မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ားဆိုသည့္ လူႀကီးမင္းလို ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ မေျပာလိုပါေခ်။ ျမသည္ ဘေလာ့ဂါ၊ ထိ႔ုထက္ပုိ၍ ျမက စာေရးဆရာပါဟု ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့ ေျပာခ်င္ပါသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ေလာေလာလတ္လတ္ ဟို ကိုရီယားက ျပန္လာသည့္ မယ္ေလးရဲ႕ သရဖူကို ျပန္သိမ္းသလို၊ ျမအား ဘေလာ့ဂါမ်ားဘက္က မရပ္တည္သူ၊ ဘေလာ့ဂါအမည္နာမကို မသုံးသင့္၊ စာေရးဆရာအမည္ႏွင့္လဲ မထိုက္တန္၊   ျပန္လည္သိမ္းမည္ဟု ဆိုလာပါလွ်င္လည္း၊ သရဖူသိမ္းခံရသည့္မယ္လို သတင္းစာရွင္းလင္း ပြဲေတြ မလုပ္ႏိုင္ျပန္ေခ်။ ျမသည္ ေၾကာက္တတ္ သူတစ္ေယာက္မို႔   ျပဳသမွ် ႏုရေခ်ေတာ့မည္ တမံု႕။

တံဆိပ္မ်ားႏွင့္ျမ
ဤသို႔႔ ျမ ေျပာျဖစ္ရသလဲဆိုလွ်င္ အႏွီျမ၏ ၀န္းက်င္တြင္၊ ငါသည္ဘေလာ့ဂါစစ္စစ္၊ ငါသည္ စာေရးဆရာစစ္စစ္၊ သူတို႔သည္ စာေရးဆရာ၊ သူတို႔သည္ ဘေလာ့ဂါ၊ သူတို႔သည္ ဘေလာ့ကေန စာမ်က္ႏွာေရာက္သူ၊ ငါတို႔သည္ စာေရးဆရာဟုကိုယ္တိုင္မသတ္မွတ္ ပရိသတ္က သတ္မွတ္သည္၊ ငါတို႔သည္ အယ္ဒီတာစားပြဲျဖတ္ခဲ့၍ စာေရးဆရာျဖစ္သည္၊ ငါတို႔သည္ ဘယ္သူ႔အကဲျဖတ္မႈမွ ခံယူရန္မလို၊ ငါတို႔ ေရးခ်င္ရာစာ ငါတို႔ေရးသည္၊ ငါတို႔စာအုပ္ကို ထုတ္ေ၀သူ ထုတ္ေပးသည္ သို႔ေၾကာင့္ ငါတို႔ စာေရးဆရာ။ ငါတို႔စာအုပ္ ငါတို႔ပိုက္ဆံနဲ႔ငါတို႔ ထုတ္တာမို႔ ငါတို႔က ထုတ္ေ၀သူ စာေရးဆရာ။ ငါတို႔က စာေရးဆရာစစ္စစ္၊ ဘယ္စာရြက္ေပၚပါပါ၊ တစ္ပုဒ္ပါတာနဲ႕ စာေရးဆရာပဲ။ သို႔ကလို အမ်ဳိးမ်ဳိး တံဆိပ္ေတြ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ကပ္၊ ကိုယ့္မွတ္ေက်ာက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တင္ေနၾကျပန္ေတာ့ ျမလဲ ေရာေယာင္၊ ေၾကာင္ေတာင္ စိုးရြံ႕စြာျဖင့္ ငါ ဘယ္တံဆိပ္ ေရြးကပ္ရေလမည္လဲ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ဘယ္တံဆိပ္နဲ႔မ်ား ငါ့ကို လာကပ္ေလမည္လဲဟု အခ်ိန္တိုင္း ေနာက္ေက်ာမလံု ျဖစ္ရေလ၏တမံု႕။

အေခၚအေ၀ၚမ်ားႏွင့္ ျမ
ျမ အသက္ ၄၀မွာ နာမည္ ၂မ်ဳိး ရခဲ့၏။ တစ္မ်ဳိးက အေမေပးတဲ့ နာမည္ရင္း။ ဒီနာမည္ရင္းက စာလံုး၄လံုးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားၿပီး၊ ႏွစ္လံုးစီ ခြဲေခၚလို႔ ရေနေလေတာ့ကား မိသားစုက ေရွ႕က၂လံုးကို ေခၚ၏။ ျမ အိမ္ဦးနတ္က သူမ်ားနဲ႔ မတူေစခ်င္ဟုဆိုကာ ေနာက္က ၂လံုးကို ေခၚ၏။ သည္ ၂လံုးကေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္တဲ့အထိ ေခၚေနၾကသည့္ ၂လံုးေပတည္း။ သည္ေတာ့ ျမလည္း မိသားစုနဲ႔စကားေျပာရင္ ေရွ႕က ၂လံုးကို သံုး၏။ အိမ္ဦးနတ္ႏွင့္ ပတ္သက္ရာမ်ား၊ အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ရာမ်ားၾကေတာ့ ေနာက္၂လံုးကို သံုး၏။ ရယ္စရာေျပာရလွ်င္ အလုပ္တြင္ ဆက္သြယ္ရသည့္ ျပည္ပက ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားက ျမအား နာမည္၂မ်ဳိးျဖင့္ ႏွစ္ကိုယ္ခြဲ ျမင္ၾက၏။ ဤတြင္ ျမ စာေရးလာေသာအခါ ကေလာင္နာမည္ကို သံုးျပန္သည္။ သည္လိုႏွင့္ ျမ သံုးမည္ရျမ ျဖစ္ေန၏။ ျမေျပာလိုသည့္ ေနရာေရာက္ေပၿပီ။ စာေရးသူမ်ား၏ ေလာကတြင္ စာေရးဆရာမ်ားအား ဆရာ/ ဆရာမ ေခၚ၏။ ဒါက သူ႔ေလာကႏွင့္ သူ ဟိုး ေရွးဦးမဆြထဲက သတ္မွတ္ထားျခင္းပင္။ အႏွီ ဘေလာ့ေရးေသာ စာေရးေသာ ျမအား ဆရာမ ေခၚ၍ ဘ၀င္မိုးထိတစ္ခါမွ် မတက္ခဲ့ဘူးေပ။ ထို႔အတူ ဆရာမ မေခၚပဲ နာမည္ေခၚလာ၍လဲ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ မျဖစ္မိ။ ျမ၏ ေမြးသမိခင္အား ျမက “အေမ” ဟု ေခၚ၏။ ထို႔အတူ လမ္းမွာ အိုမင္းမစြမ္း တုန္တုန္ရီရီသြားေနသည့္ တစ္ခါမွမသိေသးသည့္ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ ကိုလဲ ”အေမ”ဟု ေခၚရန္ ျမ ၀န္မေလးမိေခ်။ အရာရာသည္ ပညတ္ခ်က္မ်ားသာျဖစ္သည္။ အႏွီ ဆရာ/ဆရာမ အေခၚခံေနရသည့္ အေပၚမွာ ေနမသာထိုင္မထိ ျဖစ္ေနသူမ်ားကို   ျမင္ရလွ်င္   ျမလဲ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ရျပန္၏။ အစြန္းမေရာက္၊ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကို ျမ က်င့္သံုး သူျဖစ္သည္။

အုပ္စုမ်ားႏွင့္ျမ
ျမတို႔ေလာကတြင္ အုပ္စုအေတာ္မ်ားသည္။ တခ်ဳိ႔က ေပ်ာ္ရႊင္ခင္မင္ဖြယ္အုပ္စု၊ တခ်ဳိ႔က အုပ္စုဖြဲ႔ထိုးႏွက္၊ တခ်ဳိ႕က တစ္ကိုယ္ေတာ္္လို႔ ေၾကညာလွ်က္က လူစု၊ သို႔ႏွင့္အႏွီျမလဲ အြန္လိုင္းေပၚတြင္ အုပ္စု(Group)မ်ားစြာ လာေရာက္ အင္ဗိုက္တိုင္း အားနာစြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လက္ခံ၊ ဒါမွအားမရေသး ျပင္ပမွာလဲ အုပ္စုေလးေတြ ျမင္ရင္ နားစြင့္ရင္း ၀င္ပါျဖစ္နဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္အုပ္စုက ဘာမွန္းပင္ မကြဲျပားေတာ့။ အုပ္စုေတြမ်ားေတာ့ ဟိုအုပ္စုလဲ အားနာ၊ ဒီအုပ္စုလဲ မ်က္ႏွာပူ၊ ဟို အဖြဲ႔လဲ တာ၀န္မေက်ႏွင့္ ျမ တစ္ေယာက္ ငါးသိုင္းမ်ား ဟင္းဟုန္ စာပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မေရးႏိုင္ေတာ့။ တစ္အုပ္စုနဲ႔ တစ္အုပ္စု ေဆာ္ၾက နွက္ၾက၊ ေစာင္းေစြ   ေရးၾကျပန္ရင္လဲ အုပ္စုတိုင္း၊ လူတိုင္းနဲ႔ အေတာ္အတန္ ပလဲနံသင့္သည္ ေျပာ၍ရသည့့္ အႏွီ ဘေလာ့ဂါဟူေသာ၊ စာေရးဆရာဟူေသာ၊ ေဖ့ဘုတ္ကာတည္းဟူေသာ ေအာက္စီဂ်င္ျမသည္   ေရွ႔ဆံုးမွ ပဲေလွာ္ၾကား ဆားညပ္ၿပီးသား ျဖစ္ေခ်၏။ စာေရးဆရာက ဘေလာ့ဂါကို နွက္လွ်င္   ျမသည္ မခံခ်ိမခံသာ အသည္းေတြနာ။ ဘေလာ့ဂါက စာေရးဆရာကို တြယ္လွ်င္ ျမ လည္း ကိုယ့္ငယ္ထိပ္ကို တူျဖင့္ ထုလိုက္သကဲ့သို႔ု ခံစားရ၏။ အႏွီ ဘေလာ့ဂါ၊ အႏွီ စာေရးဆရာမ်ား ကေလာင္စြမ္းျပ၍ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ ေစြေစာင္း ေရးႏွက္ၾကလွ်င္ ျမသည္ အလူးအလဲနဲ႔ မအီမလည္ ျဖစ္ရေလ၏။ သို႔ေသာ္ ေၾကာက္တတ္သည့္ ျမ၊ အားနာတတ္သည့္ ျမက ေအာင့္အည္း တြန္႔လိမ္ ၿငိမ္သက္ခံေနရလဲ သေဘာထားႀကီးသေယာင္ေယာင္ ပံုဖမ္းကာ၊ အတြင္းႀကိတ္၍ ေသြးတက္ေနေလ၏။

ဘက္မလိုက္ ျမ
လူဆိုသည္မွာ ကိုယ္ယံုၾကည္သည့္ တစ္ခုခုဘက္မွာ ရပ္တည္ရသည္။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ႏွစ္ဘက္ခြ မရပ္သင့္..တဲ့။ သို႔ေသာ္ ျမအတြက္ ထိုအဆိုသည္ မွားေနေလသည္။ ျမသည္ ဘက္ေပါင္းစံုရပ္၏။ ျမသည္ ကနဦးေျပာခဲ့သလို အားနာတတ္၏။ ေၾကာက္တတ္၏။ ျမက စာေရးေနသူတိုင္းကို ဘယ္ေနရာမွာေရးေရး တေလးတစား ခင္ခင္မင္မင္ စိတ္ရင္းျဖင့္ ဆက္ဆံတတ္၏။ ဘက္တစ္ခုခုမွာ ျမ ဘယ္ေတာ့မွ် ေပကပ္မရပ္တတ္။ သို႔ကလိုေၾကာင့္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္သမား ျမတြင္ ဘက္၂ဘက္သာမက၊ ၃..၄..၅..ဘက္ မကပင္ ရွိေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အႏွီဘက္မ်ား အခ်င္းခ်င္း ၿငိၾကၿပီဆိုလွ်င္ ၃..၄..၅..ဘက္ မက ခြရပ္ေနတတ္သည့္ ျမမွာ ကိုးရိုးကားရား ဟန္ခ်က္ပ်က္၍ ဂၽြမ္းျပန္္ေလေတာ့၏။

နေမာ္နမဲ့ျမႏွင့္ စပ္ရွရွအရသာ
ျမ က နေမာ္နမဲ့ ျမပါ။ ဘယ္ေနရာသြားသြား ဂရုတစိုက္မရွိ၊ ျပာျပာယာယာျဖင့္။ ထိမိ ခိုက္မိ ရွမိ ခလုပ္တိုက္မိတာမ်ား မေရတြက္ႏိုင္ေပ။ တစ္ေန႔က ၾကက္သြန္ လွီးေနရင္း ျမ ဓားနည္းနည္းရွသြားခဲ့၏။ အဲ့သည့္ ဒဏ္ရာျဖင့္ ဆားကိုင္မိျပန္သည္။ စပ္လိုက္သည္မွာ   ေျပာရန္မရွိ။ ေစြ႔ေစြ႕ခုန္လို႔။ သို႔ႏွင့္ ထိုဓားရွဒဏ္ရာ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းကေန ျမ ဆက္စပ္ စဥ္းစားမိ၏။ ျမလက္မွာ ဒဏ္ရာရွိခ်ိန္မို႔ ဆားကိုင္မိခ်ိန္မွာ စပ္ေပေတာ့မေပါ့။ ျမတို႔ စိတ္ထဲက ဒဏ္ရာေတြကိုလဲ က်က္ေအာင္မလုပ္သေရြ႔၊ သည္ ဒဏ္ရာေတြ ေမြးျမဴထားသေရြ႕၊ အခ်ိန္ျပည့္ နာက်င္စပ္ရွ ေ၀ဒနာခံစားရေပမည္။ ကမၻာေက်ာ္ေနာက္ဆံုးေပၚ အီဘိုုလာဗိုင္းရပ္စ္ေတာင္ လူေတြ ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကေသးရင္၊ ေဆးမီးတိုနဲ႔ ကုရင္ေတာင္ ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ျမတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲက နာက်င္ဒဏ္ရာေတြက အဘယ္မွာ မေပ်ာက္ေနအ့ံနည္း။ တိုေတာင္းလွသည့့္ ဘ၀ေလးမွာ ျမကေတာ့ စိတ္ရွင္းရွင္း အေတြးရွင္းရွင္းျဖင့္ေနခ်င္သူ ျဖစ္သည္။

ျမ၏ နိဂံုး
ျမက အေျပာထက္ အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပေနသူတို႔ကို ပိုတန္ဖိုးထားသူ၊ မိမိဘာဆိုသည္ကို အလုပ္ျဖင့္သာ သက္ေသျပသြားခ်င္သူ ျဖစ္သည္။ ျမတို႔၀န္းက်င္မွာ အေျပာထက္ အလုပ္နဲ႔သက္ေသျပေနသူေတြ ရွိသည္။ အေျပာနဲ႔အလုပ္ ေရာေထြးေနသူေတြလဲ ရွိသည္။ အေျပာခ်ည္းေျပာေနသူေတြလဲ ရွိသည္။ မိမိသည္သာ ကယ္တင္ရွင္ဟု ျမင္ေနသူရွိသည္။ အားလံုးသည္ မိမိ၏ လြတ္လပ္ခြင့္သာျဖစ္၍ စိတ္ခ်မ္းသာသလို ေနႏိုင္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုး ပုတ္ခံရတာမ်ဳိး ျမ မလိုလားပါ။ ျမသည္ သူမ်ားကို လက္ညိွဳးတစ္ေခ်ာင္း ထိုးကာနီးတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ထိုးေနသည့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားေၾကာင့္ သတိျပန္၍ ကပ္ေနရ၏။ ျမတို႔က စင္းလံုးေခ်ာမျဖစ္ရင္ေတာင္ သူမ်ား အေျပာအဆိုလြတ္ေအာင္ ေနတတ္ဖို႔ေတာ့လိုပါလိမ့္မည္။

ျမက ဘေလာ့ဂါပါ။ ဘေလာ့ေတြေရးရင္း ျမ ဘေလာ့ဂါျဖစ္လာရသည္။ ျမ ဘေလာ့ သြက္သြက္ မေရးႏိုင္တာၾကာၿပီ။

ျမက စာေရးဆရာပါ။ ဘေလာ့ဂါေတြလဲ စာေရးဆရာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုသည္ကို ျမ ႀကိဳးစား သက္ေသျပေနသည္။

ေၾကာက္တတ္ေသာ၊ အားနာတတ္ေသာ၊ ဒူေပဒါေပသမား ျမက “ဘေလာ့ဂါဆိုသည္မွာ စာေရးဆရာ မဟုတ္”ဟု ဘေလာ့ဂါမ်ားအား ေျပာလာခဲ့လွ်င္ေသာ္၄င္း၊ “တို႔က ဘေလာ့ဂါ.. စာမ်က္ႏွာေပၚ တည္းျဖတ္ခံရမွ စာေရးဆရာျဖစ္တာ မဟုတ္”ဟု ေျပာလာခဲ့လွ်င္ေသာ္၄င္း၊ မည္သို႔မွ်  ပါ၀င္ နာက်င္ခံစားေနမည္ မဟုတ္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္သမား ေအာက္စီဂ်င္ျမက ေၾကာက္တတ္၊ အားနာတတ္သူ ျဖစ္ေခ်သည္တမံု႕။ သို႔ေသာ္ ရင္ထဲကေတာ့ ယခုလို    ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ေအာ္လိုက္ ခ်င္ေသး၏။

Happy Belated Blog Day to all my lovely bloggers. !!!

ဤတြင္ “ဘေလာ့ေဒးအလြန္ႏွင့္ ျမ၏ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရာက္မိေရာက္ရာမ်ား” ၿပီး၏။

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
index

 

 

Share
Posted in Tag Post, ရာသီစာ | 26 Comments

အနႏၱစႀကၤာ၀ဠာ၊ အနႏၱသတၱ၀ါတို႔….

Number of View: 6206

1(၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း။)

“ ယႆ      ာႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ ေန၀ ဒေႆ      ႏၱဘီသနံ
ယဥွိ ေစ၀ါနယုဥၹေႏၱာ ရတၱိႏၵိ၀’မတႏၵိေတာ”

            ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္သရဇၨာယ္သံမ်ားေၾကာင့္ ေမသက္တစ္ေယာက္ လက္ထဲက လုပ္လက္စ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ကို ေဘးခဏခ်ထားၿပီး၊ သူ႔ရံုးခန္းထဲမွ အေရွ႕၀ရန္တာရွိရာဆီသို႔ အေျပးထြက္လာခဲ့၏။ သူ႔ကဲ့သို႔ု အေျပးထြက္လာ၍ ၀ရန္တာဆီ သြားေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရ၏။ ၀ရန္တာေရာက္ေတာ့ ရံုးက ၀န္ထမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားသာမက၊ ရံုးတြင္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ေရာက္ေန သည့္ ဧည့္သည္မ်ားျဖင့္ပါ ျပည့္၍ေန၏။ ေမသက္လည္း အမ်ားၾကားတြင္ တိုးေ၀ွ႔၍ အသံလာရာ လမ္းမႀကီးဆီသို႔ို ၾကည့္လိုက္မိ၏။ အသံမ်ားသည္ ရံုးေရွ႕ရွိ သက္တမ္းရင့္ကုကၠိဳပင္ႀကီး၏ စိမ္းျမျမအရြက္အခက္မ်ား အၾကား ညီညာဖ်ဖ် စီးေမ်ာလာသည့္ ေရႊ၀ါေရာင္ သံဃာေတာ္မ်ား ဆီမွ ျဖစ္သည္။ ျမင္ကြင္းပိုမို ပီျပင္သြားေစရန္အတြက္ ေမသက္က ေျခဖ်ားေလးကို ေထာက္၍ ၾကည့္လိုက္မိ၏။

            ကမ္းနားလမ္းဘက္မွ အရြယ္စံုသံဃာေတာ္မ်ား တညီတညာတည္း ရြတ္ဖတ္သရဇၨာယ္ ရင္း ေမသက္၏ အလုပ္တည္ရွိရာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမႀကီးဆီသို႔ ခ်ဳိးေကြ႔လာ၏။ ေဘးမွ ကပ္ပါလာသည့္ လူအုပ္ႏွင့္ေပါင္းလိုက္မည္ ဆိုလွ်င္ မနည္းမေနာေပ။

“ သႏၱဳႆ      ေကာစ သုဘေရာစ… အပၸကိေစၥာ စ သလႅဟုက၀ုတၱိ…”

            ႏႈတ္မွလိုက္ပါ၍ ဖြဖြရြတ္မိရင္းက ေမသက္ အလိုလို လက္အုပ္ခ်ီမိသြားသည္။ ေမသက္ ကဲ့သို႔ ၀ရန္တာရွိ အျခား၀န္ထမ္းမ်ားလည္း အလားတူပင္။ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ညီညာဖ်ဖ် ေမတၱသုတ္ ရြတ္ဖတ္ေနသံမ်ားက ၾကက္သီးေမြးညွင္း တျဖန္းျဖန္းထလာေစ၏။ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေပၚမွ က်ီးမ်ားက ရုတ္တရက္ ခ်ိန္ကိုက္ထၿပိဳသည္။ ေၾသာ္… သံဃာေတာ္မ်ားပင္ လမ္းမထက္ ဆင္းလာရေခ်ၿပီ။ မတည္မၿငိမ္အေျခအေနေတြက ဒီရက္ပိုင္းမွ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း မို႔ အားလံုး၏နႈတ္ဖ်ားမွသည္အေၾကာင္းပဲ ေျပာျဖစ္ေနၾကသည္။ ေမသက္တို႔ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ တုန္းကကဲ့သို႔ ၈၈ အေရးအခင္းႀကီးမ်ဳိး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံျဖစ္မွာ ကို ေမသက္ စိုးရိမ္မိသည္။ ထိုစဥ္အခါက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ တစ္ဦးမို႔ အမ်ားနည္းတူ တတ္ႏိုင္သမွ် စိတ္လြတ္ကို္ယ္လြတ္ ပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္ျငား၊ အခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ေမသက္ကို လႈပ္မရေအာင္ ခိုင္ခိုင္ေႏွာင္တည္း ထားသည့္ ႀကိဳးမွ်င္မ်ားက မနည္းေပ။ စိတ္ကရွိသည္ဆိုဦး ခႏၶာကိုယ္က လႈပ္မရၿပီ။ လုပ္ငန္းခြင္၏တာ၀န္၀တၱရားမ်ား၊ အရြယ္မေရာက္ေသးသည့္ လူမမယ္သားျဖစ္သူ ဇြဲ၏ မိခင္ဘ၀၊ အသက္ ခြန္ႏွဆယ္ေက်ာ္ ဖခင္ႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ တာ၀န္ႏွင့္၀တၱရား စသည္မ်ားက
ေမသက္ကို အရင္လို စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါခြင့္ မေပးေတာ့ေပ။

            “ မမေမသက္… ဆရာ့ဆီက ဖုန္းလာေနတယ္..”

            ၀န္ထမ္း ညီမေလးတစ္ဦးက လာေျပာသျဖင့္ ေမသက္ အလုပ္စားပြဲရွိရာဆီသို႔  ျပန္ေျပး ရ၏။

      “ အေျခအေနက ဘာမွန္းေျပာလို႔မရဘူး ေဒၚေမသက္၊ လမ္းေတြ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပိတ္ထားတယ္၊ ၀န္ထမ္းေတြ အိမ္ျပန္ရခက္ေနလိမ့္မယ္… ဒီေတာ့ အားလံုးကို ရံုးေစာဆင္းခိုင္းလိုက္ေတာ့…၊ အခန္႔မသင့္လို ရံုးေတြျပန္တက္ဖို႔ အေျခအေနမေပးခဲ့ရင္ စိတ္ခ်ရေအာင္္ မီးခံေသတၱာထဲက ေငြေတြပါ ေဒၚေမသက္အိမ္ကို အကုန္ သိမ္းသြား၊ အေရးအေၾကာင္း ေငြလိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ၿပီး အိမ္မွာလာယူမယ္၊ ရံုးတံခါးေတြ ေသခ်ာပိတ္ၿပီးမွ ရံုးဆင္းေခ်၊ ခင္ဗ်ားအိမ္ျပန္ရင္ ေငြေတြနဲ႔အႏၱရာယ္မ်ားတယ္၊ ဒီဘက္မွာလဲ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေနလို႔ ရံုးကားကို ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး၊ အဲ့ဒီကေနပဲ တကၠစီငွားျပန္လိုက္ပါ”

            တစ္ဘက္ရံုးခ်ဴပ္မွာ အၿမဲထိုင္တတ္သည့့္ သူေ႒းျဖစ္သူမွ ေမသက္ကို တရစပ္ညႊန္ၾကား၏။ လုပ္သက္ဆယ္ ႏွစ္ေက်ာ္ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာဘ၀ျဖင့္ ရံုးခြဲတြင္ သီးသန္႔တာ၀န္ယူ ထိုင္ခိုင္းထားသည့္ ေမသက္ကို စိတ္ခ်စြာျဖင့္ သူေ႒းက မွာၾကားေန၏။ ဖုန္းထဲမွ သူေ႒း၏အသံက စိုးရိမ္သံလႊမ္းေန၏။ သူေ႒းဖုန္းခ်သြားလွ်င္ ၀န္ထမ္းအားလံုး အိမ္သို႔ အျမန္ျပန္ဖို႔ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း ဖုန္းဆက္သတင္းျပန္ပို႔ရန္ မွာရသည္။ သို႔ႏွင့္ တစ္ရံုးလံုး အိမ္ျပန္ဖို႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ မီးခံေသတၱာထဲက ျမန္မာေငြ လက္က်န္မ်ား၊ ေငြလာေခ်ထားသည့္ အေမရိကန္ ေဒၚလာအခ်ဳိ႕ႏွင့္ အက္ဖ္အီးစီမ်ားအားလံုးကို အိတ္တစ္လံုးျဖင့္ လံုၿခံဳေအာင္ အထပ္ထပ္ထုတ္ပိုးလိုက္၏။ ပိုက္ဆံထုတ္က ေမသက္၏ လက္ကိုင္အိတ္ႏွင့္မဆန္႔သည္မို႔ အထုတ္လိုက္သာ ရင္ခြင္ထဲပိုက္၍ ျပန္ရေပမည္။ ရံုးမွမထြက္ခြာမီ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ရံုးတံခါးမ်ား ေသခ်ာပိတ္မပိတ္ကို ေသခ်ာလိုက္စစ္မိ၏။ သူေ႒းေျပာသကဲ့သို႔ ရက္ရွည္ရံုးမတက္ ရသည္မ်ဳိးမျဖစ္ႏိုင္ဟု မည္သူေျပာႏိုင္ပါသနည္း။ အေျခအေနကမေကာင္း။ သံဃာေတာ္မ်ား ေရႊတိဂံုဘုရားအေရွ႔ဘက္ မုခ္တြင္ရွိစဥ္ အပစ္ခံရသည့္သတင္း ထြက္ေပၚလာၿပီးကတည္းက ဒီရက္ပိုင္း သတင္းမွန္မ်ားေရာ၊ ေကာလာ ဟလသံမ်ားပါ ညံစီေနသည္။ စားေသာက္ကုန္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းေစ်းထိုးတက္ကုန္ၿပီး ဆိုင္တိုင္းမွာ ရက္ရွည္ စားေသာက္ကုန္မ်ားအား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၀ယ္ယူသူမ်ားျဖင့္ စည္ကားကုန္၏။

            ၀န္ထမ္းအားလံုး ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ ေမသက္လည္း ရံုးတံခါးမႀကီးကို ေသာ့အထပ္ထပ္ ခတ္ၿပီး ေျခလွမ္း ခပ္သြက္သြက္ျဖင့္ ကားငွားရန္ လမ္းမေပၚေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ရံုးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေစာေစာဆင္းသြားပံုရသည္။ လမ္းမႀကီးတစ္ခုလံုး လူမ်ားျဖင့္ ရုံးစုရံုးစုရွိေန၏။ ေမသက္၏ အလုပ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊  (ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမႀကီး၏) ေအာက္ဘက္တြင္ တည္ရွိသည္။ လက္က နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနငါးနာရီပင္ ထိုးေတာ့မည္။ လူခြဲမရွိသည့္ ေမသက္တို႔၏ အိမ္မွာ ယခုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အသက္ခြန္ႏွစ္ဆယ္အေဖႏွင့္ မူႀကိဳအရြယ္ သားတစ္ေယာက္သာ ရွိေနမည္။ ေမသက္ ရင္ေတြ ပူလာ၏။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ မည္သည့္အငွားကားမွ် လာသည္ကိုမေတြ႔ရ။ ၿမိဳ႕ထဲရွိ အခ်က္အခ်ာက်သည့္ လမ္းမႀကီးမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာက ပိတ္ထားလိုက္ေလၿပီ။ လူအားလံုးက ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကိုယ္ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ေနၾက၏။ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ အထက္ျမန္မာျပည္သို႔ ခရီးထြက္ေနသည့္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို အားကိုးတႀကီး သတိလိုက္ရမ္ိသည္။ ရင္ခြင္ထဲ ပိုက္ထားရသည့္ ပိုက္ဆံထုတ္၏ တာ၀န္ကလည္း ေမသက္ကို ဖိစီးေစျပန္၏။

            ေမသက္တို႔အိမ္က ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတံတားႀကီး၏တစ္ဘက္ရွိ ၿမိဳ႕နယ္ေလးတြင္ တည္ရွိသည္။ မဟာဗႏၶဳလလမ္းဘက္ ပန္းဆိုးတမ္းကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္မည့့္ လူမ်ားျဖင့္ တိုးမေပါက္ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ေမသက္ စဥ္းစားလိုက္၏။ ပန္းဆိုးတန္း လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ ကုန္းတံတားကိုျဖတ္၍ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ေလွ်ာက္မည္ဆိုလွ်င္ မိနစ္အစိတ္ေလာက္မွ် ေလွ်ာက္ရေပမည္။ ေတြေ၀ေနရမည့္အခ်ိ္န္ မဟုတ္။ ေမသက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ကားမရလွ်င္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္၍ရသည္။ လာမလာမေသခ်ာသည့္ ကားႏွစ္မွတ္ တိုင္ခန္႔ ခရီးအကြာအေ၀းကို ေစာင့္စီးမေနတာ့ပဲ အိမ္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့မည္။ မဟုတ္လွ်င္ ကားေစာင့္ယံုမွ်ျဖင့္ မိုးခ်ဳပ္သြားႏိုင္သည္။ အိမ္မွာ စိတ္ပူစြာ ေမ်ွာ္ေနမည့္ ေမသက္၏ အေဖႏွင့္အတူ သားျဖစ္သူဇြဲ၏မ်က္ႏွာကို မွန္းျမင္ေယာင္လိုက္ေတာ့ ေမသက္ရင္ထဲ အပူလံုးက ေဆာင့္တက္လာျပန္၏။

             မဟာဗႏၶဳလလမ္းမွ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းအလယ္ဘေလာက္ဘက္သို႔ ေမသက္ ဦးတည္လိုက္၏။ ပန္းဆိုးတန္းလမ္း ဘက္သို႔ မခ်ဳိးေကြ႕မီ ဆူးေလဘုရား ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမဘက္မွ ဆင္းလာရန္ တာစူေနသည့္ သံဃာအဖြဲ႔လိုက္ႀကီးကို ဘြားခနဲ ေတြ႔လိုက္ရျပန္၏။ ေမသက္ရင္ေတြ ဒိန္းခနဲ ခုန္လာ၏။ အံုခဲၾကည့္ေနသူေတြကလည္း မနည္းေခ်။ ပိုက္ဆံထုတ္ကို ပိုက္လွ်က္ ေျခလွမ္းအစံုကို ေမသက္ သြက္သြက္လွမ္းလိုက္မိသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္ၾကားလာရ သည္က အမ်ဳိးမ်ဳိး။ သို႔ေသာ္ ေမသက္ ဘာကိုမွ် အာရံုမ၀င္စားႏိုင္။ လတ္တေလာ အိမ္အျမန္ျပန္ေရာက္ရန္သာ အဓိကျဖစ္သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ကားမ်ား မေတြ႔ရေတာ့။ လူမ်ားျဖင့္သာရွိ၏။ ေမသက္ကဲ့သို႔ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ႏိုင္သူမ်ားအဖို႔ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆိုရမည္။ ဤသို႔ု ကားလမ္းေတြ ပိတ္ထားခံရပံုမ်ဳိးႏွင့္ ခရီးေ၀းျပန္ၾကရမည့္သူမ်ား မည္သို႔မည္ပံု အိမ္ျပန္ၾကမည္လဲဟု ေမသက္ ေတြးေနမိသည္။

            ပန္းဆိုးတမ္းတေလွ်ာက္ အေနာ္ရထာလမ္းကိုေက်ာ္လြန္၍ ပန္းဆိုးတမ္းကုန္း တံတားေပၚသို႔ တက္ရန္ လမ္းကူးခ်ိန္တြင္မေတာ့ ပန္းဆိုးတမ္းအထက္လမ္းမႀကီးအျပည့္ သံဃာအဖြဲ႔လိုက္ႏွင့္တကြ အတူရွိေနသည့္ လူငယ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ လူငယ္မ်ားက နဖူးစည္းမ်ား၊ လက္ပတ္မ်ားစည္းလွ်က္။ လက္ထဲတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္မ်ား ေပြ႕ပိုက္လွ်က္။ ေမသက္စိတ္ထဲ ရုတ္ခ်ည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ ၈၈အေရးအခင္းကာလဆီ ေရာက္သြားျပန္၏။ တစ္ခဏတြင္းမွာပင္ ေမသက္စိတ္က ပစၥဳပၸန္သို႔ ျပန္ကပ္၍ အိမ္မွာ က်န္ေနခဲ့သည့္ သားျဖစ္သူႏွင့္ အေဖအိုဆီ ျပန္ေရာက္သြား ၏။ ေမသက္ ေျခလွမ္းအရွိန္ကို ျမွင့္လိုက္သည္။ ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတစ္ဘက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ငါးမိနစ္မွ်ေလွ်ာက္လိုက္လွ်င္ ေမသက္၏အိမ္သို႔ ေသခ်ာေပါက္ေရာက္ၿပီ။ ထိုစဥ္ ကုန္းေပၚသို႔ ဦးတည္ေနသည့္ ေမသက္၏ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္က ေသနတ္ကိုင္စစ္သားမ်ား။ ထိုသူမ်ားက ကုန္းတံတား၏လမ္းမအျပည့္ ရင္ေဘာင္တန္းလွ်က္ ပန္းဆိုးတန္းဘက္ဆီသို႔ တေရြ႔ေရြ႕ ဆင္းလာေနၾက၏။ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္ သရဇၹာယ္သံက ပိုမို က်ယ္ေလာင္လာ၏။

            ထိုစဥ္ စူးစူးနင့္နင့္ေအာ္သံႏွင့္အတူ ေမသက္ရွိေနသည့္ လမ္း၏ညာဘက္အျခမ္းမွ သံဃာအဖြဲ႔၏ အေရွ႔နားတြင္ ရွိေနေသာ လူငယ္မ်ားထဲမွ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္သည္ ပန္းဆိုးတမ္းကုန္းေပၚသို႔ တဟုန္ထိုးေျပးတက္သြား၏။

             “ ေသနတ္ကို ေၾကာက္တဲ့သူမဟုတ္ဖူး… သတၱိရွိလို႔ လမ္းေပၚထြက္လာတာ…”

            မခ်ိတင့္ကဲ ေအာ္ဟစ္သံႏွင့္အတူ အမွတ္မထင္ လြတ္ထြက္သြားေသာ ထိုမိန္းမပ်ဳိေလး၏   ေနာက္သို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ဟန္တူေသာ ေယာက်ာ္းေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွ အေျပးအလႊားလိုက္ဆြဲ၏။ ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား၊ ဆဲဆိုျမည္က်ဳးသံမ်ား ညံစီလို႔သြား သည္။ ေမသက္ကိုယ္တိုင္ပင္ ေသြးေတြဆူပြက္လာသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ပင္ ထလာရ၏။

            “ ေဖာက္….ေဖာက္…ေဖာက္ ”

             “ ပစ္ၿပီ… ပစ္ၿပီ… ပစ္တယ္ေဟ့”

             အေျခအေနက ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြား၏။ ကုန္းေပၚမွ သူတို႔က ေသနတ္ျဖင့္ လူအုပ္ထဲ ပစ္လိုက္သည္။ ေမသက္ ေခါင္းေလးပု၍ ပလက္ေဖာင္းေပၚက မီးစက္နေဘးအကြယ္တြင္ ၀ပ္ၿပီးထိုင္ခ်လိုက္သည္။ မီးစက္အကြယ္မွ ေမသက္ သူတို႔ကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ေနရသည္။ သူတို႔က တကယ္လုပ္မည့္သူမ်ားဟု ေမသက္ ယံုသည္။ ၈၈အေရးအခင္းတုန္းက ကုန္သြယ္ေရးေရွ႔ တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲသို႔ သူတို႔ပစ္ခတ္ခ်ိန္ ေမသက္တို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ကိုယ္လြတ္ရုန္း   ေျပးခဲ့ရဖူးသည္။ ခုနကေလးမ၏ ခံစားခ်က္ကို ေမသက္ နားလည္ႏ္ိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုမူ ေမသက္ ေသနတ္မွန္မွာ ေၾကာက္၏။ ေမသက္ မေသခ်င္ေသး။ ေသ၍ မျဖစ္ေသးေပ။ ေမသက္မွာ ေမသက္၏ဘ၀ဟုပင္ဆိုႏိုင္သည့္ ဥမမည္စာမေျမာက္ သားေလး ဇြဲႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ အေဖအိုႀကီး ရွိေနေသးသည္။ မ်က္စိေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမသက္ ၀ပ္ၿပီးပုန္းေနသည့္ မီးစက္ႏွင့္ တည့္တည့္တြင္ တိုက္ေလွကားတစ္ခု ရွိေနသည္။ ေလာေလာဆည္ က်ည္ေဘးလြတ္ရန္ ထိုတိုက္ေလွကားေပၚသို႔ ပိုက္ဆံထုတ္ေလးပိုက္လွ်က္ ေမသက္ အေျပးတက္ခဲ့၏။ ေမသက္၏အေနာက္မွ ေျပးတက္လာသူေတြလည္း ရွိေန၏။ သူတို႔က   ေမသက္ကို ေက်ာ္လြန္၍ အေပၚထပ္အထိ ဆက္တက္သြား၍ ဤတိုက္တြင္ ေနထိုင္သူမ်ားဟု ယူဆရသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပထမထပ္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ဳိးေကြ႕တြင္ ေမသက္   ေျခေခါက္ၿပီး ေခ်ာ္လဲက်သြား၏။ ေမသက္၏ကတၱီပါညွပ္ ဖိနပ္ေလးတစ္ဘက္ ေခါင္ကေန   ျပတ္ထြက္သြားသည္။ ဒူးေခါင္းတြင္ ေခ်ာ္လဲသည့္အရွိန္ျဖင့္ ပြန္းပဲ့သြားပံုရသည္။ မတ္တပ္ရပ္ လိုက္စဥ္ ဒူးက စူးစူးနင့္နင့္ နာလာ၏။

             “ အစ္မ.. ဒီမွာ…”

             ေခ်ာ္လဲစဥ္ လြင့္ထြက္သြားပံုရသည့္ ေမသက္၏ပိုက္ဆံထုတ္ကို ေကာက္ယူေပးသူက အမ်ဳိးသားႀကီး တစ္ေယာက္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟု ေမသက္ ေျပာလိုက္မိ၏။ သူ႔ဦးေခါင္းေပၚတြင္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာဦးထုတ္ေလး ေဆာင္းထားသည္။ သူ႔အသြင္အျပင္က ဘာသာျခား တစ္ေယာက္ဆိုတာ သိသာေန၏။

            “ေလွကားတံခါး ေသာ့ခတ္ထားလိုက္…”

                 သူက ေနာက္ကတက္လာသူ သူလို အမ်ဳိးသားတစ္ဦးကို လွမ္းေအာ္ေျပာ လိုက္၏။  ေမသက္ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားရ၏။ လက္ဖ်ားမ်ားေအးလာၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲ   ေျခာက္ေသြ႔လာ ရ၏။ အျဖဴအမည္း မသဲကြဲသည့္ ယခုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ မိမိကိုယ္မွလြဲ၍ ေမသက္ မည္သူ႔ကိုမွ် မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ။ ရံုးပိုက္ဆံမ်ား တစ္ခုခုေၾကာင့္ ဆံုးပါးသြားခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္  ေမသက္တြင္ ျပန္လည္အေလ်ာ္ေပးႏိုင္သည့္ အေျခအေန မရွိပါ။ သို႔ျဖင့္ ရင္ခြင္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ တိုး၍ ေပြ႕ထားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူက ေမသက္ကိုေက်ာ္လြန္၍ အေပၚသို႔ ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း တက္သြားရင္းက အခန္းတံခါးကို ေခါက္လိုက္၏။ ထိုသူ၏ဇနီးဟုယူဆရသူ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ တံခါးလာဖြင့္ေပးစဥ္ သူတို႔ဘာသာစကားျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္း အိမ္ထဲသို႔ ၀င္သြားၾက၏။ တံခါးခ်က္ ပိတ္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ရမွ ေမသက္ သက္ျပင္းေမာကို ဟူးခနဲခ်လိုက္မိ၏။ ထိုစဥ္ ေဖာက္ခနဲ ေသနတ္သံတစ္တခ်က္ ထပ္မံၾကားရျပန္သည္။ ေ၀ါခနဲ လူသံေတြနဲ႔အတူ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြလည္း ဆူညံသြားျပန္၏။ ေမသက္၏ႏွလံုးခုန္သံမ်ား တဒိန္းဒိန္းျမန္လာျပန္၏။ ပင့္ကူမွ်င္မ်ား၊ ဖုန္မႈန္႔မ်ားျဖင့္ မႈန္၀ါးေနသည့္ ေလွကားထိပ္ မွန္ကူကြက္ေလးမွတဆင့္ လမ္းမသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္း။ လူေတြက လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ေျပးေျပးလႊားလႊား။ ေမသက္ ဘာဆက္လုပ္ရမည္နည္း။

                       တံခါးပြင့္သံ ကၽြီခနဲၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္အတူ ေစာေစာက အခန္းတံခါးျပန္ပြင့္ သြား၏။ ေမသက္ ထိတ္ခနဲ ထပ္ျဖစ္ရျပန္သည္။ ၀တ္ရံုေခါင္းၿမီးၿခံဳထားသည့့္ ေစာေစာက အမ်ဳိးသမီးျပန္ထြက္လာ၏။ သူ႔လက္တစ္ဘက္တြင္ ေသာက္ေရဖန္ခြက္တစ္ခြက္ႏွင့္ က်န္တစ္ဖက္ တြင္ တစ္ပတ္ႏြမ္း ဖိနပ္အပါးေလးတစ္ရံပါလာ၏။ သူကမ္းေပးသည့္ေသာက္ေရ ကို ေမသက္ မျငင္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ယူေသာက္မိ၏။ ေအးျမသည့္ေရက လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ျဖတ္စီးသြားခ်ိန္ “ဖိနပ္ျပတ္သြားတယ္မဟုတ္လား.. ဒီဖိနပ္စီးသြားပါ”ဆိုၿပီး လက္ထဲမွ ဖိနပ္ကို ကမ္းေပးျပန္၏။ ေမသက္ အားနာသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ေမသက္ မျငင္းႏိုင္ပါ။ အိမ္အထိ ေျခေထာက္ဖိနပ္မပါပဲ ျပန္ရန္မျဖစ္ေခ်။ သူ႔ဖိနပ္အႏြမ္းေလးကို အားနာနာႏွင့္ပဲ ယူစီးလိုက္ရသည္။

             အိမ္သို႔ု စိတ္က ျပန္ေရာက္သြားသည္ႏွင့္ ေမသက္ စကားစလိုက္၏။ “ ကၽြန္မ အျပင္ ျမန္ျမန္ျပန္ထြက္မွ၊ အိမ္မွာ ကေလးနဲ႔ ကၽြန္မ အေဖႏွစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့တယ္” ဟု ေျပာရင္း ေလွကားထစ္အတိုင္း ဆင္းလိုက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက အေနာက္မွ လိုက္လာရင္း ေလွကားေအာက္ခတ္ထားသည့္ ေသာ့ကို လိုက္ဖြင့္ေပး၏။ “ ပစ္ခတ္ေနတုန္း ကၽြန္မတို႔ အခန္းထဲ ခန၀င္ထိုင္္ေနၿပီး ေအးေဆးသြားခ်ိန္မွ ျပန္တာမဟုတ္ဘူး” ဟု ေသာ့ဖြင့္ေပးေနစဥ္ ဆိုျပန္၏။ သူ႔၏ ၀တ္ရံုေအာက္မွ မ်က္လံုးအစံုေပၚတြင္ ႏွစ္လိုေဖာ္ေရြ ဖြယ္ရာအသြင္ကို ေမသက္ ျမင္ရ၏။ “ကၽြန္မ ျပန္မွျဖစ္မွာ..” ဟု ေျပာရင္း သူ႔၏ေဖာ္ေရြမႈႏွင့္အတူ အကူအညီေပးမႈအတြက္ ေက်းဇူးစကား ေလးေလးနက္နက္ေျပာမိ၏။

             လမ္းမေပၚျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေနက တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္ တင္းမာေနဆဲ ရွိသည္။ ေသြးစြန္းေနသည့္ သံဃာတစ္ပါးကို လူအခ်ဳိ႕ ေပြ႕ခ်ီသြားတာေတြ႔ရ၏။ ပန္းဆိုးတန္းကုန္း အတိုင္း တက္ဖို႔က မလြယ္။ ဒီေတာ့ ၃၅လမ္းထဲက ျဖတ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚမွတဆင့္ ပန္းဆိုးတန္း ကုန္းေက်ာ္တံတားကို ေဘးေလွကားမွ ပတ္တက္သြား မည္။ ဘူတာႀကီးဘက္အျခမ္း လူသြားလမ္းအမိုးေအာက္ကေန ျဖတ္သြားလွ်င္လည္း ရသည္ပဲဟု ေမသက္ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ လိုက္သည္။ အခ်ိန္က မနည္းေတာ့။ ငါးနာရီေတာင္ ခြဲေနေခ်ၿပီ။

             ၃၅လမ္းထဲအ၀င္ “အစ္မေမသက္” ဟု ငိုသံပါႀကီးျဖင့္ လွမ္းေခၚလိုက္သည့္ အသံၾကားလိုက္ရ၏။ ၾကည့္လို္က္ေတာ့ မာလာ။ မာလာက ေမသက္တို႔အိမ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္ လာကူလုပ္ေပးေနသည့္ တစ္လမ္းေက်ာ္က ကေလးသံုးေယာက္မိခင္ ဟိႏၵဴ ကုလားမေလး။ မာလာၾကည့္ရသည္မွာ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္လြန္ကဲစြာ တုန္ရီေနၿပီး၊ ကာခ်ယ္ မည္းနက္ေနေအာင္ ဆိုးထားသည့္ သူ႔မ်က္၀န္း၀ိုင္းႀကီးအစံုတြင္ မ်က္ရည္စမ်ား ခိုတြယ္လွ်က္ရွိ၏။

            “ အိမ္မွာ ကေလးေတြခ်ည္းပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္ အစ္မရယ္… သိတဲ့အတိုင္း အငယ္ေကာင္ေလး ၀မ္းသြားေနတာ ကလဲ အခုထိ မရပ္ခ်င္ေသးဘူး၊ အိမ္ကို ကၽြန္မ အရမ္းစိတ္ပူေနတယ္…၊ သူတို႔အေဖကလဲ ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္အထိ အလုပ္သြား ဆင္းရတာ၊ ဒီအခ်ိန္ ျပန္ေရာက္မယ္ မထင္ဘူး၊ ၿမိဳ႕ထဲက အိမ္တစ္အိမ္မွာ အ၀တ္လာေလွ်ာ္ရင္း အိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ရမယ္ မသိဘူး ျဖစ္ေနတာ..၊ ေၾကာက္လဲေၾကာက္တယ္၊ သြားလဲ မသြားရဲဘူး”

             တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္းနဲ႔မွ မာလာ့မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား ယိုစီးက်လာ၏။ ၀တ္ထားသည့္ဆာရီစျဖင့္ မ်က္ရည္စမ်ားကို မာလာက တို႔သုတ္လိုက္သည္။ မာလာ အပူက ေမသက္၏ အပူေပၚသို႔ ထပ္ဆင့္လာျပန္သည္။ ေမသက္ရင္ထဲ နင့္လာရသည္ႏွင့္ အတူ အိမ္အေရာက္ ရေအာင္ကိုျပန္မယ္ဆိုသည့္စိတ္က ခိုင္ခိုင္မာမာ၀င္လာ၏။ ေမသက္ စိတ္ထဲ ေစာေစာက ေၾကာက္ရြံ႕မိသည့္စိတ္မ်ားအစား သတၱိမ်ားက တဖန္ ျပန္လည္ခိုတြယ္ လာ၏။

             “ကဲ… မာလာ… ဒီလို ငိုေနလို႔မျဖစ္ဘူး၊ တို႔အတူတူ အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ၾကမယ္… နင္မငိုနဲ႔… တို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ကို ေရာက္ရမယ္… လာ…”

             မာလာလက္ကို ခပ္တင္းတင္း လွမ္းဆြဲလိုက္၏။ ေခၽြးေစးမ်ားႏွင့္ မာလာ၏ လက္ေသးေသးမည္းမည္းေလးကို ေမသက္လက္ထဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ကိုင္ေလွ်ာက္ ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္ေရာက္လာ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚမွာေတာ့ လက္ႏွက္ အျပည့္အစံုျဖင့္ လံုၿခံဳေရးမ်ား အျပည့္ေနရာယူထားေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမႀကီးေပၚ မည္သူ႔ ကိုမွ် ျဖတ္ေလွ်ာက္ခြင့္ မေပးေတာ့သျဖင့္ ေမသက္ရင္ထဲ အေမာဆို႔သြားရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း မႀကီး၏ညာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအးရွားပလာဇာ အေက်ာ္ေလာက္တြင္ ဒိုင္းကာ လံုထိန္းမ်ား စီတန္းလွ်က္ တစ္ဘက္မွလူအုပ္ႀကီးအား ၀င္မလာႏိုင္ေအာင္ တားေနသည္ကိုေတြ႔ ရ၏။

        ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတံတား၏တစ္ဘက္အဆံုး ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္တြင္ အေတာ္ကို ပစ္ခတ္ေနၾကသည္ဆိုၿပီး ၃၅လမ္းထိပ္ကလူမ်ား အခ်င္းခ်င္းေျပာေနသံက နားထဲ တိုး၀င္ လာျပန္သည္။ ေမသက္ႏွင့္မာလာတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ဂဏွာမၿငိမ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ေမသက္ ေတြေ၀ စဥ္းစား၍ အခ်ိန္ျဖဳန္္းမေနႏုိင္ေတာ့ေပ။ ေရွ႔ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းစာေလာက္တြင္ရွိေနသည့္ အရာရွိဟုယူဆရသူ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဗိုလ္မွဴးဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္၏။ “အစ္မ… ကၽြန္မေၾကာက္ တယ္… ဘာသြားလုပ္ဦးမလို႔လဲ” ဟု ေျပာရင္း ေၾကာက္လန္႔ေနသည့္ မာလာလည္း ေမသက္ႏွင့္ အတူတူ လက္တြဲမျဖဳတ္ပဲ တန္းလန္းပါလာ၏။

             “ကၽြန္မအိမ္က ဒီကုန္းတံတားဆင္းလိုက္တာနဲ႔ ဟိုဘက္ငါးမိနစ္ဆို ေရာက္ၿပီ၊ အိမ္မွာ ကေလးအငယ္က်န္ခဲ့ေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ ဒီကုန္းတံတားရဲ႕ ေဘးေလွကားကေန တက္သြားခ်င္တယ္၊ ခြင့္ျပဳေပးပါ”

             အသက္၀၀ရွဴလိုက္ၿပီး မ်က္လံုးခ်င္းရဲရဲရင္ဆိုင္၍ ေမသက္ စကားကို တစ္လံုးခ်င္းေျပာ လိုက္၏။ ရင္ေတြ တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနသည့္ ေမသက္၏လက္ဖ၀ါးထဲမွာေတာ့ မာလာလက္ ဖ၀ါးေလးက ေဇာေခၽြးတို႔ျဖင့္ စိုအိလွ်က္။

             “ ဒါဆို.. ျမန္ျမန္သြား.. ေဟ့.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေပးတက္လိုက္..”

             တံတားေပၚတက္သည့္ ေလွကားရင္းမွ လက္နွက္ကိုင္လံုၿခံဳေရးအေစာင့္ကို လွမ္း၍ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း ေမသက္လည္း လက္တစ္ဘက္က ပိုက္ဆံထုတ္ကို ပိုက္၊ က်န္လက္တစ္ဘက္က မာလာ့လက္ကိုဆြဲ၍ အုတ္ေလွကားေလးအတိုင္း တံတားေပၚ အေျပးတက္ခဲ့၏။

                  ေလွကားအတိုင္း ေျပးတက္ခဲ့သည့္ ေမသက္တို႔ကို ရင္နင့္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းက ဆီးႀကိဳေန၏။ အေရာင္မတူ၊ ပံုစံမတူ၊ ဘယ္ညာမစံုသည့္ ဖိနပ္ေလးမ်ားက ေလွကားတေလွ်ာက္ အႏွံ႕ပ်ံ႕က်ဲလွ်က္။ ေသြးစေသြးနမ်ားက ေလွကားထစ္ အဂၤေတ အခင္းေပၚမွာ ဟိုသည္တကြက္။ ဤေလွကားထစ္မ်ား၏ႀကိဳဆိုေနပံုက ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေသြးပ်က္ ခ်င္စရာ။ သို႔ေသာ္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိ။ အိမ္သို႔ အျမန္ဆံုးျပန္ေရာက္ရန္ သည္တစ္လမ္းသာ ရွိ၏။ ေလွကားအဆံုး လူသြား လမ္းစႀကၤ ံထိပ္အေရာက္ ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆီးႀကိဳေနသည္က မလွမပအေျခအေန။

             “ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်…. ေခါင္းေပၚလက္တင္ထား…”

             မ်က္စိထဲ စာအုပ္ထဲဖတ္ထားဖူးသည့္ ဂ်ပန္ေခတ္က ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္မ်ားကို ေမသက္ ရုတ္ခ်ည္း ျမင္ေယာင္ မိလိုက္၏။ အခုက ဂ်ပန္မဟုတ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္းမွ ေစာေစာအိမ္ေထာင္က်၍ ေစာေစာ သားသမီး ေမြးခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္သားအရြယ္ေလာက္ သာသာဟု ေမသက္ေတြးမိ၏။ ၀တ္စံုျပည့္ႏွင့္ သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္ ထိပ္ဖ်ားတြင္ မေတာ့ ၿမိေနသည့္ ဘက္နက္ႏွင့္။

            “ ထိုင္ဆို ထိုင္ေလ… နားမလည္ဘူးလား…”

      မာလာက ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ဆတ္ခနဲထိုင္ခ်လိုက္ရာ သူႏွင့္လက္တြဲထားသည့္ ေမသက္လည္း ၾကမ္းေပၚ ဖင္ထိုင္က်သြားေတာ့၏။ ေမသက္အံကို တင္းတင္းႀကိတ္လိုက္မိသည္။ ေစာေစာက ဘက္နက္ကိုယ္ေတာ္ေလးအား စႀကၤ ံဟိုးတစ္ဘက္ဆီမွ အလားတူ ကိုယ္ေတာ္ေလး တစ္ေယာက္ က လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္ ေမသက္တို႔ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ေခၚရာဘက္သို႔ ထြက္သြား၏။ အိမ္ကို အျမန္ဆံုး ျပန္ေရာက္ခ်င္မွ တံတားေပၚေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီ။ ျပႆ  နာက  အႀကီးႀကီးတက္ေလၿပီ။ ပံုစံထိုင္ရင္း “ကၽြန္မတို႔ေတာ့ အဖမ္းခံရပါၿပီ” ဆိုၿပီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုေနသည့္ မာလာ့ေခါင္းေပၚတင္ထား သည့္ ပံုစံလက္ကို ေမသက္ ဆြဲယူျဖဳတ္ခ်လိုက္မိ၏။

             “ထိုင္တာေတာင္လြန္လွၿပီ၊ နင့္လက္ကို ေခါင္းေပၚတင္မထားနဲ႔”

             ေမသက္အသံက နည္းနည္းမာသြားမည္လားမေျပာတတ္။ မာလာပင္ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းလွ်က္က တအိအိ ငိုသံတိတ္သြား၏။ ေမသက္တို႔က ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ပံုစံထိုင္ရမည္နည္း။ ဟုတ္သည္။ ေမသက္တို႔က စြဲခ်က္တင္ခံထားရသည့္ တရားခံေတြမဟုတ္။ လြတ္လပ္ သည့္ ျပည္သူေတြ မဟုတ္လား။ ေမသက္တို႔ကို တရားခံေတြကဲ့သို႔ ထိုင္ခိုင္းထားသင့္ ပါသလား။ ေမသက္ တစ္စကၠန္႔ေလးမွ်ပင္ မထိုင္ႏိုင္ပါ။ တလိမ့္လိမ့္ ရုန္းၾကြတက္လာ သည့္ ေဒါသကို ခ်ဳပ္ထိမ္းရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမသက္ အကဲခတ္လိုက္၏။

             ေမသက္တို႔ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ စႀကံ ၤတစ္ဘက္စြန္းတြင္ လူဦးေရ သံုးေလးဆယ္ခန္႔ ရွိေန၏။ ဘက္နက္ တရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ား၏ အမိန္႔ေပးမႈေအာက္ ေခါင္းေပၚ လက္တင္၍ ပံုစံထိုင္ေနၾကရရွာသည့္ အရြယ္စံု က်ား/မမ်ား။ ၾကည့္ရသည္မွာ စိတ္မခ်မ္းသာ လွေပ။ ကုန္းတံတားအလယ္သို႔ အၾကည့္ေရႊ႕လိုက္စဥ္ ေတြ႔ရသည္က တင့္ကားတစ္စီး။ ထိုမွ်မက ဒိုင္နာကားႏွစ္စီးအျပည့္ႏွင့္အရပ္၀တ္မ်ား။ ထိုအရပ္၀တ္မ်ား၏ ရုပ္ရည္အသြင္အျပင္ႏွင့္ ထိုသူတို႔လက္ထဲက လက္ကိုင္တုတ္မ်ား။ သတင္းေတြထြက္ေနသည့္ စြမ္းအားရွင္ဆိုသူမ်ား ကို ေမသက္တစ္ေယာက္ မ်က္၀ါး၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ေနရၿပီေကာ။ ေမသက္တို႔က ေသေရး ရွင္းေရးျဖစ္ေနခ်ိန္ သူတို႔က ကုန္းတံတားေပၚမွာ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနႏိုင္ေသးသည္ကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္
ျမင္ေနရေသးသည္။ ပန္းဆိုးတန္းဘက္တံတားေအာက္သို႔ အသာထ၍ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံဃာမ်ားနွင့္ လူအမ်ားရွိေနၾကဆဲ။

             အခ်ိန္မရွိေတာ့ေပ။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးလာေခ်ၿပီ။

             “ မာလာ… နင္ ေၾကာက္မေနနဲ႔… ငါ့ပံုစံအတိုင္း အေနာက္ကေန လိုက္ခဲ့၊ ဘာေမးေမး ငါပဲေျဖမယ္၊ ကဲ..စမယ္..”

             ေျပာေျပာဆိုဆို ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရာမွ အေျခအေနၾကည့္ရင္း ေမသက္ ထိုင္လွ်က္ အေနအထားျဖင့္ ခုန္ဆြခုန္ဆြ ေနာက္သို႔ ျဖည္းျဖည္းေရႊ႔၏။ ထိုသို႔ေရႊ႕ရင္း ေလွကားထိပ္
ေရာက္ေသာ္ လာရာလမ္းအတိုင္း ကဆင့္ကလ်ားရွိေနေသာ ပိုင္ရွင္မဲ့ဖိနပ္ေလးမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ ၍ ေလွကားမွ အလ်င္အျမန္ ျပန္ေျပးဆင္းခဲ့သည္။ မာလာကလည္း ေမသက္ အေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္လွ်က္။ တံတားေအာက္ေရာက္လွ်င္ ေစာေစာက ေမသက္တို႔ကို တံတားေပၚ သြားခြင့္ျပဳခဲ့သည့္ အရာရွိဆိုသူနွင့္ ထပ္မံဆံုရျပန္၏။ သူစကားမစခင္ ေမသက္ကပင္ ဦးေအာင္ေျပာလိုက္၏။

            “ ကၽြန္မတို႔ကို ေပးမျဖတ္ဘူး၊ အေပၚမွာ အသြားအလာေတြ အကုန္ပိတ္ထားလို႔  ျပန္ဆင္း လာခဲ့တာ ”

             “ အဲ့ဒါဆို ခုနထြက္လာတဲ့ လမ္းၾကားထဲ ျပန္၀င္… ”

             ေမသက္ ၀န္းက်င္ကို အျမန္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမတေလွ်ာက္လံုး အသြားအလာ မရွိေတာ့။ ယူနီေဖာင္း၀တ္လက္ႏွက္ကိုင္မ်ားျဖင့္သာ ေနရာအျပည့္ယူထား၏။

            “ ဗိုလ္မွဴး… ကၽြန္မ အဲ့ဒီလမ္းထဲ ျပန္မ၀င္ခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္မတို႔ ဒီဘက္အျခမ္းကေန သမၼတရံုကုန္းအတိုင္း ထြက္သြားခ်င္တယ္၊ ခြင့္ျပဳေပးပါ..၊ အိမ္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့လို႔ပါ”

             “ ေတြ႔တဲ့အတိုင္း ဒီလမ္းမေပၚ ဘယ္သူ႔မွ ျဖတ္သြားခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး…၊ ကဲ…ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္အလ်ဥ္လိုေနလဲ…ပလက္ေဖာင္းေဘးအကြယ္ကေန ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ပဲ ျမန္ျမန္သြက္ သြက္ကပ္ၿပီးသြား….၊ ေျပးခြင့္မေပးဘူးေနာ္၊ ေျပးရင္ ကိုယ့္ထိုက္ကိုယ့္ကံပဲ..”

                                   စကားလည္းအဆံုး ေမသက္ႏွင့္မာလာႏွစ္ေယာက္ ပလက္ေဖာင္းေဘး ရုပ္ရွင္ရံုတန္းဘက္မွ ကပ္ၿပီး တခ်ိဳးထဲ အျမန္ေလွ်ာက္ေတာ့သည္။ လက္ႏွက္ကိုင္မ်ားအား တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခ်ိန္တြင္ တစ္ေယာက္ ေယာက္မ်ား လွမ္းတားလိုက္ေလမလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ေသနတ္ျဖင့္ ေနာက္ေက်ာကေန လွမ္းပစ္လိုက္ေလ မလားဟူသည့္ သံသယစိတ္ျဖင့္ တုန္လႈပ္ေနမိတာအမွန္ပင္။ ကံေကာင္းေထာက္ မစြာ ေမသက္ႏွင့္မာလာ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္တြဲလွ်က္ အေျပးတစ္ပိုင္းျဖင့္ေလွ်ာက္ လိုက္သည္မွာ သမၼတရံုကုန္းတံတားအလယ္သို႔ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္္ ေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ရပ္ထားသည့္ ကားမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေန၏။ လူတခ်ဳိ႔ ကုန္းေပၚသံဆန္ကာကြက္မွ တဆင့္ ရထားသံလမ္းဆီသို႔ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ မမႈႏိုင္ေတာ့ပဲ တြယ္ဆင္းေနၾက သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ၿမိဳ႔ပတ္ရထားစီးၿပီးျပန္မည့္ ခရီးသည္မ်ား ျဖစ္တန္ရာ၏ ဟု ေမသက္ ေတြးမိသည္။ ေမသက္ႏႈတ္မွ အားလံုးေဘးမသီရန္မခဖို႔ တရြရြ ဆုေတာင္း ေနမိ၏။ မာလာကလည္း “ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္မွာ ဘာအေစာင့္အၾကပ္မွမရွိပဲ သြားလို႔ရပါေစ” ဟု ဆုေတာင္းေန၏။ မာလာစိတ္ပူမည္ဆိုလွ်င္လည္း ပူခ်င္စရာ။ မဟုတ္လွ်င္ အိမ္ရွိရာ လမ္းဘက္ကို ပတ္၀င္ရန္ လမ္းက အင္မတန္မွ ေ၀းသြားေလၿပီ။ ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္သို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္စဥ္ လမ္းေၾကာင္းရွင္းေနသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားရ၏။

             ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မရွက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မည္သူ႔မည္သူမွ်လဲ ဂရုစိုက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ၾကပါေခ်။ ေမသက္ ထမီကို တိုတုိျပန္ျပင္၀တ္လိုက္၏။ ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္သို႔ တခ်ဳိးတည္းေျပးေတာ့သည္။ မာလာခမ်ာလည္း ဆာရီ တလႊားလႊားျဖင့္။ ယခုအခ်ိန္မွာ ႏွစ္ေယာက္ လံုး၏ ပန္းတိုင္က အိမ္တြင္ က်န္ေနခဲ့သူမ်ားအတြက္ျဖစ္သျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျခင္း တူေနၾကသည္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေမသက္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း လမ္းခြဲၾက၏။ အိမ္မွာ ကေလးမ်ားက မာလာျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနၾကေပမည္။ ထို႔အတူ ေမသက္၏အိမ္တြင္လည္း…။

             ေမသက္တို႔အိမ္က ေျခာက္ခန္းတြဲေျခာက္ထပ္ တိုက္ခန္းတြဲျဖစ္သည္။ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုေန သည္ဟု ေျပာ၍ရသည္။ ျမန္မာမ်ားသာမက ထား၀ယ္၊ ကရင္၊ ရခိုင္၊ ခ်င္း၊ တရုပ္၊ ဟိႏၵဴ၊ ခရစ္ယာန္စသည္ျဖင့္ အေတာ္စံုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တိုက္ေအာက္တြင္ ေအာက္ဆံုးထပ္မွ ဖြားေစာၾကည္က “ညည္းအေဖခုနတင္ အဲ့ဒီဘက္ ထြက္သြားတယ္၊ မေတြ႔ခဲ့ဘူးလား၊ အဘိုးႀကီးက တားမရဆီးမရ၊ မသြားနဲ႔ အိမ္ကေန ေစာင့္တာမဟုတ္ဖူးဆို ေျပာတာ ရေအာင္သြားတယ္၊ အခုေတာ့ သမီးကျပန္ေရာက္ေတာ့ လြဲၿပီ” ဟု ကရင္အမ်ဳိးသမီးႀကီးပီပီ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေျပာ၏။ ဖြားေစာၾကည္ေျပာမွ ဇြဲတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ အဘိုးမရွိပဲ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ က်န္ခဲ့ေလမလဲဟု ေတြးမိ၏။ ေမသက္ ေလွကားထစ္မ်ားကို မည္သို႔ ေက်ာ္လႊားတက္ခဲ့သည္မသိ။ အခန္းေရွ႔ေရာက္လွ်င္ အေပၚထပ္ခရစ္ယာန္အိမ္မွ သူနာျပဳဆရာမႀကီး ေဒၚက်ိန္နီးႏွင့္ အတူ ေဘးခန္းထား၀ယ္အိမ္မွ ကေလးမ်ားလဲ ေမသက္တို႔အခန္း၏၀ရန္တာတြင္ ရွိေန၍ စည္စည္ကားကားျဖစ္ေနၾကသည္။

             “ သားေရာ… ဇြဲေရ… သား..”

             ေျပာေျပာဆိုဆို လူေတြၾကားထဲမွ အခန္းထဲတိုး၀င္လိုက္ေတာ့ ၀ရန္တာရွိေခြးေျခတြင္ ထိုင္ေနသည့္ သားေတာ္ေမာင္ ဇြဲကို မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ ေမသက္ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ သားကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္း၊ မ်က္ရည္စမ်ား သုတ္ေပးရင္း တစ္လမ္းလံုး အေၾကာက္တရားေတြၾကားက မထြက္က်ခဲ့သည့္ မ်က္ရည္စက္မ်ား ေမသက္၏မ်က္၀န္းမွ စိမ့္ထြက္လာ၏။ ဇြဲက ေမသက္မ်က္ရည္စက္မ်ားကို သူ႕လက္ဖ၀ါးေသးေသးေလးျဖင့္ သုတ္ေပး၏။

             “ အဘိုး ေအာက္ကိုဆင္းသြားေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ငိုေနလို႔ ေခ်ာ့ရင္း ၀ိုင္းေစာင့္ေပးေနၾကတာ…၊ အိမ္တံခါး ကလဲ ေဟာင္းေလာင္းႀကီး ပြင့္ေနေတာ့ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္အခ်ိန္ မသမာသူ၀င္လာၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳသြားရင္ ခက္မယ္ေလ၊ ေန၀င္ရီတေရာ အျဖဴအမည္းဘာမွ မသဲကြဲခ်ိန္ မဟုတ္လား”

             ေဘးခန္း ထား၀ယ္အိမ္မွ ဦးေလးက ရွင္းျပေတာ့ ေမသက္လည္း ရင္ခြင္ထဲမွ သားကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ” “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာ တြင္တြင္ ေျပာေနမိေတာ့၏။

ထိုအခ်ိန္ အားလံုး၏အေနာက္မွ အိမ္ထဲ ၀င္ေရာက္လာသူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမသက္၏အေဖ။

            “အေဖ…….”

            ေမသက္၏ အေဖေခၚသံက ရင္ေခါင္းသံပင္ ထြက္သြားေလမည္လား မေျပာတတ္ေပ။

            “ အေဖက ဘာလို႔ အိမ္ထဲမွာမေနပဲ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အျပင္ကို ထြက္ရတာလဲ၊ သမီး တစ္လမ္းလံုး အေဖနဲ႔ဇြဲအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပူလာရတယ္မွတ္သလဲ..၊ အိမ္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး မေနပဲ ဒီေလာက္ ပစ္ေနခတ္ေနခ်ိန္ အျပင္ထြက္ရတယ္လို႔၊ တစ္ခုခုဆို လူေတြၾကားထဲ ဘယ္လိုေျပးမလဲ၊ သမီးေတာင္ မနည္းျပန္လာရတာ၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ထဲ အိမ္တံခါးႀကီး ဖြင့္ထားသြားခဲ့ေသးတယ္ အေဖရယ္…. တကယ္ပဲ …”

            “ အို… အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ… အားနာစရာမလိုပါဘူး..”

           “ စိတ္မခ်စရာလဲမလိုဘူး.. ဒီတိုက္ထဲ အတူတူေနေနၾကသူေတြပဲ… ေစာင့္ေရွာက္ရမွာေပါ့”

                 “ ခုမွ သိၾကတာေတြလဲမဟုတ္ဘူး… အတူတူေနလာတာ ႏွစ္ေတြေတာင္ ေဆြးေနၿပီ၊ အေရးႀကဳံရင္ တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ကူညီရမွာေပါ့..”

အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေျဖာင္းဖ်ေျပာသျဖင့္ ေမသက္၏စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ေအးေဆးလာရ၏။

            “ အေဖ.. မက်ိန္နီးတို႔နဲ႔ အိမ္ကို အပ္ထားၿပီးမွ သြားတာပါ၊ ကားလမ္းေတြလဲ ပိတ္ထားတယ္၊ ပစ္ခတ္သံေတြလဲ ၾကားေနရေတာ့ သမီးအတြက္ အေဖစိတ္ပူၿပီး လမ္းထိပ္ထြက္ၾကည့္မိတာပါကြယ္..”

             အေဖ့၏မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ သမီးအေပၚ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနသလဲဆိုသည့္ အေဖ့၏အပူမီးကို ေမသက္ စာနာနားလည္သြားရ၏။      ထိုစဥ္ ခင္ပြန္းသည္ထံမွာ ဖုန္း၀င္လာ သျဖင့္ စိတ္ပူေနသည့္ခင္ပြန္းသည္အား အိမ္မွာ အားလံုးရွိေနေၾကာင္း စိတ္ေအးေအာင္
ေျပာျပျဖစ္သည္။ သည္ေန႔အတြက္ ေမသက္ကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အကူအညီေပးခဲ့ သူမ်ားအေၾကာင္းကိုေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ ခရီးကျပန္ေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျပာျပ ရဦးမည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူတို႔အားလံုးကို ေက်းဇူးစကား ထပ္မံဆိုခ်င္ေသးသည္။ အနည္းဆံုး ေမသက္ႏွင့္လမ္းတေလွ်ာက္ အတူျပန္လာသည့္ မာလာကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ ရန္ ေမသက္ မေမ့ပါေခ်။ သူ႔၏တြန္းအား တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကလည္း ေမသက္ကို ဦးေဆာင္လို စိတ္ႏွင့္အတူ၊ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္သည့္ အသိႏွင့္သတၱိကိုပါ ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

            ေန၀င္လွ်င္ အေဖက ဘုရားခန္းထဲတြင္ ျပဳၿမဲအတိုင္း ဆီမီးပူေဇာ္ေန ၏။ ေမသက္ တစ္ေယာက္ ရံုးမွ၀န္ထမ္းမ်ား အိမ္ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း သတင္းျပန္ပို႔သည့္ ဖုန္းေခၚဆိုမႈမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လက္ခံနားေထာင္ေနရသည္။ တစ္ရံုးထဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အတူလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကသည့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္မ်ား အိမ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း သိရခ်ိန္မွာေတာ့ ေမသက္ စိတ္ထဲ ေအးသြားရ၏။

            တစ္ခဏေနလွ်င္ အေဖ့ဆီမွ ေမတၱာပို႔ဆုေတာင္းသံက ဘုရားခန္းထဲမွတဆင့္ ေမသက္တို႔ သားအမိရွိေနရာ ဧည့္ခန္းဆီသို႔ ပ်ံ႕လြင့္လာ၏။

“ အေရွ႔အရပ္၌ရွိေသာ
အန ႏၱစၾက၀ဠာအန ႏၱသတၱ၀ါတို႔၊
ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ေဒါသခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ ”

            လမ္းတေလွ်ာက္ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္သံကို ေမသက္ၾကားနာ ခဲ့ရသည္။ ယခု အေဖ့၏ ေမတၱာပို႔သံကလည္း ေမသက္၏ရင္ထဲ စိမ့္၀င္လို႔သြားရ၏။ အႏွီေမတၱာပို႔သံမ်ားကို ေမသက္တို႔၏အိမ္အတြင္းမွာသာမက ေမသက္တို႔၏ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုး၊ထို႔ထက္ပို၍ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးသို႔ ျဖန္႔က်က္ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားေစခ်င္လွ၏။ ေမတၱာတရား၏ အရိပ္အာ၀ါသသည္ အလြန္ႀကီးမား၏။ ေမတၱာတရား၏ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ေမသက္တို႔ သက္ရွိလူသားေတြသာမက တိရစၦာန္မ်ားပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ စားသံုးလိုၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ သို႔ေသာ္ ေမသက္တို႔က စားသံုးယံုသာ စားသံုးတတ္ၿပီး တဖန္ျပန္လည္၍ အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာတုန္႔ျပန္ေပးဖို႔ရာ ၀န္ေလးေနမိ၊ ေမ့ေလ်ာ့ေနမိ၊ စာနာစိတ္ကင္းမဲ့မိေနၾကသည္ ကေတာ့ အဟိတ္တိရစၦာန္မ်ားႏွင့္ ဘာမွ် မျခားနားပါေခ်။

             အမွန္တြင္ ေမသက္တို႔အားလံုး ကြဲျပားျခားနားျခင္း မရွိ။ အားလံုးအတူတူပင္။ ပခံုးႏွစ္ဘက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ၾကသည့္၊ ခံစားတတ္သည့္ႏွလံုးသားမ်ား၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ဦးေနွာက္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသည့္ လူသားမ်ားပင္ မဟုတ္တံုေလာ။

                       လူကို လူဟုသာ ေမသက္ ျမင္ခ်င္လွပါသည္။

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

 index

Share
Posted in မဂၢဇင္း၀တၱဳရွည္ | 7 Comments

စကၠဴေခါက္ကေလး

Number of View: 21043

1

ေန႔ရက္အခ်ဳိ႕ရဲ႕ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္ကို ခင္ပြန္းသည္ ကိုရင္ညိဳနဲ႔အတူ ညေနေစ်း ၀င္၀ယ္အၿပီး၊ ပန္းဆိုးတမ္းဂံုးေက်ာ္တံတားအတိုင္း ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။  တစ္ေန႔လံုးရံုးမွာထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသမွ်၊ ညေနလမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ႏွစ္သက္စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေလးပါပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းတေလွ်ာက္ စကားေတြ ေျပာလို႔ရတယ္။ တစ္ေန႔တာ updateေတြ ဖလွယ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ လုပ္စရာကိစၥေတြ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒီထက္ပိုလို႔ ပ်ားပမ္းခတ္ေနတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြဆီကေန သြားရင္းလာရင္း စာေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းရွာလို႔ရတယ္။

တစ္ေန႔ညေနခင္း။ ႏွစ္ေယာက္သား ကုန္းတံတားေပၚ ျဖတ္ေနပါၿပီ။ ေလျပည္က ဆံပင္ေတြ ေမ်ာလြင့္ေနေအာင္ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနေတာ့ ေအးျမၿပီး အေမာေျပရပါတယ္။ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ကားေတြက တစ္စီးၿပီးတစ္စီး အဆက္မျပတ္ သြားလို႔ေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ……။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ၊ ေဘးကေနျဖတ္သြားတဲ့ ဒိုင္နာကားအျဖဴတစ္စီး။ ၾကည့္ရတာ ရံုးကားတစ္စီးျဖစ္ပံုရတယ္။ အဲ့ဒီကားရဲ႕ ေရွ႔ခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန စာရြက္ေခါက္ အျဖဴေရာင္တစ္စ လြင့္က်လာပါတယ္။ စာရြက္ေခါက္ေလးက အလ်င္မျပတ္ေမာင္းေနတဲ့ ကားေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့အရွိန္ၾကားမွာ ကတၱရာလမ္းမေပၚ မက်ႏိုင္ပဲ  ေ၀့ကာ ၀ဲကာ ေမ်ာကာ လြင့္ကာနဲ႔  ေလထဲမွာ လြင့္ေနတယ္။  အဲ့ဒီ အႏွီ လြင့္ေမ်ာပ်ံ၀ဲေနတဲ့ စာရြက္ကို ျမင္လိုက္သူက လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း မ်က္လံုးအၿငိမ္မေန ဟိုသည္ၾကည့္ ကုန္ၾကမ္းရွာေနတတ္တဲ့ ျမေသြးနီ။

“ စာရြက္…ျပဳတ္က်ၿပီ.. ျပဳတ္က်ၿပီ… ”
“ ကိုရင္ညိဳေရ… ကားနံပါတ္မွတ္.. ကားနံပါတ္မွတ္…”
“ ဟယ္… လူေတြကလဲ ကားေပၚက က်လို႔က်မွန္းေတာင္ မသိၾကဘူး.. ဒုကၡပဲ..”
“ ေဟာ.. လြင့္သြားၿပီ… ဟယ္..ေနာက္ကကား..ေနာက္ကကား.. အဲ..ေတာ္ေသးတယ္… ”
“ဟင္… တစ္ကားၿပီးတစ္ကားျဖတ္ေနေတာ့ သူ႔ခမ်ာ လြင့္ေနလိုက္တာ…၊ စာရြက္က ဘာေတြမ်ား အေရးႀကီးလဲ မသိဘူး..”

အထက္ပါ စကားရပ္မ်ားကို တစ္ေယာက္ထဲ တတြတ္တြတ္ တရစပ္ ေျပာရင္း၊ ပုခံုးေပၚက လြယ္ထားတဲ့အိတ္၊ လက္ထဲက ဆြဲထားတဲ့အိတ္၊ ၀န္စည္စလည္မ်ားကိုေတာင္ ေမ့ၿပီး ျမေသြးနီ တစ္ေယာက္ စာရြက္ေလးေမ်ာလြင့္ရာ  လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း မေျပးယံုတမယ္ ကုန္းတံတား ပလက္ေဖာင္းထက္က အေျပးေလွ်ာက္ရင္း လိုက္ပါလာပါတယ္။

ျမေသြးနီရဲ႕နေဘးက ကိုရင္ညိဳလဲ မေနႏိုင္ေတာ့။ ဘုမသိဘမသိ ေျပာတဲ့အတိုင္း ကားနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္းမွတ္ရင္း ဆံထံုးေနာက္ေသွ်ာင္ပါ အေျပးအလႊား လိုက္ပါလို႔ေပါ့။  အဓိကက အျမင္မေတာ္ မေနႏိုင္ႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ၀င္၀င္ပါတတ္တဲ့ ျမေသြးနီရဲ႕ဗီဇစိတ္။ တစ္ခဏခ်င္း ျမန္ႏႈန္းျမင့္ၿပီး   ေတြးမိလိုက္တာက  ဒီစာရြက္သာ အေရးႀကီးတဲ့ စာခ်ဳပ္စာတမ္းတစ္ရြက္ (သို႔)  အထက္လူႀကီးရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္တစ္ေစာင္ (သို႔) အေမအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕အေ၀းက သားတစ္ေယာက္အတြက္   ေရးထားတဲ့စာ၊ အို..ယုတ္စြအဆံုး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေမတၱာေတြရင္ဖြင့္ထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မတုန္း။

“ အဲ့ဒီစာရြက္ ဘာလုပ္ဦးမလို႔တုန္း ေဒၚျမေသြးနီ…၊ ကားနံပါတ္က ဘာလို႔ မွတ္ရသတုန္း၊ လုပ္ျပန္ၿပီကြာ ”

ကိုရင္ညိဳတစ္ေယာက္ ညေနေစ်းက ၀ယ္လာတဲ့ ေစ်းအိတ္ကို မႏိုင္မနင္းသယ္ရလို႔ ညစ္ေနခ်ိန္ ဒီကိစၥေပၚလာလို႔ ခ်က္ခ်င္း ကြန္ပလိန္႔တက္တယ္။

“ အို.. ကိုရင္ညိဳရယ္… ရွင္မသိပါဘူး… ဒီစာရြက္က လူတစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ အေရးႀကီးေန.. ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲေတာ္”

ေျပာေနရင္းက စာရြက္ေလးက လမ္းမရဲ႕ အလယ္မ်ဥ္းနားေပၚ ေ၀့၀ဲက်သြားတာ   ျမေသြးနီ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ပလက္ေဖာင္းကေန လမ္းမဆီ ခ်က္ခ်င္း ဆင္းလိုက္တယ္။

“”””” ပြမ္မ္မ္မ္မ္……..”””””
“ဟာ… ေသေတာ့မွာပဲ……”

က်ယ္ေလာင္တဲ့ ကားဟြန္းသံရွည္နဲ႔အတူ ကိုရင္ညိဳရဲ႕ေအာ္သံနဲ႔ လက္ေမာင္းကို   ေဆာင့္ဆြဲတာခံလိုက္ရလို႔ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ေျခခ်မယ့္ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚ ျပန္ေရာက္သြားရတယ္။ ကားႀကီးက ၀ူးခနဲေဘးကျဖတ္ေမာင္းသြားမွ ရင္ေတြ တထိတ္ထိတ္ခုန္သြားရတယ္။

တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္ၿပီဆို ခ်က္ခ်င္းလုပ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့ ျမေသြးနီအဖို႔၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုရင္ညိဳရဲ႕စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးထက္ လမ္းမအလယ္ေခါင္မွာ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ စာရြက္ေလးက ျမေသြးနီကို ပိုလို႔ စြဲေဆာင္ထားပါၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့၊ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ လူအမ်ားက ပံုမွန္သြားလာလို႔။  ျမေသြးနီတို ႔ႏွစ္ေယာက္သာ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းသိတဲ့ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္အတြက္နဲ႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတာ။

“ ကိုရင္ညိဳ.. စာရြက္ေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ေစနဲ႔၊ ကားရွင္းတာနဲ႔ ရေအာင္ေကာက္မယ္၊ ခုန ကားနံပတ္လဲ မေမ့ေအာင္ မွတ္ထားဦး..၊ အေရးႀကီးစာရြက္ဆို ကားနံပတ္ကေန ေျခရာခံလိုက္ၿပီး ရွာပို႔ေပးလို႔ရတာေပါ့”

အေရးႀကီးစစ္ဆင္ေရးတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္ကြပ္ကဲညႊန္ၾကားေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေျပာေနမိတာမို႔ ကိုရင္ညိဳလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုေပါက္ေနေပမယ့္ အေၾကာင္းသိေတြမို႔ ကားနံပါတ္ကို မေမ့ေအာင္တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း စာရြက္ေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္လို႕။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုရဲ႕   ေအာက္က စာရြက္ေလးက လမ္းမအလယ္မွာ အနားစေလးမ်ားပင္ လႈပ္လို႔ ၊ သူ႔ကို လာပါ၊   ေကာက္ယူလွည့္ပါလို႔ ေတာင္းဆိုေနသေယာင္ေယာင္။ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ကားေတြကလည္း အဆက္မျပတ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကုန္းတံတားေပၚကို ဟီးႏိုးကားႀကီးတစ္စီး အရွိန္နဲ႔ေမာင္းတက္လာျပန္တယ္။ ကားရဲ႕ ျဖတ္သြားတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ခရီးတေထာက္နားေနတဲ့ လမ္းမအလယ္က စာရြက္ေလးက ေလထဲမွာ ေ၀့ရ၀ဲရျပန္တယ္။ စာရြက္ေလးက  ေ၀့ကာ၊ ၀ဲကာ။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ကလဲ စာရြက္ေလးေနာက္သို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာ။

ကံအားေလ်ာ္စြာ စာရြက္ေလးက ျမေသြးနီတို႔ဘက္ အေရွ႕ႏွစ္ကိုက္ေလာက္အကြာ ပလက္ေဖာင္းရဲ႕နေဘးကို က်သြားတယ္။ ကိုရင္ညိဳလဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ မတားလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ စာရြက္ေလးရဲ႕အနားကို ဘယ္လိုကဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ အဆံုးမွာ ေအဖိုးဆိုဒ္ စာရြက္ေခါက္ေလးက ျမေသြးနီရဲ႕လက္၀ယ္ ပိုင္ပိုင္ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ က်စ္ခနဲ စစ္ဆင္ေရး   ေအာင္ျမင္သြားေၾကာင္း အသံျပဳရင္း ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ကိုရင္ညိဳကို လွမ္းျပလိုက္ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္မိတယ္။

အဲ့သလို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ ဘာမေျပာညာမေျပာ စာရြက္ေခါက္ကို လြယ္ထားတဲ့အိတ္ထဲ ခ်က္ခ်င္း ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘာက္ဆတ္ ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ ငါးမိနစ္သာသာ ေလွ်ာက္ရင္ေရာက္တဲ့ အိမ္ဆီကို စကားမေျပာဘာမေျပာနဲ႔ သုတ္ေခ်တင္ေတာ့ တယ္။ ေနခဲ့ေတာ့ ကိုရင္ညိဳ။

ကိုရင္ညိဳက အေနာက္က လိုက္လာရင္းက “ ေဒၚျမေသြးနီ.. ဘာေတြ ေရးထားလို႕လဲ… .ေျပာဦးေလ… ေျပာပါဦး… ဒီမွာ မွတ္ထားတဲ့ ကားနံပါတ္ယူဦး…ေဟ့… ေျပာဦးေလ…” ဆို ေျပာရင္း တရြတ္တိုက္ပါလာပါတယ္။ ျမေသြးနီဘာမွ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ မေျပာဆို ဘာဆိုဘာမွကို မေျပာခ်င္ေတာ့တာ။

“ဟား…ဟား…..ဟား……….ဟား..”

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုရင္ညိဳရဲ႕ခြက္ထိုးခြက္လန္ ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေနသံကို   ေနာက္ေဖးခန္းမွာ ေရေသာက္ေနရင္းက မခံခ်ိမခံသာနဲ႔ ျမေသြးနီ ၾကားေနရတယ္။   ေသခ်ာတယ္။ အိမ္ေရွ႔စားပြဲေပၚက ခုန စာေခါက္ကို သူဖတ္မိသြားေလာက္ေရာေပါ့။ သူက ရယ္ေမာေနႏိုင္ေပမဲ့၊ လက္ေတြ႔သမား ျမေသြးနီမွာေတာ့ အသည္းတထိတ္ထိတ္နဲ႔ အရယူခဲ့ရတဲ့ ဒီစာရြက္ေလးအတြက္ ရယ္ရမလို၊ ငိုရမလို ခံစားခ်က္ကတစ္ဘက္၊ စာရြက္ပါအတိုင္း လုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ မလုပ္ရင္ေရာ ဘာမ်ားျဖစ္ေလမလဲဆိုတဲ့ စႏိုးစေနာင့္စိတ္က တစ္ဘက္နဲ႔။ ၾကည့္ဦးေလ စာရြက္ထဲမွာ   ေရးထားတာက ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ အသည္းယားစရာ   ေကာင္းလိုက္ေလသလဲဆိုတာ။

“ ဤစာပါ ဘုရားစာကို (၉)ရက္တိတိ ပုတီး(၉)ပတ္စိတ္ကာ (၉)ရက္ သတ္သတ္လြတ္စားၿပီး သင့္မိတ္ေဆြ (၉)ေယာက္သို႔ (၉)ရက္အတြင္း ေ၀ပါ။ ဤစာကိုေ၀ေသာ မႏၱေလးမွ ဟင္းရြက္သည္တစ္ေယာက္ သိန္း၁၅၀၀ဆုေပါက္သည္။ မေ၀ေသာသူသည္………”

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အေတြ႕ေလးရယ္တဲ့မွ အို..အႀကံဳ, ၿပံဳးေထ့ေထ့ | 11 Comments

ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္

Number of View: 1916

largest

အျပင္ထြက္မယ္ဆိုတိုင္း တကၠစီကို လြယ္လြယ္နဲ႔ စီးတတ္သူက ကၽြန္မပါ။ အခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ္ပိုင္ကား ၀ယ္မစီးႏိုင္ေသးေပမယ့္ တကၠစီစီးေနတာက ကားတစ္စီး၀ယ္စီးႏိုင္တာ ထက္ေတာင္  ေက်ာ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လမ္းထိပ္ဂိတ္က တကၠစီအဖြဲ႔နဲ႔ဆို ကၽြန္မတို႔ မိသားစုနဲ႔ အေတာ္ခင္ေနၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ ရံုးဆင္းတဲ့ အခ်ဳိ႔ရက္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္မျပန္ျဖစ္ရင္ တကၠစီ စီးျဖစ္ပါတယ္။

ကားငွားစီးတဲ့အခါ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေနတိုင္း အင္မတန္စိတ္ပ်က္ရသလို ကားတစ္စီးနဲ႔ တစ္စီး ေက်ာ္တက္တာမ်ဳိး၊ ဟြန္းတညံညံတီးတာမ်ဳိးကိုလဲ ကၽြန္မ မႏွစ္သက္ပါဘူး။

တစ္ေန႔ညေန ကၽြန္မငွားစီးတဲ့ တကၠစီေမာင္းသူက အသက္ ၂၅ႏွစ္သာသာ လူငယ္တစ္ေယာက္။ သူက ကၽြန္မကို တင္ေမာင္းၿပီးတာနဲ႔ ကားကို အရွိန္နဲ႕ေမာင္းထြက္ပါတယ္။ တစ္ခဏေနေတာ့ အေရွ႕က ပံုမွန္သြားေနတဲ့ ကားကို အလယ္မ်ဥ္းနားကေန ရုတ္ခနဲ ေက်ာ္တက္လိုက္ပါတယ္။

“ ခ်ီးထဲမွ..လိပ္လိုသြားေနတယ္… ေသမယ္ဆို ေသလို႔ရတယ္…” လို႔ သူက ေရရြတ္ရင္း ေက်ာ္တက္ လိုက္တာပါ။

အရွိန္နဲ႔ ေက်ာ္အတက္ ကၽြန္မရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး အေရွ႕ကို ငိုက္က်သြားရပါတယ္။ ကားေမာင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့အျပင္ ႏႈတ္ပါသရမ္းေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲ အေတာ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ လွစ္ခနဲ ျပဴထြက္လာတဲ့ေဒါသကို ၿမိဳခ်လိုက္တယ္။ ၁၀မိနစ္ဆို အိမ္ေရာက္မွာပဲ၊ ဘာမွမေျပာမိတာ ပိုေကာင္းတယ္။ သည္းခံ။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးဘက္ အေကြ႕ကားေတြက ညပ္ပိတ္ေနၿပီ။ ဒီလမ္းက ရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္း ကားပိတ္ေနက်လမ္းပါ။ သူက ေတာက္တစ္ခ်က္ကို က်ယ္က်ယ္ေခါက္ လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ညာဘက္က ဘတ္စ္ကားႀကီးေရွ႔ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေခါင္းတည္ ထိုး၀င္လိုက္တယ္။ လမ္းတစ္ေနရာစာ ေနရာရဖို႔အတြက္ သူ ေက်ာ္ျဖတ္တက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ။ ကားႀကီးေရွ႔ ေနရာရသြားျပန္ေတာ့ အားမရေသး၊ ညာဘက္က ကားေလးေရွ႔ တဖန္တိုးေ၀ွ႕၀င္ျပန္တယ္။ တစ္ခုခုေျပာထည့္လိုက္ခ်င္တဲ့ ေဒါသစိတ္ေတြ တလိမ့္လိမ့္ ရုန္းၾကြတက္လာေပမယ့္ ဘယ္ညာ ယိမ္းထိုးကားေမာင္းၾကမ္းပံုေၾကာင့္ ရံုးဆင္းကာနီး ေဖ်ာ္ေသာက္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္က ကၽြန္မရင္ထဲ မူးအီလာေအာင္ ေမႊေႏွာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္မ ဒီလိုလူစားမ်ဳိးနဲ႔ စကားဖက္မေျပာခ်င္ေတာ့။ တစ္ေန႔ ထမင္းႏွစ္နပ္ထက္ ပိုစားလို႔မရဖူး၊ လူ႕အသက္က ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့။

မီးပြိဳင့္မွာ ကားက မီးနီမိျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ကားေရွ႔မွာ ကားတန္းရွည္ႀကီးက တေမ့တေမာ။ အနည္းေလး ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ပိတ္အံုးကြဲ႕ မီးပြိဳင့္မွာ..။ ကားဆရာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ ။ ဘယ္ဘက္အျခမ္း အလယ္မ်ဥ္းနားကေန တစ္ဘက္ ယာဥ္ေက်ာရွင္းေနတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ရဲရဲတင္းတင္း သူက ေက်ာ္တက္ျပန္တယ္။ သူေတာ့မသိ၊ ကၽြန္မက ေနာက္ခန္းက စီးေနလွ်က္က စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေမာင္းေနမႈအတြက္ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ရွက္ေနမိတယ္။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ မီးပြိဳင့္ထိပ္မွာ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ေစာင့္ဖမ္းပါေစေတာ္လို႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္တယ္။ ကုသိုလ္ကံက မဟုတ္တရုတ္ေမာင္းႏွင္လာတဲ့ သူ႕ဘက္မွာ။ မီးပြိဳင့့္မေရာက္ခင္ ကားႏွစ္စီးစာသာသာေလာက္မွာ ေနရာလပ္တစ္ခုက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ဟ ေနတယ္။ သူက အဲ့ဒီေနရာကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တိုး၀င္ေနရာယူလိုက္တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း တန္းစီရင္ ပြိဳင့္ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတာင္ ထပ္မိႏိုင္ေပမယ့္၊ အခုေတာ့ သူ႔ေရွ႔မွာ ကားႏွစ္စီးပဲရွိေတာ့တယ္။ ကားမူးေနတဲ့ ကၽြန္မေတာင္ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာမို႔   ေက်နပ္စိတ္ ပါးပါးေလးျဖစ္သြားတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။

မီးပြိဳင့္က ေကြ႕ၿပီး ၃မိနစ္ေလာက္ ေမာင္းရင္ ကၽြန္မအိမ္ေရာက္ၿပီ။ ကားခကို လက္ထဲ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္။ သူက လက္က်န္အခ်ိန္ေလးမွာ ပညာခန္းေတြျပ ၀ူးခနဲ လီဗာကို ဖိနင္းရင္း အရွိန္ျမွင့္ျပန္တယ္။ ကၽြန္မ အိမ္ဘက္ လမ္းေကြ႕ေလးကို ေက်ာ္သြားေတာ့မလို   ျဖစ္သြားလို႔ “ ဟဲ့..ဟဲ့.. ဒီညာဘက္က လမ္းကို ေကြ႔မွာ..” လို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘရိတ္ကိုေဆာင့္နင္း ၀ူးဆို ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ေကြ႔ခ်ထည့္လိုက္ျပန္ေရာ။ ကၽြန္မလက္ထဲက ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားတဲ့ ကားခေတာင္ ကားၾကမ္းခင္းေပၚ ျပဳတ္က်ရတယ္။ ကၽြန္မ အေတာ့္ကို စိတ္ကုန္သြားတယ္။ ဒီလိုကားသမားမ်ဳိးနဲ႔ ခရီးတိုစီးမိတာ ေတာ္ေသးတယ္။ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ေပလို႔။

ကၽြန္မ အိမ္ေရွ႔ ကားေလးဘီးလံုးရပ္ခ်ိန္ လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဖုန္း မဟုတ္ဘူး။ ကားသမားကိုယ္ေတာ္ဆီက။ သူက ကၽြန္မလွမ္းေပးတဲ့ ကားခကို လွမ္းမယူႏိုင္ေသးဘူး။ သူက ဖုန္းကို အရင္ေျဖတယ္။

“ မိန္းမေရ… ကို…အခု ခရီးသည္ ပို႔ၿပီးတာနဲ႔ ေဆးရံုကို လာခဲ့မယ္… လမ္းလဲသင့္လို႕ ခရီးသည္တင္ေခၚလာလိုက္တာ…သမီးေလးက ဘယ္သူနဲ႔တူလဲ… ကိုနဲ႔တူရဲ႕လား… မင္းေရာ…   ေနလို႔ေကာင္းရဲ႕လား… ဘာစားခ်င္လဲ…”

၀မ္းသာရိပ္လႊမ္းေနတဲ့ သူရဲ႕ ဖုန္းေျပာေနသံက သူ႕အေပၚ တစ္လမ္းလံုး ေနာက္က်ိလာခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပး လိုက္တယ္။

က်သင့္တဲ့ ကားခေငြကို ဖုန္းေျပာမျပတ္ လွမ္းယူရင္း ၀ူးခနဲေမာင္းထြက္သြားတာကို ကၽြန္မ ေယာင္,အ, ၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။

“ဟဲ့.. ဟဲ့.. ျဖည္းျဖည္းေမာင္းၿပီး သြားဦး” လို႔ ကၽြန္မႏႈတ္က ေျပာလိုက္ေသးသလားေတာင္ မမွတ္မိေတာ့။ ဖခင္ေလာင္း သူက ဂ်က္ေလယာဥ္ႏႈန္းထက္ျမန္တဲ့ အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ေဆးရံုကို   ေမာင္းေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ေဗဒင္ေမးေနစရာပင္မလို။

လမ္းတေလွ်ာက္ ကၽြန္မေခါင္းမူးေနာက္ခဲ့ရတာေတြ…
ေဒါသေတြ တလိမ့္လိမ့္ထြက္ခဲ့ရတာေတြက အခုေတာ့ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္..။
သူ႕ကားေလးကလဲ ကၽြန္မ ျမင္ကြင္းကေန ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္…။

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အေတြ႕ေလးရယ္တဲ့မွ အို..အႀကံဳ | 8 Comments

ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ခ်ဳိနဲ႔လား

Number of View: 3671

123

ႀကိဳတင္သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရား ( Known fear) နဲ႔ႀကိဳတင္မျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရား (Unknown fear)မွာ ဘယ္အရာက သင့္ကိုပိုၿပီး ေၾကာက္လန္႔ေစပါသလဲ….တဲ့။

အမယ္မင္း… ဘေလာ့ျပန္ေရးၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္တဲ့ အႏွီေခါင္းစဥ္ႀကီးက ျမင့္မားေလးနက္လြန္း လွပါတကား။ ေျမႀကီးလက္နဲ႔ပုတ္ လြဲခ်င္လြဲဦးမယ္၊ အခုတေလာ ဆံပင္ျဖဴေတြ ပိုတိုးပြားလာရတဲ့အထဲ ဒီTag Postက ျမေသြးနီကို ဆံပင္ျဖဴႏႈန္းတိုးေစမွာေတာ့ မလြဲ။ သို႔ေသာ္ျငား ဘေလာ့ရြာႀကီး ျပန္လည္စည္ကားလာေအာင္ တီတင့္နဲ႔ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ စီစဥ္တဲ့ ဒီTag ပို႔စ္ေလးမွာတစ္တပ္တစ္အားပါ၀င္ခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ၊ခ်စ္ခင္ေလးစားစိတ္မ်ားနဲ႔ေရးဖို႔အတြက္ ျမေသြးနီ တစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဳတာခလုတ္ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွိပ္လို႔႔ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ စတင္လုပ္ရပါေတာ့တယ္။

ျမေသြးနီ ငယ္စဥ္က အင္မတန္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ယံုပါ့မလား။ ေၾကာက္တာက ဘာမဆိုကို ေၾကာက္တာ။ လူေတြကို ေၾကာက္တယ္။ မျမင္ဘူးတဲ့ သရဲကို ေတြးေၾကာက္တယ္။ အေမ့စည္းကမ္းေတြကို ေၾကာက္တယ္။ ဆရာမကို ေၾကာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေၾကာက္တယ္။ အတြင္းသိေတြက နည္းနည္းေလာက္ ရုပ္တည္ပံုဖမ္းၿပီး မ်က္ႏွာထားခ်ီယံုရွိေသး၊ ျမေသြးနီခမ်ာ မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြက မ်က္လံုး၀ိုင္းႀကီးထဲ ျပည့္ေနတာမ်ဳိး။ တြန္႔လိမ္ၿပီးသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ေလးေတြလဲ ေၾကာက္တယ္။ ေရကူးရမွာၾကာက္တယ္။ အျမင့္တက္ရမွာေၾကာက္တယ္။ စာေရးဆရာမျဖစ္ဖို႔ အေျခခံမ်ားလားမသိ၊ စိတ္ကူးနဲ႔ေၾကာက္စရာ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္စိတ္ကူးၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္တယ္။ ဒါေတာင္ ေမ့ေနတာေတြ ရွိႏိုင္ေသးတယ္။

(ျမေသြးနီရဲ႕ “အိပ္မက္ေကာက္ေၾကာင္း” အမွာစာမွာ ဆရာႀကီးလူထု(ဦး)စိန္၀င္းက ျမေသြးနီ
ေၾကာက္တတ္ခဲ့တာကို အခုလို ထည့္ေရးခဲ့ေသးတယ္။ တကယ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပတာပါ။) :)

Scan1

ရယ္စရာေျပာရရင္ ငယ္ငယ္က တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ မ်က္လံုးေမွးေမွးသြားေခါေခါ ႏွာေခါင္းျပားျပားနဲ႔ တရုပ္မႀကီး တစ္ေယာက္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ေတြးၿပီး ေၾကာက္ခဲ့ဘူးေသးတယ္။  တစ္ေန႔ ေစ်းထဲကအမိႈက္ပံုက အူ၀ဲဆိုတဲ့ အသံၾကားရလို႔ သြားၾကည့္ၾကေတာ့ ဘဲဥထည့္တဲ့ ေသတၱာပိေနတဲ့ ေမြးစေပါက္ကေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီကေလးရဲ႕ႏွာေခါင္းက ဘဲဥေသတၱာခြံပိထားလို႔ ျပားေနတာတဲ့။ အဲ့ဒီကေလးက ျမေသြးနီတဲ့။ အေဒၚေတြ ၀ိုင္းစၾကတာေလ။ ျမေသြးနီ ႏွာေခါင္းျပားတာကို သူတို႔ ေနာက္ေနစေနမွန္းသိေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစိတ္နဲ႔ ငိုခ်င္ေနတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ အေမအရင္းဆိုတဲ့ အဲ့ဒီတရုပ္မႀကီးဆီ ျပန္ပို႔ရင္ ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးေတြးၿပီး ေၾကာက္ေနလိုက္တာေလ မေျပာပါနဲ႔။ “အေမက သမီးကို အေမ့ဗိုက္ထဲက ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ ဓါးနဲ႔ခြဲၿပီး ေမြးထုတ္ခဲ့ရတာ၊ ေဟာဒီမွာ ၾကည့္..” ဆိုၿပီး သူ႕၀မ္းဗိုက္က ကင္းေျချမွားခ်ဳပ္ရိုးေတြကို တိုင္တည္ေျပာျပမွ ျမေသြးနီမွာ စိတ္ေအးရတယ္။

ျမေသြးနီအလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုအေဖ့အေမ ျမေသြးနီရဲ႕ အဘြားအိမ္ကို မိန္းမပီသေရးသင္တန္း သြားတက္ရတယ္။ အဘြားနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ကူညီခ်က္ျပဳတ္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးစတာေတြ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရင္း သင္ယူရတယ္။ အဘြားရဲ႕အိမ္မွာ အေမ့အိမ္မွာလို ၿခံထဲ လက္လက္ထ ကစားခြင့္မရေပမယ့္ ျမေသြးနီကို မသြားပဲမေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားတဲ့အရာရွိတယ္။ အဲ့တာက အဆင့္ႏွစ္ဆင့္သာပါတဲ့ အလ်ားသံုးေပခန္႔ နံရံကပ္စာအုပ္စင္ေလး။ အဘြားက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ သူ႕စာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြက ျမေသြးနီတို႔အရြယ္နဲ႔ ဖတ္ဖို႔ မအပ္စပ္ဘူးလို႔ တြက္ထားပံုရတယ္။ ဖတ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေတာ့ မဖတ္နဲ႔တဲ့၊ ကေလးပဲရွိေသးတယ္ ၀တၱဳေတြဖတ္စရာလားတဲ့။ အဲ့ဒီမွာ မဖတ္နဲ႔ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြကို အဘြားမသိေအာင္ အသာေလးခိုးယူဖတ္ရင္း၊ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဖတ္ရင္းစြဲလမ္းရတဲ့ ၀တၱဳေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမစႀကၤာရဲ႕ သိုက္သမိုင္း၀တၱဳေတြ။ ဘီလူးေတြ သရဲတေစၦေတြနဲ႔ ဖုတ္သဘက္ မွင္စာ ၿပိတၱာ၊ ဥစၥာေစာင့္ေတြပါတဲ့ အသည္းတထိတ္ထိတ္ ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ဖတ္ရတဲ့ ၀တၱဳေတြ။ ေက်ာတခ်မ္းခ်မ္းဖတ္ရင္း စြဲမွန္းမသိစြဲလန္းတယ္။ ေၾကာက္မွန္းမသိ အရိုးထဲက စိမ့္ၿပီးေၾကာက္လာတယ္။ ညဘက္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ဖေယာင္းတိုင္မီး ျခင္ေထာင္ထဲ ခိုးထြန္းၿပီး အဘြားမသိေအာင္ တထိတ္ထိတ္ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ျမစႀကၤာရဲ႕ သိုက္သမိုင္း ၀တၱဳေတြကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဖတ္ရတဲ့ အရသာက အခုေနခါ ျပန္ဖမ္းဆုတ္ရင္ေတာင္ ရႏိုင္ေသးတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀အထိ တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ကတစ္ေယာက္ေယာက္ မပါပဲ ေ၀းေ၀းလံလံ သြားခဲ့ဘူးတာ မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ အေမက ဆယ္တန္းေျဖၿပီးခ်ိန္မွာ သြားလာရဲေအာင္၊ လူေတြနဲ႔ ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ ေနတာထိုင္တာ၊ ၀တ္တာစားတာ၊ ေျပာတာဆိုတာကအစ စမတ္က်က် သြားလာေနထိုင္ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ သင္ေပးေတာ့တယ္။ ျမေသြးနီ တကၠသိုလ္စတက္ခ်ိန္မွာ ထိုက္သင့္တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရလာခဲ့တယ္။ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးလားခဲ့တယ္။ အေမကေျပာတယ္။ “ အေမက ေျပာေပးယံု လမ္းညႊန္ေပးယံုသာရတာ၊ တကယ္တမ္းက ေၾကာက္စိတ္ကို သမီးကိုယ္တိုင္ တိုက္ထုတ္ၿပီး သမီးကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္စိတ္ကို ဆြဲကိုင္ယူမွရတာ” တဲ့။

ဒီေတာ့ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္အခါတုန္းက ႀကိဳတင္သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရားဆိုတာကို သိပ္သတိ မထားမိခဲ့ဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈေအာက္၊ အုပ္ထိမ္းမႈေအာက္ကေန  အလိုက္သင့္ ေနေနယံုေလးပဲဆိုေတာ့ အနာဂတ္ကို၊ တနည္းအားျဖင့္ ေၾကာက္စရာေကာင္း တာေတြက ဘာရယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မသိခဲ့ဘူး။ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရားကို မွန္းစၿပီး ေၾကာက္ေနခဲ့ခ်ိန္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ႀကီးျပင္းလို႔ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တကယ္ေၾကာက္ရမွာနဲ႔ မေၾကာက္ရမွာကို အလိုလို ခြဲျခားသိလာတယ္။ အဲ့ဒီလိုသိလာတာနဲ႔အမွ် ျမေသြးနီရဲ႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာအရာမ်ားကလဲ ငယ္ရြယ္စဥ္ကလို မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ျမေသြးနီလက္ခံထားတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာက မိမိရဲ႕စိတ္သ႑ာန္ေပၚမွာပဲ တည္ေနပါတယ္။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ မေၾကာက္တတ္တဲ့သူဆိုတာေတာ့ မရွိပါဘူး။ မိမိစိတ္ကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္သူမ်ားက သာမန္လူမ်ားထက္ ေၾကာက္စိတ္ပိုနည္းၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူမ်ား ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ခိုင္မာေအာင္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ရုပ္အားထက္ စိတ္အားက ပိုအဓိကက်မွာပါ။ စိတ္အားျဖင့္ ခိုင္မာေအာင္ကလဲ သူမ်ားက ကူညီေပးလို႔ရတာထက္၊ ကိုယ္တိုင္တည္ေဆာက္ယူတာမ်ဳိးက ပိုၿပီး ခိုင္မာမယ္ထင္ပါတယ္။  “ရဲရင့္တဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေၾကာက္စိတ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက ေၾကာက္စိတ္ကို ေအာင္ႏိုင္ထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္ ”..တဲ့။ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ေျပာခဲ့ဖူးတာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္တို တည္ေဆာက္ဖို႔လိုတာ အမွန္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္ရွိၿပီး ခိုင္မာေနဖို႔က ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပည့္ေနဖို႔ လိုဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမေသြးနီတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာက “ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ အေျပာနဲ႔အလုပ္ ထပ္တူမက်သူေတြ မ်ားေနေတာ့ မခက္ပါလား။ ဒါ့အျပင္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔႔ ကိုယ့္ရဲ႕လိပ္ျပာက ျဖဴစင္ေနဖို႔လဲ လိုပါေသးတယ္။ အဲ့လိုမွမဟုတ္ပဲ တည္ေဆာက္ေနရင္းက ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္လန္႔ေနရတာမ်ဳိးကေတာ့ အေၾကာက္တကာ့ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္တယ္။

ျမေသြးနီလည္း အခုထိ ေၾကာက္တတ္တုန္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုအရြယ္မွာ ျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြကေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈရဲ႕ ထိုက္သင့္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳအရ ေၾကာက္ဖို႔လိုလား မလိုလားဆိုတာကို ခြဲျခားသိတတ္ေနပါၿပီ။  ျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြအတြက္ကေတာ့ သိပ္တုန္လႈပ္မရွိေပမယ့္ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရား အတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုဘယ္အခ်ိန္ အငိုက္ဖမ္းေၾကာက္ေစမလဲဆိုေတြးမိတာမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားအတြက္ ျမေသြးနီ ဘာေတြကို မွန္းၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္သလဲ။ ခ်ေရးၾကည့္ပါ့မယ္။

-ဘာပဲလုပ္လုပ္ တာ၀န္မေက်ပြန္မွာကို ေၾကာက္တယ္။
-ဘာပဲလုပ္လုပ္ စိတ္ထည့္လုပ္တတ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေစတနာက ေစတနာ အမွားျဖစ္သြား မွာကို ေၾကာက္တယ္။
-ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္က်င့္တရားကို အထိအပါးခံရမွာ ေၾကာက္တယ္။
-ကံသံုးပါးကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ က်ဳးလြန္လိုက္မိမွာ ေၾကာက္တယ္။
-ေသဖို႔အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးခင္မွာ ေသသြားရမွာကို ေၾကာက္တယ္။

အဲ့ဒီ အေၾကာက္တရားေတြအတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားသလဲလို႔ ေမးလာရင္ ေထြေထြထူးထူး စံနစ္တက် ျပင္ဆင္ထားတာမ်ဳိးထက္ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းတဲ့ဘ၀ေန႔ရက္ေတြမွာ အသိ သတိေလး ကပ္ၿပီး အမွားအနည္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျဖတ္သန္းေက်ာ္ျဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာေက်ာ္ ေဟာင္ေကာင္ကြန္ဖူးမင္းသား ဘရုစ္စလီေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းက မွတ္သားစရာပါ။

“ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႀကိမ္ထဲမွာ အခ်က္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ကန္ေက်ာက္ျပႏိုင္တာကို ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလူဟာ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ကန္ေက်ာက္ျပႏိုင္ဖို႔အတြက္ အႀကိမ္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ေလ့က်င့္ထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္ ”

သူ႔ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္အေပၚ တြန္းအားျပန္ရယူလိုက္တဲ့ အျမင္ေလးကို ျမေသြးနီ အင္မတန္မွ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒီအျမင္ေလးက သူ႕ရဲ႕ဘ၀လမ္းခရီးမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အပ့ံ ေပးေစခဲ့မွာပါ။

ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိေနႏိုင္တဲ့အရာဆိုေပမယ့္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္ ရွိေနဖို႔ေတာ့ မလိုပါဘူး။ အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာရွင္ေတြက တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့လို႔ ျမေသြးနီတို႔ ျပည္သူေတြ အေၾကာက္တရားေအာက္ ျပားျပားေမွာက္ ခဲ့ရတာကို မေမ့သင့္ပါဘူး။ လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္၊ လြတ္စြာေရးသား ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေတြ ဘာဆိုဘာမွ်မရခဲ့ပဲ စား၀တ္ေနေရးဆိုတဲ့ အေရးသံုးပါး မျပည့္စံုမွာဆိုတဲ့ ေၾကာက္ရြံ႕စိုးရိမ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြမွာ ျမေသြးနီတို႔ စီးေမ်ာခဲ့ ရပါတယ္။ ေၾကာက္ေနယံုမွ်နဲ႔ဆိုရင္ ကိုယ္ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးလက္လြတ္ သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာလဲ သတိခ်ပ္မိပါတယ္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားလြန္းတာကလည္း ေၾကာက္စိတ္ရဲ႕ အစပါပဲ။ ကိုယ့္ရႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးကို ေၾကာက္ရြံ႕မႈမရွိပဲ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ေအးေအးနဲ႔ ဖန္တီးရယူႏိုင္ဖို႔ကလဲ  လိုအပ္လွပါတယ္။

 ငယ္စဥ္က သိပ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တဲ့ ျမေသြးနီကို  အေမက တဖြဖြ ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။

 “ သမီး…ေၾကာက္တတ္တဲ့သူက ႏွစ္ခါျပန္ရံႈးနိမ့္ရတတ္တယ္၊ ဒီေတာ့ ဘာမဆို ရဲရဲ၀့ံ၀့ံ ရင္ဆိုင္ပါ” တဲ့။

အဲ့သလိုဆိုလို႔ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ အေၾကာက္တရား မရွိေတာ့ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ျမေသြးနီ ေၾကာက္တတ္ဆဲပါ။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ရတဲ့ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ မျပႏိုင္ပဲ အလစ္၀င္လာမယ့္ အေၾကာက္တရားမ်ားကိုေပါ့။ မျဖစ္မေန အေၾကာက္တရားနဲ႔ သူတင္ကိုယ္တင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရင္မဆိုင္ခင္ ေၾကာက္ကန္ကန္ၿပီး ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ တိုးတိုးေလး ေအာ္မိတာ တစ္ခြန္းရွိပါတယ္။

“ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ခ်ဳိနဲ႔လား….”

(Tag Postေခါင္းစဥ္ေလး ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ညီမႏွင္းနဲ႔မာယာကို ေက်းဇူးတင္စြာႏွင့္ အေၾကာင္းအရာက ေခါင္းစဥ္ကေန ေသြဖီေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ ဖတ္ရႈေပးပါလို႔…။)

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in Tag Post, ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ | 12 Comments