စကၠဴေခါက္ကေလး

Number of View: 4372

1

ေန႔ရက္အခ်ဳိ႕ရဲ႕ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္ကို ခင္ပြန္းသည္ ကိုရင္ညိဳနဲ႔အတူ ညေနေစ်း ၀င္၀ယ္အၿပီး၊ ပန္းဆိုးတမ္းဂံုးေက်ာ္တံတားအတိုင္း ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။  တစ္ေန႔လံုးရံုးမွာထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသမွ်၊ ညေနလမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ႏွစ္သက္စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေလးပါပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းတေလွ်ာက္ စကားေတြ ေျပာလို႔ရတယ္။ တစ္ေန႔တာ updateေတြ ဖလွယ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ လုပ္စရာကိစၥေတြ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒီထက္ပိုလို႔ ပ်ားပမ္းခတ္ေနတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြဆီကေန သြားရင္းလာရင္း စာေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းရွာလို႔ရတယ္။

တစ္ေန႔ညေနခင္း။ ႏွစ္ေယာက္သား ကုန္းတံတားေပၚ ျဖတ္ေနပါၿပီ။ ေလျပည္က ဆံပင္ေတြ ေမ်ာလြင့္ေနေအာင္ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနေတာ့ ေအးျမၿပီး အေမာေျပရပါတယ္။ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ကားေတြက တစ္စီးၿပီးတစ္စီး အဆက္မျပတ္ သြားလို႔ေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ……။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ၊ ေဘးကေနျဖတ္သြားတဲ့ ဒိုင္နာကားအျဖဴတစ္စီး။ ၾကည့္ရတာ ရံုးကားတစ္စီးျဖစ္ပံုရတယ္။ အဲ့ဒီကားရဲ႕ ေရွ႔ခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန စာရြက္ေခါက္ အျဖဴေရာင္တစ္စ လြင့္က်လာပါတယ္။ စာရြက္ေခါက္ေလးက အလ်င္မျပတ္ေမာင္းေနတဲ့ ကားေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့အရွိန္ၾကားမွာ ကတၱရာလမ္းမေပၚ မက်ႏိုင္ပဲ  ေ၀့ကာ ၀ဲကာ ေမ်ာကာ လြင့္ကာနဲ႔  ေလထဲမွာ လြင့္ေနတယ္။  အဲ့ဒီ အႏွီ လြင့္ေမ်ာပ်ံ၀ဲေနတဲ့ စာရြက္ကို ျမင္လိုက္သူက လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း မ်က္လံုးအၿငိမ္မေန ဟိုသည္ၾကည့္ ကုန္ၾကမ္းရွာေနတတ္တဲ့ ျမေသြးနီ။

“ စာရြက္…ျပဳတ္က်ၿပီ.. ျပဳတ္က်ၿပီ… ”
“ ကိုရင္ညိဳေရ… ကားနံပါတ္မွတ္.. ကားနံပါတ္မွတ္…”
“ ဟယ္… လူေတြကလဲ ကားေပၚက က်လို႔က်မွန္းေတာင္ မသိၾကဘူး.. ဒုကၡပဲ..”
“ ေဟာ.. လြင့္သြားၿပီ… ဟယ္..ေနာက္ကကား..ေနာက္ကကား.. အဲ..ေတာ္ေသးတယ္… ”
“ဟင္… တစ္ကားၿပီးတစ္ကားျဖတ္ေနေတာ့ သူ႔ခမ်ာ လြင့္ေနလိုက္တာ…၊ စာရြက္က ဘာေတြမ်ား အေရးႀကီးလဲ မသိဘူး..”

အထက္ပါ စကားရပ္မ်ားကို တစ္ေယာက္ထဲ တတြတ္တြတ္ တရစပ္ ေျပာရင္း၊ ပုခံုးေပၚက လြယ္ထားတဲ့အိတ္၊ လက္ထဲက ဆြဲထားတဲ့အိတ္၊ ၀န္စည္စလည္မ်ားကိုေတာင္ ေမ့ၿပီး ျမေသြးနီ တစ္ေယာက္ စာရြက္ေလးေမ်ာလြင့္ရာ  လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း မေျပးယံုတမယ္ ကုန္းတံတား ပလက္ေဖာင္းထက္က အေျပးေလွ်ာက္ရင္း လိုက္ပါလာပါတယ္။

ျမေသြးနီရဲ႕နေဘးက ကိုရင္ညိဳလဲ မေနႏိုင္ေတာ့။ ဘုမသိဘမသိ ေျပာတဲ့အတိုင္း ကားနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္းမွတ္ရင္း ဆံထံုးေနာက္ေသွ်ာင္ပါ အေျပးအလႊား လိုက္ပါလို႔ေပါ့။  အဓိကက အျမင္မေတာ္ မေနႏိုင္ႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ၀င္၀င္ပါတတ္တဲ့ ျမေသြးနီရဲ႕ဗီဇစိတ္။ တစ္ခဏခ်င္း ျမန္ႏႈန္းျမင့္ၿပီး   ေတြးမိလိုက္တာက  ဒီစာရြက္သာ အေရးႀကီးတဲ့ စာခ်ဳပ္စာတမ္းတစ္ရြက္ (သို႔)  အထက္လူႀကီးရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္တစ္ေစာင္ (သို႔) အေမအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕အေ၀းက သားတစ္ေယာက္အတြက္   ေရးထားတဲ့စာ၊ အို..ယုတ္စြအဆံုး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေမတၱာေတြရင္ဖြင့္ထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မတုန္း။

“ အဲ့ဒီစာရြက္ ဘာလုပ္ဦးမလို႔တုန္း ေဒၚျမေသြးနီ…၊ ကားနံပါတ္က ဘာလို႔ မွတ္ရသတုန္း၊ လုပ္ျပန္ၿပီကြာ ”

ကိုရင္ညိဳတစ္ေယာက္ ညေနေစ်းက ၀ယ္လာတဲ့ ေစ်းအိတ္ကို မႏိုင္မနင္းသယ္ရလို႔ ညစ္ေနခ်ိန္ ဒီကိစၥေပၚလာလို႔ ခ်က္ခ်င္း ကြန္ပလိန္႔တက္တယ္။

“ အို.. ကိုရင္ညိဳရယ္… ရွင္မသိပါဘူး… ဒီစာရြက္က လူတစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ အေရးႀကီးေန.. ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲေတာ္”

ေျပာေနရင္းက စာရြက္ေလးက လမ္းမရဲ႕ အလယ္မ်ဥ္းနားေပၚ ေ၀့၀ဲက်သြားတာ   ျမေသြးနီ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ပလက္ေဖာင္းကေန လမ္းမဆီ ခ်က္ခ်င္း ဆင္းလိုက္တယ္။

“”””” ပြမ္မ္မ္မ္မ္……..”””””
“ဟာ… ေသေတာ့မွာပဲ……”

က်ယ္ေလာင္တဲ့ ကားဟြန္းသံရွည္နဲ႔အတူ ကိုရင္ညိဳရဲ႕ေအာ္သံနဲ႔ လက္ေမာင္းကို   ေဆာင့္ဆြဲတာခံလိုက္ရလို႔ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ေျခခ်မယ့္ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚ ျပန္ေရာက္သြားရတယ္။ ကားႀကီးက ၀ူးခနဲေဘးကျဖတ္ေမာင္းသြားမွ ရင္ေတြ တထိတ္ထိတ္ခုန္သြားရတယ္။

တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္ၿပီဆို ခ်က္ခ်င္းလုပ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့ ျမေသြးနီအဖို႔၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုရင္ညိဳရဲ႕စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးထက္ လမ္းမအလယ္ေခါင္မွာ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ စာရြက္ေလးက ျမေသြးနီကို ပိုလို႔ စြဲေဆာင္ထားပါၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့၊ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ လူအမ်ားက ပံုမွန္သြားလာလို႔။  ျမေသြးနီတို ႔ႏွစ္ေယာက္သာ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းသိတဲ့ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္အတြက္နဲ႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတာ။

“ ကိုရင္ညိဳ.. စာရြက္ေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ေစနဲ႔၊ ကားရွင္းတာနဲ႔ ရေအာင္ေကာက္မယ္၊ ခုန ကားနံပတ္လဲ မေမ့ေအာင္ မွတ္ထားဦး..၊ အေရးႀကီးစာရြက္ဆို ကားနံပတ္ကေန ေျခရာခံလိုက္ၿပီး ရွာပို႔ေပးလို႔ရတာေပါ့”

အေရးႀကီးစစ္ဆင္ေရးတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္ကြပ္ကဲညႊန္ၾကားေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေျပာေနမိတာမို႔ ကိုရင္ညိဳလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုေပါက္ေနေပမယ့္ အေၾကာင္းသိေတြမို႔ ကားနံပါတ္ကို မေမ့ေအာင္တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း စာရြက္ေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္လို႕။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုရဲ႕   ေအာက္က စာရြက္ေလးက လမ္းမအလယ္မွာ အနားစေလးမ်ားပင္ လႈပ္လို႔ ၊ သူ႔ကို လာပါ၊   ေကာက္ယူလွည့္ပါလို႔ ေတာင္းဆိုေနသေယာင္ေယာင္။ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ကားေတြကလည္း အဆက္မျပတ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကုန္းတံတားေပၚကို ဟီးႏိုးကားႀကီးတစ္စီး အရွိန္နဲ႔ေမာင္းတက္လာျပန္တယ္။ ကားရဲ႕ ျဖတ္သြားတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ခရီးတေထာက္နားေနတဲ့ လမ္းမအလယ္က စာရြက္ေလးက ေလထဲမွာ ေ၀့ရ၀ဲရျပန္တယ္။ စာရြက္ေလးက  ေ၀့ကာ၊ ၀ဲကာ။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ကလဲ စာရြက္ေလးေနာက္သို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာ။

ကံအားေလ်ာ္စြာ စာရြက္ေလးက ျမေသြးနီတို႔ဘက္ အေရွ႕ႏွစ္ကိုက္ေလာက္အကြာ ပလက္ေဖာင္းရဲ႕နေဘးကို က်သြားတယ္။ ကိုရင္ညိဳလဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ မတားလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ စာရြက္ေလးရဲ႕အနားကို ဘယ္လိုကဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ အဆံုးမွာ ေအဖိုးဆိုဒ္ စာရြက္ေခါက္ေလးက ျမေသြးနီရဲ႕လက္၀ယ္ ပိုင္ပိုင္ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ က်စ္ခနဲ စစ္ဆင္ေရး   ေအာင္ျမင္သြားေၾကာင္း အသံျပဳရင္း ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ကိုရင္ညိဳကို လွမ္းျပလိုက္ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္မိတယ္။

အဲ့သလို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ ဘာမေျပာညာမေျပာ စာရြက္ေခါက္ကို လြယ္ထားတဲ့အိတ္ထဲ ခ်က္ခ်င္း ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘာက္ဆတ္ ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ ငါးမိနစ္သာသာ ေလွ်ာက္ရင္ေရာက္တဲ့ အိမ္ဆီကို စကားမေျပာဘာမေျပာနဲ႔ သုတ္ေခ်တင္ေတာ့ တယ္။ ေနခဲ့ေတာ့ ကိုရင္ညိဳ။

ကိုရင္ညိဳက အေနာက္က လိုက္လာရင္းက “ ေဒၚျမေသြးနီ.. ဘာေတြ ေရးထားလို႕လဲ… .ေျပာဦးေလ… ေျပာပါဦး… ဒီမွာ မွတ္ထားတဲ့ ကားနံပါတ္ယူဦး…ေဟ့… ေျပာဦးေလ…” ဆို ေျပာရင္း တရြတ္တိုက္ပါလာပါတယ္။ ျမေသြးနီဘာမွ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ မေျပာဆို ဘာဆိုဘာမွကို မေျပာခ်င္ေတာ့တာ။

“ဟား…ဟား…..ဟား……….ဟား..”

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုရင္ညိဳရဲ႕ခြက္ထိုးခြက္လန္ ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေနသံကို   ေနာက္ေဖးခန္းမွာ ေရေသာက္ေနရင္းက မခံခ်ိမခံသာနဲ႔ ျမေသြးနီ ၾကားေနရတယ္။   ေသခ်ာတယ္။ အိမ္ေရွ႔စားပြဲေပၚက ခုန စာေခါက္ကို သူဖတ္မိသြားေလာက္ေရာေပါ့။ သူက ရယ္ေမာေနႏိုင္ေပမဲ့၊ လက္ေတြ႔သမား ျမေသြးနီမွာေတာ့ အသည္းတထိတ္ထိတ္နဲ႔ အရယူခဲ့ရတဲ့ ဒီစာရြက္ေလးအတြက္ ရယ္ရမလို၊ ငိုရမလို ခံစားခ်က္ကတစ္ဘက္၊ စာရြက္ပါအတိုင္း လုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ မလုပ္ရင္ေရာ ဘာမ်ားျဖစ္ေလမလဲဆိုတဲ့ စႏိုးစေနာင့္စိတ္က တစ္ဘက္နဲ႔။ ၾကည့္ဦးေလ စာရြက္ထဲမွာ   ေရးထားတာက ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ အသည္းယားစရာ   ေကာင္းလိုက္ေလသလဲဆိုတာ။

“ ဤစာပါ ဘုရားစာကို (၉)ရက္တိတိ ပုတီး(၉)ပတ္စိတ္ကာ (၉)ရက္ သတ္သတ္လြတ္စားၿပီး သင့္မိတ္ေဆြ (၉)ေယာက္သို႔ (၉)ရက္အတြင္း ေ၀ပါ။ ဤစာကိုေ၀ေသာ မႏၱေလးမွ ဟင္းရြက္သည္တစ္ေယာက္ သိန္း၁၅၀၀ဆုေပါက္သည္။ မေ၀ေသာသူသည္………”

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အေတြ႕ေလးရယ္တဲ့မွ အို..အႀကံဳ, ၿပံဳးေထ့ေထ့ | 8 Comments

ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္

Number of View: 1097

largest

အျပင္ထြက္မယ္ဆိုတိုင္း တကၠစီကို လြယ္လြယ္နဲ႔ စီးတတ္သူက ကၽြန္မပါ။ အခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ္ပိုင္ကား ၀ယ္မစီးႏိုင္ေသးေပမယ့္ တကၠစီစီးေနတာက ကားတစ္စီး၀ယ္စီးႏိုင္တာ ထက္ေတာင္  ေက်ာ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လမ္းထိပ္ဂိတ္က တကၠစီအဖြဲ႔နဲ႔ဆို ကၽြန္မတို႔ မိသားစုနဲ႔ အေတာ္ခင္ေနၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ ရံုးဆင္းတဲ့ အခ်ဳိ႔ရက္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္မျပန္ျဖစ္ရင္ တကၠစီ စီးျဖစ္ပါတယ္။

ကားငွားစီးတဲ့အခါ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေနတိုင္း အင္မတန္စိတ္ပ်က္ရသလို ကားတစ္စီးနဲ႔ တစ္စီး ေက်ာ္တက္တာမ်ဳိး၊ ဟြန္းတညံညံတီးတာမ်ဳိးကိုလဲ ကၽြန္မ မႏွစ္သက္ပါဘူး။

တစ္ေန႔ညေန ကၽြန္မငွားစီးတဲ့ တကၠစီေမာင္းသူက အသက္ ၂၅ႏွစ္သာသာ လူငယ္တစ္ေယာက္။ သူက ကၽြန္မကို တင္ေမာင္းၿပီးတာနဲ႔ ကားကို အရွိန္နဲ႕ေမာင္းထြက္ပါတယ္။ တစ္ခဏေနေတာ့ အေရွ႕က ပံုမွန္သြားေနတဲ့ ကားကို အလယ္မ်ဥ္းနားကေန ရုတ္ခနဲ ေက်ာ္တက္လိုက္ပါတယ္။

“ ခ်ီးထဲမွ..လိပ္လိုသြားေနတယ္… ေသမယ္ဆို ေသလို႔ရတယ္…” လို႔ သူက ေရရြတ္ရင္း ေက်ာ္တက္ လိုက္တာပါ။

အရွိန္နဲ႔ ေက်ာ္အတက္ ကၽြန္မရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး အေရွ႕ကို ငိုက္က်သြားရပါတယ္။ ကားေမာင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့အျပင္ ႏႈတ္ပါသရမ္းေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲ အေတာ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ လွစ္ခနဲ ျပဴထြက္လာတဲ့ေဒါသကို ၿမိဳခ်လိုက္တယ္။ ၁၀မိနစ္ဆို အိမ္ေရာက္မွာပဲ၊ ဘာမွမေျပာမိတာ ပိုေကာင္းတယ္။ သည္းခံ။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးဘက္ အေကြ႕ကားေတြက ညပ္ပိတ္ေနၿပီ။ ဒီလမ္းက ရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္း ကားပိတ္ေနက်လမ္းပါ။ သူက ေတာက္တစ္ခ်က္ကို က်ယ္က်ယ္ေခါက္ လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ညာဘက္က ဘတ္စ္ကားႀကီးေရွ႔ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေခါင္းတည္ ထိုး၀င္လိုက္တယ္။ လမ္းတစ္ေနရာစာ ေနရာရဖို႔အတြက္ သူ ေက်ာ္ျဖတ္တက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ။ ကားႀကီးေရွ႔ ေနရာရသြားျပန္ေတာ့ အားမရေသး၊ ညာဘက္က ကားေလးေရွ႔ တဖန္တိုးေ၀ွ႕၀င္ျပန္တယ္။ တစ္ခုခုေျပာထည့္လိုက္ခ်င္တဲ့ ေဒါသစိတ္ေတြ တလိမ့္လိမ့္ ရုန္းၾကြတက္လာေပမယ့္ ဘယ္ညာ ယိမ္းထိုးကားေမာင္းၾကမ္းပံုေၾကာင့္ ရံုးဆင္းကာနီး ေဖ်ာ္ေသာက္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္က ကၽြန္မရင္ထဲ မူးအီလာေအာင္ ေမႊေႏွာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္မ ဒီလိုလူစားမ်ဳိးနဲ႔ စကားဖက္မေျပာခ်င္ေတာ့။ တစ္ေန႔ ထမင္းႏွစ္နပ္ထက္ ပိုစားလို႔မရဖူး၊ လူ႕အသက္က ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့။

မီးပြိဳင့္မွာ ကားက မီးနီမိျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ကားေရွ႔မွာ ကားတန္းရွည္ႀကီးက တေမ့တေမာ။ အနည္းေလး ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ပိတ္အံုးကြဲ႕ မီးပြိဳင့္မွာ..။ ကားဆရာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ ။ ဘယ္ဘက္အျခမ္း အလယ္မ်ဥ္းနားကေန တစ္ဘက္ ယာဥ္ေက်ာရွင္းေနတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ရဲရဲတင္းတင္း သူက ေက်ာ္တက္ျပန္တယ္။ သူေတာ့မသိ၊ ကၽြန္မက ေနာက္ခန္းက စီးေနလွ်က္က စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေမာင္းေနမႈအတြက္ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ရွက္ေနမိတယ္။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ မီးပြိဳင့္ထိပ္မွာ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ေစာင့္ဖမ္းပါေစေတာ္လို႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္တယ္။ ကုသိုလ္ကံက မဟုတ္တရုတ္ေမာင္းႏွင္လာတဲ့ သူ႕ဘက္မွာ။ မီးပြိဳင့့္မေရာက္ခင္ ကားႏွစ္စီးစာသာသာေလာက္မွာ ေနရာလပ္တစ္ခုက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ဟ ေနတယ္။ သူက အဲ့ဒီေနရာကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တိုး၀င္ေနရာယူလိုက္တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း တန္းစီရင္ ပြိဳင့္ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတာင္ ထပ္မိႏိုင္ေပမယ့္၊ အခုေတာ့ သူ႔ေရွ႔မွာ ကားႏွစ္စီးပဲရွိေတာ့တယ္။ ကားမူးေနတဲ့ ကၽြန္မေတာင္ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာမို႔   ေက်နပ္စိတ္ ပါးပါးေလးျဖစ္သြားတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။

မီးပြိဳင့္က ေကြ႕ၿပီး ၃မိနစ္ေလာက္ ေမာင္းရင္ ကၽြန္မအိမ္ေရာက္ၿပီ။ ကားခကို လက္ထဲ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္။ သူက လက္က်န္အခ်ိန္ေလးမွာ ပညာခန္းေတြျပ ၀ူးခနဲ လီဗာကို ဖိနင္းရင္း အရွိန္ျမွင့္ျပန္တယ္။ ကၽြန္မ အိမ္ဘက္ လမ္းေကြ႕ေလးကို ေက်ာ္သြားေတာ့မလို   ျဖစ္သြားလို႔ “ ဟဲ့..ဟဲ့.. ဒီညာဘက္က လမ္းကို ေကြ႔မွာ..” လို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘရိတ္ကိုေဆာင့္နင္း ၀ူးဆို ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ေကြ႔ခ်ထည့္လိုက္ျပန္ေရာ။ ကၽြန္မလက္ထဲက ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားတဲ့ ကားခေတာင္ ကားၾကမ္းခင္းေပၚ ျပဳတ္က်ရတယ္။ ကၽြန္မ အေတာ့္ကို စိတ္ကုန္သြားတယ္။ ဒီလိုကားသမားမ်ဳိးနဲ႔ ခရီးတိုစီးမိတာ ေတာ္ေသးတယ္။ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ေပလို႔။

ကၽြန္မ အိမ္ေရွ႔ ကားေလးဘီးလံုးရပ္ခ်ိန္ လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဖုန္း မဟုတ္ဘူး။ ကားသမားကိုယ္ေတာ္ဆီက။ သူက ကၽြန္မလွမ္းေပးတဲ့ ကားခကို လွမ္းမယူႏိုင္ေသးဘူး။ သူက ဖုန္းကို အရင္ေျဖတယ္။

“ မိန္းမေရ… ကို…အခု ခရီးသည္ ပို႔ၿပီးတာနဲ႔ ေဆးရံုကို လာခဲ့မယ္… လမ္းလဲသင့္လို႕ ခရီးသည္တင္ေခၚလာလိုက္တာ…သမီးေလးက ဘယ္သူနဲ႔တူလဲ… ကိုနဲ႔တူရဲ႕လား… မင္းေရာ…   ေနလို႔ေကာင္းရဲ႕လား… ဘာစားခ်င္လဲ…”

၀မ္းသာရိပ္လႊမ္းေနတဲ့ သူရဲ႕ ဖုန္းေျပာေနသံက သူ႕အေပၚ တစ္လမ္းလံုး ေနာက္က်ိလာခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပး လိုက္တယ္။

က်သင့္တဲ့ ကားခေငြကို ဖုန္းေျပာမျပတ္ လွမ္းယူရင္း ၀ူးခနဲေမာင္းထြက္သြားတာကို ကၽြန္မ ေယာင္,အ, ၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။

“ဟဲ့.. ဟဲ့.. ျဖည္းျဖည္းေမာင္းၿပီး သြားဦး” လို႔ ကၽြန္မႏႈတ္က ေျပာလိုက္ေသးသလားေတာင္ မမွတ္မိေတာ့။ ဖခင္ေလာင္း သူက ဂ်က္ေလယာဥ္ႏႈန္းထက္ျမန္တဲ့ အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ေဆးရံုကို   ေမာင္းေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ေဗဒင္ေမးေနစရာပင္မလို။

လမ္းတေလွ်ာက္ ကၽြန္မေခါင္းမူးေနာက္ခဲ့ရတာေတြ…
ေဒါသေတြ တလိမ့္လိမ့္ထြက္ခဲ့ရတာေတြက အခုေတာ့ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္..။
သူ႕ကားေလးကလဲ ကၽြန္မ ျမင္ကြင္းကေန ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္…။

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အေတြ႕ေလးရယ္တဲ့မွ အို..အႀကံဳ | 7 Comments

ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ခ်ဳိနဲ႔လား

Number of View: 2575

123

ႀကိဳတင္သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရား ( Known fear) နဲ႔ႀကိဳတင္မျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရား (Unknown fear)မွာ ဘယ္အရာက သင့္ကိုပိုၿပီး ေၾကာက္လန္႔ေစပါသလဲ….တဲ့။

အမယ္မင္း… ဘေလာ့ျပန္ေရးၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္တဲ့ အႏွီေခါင္းစဥ္ႀကီးက ျမင့္မားေလးနက္လြန္း လွပါတကား။ ေျမႀကီးလက္နဲ႔ပုတ္ လြဲခ်င္လြဲဦးမယ္၊ အခုတေလာ ဆံပင္ျဖဴေတြ ပိုတိုးပြားလာရတဲ့အထဲ ဒီTag Postက ျမေသြးနီကို ဆံပင္ျဖဴႏႈန္းတိုးေစမွာေတာ့ မလြဲ။ သို႔ေသာ္ျငား ဘေလာ့ရြာႀကီး ျပန္လည္စည္ကားလာေအာင္ တီတင့္နဲ႔ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ စီစဥ္တဲ့ ဒီTag ပို႔စ္ေလးမွာတစ္တပ္တစ္အားပါ၀င္ခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ၊ခ်စ္ခင္ေလးစားစိတ္မ်ားနဲ႔ေရးဖို႔အတြက္ ျမေသြးနီ တစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဳတာခလုတ္ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွိပ္လို႔႔ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ စတင္လုပ္ရပါေတာ့တယ္။

ျမေသြးနီ ငယ္စဥ္က အင္မတန္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ယံုပါ့မလား။ ေၾကာက္တာက ဘာမဆိုကို ေၾကာက္တာ။ လူေတြကို ေၾကာက္တယ္။ မျမင္ဘူးတဲ့ သရဲကို ေတြးေၾကာက္တယ္။ အေမ့စည္းကမ္းေတြကို ေၾကာက္တယ္။ ဆရာမကို ေၾကာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေၾကာက္တယ္။ အတြင္းသိေတြက နည္းနည္းေလာက္ ရုပ္တည္ပံုဖမ္းၿပီး မ်က္ႏွာထားခ်ီယံုရွိေသး၊ ျမေသြးနီခမ်ာ မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြက မ်က္လံုး၀ိုင္းႀကီးထဲ ျပည့္ေနတာမ်ဳိး။ တြန္႔လိမ္ၿပီးသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ေလးေတြလဲ ေၾကာက္တယ္။ ေရကူးရမွာၾကာက္တယ္။ အျမင့္တက္ရမွာေၾကာက္တယ္။ စာေရးဆရာမျဖစ္ဖို႔ အေျခခံမ်ားလားမသိ၊ စိတ္ကူးနဲ႔ေၾကာက္စရာ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္စိတ္ကူးၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္တယ္။ ဒါေတာင္ ေမ့ေနတာေတြ ရွိႏိုင္ေသးတယ္။

(ျမေသြးနီရဲ႕ “အိပ္မက္ေကာက္ေၾကာင္း” အမွာစာမွာ ဆရာႀကီးလူထု(ဦး)စိန္၀င္းက ျမေသြးနီ
ေၾကာက္တတ္ခဲ့တာကို အခုလို ထည့္ေရးခဲ့ေသးတယ္။ တကယ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပတာပါ။) :)

Scan1

ရယ္စရာေျပာရရင္ ငယ္ငယ္က တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ မ်က္လံုးေမွးေမွးသြားေခါေခါ ႏွာေခါင္းျပားျပားနဲ႔ တရုပ္မႀကီး တစ္ေယာက္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ေတြးၿပီး ေၾကာက္ခဲ့ဘူးေသးတယ္။  တစ္ေန႔ ေစ်းထဲကအမိႈက္ပံုက အူ၀ဲဆိုတဲ့ အသံၾကားရလို႔ သြားၾကည့္ၾကေတာ့ ဘဲဥထည့္တဲ့ ေသတၱာပိေနတဲ့ ေမြးစေပါက္ကေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီကေလးရဲ႕ႏွာေခါင္းက ဘဲဥေသတၱာခြံပိထားလို႔ ျပားေနတာတဲ့။ အဲ့ဒီကေလးက ျမေသြးနီတဲ့။ အေဒၚေတြ ၀ိုင္းစၾကတာေလ။ ျမေသြးနီ ႏွာေခါင္းျပားတာကို သူတို႔ ေနာက္ေနစေနမွန္းသိေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစိတ္နဲ႔ ငိုခ်င္ေနတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ အေမအရင္းဆိုတဲ့ အဲ့ဒီတရုပ္မႀကီးဆီ ျပန္ပို႔ရင္ ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးေတြးၿပီး ေၾကာက္ေနလိုက္တာေလ မေျပာပါနဲ႔။ “အေမက သမီးကို အေမ့ဗိုက္ထဲက ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ ဓါးနဲ႔ခြဲၿပီး ေမြးထုတ္ခဲ့ရတာ၊ ေဟာဒီမွာ ၾကည့္..” ဆိုၿပီး သူ႕၀မ္းဗိုက္က ကင္းေျချမွားခ်ဳပ္ရိုးေတြကို တိုင္တည္ေျပာျပမွ ျမေသြးနီမွာ စိတ္ေအးရတယ္။

ျမေသြးနီအလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုအေဖ့အေမ ျမေသြးနီရဲ႕ အဘြားအိမ္ကို မိန္းမပီသေရးသင္တန္း သြားတက္ရတယ္။ အဘြားနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ကူညီခ်က္ျပဳတ္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးစတာေတြ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရင္း သင္ယူရတယ္။ အဘြားရဲ႕အိမ္မွာ အေမ့အိမ္မွာလို ၿခံထဲ လက္လက္ထ ကစားခြင့္မရေပမယ့္ ျမေသြးနီကို မသြားပဲမေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားတဲ့အရာရွိတယ္။ အဲ့တာက အဆင့္ႏွစ္ဆင့္သာပါတဲ့ အလ်ားသံုးေပခန္႔ နံရံကပ္စာအုပ္စင္ေလး။ အဘြားက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ သူ႕စာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြက ျမေသြးနီတို႔အရြယ္နဲ႔ ဖတ္ဖို႔ မအပ္စပ္ဘူးလို႔ တြက္ထားပံုရတယ္။ ဖတ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေတာ့ မဖတ္နဲ႔တဲ့၊ ကေလးပဲရွိေသးတယ္ ၀တၱဳေတြဖတ္စရာလားတဲ့။ အဲ့ဒီမွာ မဖတ္နဲ႔ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြကို အဘြားမသိေအာင္ အသာေလးခိုးယူဖတ္ရင္း၊ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဖတ္ရင္းစြဲလမ္းရတဲ့ ၀တၱဳေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမစႀကၤာရဲ႕ သိုက္သမိုင္း၀တၱဳေတြ။ ဘီလူးေတြ သရဲတေစၦေတြနဲ႔ ဖုတ္သဘက္ မွင္စာ ၿပိတၱာ၊ ဥစၥာေစာင့္ေတြပါတဲ့ အသည္းတထိတ္ထိတ္ ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ဖတ္ရတဲ့ ၀တၱဳေတြ။ ေက်ာတခ်မ္းခ်မ္းဖတ္ရင္း စြဲမွန္းမသိစြဲလန္းတယ္။ ေၾကာက္မွန္းမသိ အရိုးထဲက စိမ့္ၿပီးေၾကာက္လာတယ္။ ညဘက္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ဖေယာင္းတိုင္မီး ျခင္ေထာင္ထဲ ခိုးထြန္းၿပီး အဘြားမသိေအာင္ တထိတ္ထိတ္ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ျမစႀကၤာရဲ႕ သိုက္သမိုင္း ၀တၱဳေတြကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဖတ္ရတဲ့ အရသာက အခုေနခါ ျပန္ဖမ္းဆုတ္ရင္ေတာင္ ရႏိုင္ေသးတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀အထိ တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ကတစ္ေယာက္ေယာက္ မပါပဲ ေ၀းေ၀းလံလံ သြားခဲ့ဘူးတာ မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ အေမက ဆယ္တန္းေျဖၿပီးခ်ိန္မွာ သြားလာရဲေအာင္၊ လူေတြနဲ႔ ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ ေနတာထိုင္တာ၊ ၀တ္တာစားတာ၊ ေျပာတာဆိုတာကအစ စမတ္က်က် သြားလာေနထိုင္ေျပာဆိုတတ္ေအာင္ သင္ေပးေတာ့တယ္။ ျမေသြးနီ တကၠသိုလ္စတက္ခ်ိန္မွာ ထိုက္သင့္တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရလာခဲ့တယ္။ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးလားခဲ့တယ္။ အေမကေျပာတယ္။ “ အေမက ေျပာေပးယံု လမ္းညႊန္ေပးယံုသာရတာ၊ တကယ္တမ္းက ေၾကာက္စိတ္ကို သမီးကိုယ္တိုင္ တိုက္ထုတ္ၿပီး သမီးကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္စိတ္ကို ဆြဲကိုင္ယူမွရတာ” တဲ့။

ဒီေတာ့ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္အခါတုန္းက ႀကိဳတင္သိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရားဆိုတာကို သိပ္သတိ မထားမိခဲ့ဘူး။ လူႀကီးမိဘေတြရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈေအာက္၊ အုပ္ထိမ္းမႈေအာက္ကေန  အလိုက္သင့္ ေနေနယံုေလးပဲဆိုေတာ့ အနာဂတ္ကို၊ တနည္းအားျဖင့္ ေၾကာက္စရာေကာင္း တာေတြက ဘာရယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မသိခဲ့ဘူး။ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာက္တရားကို မွန္းစၿပီး ေၾကာက္ေနခဲ့ခ်ိန္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ႀကီးျပင္းလို႔ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တကယ္ေၾကာက္ရမွာနဲ႔ မေၾကာက္ရမွာကို အလိုလို ခြဲျခားသိလာတယ္။ အဲ့ဒီလိုသိလာတာနဲ႔အမွ် ျမေသြးနီရဲ႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာအရာမ်ားကလဲ ငယ္ရြယ္စဥ္ကလို မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ျမေသြးနီလက္ခံထားတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာက မိမိရဲ႕စိတ္သ႑ာန္ေပၚမွာပဲ တည္ေနပါတယ္။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ မေၾကာက္တတ္တဲ့သူဆိုတာေတာ့ မရွိပါဘူး။ မိမိစိတ္ကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္သူမ်ားက သာမန္လူမ်ားထက္ ေၾကာက္စိတ္ပိုနည္းၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူမ်ား ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ခိုင္မာေအာင္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ရုပ္အားထက္ စိတ္အားက ပိုအဓိကက်မွာပါ။ စိတ္အားျဖင့္ ခိုင္မာေအာင္ကလဲ သူမ်ားက ကူညီေပးလို႔ရတာထက္၊ ကိုယ္တိုင္တည္ေဆာက္ယူတာမ်ဳိးက ပိုၿပီး ခိုင္မာမယ္ထင္ပါတယ္။  “ရဲရင့္တဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေၾကာက္စိတ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက ေၾကာက္စိတ္ကို ေအာင္ႏိုင္ထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္ ”..တဲ့။ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ေျပာခဲ့ဖူးတာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္တို တည္ေဆာက္ဖို႔လိုတာ အမွန္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္ရွိၿပီး ခိုင္မာေနဖို႔က ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပည့္ေနဖို႔ လိုဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမေသြးနီတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာက “ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ အေျပာနဲ႔အလုပ္ ထပ္တူမက်သူေတြ မ်ားေနေတာ့ မခက္ပါလား။ ဒါ့အျပင္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔႔ ကိုယ့္ရဲ႕လိပ္ျပာက ျဖဴစင္ေနဖို႔လဲ လိုပါေသးတယ္။ အဲ့လိုမွမဟုတ္ပဲ တည္ေဆာက္ေနရင္းက ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္လန္႔ေနရတာမ်ဳိးကေတာ့ အေၾကာက္တကာ့ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္တယ္။

ျမေသြးနီလည္း အခုထိ ေၾကာက္တတ္တုန္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုအရြယ္မွာ ျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြကေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈရဲ႕ ထိုက္သင့္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳအရ ေၾကာက္ဖို႔လိုလား မလိုလားဆိုတာကို ခြဲျခားသိတတ္ေနပါၿပီ။  ျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြအတြက္ကေတာ့ သိပ္တုန္လႈပ္မရွိေပမယ့္ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရား အတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုဘယ္အခ်ိန္ အငိုက္ဖမ္းေၾကာက္ေစမလဲဆိုေတြးမိတာမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာက္တရားအတြက္ ျမေသြးနီ ဘာေတြကို မွန္းၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္သလဲ။ ခ်ေရးၾကည့္ပါ့မယ္။

-ဘာပဲလုပ္လုပ္ တာ၀န္မေက်ပြန္မွာကို ေၾကာက္တယ္။
-ဘာပဲလုပ္လုပ္ စိတ္ထည့္လုပ္တတ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေစတနာက ေစတနာ အမွားျဖစ္သြား မွာကို ေၾကာက္တယ္။
-ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္က်င့္တရားကို အထိအပါးခံရမွာ ေၾကာက္တယ္။
-ကံသံုးပါးကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ က်ဳးလြန္လိုက္မိမွာ ေၾကာက္တယ္။
-ေသဖို႔အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးခင္မွာ ေသသြားရမွာကို ေၾကာက္တယ္။

အဲ့ဒီ အေၾကာက္တရားေတြအတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားသလဲလို႔ ေမးလာရင္ ေထြေထြထူးထူး စံနစ္တက် ျပင္ဆင္ထားတာမ်ဳိးထက္ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းတဲ့ဘ၀ေန႔ရက္ေတြမွာ အသိ သတိေလး ကပ္ၿပီး အမွားအနည္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျဖတ္သန္းေက်ာ္ျဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာေက်ာ္ ေဟာင္ေကာင္ကြန္ဖူးမင္းသား ဘရုစ္စလီေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းက မွတ္သားစရာပါ။

“ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႀကိမ္ထဲမွာ အခ်က္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ကန္ေက်ာက္ျပႏိုင္တာကို ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလူဟာ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ကန္ေက်ာက္ျပႏိုင္ဖို႔အတြက္ အႀကိမ္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ေလ့က်င့္ထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္ ”

သူ႔ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္အေပၚ တြန္းအားျပန္ရယူလိုက္တဲ့ အျမင္ေလးကို ျမေသြးနီ အင္မတန္မွ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒီအျမင္ေလးက သူ႕ရဲ႕ဘ၀လမ္းခရီးမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အပ့ံ ေပးေစခဲ့မွာပါ။

ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိေနႏိုင္တဲ့အရာဆိုေပမယ့္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္ ရွိေနဖို႔ေတာ့ မလိုပါဘူး။ အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာရွင္ေတြက တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့လို႔ ျမေသြးနီတို႔ ျပည္သူေတြ အေၾကာက္တရားေအာက္ ျပားျပားေမွာက္ ခဲ့ရတာကို မေမ့သင့္ပါဘူး။ လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္၊ လြတ္စြာေရးသား ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေတြ ဘာဆိုဘာမွ်မရခဲ့ပဲ စား၀တ္ေနေရးဆိုတဲ့ အေရးသံုးပါး မျပည့္စံုမွာဆိုတဲ့ ေၾကာက္ရြံ႕စိုးရိမ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြမွာ ျမေသြးနီတို႔ စီးေမ်ာခဲ့ ရပါတယ္။ ေၾကာက္ေနယံုမွ်နဲ႔ဆိုရင္ ကိုယ္ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးလက္လြတ္ သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာလဲ သတိခ်ပ္မိပါတယ္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားလြန္းတာကလည္း ေၾကာက္စိတ္ရဲ႕ အစပါပဲ။ ကိုယ့္ရႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးကို ေၾကာက္ရြံ႕မႈမရွိပဲ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ေအးေအးနဲ႔ ဖန္တီးရယူႏိုင္ဖို႔ကလဲ  လိုအပ္လွပါတယ္။

 ငယ္စဥ္က သိပ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တဲ့ ျမေသြးနီကို  အေမက တဖြဖြ ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။

 “ သမီး…ေၾကာက္တတ္တဲ့သူက ႏွစ္ခါျပန္ရံႈးနိမ့္ရတတ္တယ္၊ ဒီေတာ့ ဘာမဆို ရဲရဲ၀့ံ၀့ံ ရင္ဆိုင္ပါ” တဲ့။

အဲ့သလိုဆိုလို႔ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ အေၾကာက္တရား မရွိေတာ့ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ျမေသြးနီ ေၾကာက္တတ္ဆဲပါ။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ရတဲ့ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ မျပႏိုင္ပဲ အလစ္၀င္လာမယ့္ အေၾကာက္တရားမ်ားကိုေပါ့။ မျဖစ္မေန အေၾကာက္တရားနဲ႔ သူတင္ကိုယ္တင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရင္မဆိုင္ခင္ ေၾကာက္ကန္ကန္ၿပီး ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ တိုးတိုးေလး ေအာ္မိတာ တစ္ခြန္းရွိပါတယ္။

“ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ခ်ဳိနဲ႔လား….”

(Tag Postေခါင္းစဥ္ေလး ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ညီမႏွင္းနဲ႔မာယာကို ေက်းဇူးတင္စြာႏွင့္ အေၾကာင္းအရာက ေခါင္းစဥ္ကေန ေသြဖီေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ ဖတ္ရႈေပးပါလို႔…။)

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in Tag Post, ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ | 12 Comments

အခ်စ္.. ၿပီးေတာ့…

Number of View: 4150

                 V day image

ေနရာေလးတစ္ခု။ ဒီေနရာေလးမွာ မတူညီတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ အတူတကြ စုေ၀းေနထိုင္ၾကတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိ။ ခံစားခ်က္တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြက အခ်စ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္၊ အ့ံၾသ၊ တက္ၾကြ၊ သနား၊ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ေပးစြမ္းခဲ့ၾကတာ။ မတူညီတဲ့ခံစားခ်က္တစ္မ်ဳိးစီတိုင္း အခ်စ္ကို လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ျဖစ္ေစခဲ့တာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္ကေတာ့ ေက်နပ္ေနမိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတယ္။ ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီလို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးေနမယ့္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတာကို ဘယ္သူက မႏွစ္သက္ပဲရွိပါ့မလဲ။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ႕အနားမွာ အခုလို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ့သူေတြ  ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနလိမ့္မယ္လို႔ အခ်စ္ တစ္ခါမွ မေတြးမိခဲ့။ မေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့။

အခ်စ္ရဲ႕ပံုစံကိုက နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ ႏုေထြးၿပီး ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေကာင္းေနတာကေတာ့ သဘာ၀တရား က ဖန္းဆင္းေပးထားတာလို႔ပဲ အခ်စ္က ေျပာခ်င္တယ္။ အခ်စ္က လွသေလာက္ အယံုလြယ္တယ္။ ေခ်ာသေလာက္ ထံုအတယ္။ အဲ့ဒီအယံုလြယ္ၿပီး ထံုအတဲ့အခ်စ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျဖားေယာင္းခဲ့ဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အခ်စ္နားမွာေနေပးပါလို႔ မေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးဘူး။ အခ်စ္ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔သာ ဆံုဆည္းရပါလို၏လို႔လဲ မတိုင္တည္ခဲ့ဖူးဘူး။ အခ်စ္ကို ေတြ႔လိုက္တဲ့ သူဟာ အခ်စ္ရဲ႕လွပမႈ၊ အခ်စ္ရဲ႕ စြဲေဆာင္မႈေအာက္မွာ ရူးရူးမူးမူးျဖစ္ၾကရတာေတာ့အမွန္။ ဘယ္ခံစားခ်က္ ကမွ အခ်စ္ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ေနႏိုင္တဲ့သူမရွိဘူး။

“ အခ်စ္ေရ… ရယ္စရာေကာင္းတာေလးတစ္ခု ကိုယ္ေျပာျပမယ္… တစ္ခါတုန္းက.. သိလား…”

တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔၊ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းကို ေကြးညြတ္ေနေအာင္ ၿပံဳးရယ္ရင္း သူက အခ်စ္ကို စကားစတယ္။ သူက ဒီလိုပါပဲ။ အခ်စ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ က်န္တဲ့ဘယ္သူ႔ကိုမဆို သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားေစ ေအာင္ သူက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တယ္။ သူက နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ အၿမဲၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ၿပီး သူနဲ႔ေတြ႔သူတိုင္းကို အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္စီးဆင္းေစတဲ့အထိ ေပ်ာ္ရႊင္ေစရတယ္။ အခုပဲ ၾကည့္ေလ။ သူက အစပ်ဳိးယံုရွိေသး၊ အခ်စ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ သူ႕ဆီက အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္လာလို႔ အၿပံဳးရိပ္ေတြ ယွက္သမ္းေနရၿပီ။

အဲ့ဒီမွာ အၿပံဳးအေပ်ာ္ေတြၾကားထဲမွာ အခ်စ္ေတြ႔လိုက္တာ ညိႈးႏြမ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးတစ္ခု။ အခ်စ္ရင္ထဲ လတ္တေလာေပၚလာတဲ့ အေပ်ာ္ရိပ္ေတြေတာင္ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္သြားတယ္မသိ။ သူ႔မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ ၀ဲတက္လာတာ ျမင္လိုက္ ရတာနဲ႔တင္ အခ်စ္ကိုယ္တိုင္ ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္လာမိတယ္။ သူက အၿမဲဒီလိုပါပဲ။ ဘယ္သူနဲ႔ယွဥ္ယွဥ္ အားငယ္ေနတတ္တာ၊ ၀မ္းနည္းေနတတ္တာ သူ႕ရဲ႕ေမြးရာပါဗီဇ။ မ်က္ႏွာေလးက အၿမဲ ညိွဳးႏြမ္းေနၿပီး စိတ္မေကာင္း ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အၿမဲတေစ ေထြးပိုက္ထားသူေပါ့။ ေပ်ာ့ည့ံတဲ့ အခ်စ္ကိုယ္တိုင္လဲ စိုလဲ့ေနတဲ့ သူ႕မ်က္၀န္းေအာက္က အသနားခံအၾကည့္ေတြေၾကာင့္ သူ႔အေပၚ သနားၾကင္နာစိတ္ေတြ ယိုဖိတ္လာမိျပန္ေရာ။ အခ်စ္ရဲ႕တုန္႔ျပန္အၾကည့္ေတြကို သူသာ နားလည္မယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ရဲ႕ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့စိတ္ေတြကို သူျမင္ေတြ႔ရမွာပါကြယ္။

ေဟာ… ဟိုက လာေနတဲ့ သူ..။ သူ.. သူက အခ်စ္အၿမဲ အထင္ႀကီး ေလးစားရတဲ့သူပါလား။ သူ႔ရဲ႕အသိဥာဏ္ ပညာနဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ၊ အမွားအမွန္အေကာင္းအဆိုး ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို အခ်စ္အၿမဲတမ္း တန္ဘိုးထားမိသူပါ။ သူ႔ကိုေမးလိုက္ရင္ ဘာမွမသိတာမရွိ၊ ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ျပန္ေျဖႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုသူေပါ့။ သူက အေနအထိုင္တည့္တံ့လြန္းေတာ့ အခ်စ္ကို ဂရုေတာင္မွ ျပဳမိရဲ႕လားမသိ။ အဲ့သည္ေလာက္ တည္ၾကည္လြန္းျပန္ေတာ့ အခ်စ္သူ႔ကို လန္႔မိတာ မဆန္းပါဘူး။ အခုပဲ ၾကည့္ေလ။ အခ်စ္ရဲ႕ေဘးကေန အခ်စ္ကို မရွိသလိုသေဘာထားၿပီး ဟန္ႀကီးပန္ႀကီးနဲ႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားေနလိုက္တာ။ ဟြန္႔… သူ႕ရဲ႕အၾကည့္သူခိုး အခ်စ္နဲ႔ပက္ပင္း တိုးမိလို႔ကေတာ့ သူက ေခါင္းႀကီးကို ငံု႔လို႔။

ေဟာဟိုမွာ လည္ပင္းဖက္လာသူႏွစ္ေယာက္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အၿမဲ တစ္ပူးတြဲတြဲ။ တစ္ေယာက္က အခ်စ္ကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ္ဆို သူ႔မွာရွိသမွ် စည္းစိမ္ေတြ ပံုေအာပစ္ လိုက္မယ္တဲ့။ အခ်စ္အတြက္ဆို ဘာမဆို လိုအပ္တာ ျဖည့္ဆည္းခ်င္သူတဲ့။ သူပိုင္ဆိုင္သမွ် အားလံုးက အခ်စ္အတြက္ပါတဲ့။ ပစၥည္းဥစၥာဆိုတာကလည္း ဘ၀မွာလိုအပ္တာမို႔ အခ်စ္မွာ သူ႕ရဲ႕ျပည့္စံုကံုလံုမႈေတြကို ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ သူေျပာတာပဲ ဟုတ္ႏိုးႏိုးျဖစ္ေနရျပန္ေရာ။ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ရင္းေလးျဖဴစင္ေပမယ့္ သူလိုခ်င္တာဆိုဇြတ္။ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ အရယူတတ္သူ။ သူ႔ကိုယ္သူ ကိုးကြယ္တဲ့လူစားမ်ဳိး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆံုရင္ အခ်စ္ကို သူသာရထိုက္တယ္ ငါသာရထိုက္ဆိုၿပီး တက်က္က်က္ျဖစ္ေနၾကတာ နားကို ၿငီးေရာပဲ။

အခ်စ္တစ္ေယာက္ မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး သူတို႔အားလံုးရွိေနတဲ့ကၽြန္းေလးကို စေရာက္လာၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူတို႔အားလံုးနဲ႔ သိကၽြမ္းခဲ့ရတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔အားလံုးက အခ်စ္ရဲ႕ နေဘးနားမွာ အၿမဲတ၀ဲလည္လည္ ရွိေနၾကေတာ့ တယ္။ သူတို႔အားလံုး အခ်စ္နဲ႔အတူရွိေနခ်ိန္ကို အခ်စ္ကိုယ္တိုင္က ေက်နပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ရဲ႕အနားကို ခ်ဥ္းကပ္လာ ၾကတဲ့ သူတို႔ထဲကတစ္ဦးဦးကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ အခ်စ္တစ္ခါမွ စိတ္မကူးမိဘူး။ သူတို႔အားလံုး အခ်စ္အတြက္ အခ်စ္ရဲ႕အနား ရွိေနၾကရင္ ျပည့္စံုေနၿပီလို႔ အခ်စ္ကိုယ္တိုင္ ထင္ေနမိတာ။  အခ်စ္ကိုယ္တိုင္က သာယာေနတာလား၊ ေက်နပ္ေနတာလား၊ ေ၀ခြဲမရဘူး။ ေျပာရရင္ ဒီကၽြန္းေလးေပၚမွာ မတူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ေရာင္စံုမ်ားနဲ႔အတူတူ အခ်စ္ရွိေနတာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အခ်စ္တို႔ေနထိုင္တဲ့ ကၽြန္းေလးဆီကို ေၾကညာခ်က္တစ္ခု ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ ေရာက္လာတယ္။

 “ အေရးေပၚေၾကညာခ်က္… ဒီကၽြန္းေလးဟာ မၾကာခင္ ပင္လယ္ေအာက္ကို နစ္ျမဳပ္ေတာ့မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ ရွိသူအားလံုး အျမန္ဆံုး ထြက္ခြာၾကပါ”

အမွတ္မထင္ ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ အခ်စ္အပါအ၀င္ အားလံုး ထိတ္လန္႔ကုန္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္းေပၚမွာ ရွိတဲ့သူတိုင္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အသက္ေဘးကလြတ္ဖို႔ သူတို႔ရဲ႕ေလွအသီးသီးနဲ႔ ကၽြန္းေလးကေန စတင္ထြက္ခြာဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အားလံုးနဲ႔ဆန္႔က်င္စြာ အခ်စ္က တည္ၿငိမ္လြန္းေနတယ္။ အခ်စ္က ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္လာသူဆိုေပမယ့္ ဒီေနရာေလးကို အင္မတန္မွ သံေယာဇဥ္ႀကီးသူ။ ဒီေနရာေလးကို ရင္နဲ႔အမွ်တန္ဘိုးထားသူ။ သူတို႔အားလံုးနဲ႔ ဆံုဆည္းခဲ့ရတဲ့ သည္ကၽြန္းေပၚကေန တစ္လက္မမွ် မခြာခ်င္တဲ့သူ။ မၾကာခင္ ေရျမဳပ္ေတာ့မယ့္ ကၽြန္းကို စြန္႔ခြာေျပးမယ့္အစား သူတို႔အားလံုးနဲ႔အတူတူ လက္တြဲၿပီး ျဖစ္လာသမွ် ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြက အခ်စ္ရဲ႕ရင္ထဲ ႀကီးစိုးလို႔ေနတယ္။ ခံစားခ်က္ မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေရာေထြးေနခဲ့ရတဲ့ ဒီကၽြန္းေလးကို ရုတ္တရက္ခြဲခြာဖို႔ အခ်စ္မွာခြန္အားမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္နဲ႔ဆန္႔က်င္လြန္းစြာ အားလံုးက အသက္ေဘးလြတ္ဖို႔ အသီးသီး ထြက္ခြာေနလိုက္ၾကတာမ်ား။ အခ်စ္ကို ဘယ္သူမွ သတိမရၾကဘူး။ အရင္က အခ်စ္ရဲ႕နေဘးနားမွာ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနသူ ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ။

ဒီကၽြန္းေလးကေန အခ်စ္က မစြန္႔ခြာခ်င္သလို၊ စြန္႔ခြာဖို႔၊ရာလည္း အျခားသူေတြလို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ေလွမရွိျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အခ်စ္လည္း ေခါင္းမာမာနဲ႔ ဒီကၽြန္းေလးေပၚမွာပဲ ေနလို႔ ရသမွ် ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ေနမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေပကပ္ေနေနလိုက္တာ ကၽြန္းေလးေရျမဳပ္ ကာနီး ေနာက္ဆံုးမိနစ္ေရာက္လာခ်ိန္အထိပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အခ်စ္က အားကိုးစိတ္နဲ႔ စမ္းသပ္မႈတစ္ခုကို စိုးထိတ္စြာ စတင္လိုက္တယ္။  ကၽြန္းေလးကေန ထြက္ခြာဖို႔ ေလွကို ျပင္ဆင္ေန တဲ့  ခ်မ္းသာကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။

“ ခ်မ္းသာေရ…. အခ်စ္…မင္းရဲ႕ေလွနဲ႔အတူ လိုက္ပါရေစကြယ္… ခ်မ္းသာပဲ အခ်စ္ကို ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕ဆို.. ခ်မ္းသာပိုင္ဆိုင္သမွ်က အခ်စ္အတြက္ပဲဆို”

အဲ့ဒီမွာ ခ်မ္းသာဆီက မတင္မွတ္ထားတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို ရလိုက္တယ္။

“ ေဆာရီး အခ်စ္ရယ္… ကိုယ့္ေလွထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ တသက္တာ စုေဆာင္းထားတဲ့ ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေတြ၊ အဖိုးတန္ပုလဲေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီကြဲ႕၊ မင္းအတြက္ ကိုယ့္ေလွမွာ ေနရာမေပးႏိုင္တာ စိတ္မေကာင္းပါဘူုးကြယ္”

ခ်မ္းသာရဲ႕စိတ္ကို သိလိုက္ရလို႔ အခ်စ္ အံ့့ၾသမင္တက္သြားရတယ္။ အခ်စ္ရဲ႕မာနေတြက လြန္႔ခနဲ ရုန္းၾကြတက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္မေလ်ာ့ခ်င္ေသးပဲ ခ်မ္းသာရဲ႕ေဘးနားက ေလွေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ အတၱကို အခ်စ္က လွမ္းေအာ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။

“ အတၱေရ… ငါ့ကလြဲလို႔ အခ်စ္ကို ဘယ္သူမွ မခ်စ္ရဘူးဆို  အတၱေျပာခဲ့ဘူးတယ္ေလ… အခ်စ္ကို ကယ္္ပါဦး ကြယ္..”

“ အခ်စ္ရယ္… မင္းကို ကိုယ့္ေလွေပၚတင္ရင္ ကိုယ္ေလွေလွာ္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္စာ ပိုေလွာ္ရမယ္၊ ကိုယ့့္ရဲ႕ စားနပ္ရိကၡာေတြ မင္းကို ေ၀မွ်ေကၽြးရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြယ္.. အတိတ္ကို အတိတ္မွာသာ ထားလိုက္ပါ ေတာ့”

အတၱရဲ႕အေျဖေၾကာင့္ အခ်စ္ စိတ္ေတြ မတရားတိုသြားရတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အတၱကလဲ အားမကိုးရ၊ ငါတစ္ဘို႔ထဲ ၾကည့္သူပါလားလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္းေလးက ေၾကညာခ်က္ထဲကအတိုင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပင္လယ္ေရေအာက္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတာကို အခ်စ္ သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ အခ်ိန္မရွိေတာ့တာမို႔ အခ်စ္လဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ၀မ္းနည္းကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလး လွမ္းေမးလိုက္မိျပန္တယ္။

“ ၀မ္းနည္းေရ… အခ်စ္ကိုမွမရရင္ ေသရမွာဆိုၿပီး ငိုေၾကြးခဲ့တာ မေမ့ဘူးဆိုရင္ အခ်စ္ကို ေလွနဲ႔ေခၚသြားေပးပါလားကြယ္…၊ မဟုတ္ရင္ အခ်စ္ ပင္လယ္ေရေအာက္ထဲ ျမဳပ္ရ ပါေတာ့မယ္”

“ အို..အခ်စ္ေရ…  အခ်စ္က အဲ့ဒီလိုေျပာလာတာ ၾကားရေတာ့ ၀မ္းနည္းလိုက္တာ…၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ေသမလားရွင္မလား မေျပာႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနရတဲ့အထဲ၊ မင္းကို ဘယ္လိုလုပ္ ေခၚသြားႏိုင္ပါ့မလဲကြယ္”

မ်က္ရည္တလည္လည္နဲ႔ေျပာေနတဲ့ ၀မ္းနည္းကို ၾကည့္ၿပီး အခ်စ္ အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြား ရတယ္။ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အားကိုးလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေနၿပီ။

ဒါနဲ႔ အခ်စ္လဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ရွိေနတုန္း ရယ္ေမာသံေတြ ညံစီေနတဲ့ ေလွတစ္စီးေတြ႔လို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။

“ ေပ်ာ္ရႊင္ေရ…ေပ်ာ္ရႊင္… အခ်စ္ကို ကယ္ပါဦးကြယ္… ေပ်ာ္ရႊင္ကိုပဲ အခ်စ္ အားကိုးရေတာ့မွာပါ..”

လည္ေခ်ာင္းကြဲမတတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ကို ေအာ္ေခၚေပမယ့္ အခ်ိန္တိုင္း ဘာမဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေလး ေနေန တတ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ကေတာ့ ေခၚမၾကားေအာ္မၾကား အေပ်ာ္လြန္ေနတာမို႔ အခ်စ္ရဲ႕ေခၚသံကို မၾကားလိုက္ပါဘူး။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္အသံတစ္ခုကို အခ်စ္ ၾကားလိုက္ရတယ္။

“ အခ်စ္ေရ… ဒီကိုလာ.. ကိုယ္..မင္းကို ေခၚသြားေပးမယ္…”

တည္ၿငိမ္တဲ့ ခိုင္မာတဲ့ ေခၚသံေၾကာင့္ အခ်စ္ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္သြားရတယ္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလွတစ္စီးေပၚမွာ တည္ၾကည္တဲ့ရုပ္သြင္နဲ႔ ထူးျခားသူတစ္ဦး။ အခ်စ္က လက္ကမ္းေပးလာတဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္ကို တင္းတင္းဆြဲဆုပ္ယူလိုက္ရင္း ေလွေပၚကို ခုန္တက္လိုက္ တယ္။ ေလွေပၚေရာက္ေတာ့ သူ႔ထက္အရင္ေရာက္ေနတဲ့ အသိဥာဏ္ကို ေတြ႔လိုက္ရ လို႔ အခ်စ္ ၀မ္းသာသြားရတယ္။ ဒါနဲ႔ အခ်စ္က အသိဥာဏ္ကို လွမ္းေမးလိုက္တယ္။

“ အသိဥာဏ္ေရ… သူက ဘယ္သူလဲ… အခ်စ္ သူ႔ကို မသိပါလား…၊ အသိဥာဏ္ကေရာ ဘယ္တုန္းထဲက ေလွေပၚ ေရာက္ေနရတာလဲ”

“အခ်စ္က အခ်စ္ရဲ႕၀န္းက်င္က တျခားခံစားခ်က္ေတြအေပၚ အာရံုေရာက္ေနလို႔ သတိမျပဳမိတာပါ၊ သူက ကိုယ့္တို႔ရဲ႕အၿမဲတမ္း မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္၊ တကယ္ေတာ့ သူက ကိုယ္တို႔ေတြနဲ႔ အၿမဲတမ္းအတူတူ ရွိေနသူ တစ္ေယာက္ပါ”

“တကယ္….”

အခ်စ္ တအ့ံတၾသျဖစ္ေနမိတယ္။ အခ်စ္နဲ႔အၿမဲတမ္းအတူရွိေနသူကို အခ်စ္ဘာလို႔ မသိရတာ ပါလိမ့္။ အသိဥာဏ္က ၿပံဳးၿပီး ထပ္ေျပာလိုက္မွ အခ်စ္က သူ႔ဘ၀မွာ အမွန္တကယ္ အေရးႀကီးတဲ့အရာ၊ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာကို သိသြားရတယ္။

“အခ်စ္ရဲ႕… သူ႔နာမည္က အခ်ိန္တဲ့၊ အခ်ိန္ကာလကသာ အခ်စ္ရဲ႕တန္ဘိုးကို သိနားလည္ႏိုင္စြမ္း ရွိတယ္ကြဲ႕…”

အခ်စ္ စိတ္ထဲ သိမ့္ခနဲျဖစ္သြားရတယ္။ လံုၿခံဳမႈတစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ရရွိလိုက္သလို ေသခ်ာမႈ တစ္ခုကပါ ဒြန္တြဲလာတယ္ဆိုတာ အခ်စ္ ခံစားမိလိုက္တယ္။ အခ်ိန္နဲ႔အခ်စ္ လက္ဖ၀ါးခ်င္း ၿမဲၿမဲဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္းကေလးက ပင္လယ္ေရေအာက္ တျဖည္းျဖည္း နစ္ျမဳပ္သြားတာကို အခ်စ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႔အတူ အသိဥာဏ္ေရာ  ျမင္ေနရတယ္။ ဒီကၽြန္းေလးနဲ႔ အတူ စြန္႔ခြာရမယ့္သူေတြကိုပါစြန္႔ခြာရင္း အခ်စ္အတြက္ တကယ္တမ္းက ဘာကို လိုအပ္တယ္ ဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့လို႔ အခ်စ္ ေက်နပ္ေနမိတယ္။

ေလွကေလးက တေရြ႔ေရ႔ြ႕နဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ သြားေနတယ္။ ေလွေပၚမွာေတာ့ အသိဥာဏ္က ေလွကို ပဲ့ကိုင္လို႔။ အခုေတာ့ အခ်ိန္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ အခ်စ္က ရဲ၀့ံစိတ္ခ်စြာျဖင့္…။ သူတို႔သြားေနတဲ့ ဘ၀ၿမိဳ႕ေလးဆီသို႔….။

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in ရာသီစာ, အသိသစ္တံခါးခ်ပ္မ်ား | 14 Comments

ခ်ည္ေႏွာင္ထားျခင္းခံရသူေလးမ်ား

Number of View: 2099

1b

ကၽြန္မကို ခရီးသြားရင္ ဘယ္သြားမလဲ ေရြးခ်ယ္ခိုင္းတိုင္း Beachလို႔ပဲ ေျပာမိပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခကို ကၽြန္မ အင္မတန္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ရာ ပံုစံခြက္ထဲကေန ေခတၱရုန္းထြက္ၿပီး သန္႔ရွင္းတဲ့ေလျပည္ကို ရွဴရိႈက္၊ ႏူးည့ံတဲ့သဲပြင့္ေတြနဲ႔   ေျခေထာက္ရဲ႕   အထိအေတြ႔၊ ဘန္ဂလိုသစ္သားအိမ္ေလးထဲက ပင္လယ္ဆားငန္ရည္ရနံ႔ေလး သင္းေနတဲ့ ေလကို ရွဴရိႈက္ၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ပင္လယ္စာ ငါး ပုဇြန္ေတြကုိ အ၀စား၊ ဒီအရသာေတြကို ကၽြန္မဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္သက္လွပါတယ္။ အနားသတ္မရွိတဲ့   ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေအာက္က ပင္လယ္ျပင္ႀကီးရဲ႕ လိႈင္းပုတ္သံကို ေငးေမာနားေထာင္ ရတာဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္စရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခ်ာင္းသာကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္သြားခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္ႀကိမ္နီးပါးရွိၿပီ။

ဒီတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ညီမေတြနဲ႔ အတူသြားတာမို႔ အိမ္က မိသားစုလဲမပါ။ အလုပ္တာ၀န္ေတြ၊ နိစၥဓူ၀ေတြ အကုန္ေမ့ထားလို႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးဆီ အေရာက္ သြားခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာ အတူပါလာတဲ့ညီမေတြက လူငယ္ေတြပီပီ   ေျပးလႊား၊ကစား၊ ေရကူးေနၾကတာ ျမင္ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖျဖစ္သူနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သားကို ကၽြန္မ သတိရလာပါတယ္။ သားဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ “သား.. ေဖေဖနဲ႔   ေအးေအးေဆးေဆးပဲ   ေမေမ.. စိတ္မပူနဲ႔” လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ေက်ာင္းစာေမးပြဲက ေနာက္တစ္ပတ္ထဲရွိတာမို႔ စာေတြလြတ္မွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ မလိုက္ခဲ့တဲ့သားကို “ ဘာ၀ယ္ခဲ့ရမလဲ.. ဘာမွာဦးမလဲ” ေမးေတာ့ အေၾကာင္းသိတဲ့သားက “ ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့နဲ႔… ေမေမ စာေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းေတြသာ ယူလာခဲ့” လို႔ ဖုန္းထဲကေန အေမ့ရဲ႕စိတ္ ေနသာေအာင္ေျပာပါတယ္။

ေခ်ာင္းသာခရီးက လာေနက်လည္းျဖစ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ ထူးျခားမႈဆိုလို႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသး တဲ့ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကမ္းေျခကို ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး သြားခဲ့ရတာပဲ ရွိခဲ့တယ္။ က်န္တာေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသား။  ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းသာခရီးကေန ရန္ကုန္ျပန္မယ့္ မနက္ခင္းမွာ မနက္၆နာရီေလာက္ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ကေန ဘုရားေလးရွိရာအထိ ရံုးက ညီမစုမြန္နဲ႔အတူ ကၽြန္မ ေစာေစာထ လမ္းေလွ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တည္းခိုတဲ့ ေဟာ္တယ္က ေခ်ာင္းသာၿမိဳ႔ အ၀င္နားဆိုေတာ့ ဘုရားနားအထိေရာက္ဖို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ နာရီ၀က္ခန္႔   ေလွ်ာက္ရပါတယ္။

ဘုရားနားအေရာက္မွာ ပလတ္စတစ္လက္ဆြဲပံုး ကိုယ္စီကိုင္ထားတဲ့ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးငယ္ တစ္ဦးနဲ႔ ၇ႏွစ္ခန္႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႔အနားေရာက္လာၿပီး “ကုသိုလ္ရေအာင္ ဂဏန္းလႊတ္ ပါလား အန္တီ”ဆိုၿပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ကာ လိုက္လာပါတယ္။ ဘုရားဖူးခ်င္စိတ္ ကဲေနတာေၾကာင့္ “မလႊတ္ေတာ့ပါဘူး ကေလးတို႔ရယ္”ဆို ေျပာၿပီး ဘုရားမွာ အသင့္၀ယ္လိုရတဲ့ ဆြမ္းကပ္လွဴျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို စြဲေဆာင္လို႔ မရေတာ့တဲ့အဆံုး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ေနစဥ္မွာ ကၽြန္မဘုရား၀တ္ျပဳဖို႔ အစျပဳလိုက္ပါတယ္။

ဘုရားဖူးအၿပီး တည္းခိုတဲ့ေဟာ္တယ္ဘက္ကို ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမး္ေလွ်ာက္ၿပီး ျပန္အလာမွာ ခုနအလာတုန္းကလိုမ်ဳိး ေရပံုးေလးေတြ ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ဘုစုခရုကေလးတစ္အုပ္နဲ႔  ထပ္မံ ဆံုျဖစ္ျပန္ပါတယ္။

          “ အန္တီ… ဂဏန္းလႊတ္ပါ.. ဂံုးလႊတ္ပါ… တစ္ေကာင္မွ တစ္ရာထဲပါ..”

          “ သားဆီက ၀ယ္ပါ”

          “ သမီးဆီက ၀ယ္ပါ”

ကေလးတစ္အုပ္က ကမ္းေျခမွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ရဲ႕ နေဘးနားကေန အုပ္စုလိုက္ႀကီး လိုက္ပါလာပါတယ္။

          “ အန္တီတို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ဂဏန္းေလးေတြ လႊတ္ပါဦး”

          “ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”

          “ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႔ပါ”

တဆာဆာေျပာၿပီး လုိက္လာတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ အရြယ္ေလးေတြက အႀကီးဆံုးမွ ၁၀ႏွစ္သာသာ၊ အငယ္မေလးဆို ၅ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ သူတို႔ အိက်ီ ၤေလးေတြက ႏြမ္းဖတ္ေနေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေနတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးကိုယ္စီ အေဖြးသားနဲ႔။ ဦးထုတ္ေလးေတြ ေဆာင္းထား ၾကေပမယ့္   ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္ကိုယ္စီ မပါရွာပါဘူး။

ဒါနဲ႔ ေလွ်ာက္လက္စေျခလွမ္းေတြ ခဏရပ္ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကို သမီးအေဖဘာလုပ္လဲ   ေမးမိေတာ့ “ ဆိုင္ကယ္တကၠစီ ေမာင္းတယ္.. အိမ္မွာ မရွိဘူး”တဲ့။ ဒါဆို အေမေရာဆိုေတာ့ “ အိမ္မွာ ကေလးေမြးထားတာ မၾကာေသးလို႔”တဲ့။ ဒီအရြယ္ေလးေတြက အိမ္၀မ္းစာအတြက္ မနက္ေစာေစာ ခ်မ္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ထဲမွာ ေသာင္ျပင္ေပၚ ဖိနပ္မပါပဲ ေစ်းေရာင္းေနၾကရွာတာ။

ၾကည္စင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ ပလတ္စတစ္ပံုးေလးေတြ ကိုယ္စီမွာ ဂဏန္းအရွင္ ပိစိေလးေတြ၊ ဂံုးေလးေတြ ေလးငါးဆယ္ေကာင္ေလာက္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔။ ပံုးထဲ ဇလံုထဲက ဂဏန္းေလးေတြကို ေရစိုအ၀တ္စုတ္ေလးေတြနဲ႔ ေအးေနေအာင္လို႔ ဖံုးအုပ္ထားတယ္။

 Camera 360

“ အဲ့တာ ဖမ္းထားတာလား” လို႔ ေမးမိေတာ့ “ သားတို႔မဖမ္းဘူး၊ ေစ်းထဲမွာ သြား၀ယ္ရတာ ၿပီးမွ ျပန္ေရာင္းတာ၊ အားလံုးအရွင္ေတြခ်ည္းပဲ”တဲ့။ သူတို႔အားလံုးဆီက ဂဏန္းေသးေသးေလးေတြကို အားလံုး ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလးမ်ားသြားၿပီ။ “အားလံုး၀ယ္ရင္ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”ဆိုၿပီး ကေလး တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို  ေစ်းဆြယ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကေလးအားလံုးကို သနားတာေရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာေရာေၾကာင့္ စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ အခ်င္းခ်င္း မ်က္စပစ္ျပရင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဂဏန္းေတြ အားလံုးကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း သံုးေထာင္က်ပ္နဲ႔ေစ်းတည့္ၿပီး ၀ယ္လိုက္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္၀န္းေလးေတြ ကိုယ္စီက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ လင္းလက္သြားၿပီး ၀မ္းသာအားရအၿပံဳးေတြက မ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ဖိတ္လွ်ံသြားတယ္။

Camera 360

ကေလးတစ္ေယာက္က ဂဏန္းအားလံုးကို ဇလံုအႀကီးႀကီးတစ္ခုထဲေပါင္းထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သဲျပင္ေပၚ အားပါးတရထိုင္ခ်လိုက္ရင္း အိတ္ထဲက ခဲတံခၽြန္တဲ့ေမာင္းခ်ဓားေလးကို ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြ ေျပးထြက္လို႕မရေအာင္ ေျခေထာက္ေတြမွာ တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ဓားနဲ႔ လွီးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကေလးရဲ႔လက္ကို ဓားရွမွာ စိုးလို႔ ကၽြန္မမွာ အသည္းတယားယား။ ကိုယ္တိုင္ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔ ဂဏန္းေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ကလဲ မ၀့ံရဲ။ ကေလးငယ္ကေတာ့ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ျဖတ္ေနတယ္။ ႀကိဳးလြတ္သြားတဲ့ ဂဏန္းငယ္ေလးေတြက ဇလံုထဲမွာ ရြထေနတယ္။ ကေလးေတြကလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဆူညံပြက္လို႔။

Camera 360

ဂဏန္းေလးေတြအားလံုးရဲ႕ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့  ဂဏန္းငယ္ေလးမ်ားက လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ဇလံုထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား။ ကၽြန္မလက္ထဲ လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ ဇလံုကို ယူလို႔ လိႈင္းအက်မွာ ေရစပ္ကို ကၽြန္မ ေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ဇလံုႏႈတ္ခမ္းကို သဲျပင္နဲ႔ထိလို႔ ေစာင္းေပးလိုက္ေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြက အသက္ေဘးက လြတ္ၿပီဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔လားမသိ၊ ဇလံုထဲကေန ေသာင္ျပင္၊ ေသာင္ျပင္ေပၚကေန ပင္လယ္ေရထဲကို တရြရြနဲ႔ အလုအယက္ ေျပးဆင္းၾကတယ္။

5b

လိႈင္းျပန္အတက္မွာ ကၽြန္မလံုျခည္ရဲ႕   ေအာက္နားစေတြ ေရထဲျမဳပ္သြားသလို၊ ဂဏန္းေလးေတြလဲ ေရထဲ ျမဳပ္ပါေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကတယ္။

5a

ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ဂဏန္းငယ္ေလးေသာင္ျပင္ကေန တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ေရထဲ ဆင္းသြားေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ သူ႕ရဲ႕ မႏိုင္ရင္ကာ ေျခရာေလးက ဖြဖြထင္က်န္ခဲ့တယ္။   ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လိႈင္းျပန္တက္လာေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ ခုနက ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေျခရာေလးကို ပင္လယ္ေရက တိုက္စားသြားတယ္။

ကေလးေတြ အားလံုးက ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။

သူတို႔အၾကည့္ေတြက ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔ စည္းခ်က္က်က် တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လူးလာသြားလာေနတဲ့ ေရလိွႈင္းေတြကို ၾကည့္ေနတာလား…။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သူ ကၽြန္မ၊ ပံုမက်ပမ္းမက် ဂဏန္းလႊတ္ ေနပံုကို ရပ္ၾကည့္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္လူေတြကို ေရာင္းဖို႔ ဂဏန္းေလးေတြ ထပ္သြားယူဖို႔ ေတြးေနတာလား။

ကၽြန္မထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဂဏန္းဖိုးေငြ သံုးေထာင္ကို အႀကီးဆံုးကေလးရဲ႕လက္ထဲ ထည့္ေပး လိုက္တယ္။ က်န္ကေလးေတြကို ဂဏန္းဖိုးျပန္ရွင္းေပးဖို႔လဲ ေသခ်ာမွာ ရေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို ကၽြန္မအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္ ၿငိမ္ၿပီး အိုက္တင္ ထုတ္ေနၾကတဲ့ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက ပကတိအျပစ္ကင္းစင္လို႔။

Camera 360

ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြ ဂဏန္းေတြနဲ႔ႏွစ္ပါးသြားေနတာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ။ မနက္စာကို ဟိုတယ္မွာ ျပန္စားၿပီး၊ ရန္ကုန္အျပန္ ကားလာအႀကိဳကို ေစာင့္ရမွာမို႔ ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ ဟိုတယ္ဘက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ စုမြန္က ဟိုတယ္မွာ အိပ္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ညီမေတြကို မနက္စာသြားစားဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားဖို႔ ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းသတိေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလက္ကို ေအးစက္တဲ့အေတြ႔တစ္ခုက လာထိပါတယ္။ ကၽြန္မ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေစာပိုင္း ဘုရားနားမေရာက္ခင္က ဂဏန္း၀ယ္ပါဆို လိုက္ေျပာတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္။ ကေလးမေလးက မ်က္ႏွာမေကာင္းလွပဲ….

          “ အန္တီက သမီးတို႔ ေရာင္းတာက်ေတာ့ မ၀ယ္ဘူး၊ ခု သူတို႔ဆီကက်ေတာ့ ၀ယ္တယ္”

         “ ဟုတ္တယ္.. သားတို႔လည္း ခုထိ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးဘူး..နည္းနည္းေတာ့ ၀ယ္ပါေနာ္ ”

သူတို႔ရဲ႕ အသံတိုးလ်လ်နဲ႔ မ်က္၀န္းစိုစိုက ေတာင္းပန္ေနသလိုမို႔ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိသြားတယ္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သနားကမား ပံုစံေလးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဂဏန္းေျခေထာက္က ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ၀ိုင္းျဖည္ေပးၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇလံုထဲက ဂဏန္းေတြကို သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ပင္လယ္ႀကီးထဲ ထပ္မံလို႔ တေပ်ာ္တပါး လႊတ္ၾကျပန္ပါတယ္။

Camera 360

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို က်သင့္ေငြ ေပးေခ်လိုက္ပါတယ္္။ သူတို႔ရဲ႕ လက္ဖ၀ါး ေသးေသးေလးေတြထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေငြတစ္ေထာင္တန္ႏွစ္ရြက္က က်စ္က်စ္ပါေအာင္ လိပ္ၿပီး ပါသြားခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီေန႔က သက္ရွိဂဏန္းေကာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္မတို႔လက္ခ်က္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခပ္ခြင့္ျပန္ရခဲ့ၾကတယ္။ ဂဏန္းေကာင္ေလးေတြက ေသာင္ျပင္ကေန လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ထဲ တိုးေ၀ွ႕၀င္သြားခဲ့တယ္။ ေရျပင္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ကူးခပ္ေနမယ့္ ဂဏန္းေလးေတြကို အေတြးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ယံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္စရာ။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ထံုးစံအတိုင္း အေတြးပြားမိျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သူငယ္တန္း သင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာအုပ္ထဲမွာ သင္ယူခဲ့ရဖူးတယ္။

“ဂငယ္ဂဏန္း ေရမွာဖမ္း”တဲ့။ ကာလေရြ႔လ်ားလာေတာ့ “ဂငယ္ဂဏန္းသင္ ၿပံဳးရႊင္ရႊင္”တဲ့။  ေခ်ာင္းသာက ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ဂငယ္ဂဏန္းသခ်ာၤကို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ သင္ယူဖို႔က မေသခ်ာေပမယ့္၊ဂငယ္ဂဏန္းကိုေတာ့ ေရမွာ ေကာင္းေကာင္းဖမ္းတတ္ေနသူမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။

ပင္လယ္ျပင္က ဂဏန္းေလးေတြကေတာ့ ၀ယ္သူေတြ႔ရင္ ႀကိဳးအျဖည္ခံရၿပီး ပင္လယ္ႀကီးထဲ လြတ္ေျမာက္တိုး၀င္ ေပ်ာ္ျမဴးႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကို တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ မိသားစုတာ၀န္ ဆိုတဲ့ ႀကိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို တရစ္ပတ္ပတ္နဲ႔ ရုန္းမရေအာင္ အထပ္ထပ္ ေႏွာင္တည္းထားျခင္း ခံေနရဦးမယ္ဆိုတာ…။ သူတို႔ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ပမ္းလ်ေနၾကရဦးမယ္ဆိုတာ…။

1e

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | 4 Comments

ဤခရီး ေ၀းလြန္းပါသလား

Number of View: 2263

1

ညေနေစာင္း ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ လူစည္ကားေနပါတယ္။ မနက္ျဖန္ ရံုးထမင္းဘူး ေက်ာင္းထမင္းဘူးအတြက္ ညေစ်း၀င္ၿပီး ဟင္းလ်ာ၀ယ္ျခမ္းရဦးမွာမို႔ ကၽြန္မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကို အရွိန္ျမွင့္လိုက္ပါတယ္။ လမ္းမႀကီးရဲ႕ ေထာင့္ခ်ဳိးအေကြ႔ကိုေရာက္ခ်ိန္ ညာဘက္က မာလကာသီးေရာင္းသူရဲ႕ ေစ်းဆိုင္းထမ္းကို အေရွာင္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ဘယ္ဘက္က တစ္စံုတစ္ခုနဲ႔ အမွတ္မထင္ ၀င္တိုက္မိပါတယ္။

“အိုး” လို႔ ကၽြန္မႏႈတ္က ထြက္သြားတဲ့ မေရွးမေႏွာင္းမွာပဲ “ေဒၚႀကီး…ကန္ေတာ့…ကန္ေတာ့” ဆိုတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

ပီနံအိတ္ကို ပခံုးမွာတင္ၿပီး ခါးကိုင္းညြတ္မတတ္ ဆြဲလာတဲ့ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ ေယာက်ာ္းေလး တစ္ေယာက္။ သူ႕မ်က္၀န္းက ကၽြန္မကို ၀င္တိုက္မိလို႔ အားတုန္႔အားနာျဖစ္ေနတဲ့ပံု။ အိတ္ထဲက ေမာက္လွ်ံထြက္ေနတာက ေရသန္႔ဘူးခြံအလြတ္ေတြ။  သူလို လမ္းေဘးမွာ   ေရသန္႔ဘူးခြံ လိုက္ေကာက္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို အခုလို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း   ေတာင္းပန္လိုက္ေတာ့ အ့ံၾသသြားရတယ္။

ကေလးက အိမ္က သားျဖစ္သူ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားထက္ေတာင္ ငယ္မယ့္အရြယ္။  ကေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတတ္သူပီပီ၊ ကၽြန္မနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းကေန သြားေနတဲ့သူ႔ကို   ေခါင္းဖ်ားေျခအဆံုး မိန္းမတို႔ရဲ႕မ်က္လံုးနဲ႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း အကဲခတ္မိလိုက္တယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အနည္းငယ္ ရွည္သေယာင္ရွိေနေပမယ့္ သပ္ရပ္စြာ ၿဖီးသင္ထားတဲ့ ဆံပင္၊ အေရာင္လြင့္ေနေပ မယ့္ ေသခ်ာေလွ်ာ္ဖြတ္ထားပံုရတဲ့ အ၀တ္အစား၊ ေဟာင္းႏြမ္းေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေနတဲ့ ရာဘာဖိနပ္အ၀ါ၊ ေနာက္… သူ႔ရဲ႕ဂရုဏာ သက္စရာ မ်က္ႏွာေလး။ ကၽြန္မကို   ေက်ာ္တက္ၿပီး အေရွ႕ကေနေလွ်ာက္သြားတဲ့ သူ႕ကို စိတ္က မရည္ရြယ္မိပဲ လွမ္းေခၚလိုက္မိတယ္။

“ဟိတ္..ကေလး… ေနဦး..ခဏေလး..”

 ေခၚသံေၾကာင့္ ကေလးက ကၽြန္မကို ရပ္ေစာင့္ေနတယ္။ သူ႔အနား ကၽြန္မေရာက္ေတာ့ လမ္းအတူတူ ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ရင္း ကၽြန္မႏႈတ္က ေမးခြန္းတခ်ဳိ႕ လွ်ံက်လာတယ္။

“ ဘူးခြံေတြ တပံုႀကီးပါလား… ဘယ္က ရလာတာလဲ..”

သူက ကၽြန္မကို မ်က္လံုးတစ္ခ်က္၀င့္ၾကည့္ၿပီး -

“ ေကာက္လာတာပါ…”

“ ဟုတ္လား…ဘယ္က ေကာက္လာတာလဲ”

“ေကာက္လာတာေတာ့ ေနရာအႏွံ႕ကပါပဲ ”

ေမးစရာမလိုပဲသိေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေမးခြန္းေတြက အေတာ့္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွေပမယ့္  ဒီကေလးကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ ဒီလိုေမးခြန္းမ်ဳိးနဲ႔ စလုိက္မိတယ္ ထင္မိတာပါပဲ။

“ေကာက္ရလာတာေတြ ျပန္ေရာင္းတာေပါ့”

ကေလးက ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ကၽြန္မက သူ႕ရဲ႕ပုခံုးေပၚ ပီနံအိတ္ခြံအိတ္ထဲက   ျပဴထြက္ေနတဲ့   ေရဘူးခြံေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေမးမိတယ္။

“ ဟာ.. ဒါဆို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မနည္းဘူး ရမွာေပါ့..”

“ မရပါဘူး.. တစ္ဘူးငါးက်ပ္နဲ႔ အမ်ားဆံုးရရင္ ငါးရာပဲရတာ”

ကၽြန္မစိတ္တြက္နဲ႔ ခန္႔မွန္းတြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အလိုေလး.. တစ္ေန႔ကို ဘူးခြံတစ္ရာေတာင္ သူေကာက္ရတာပါလား။ ကၽြန္မတို႔ လမ္းအတူတူေလွ်ာက္ရင္းက စကားအျပန္အလွန္   ေျပာျဖစ္ေနၾကတယ္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အကဲခတ္အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္သြားၾကတယ္။

“ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ေကာက္တာလဲ ”

“ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၿပီးတာနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲထြက္လာၿပီး လိုက္ေကာက္ေတာ့တာပဲ …”

ဒီဘူးခြံေတြ လိုက္ေကာက္တဲ့ကေလးက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လို႔ သိလိုက္ရလို ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈ အရွိန္က ပိုျမင့္သြားရတယ္။ အခုမွေတြ႔တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို မေမးသင့္မွန္းသိေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕သိခ်င္စိတ္ကေန ရုတ္ခ်ည္း တြန္းပို႔ျခင္းခံလိုက္ရတာမို႔    ႏႈတ္က ေမးခြန္းေတြ ဆက္တိုက္ထြက္လာခဲ့တယ္။

 “ သားက ဘယ္ႏွတန္းလဲ၊  အေဖနဲ႔အေမကေရာ ဘာလုပ္လဲ”

 “ ကၽြန္ေတာ္က ငါးတန္း၊ အေဖက ဘာမွမလုပ္ဘူး၊ အေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ လိုက္ေကာက္တယ္..”

အို.. ဒီကေလးက ငါးတန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါလား၊ အေဖက ဘာမွမလုပ္ဘူးဆိုေတာ့ ၀တၱဳေတြထဲကလို အရက္ေတာထဲ ေမြ႔ေလ်ာ္ေနသူႀကီး ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ကၽြန္မအေတြးကို ကေလးက ရိပ္စားမိေလသလားမသိ။

“ အေဖက အရင္က ဆိုက္ကားနင္းတယ္၊ ကားတိုက္ခံရလို႔ ေျခေထာက္ထိသြားထဲက ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အိမ္မွာ ဒီတိုင္းပဲ ေနေနရတာ”

တက္တက္စင္လြဲသြားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အေတြးေၾကာင့္ ကေလးကို ကၽြန္မ အင္မတန္မွ အားနာသြားရတယ္။ ၀တၱဳထဲက ဇာတ္လမ္းေတြထက္ အျပင္က လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြက ပိုလို႔ေတာင္ ဇာတ္နာေနေသးတာကို ကၽြန္မ နားနဲ႔စပ္စပ္ ၾကားသိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တျဖည္းျဖည္္းေလွ်ာက္လာၾကရင္းက ကၽြန္မ ဆက္ေမးမိျပန္တယ္။

“ သားမွာ ေမာင္ႏွမ ဘယ္ႏွေယာက္ ရွိသလဲ”

“ ငါးေယာက္ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က အႀကီးဆံုး”

ဘုရားေရ.. ဒါဆို သူ႕ေအာက္က အငယ္ေတြက ဘုစုခရုေတြပဲေပါ့။ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ အႀကီးဆံုးလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ကေလးရဲ႕သနားကမားမ်က္ႏွာေလးကို ကၽြန္မၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းေမာခ်လိုက္မိတယ္။ အရြယ္နဲ႔မမွ်တဲ့ အိမ္တာ၀န္ကို ယူေနရတဲ့ လူမမယ္ကေလး တစ္ေယာက္။

“ သား ဘယ္မွာေနလဲ၊ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘူးခြံေတြ ဘယ္လိုေကာက္သလဲ”

“ ေဒါပံုမွာေနတာ၊ ေက်ာင္းက ေန႔လည္ တစ္နာရီဆင္းတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ အိမ္ျပန္ အိက်ီ ၤလဲၿပီး စေကာက္ေတာ့တာပဲ၊ ညရွစ္နာရီေလာက္မွ အိမ္ကိုျပန္တယ္၊ အဲ့ေလာက္   ေကာက္တာေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ ႏွစ္ရာ သံုးရာေလာက္ပဲ ရတယ္၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လိုက္ရွာေကာက္ရတဲ့ေန႔ေတြဆို ပိုက္ဆံရနည္းတယ္၊ ဆိုင္ေတြက သိမ္းေပးထားတဲ့ ဘူးခြံေတြ ရတဲ့ေန႔ဆို ၀င္ေငြမဆိုးဘူး”

ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးက အိမ္အတြက္ ပိုက္ဆံရွာ၊ ၀င္ေငြအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနတာကို ကၽြန္မ တအ့ံတၾသ နားေထာင္ေနရတယ္။ သူ႔ပံုစံက သိမ္ငယ္မႈမရွိဘူး။ သူလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္တစ္ခုကို သူ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေနသလိုမ်ဳိး။ ညရွစ္နာရီမွ ၿမိဳ႕ထဲကေန ေဒါပံုကို ျပန္မယ့္ ဒီကေလးကို ကၽြန္မ စိတ္ပူလာျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ “ေဒါပံုဆိုေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ သိပ္ေတာ့ မေ၀းဘူးေပါ့ေနာ္ ” လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။

“ ကၽြန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တာ၊ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ ညရွစ္နာရီဆို ဘယ္ကားစီးစီး တစ္ရာေပးရေတာ့ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္ျပန္တယ္ ”

ေျခတိုေအာင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲရဲ႕လမ္းမတေလွ်ာက္ အားရေအာင္ေမႊၿပီးမွရလာတဲ့ ေရသန္႔ဘူးခြံ   ေရာင္းရေငြငါးရာ။ အိမ္အျပန္ ကားခတစ္ရာ ကုန္သြားမွာစိုးလို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲကေနေဒါပံုကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးရဲ႕ တာ၀န္သိစိတ္။ ကၽြန္မရဲ႕ မသိသားဆိုး၀ါးလြန္းတဲ့ အေမးေၾကာင့္ ကေလးကို အင္မတန္မွ အားတုန္႔အားနာ ျဖစ္သြားမိတယ္။

ကေလးက အတူတူ ေလွ်ာက္ေနရာက ကၽြန္မကို လမ္းခြဲဖို႔ ဟန္ျပင္ေနေလၿပီ။ သူက တစ္ဘက္ကားလမ္းမႀကီးဆီသို႔ လမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ဦးတည္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလက္က အလိုလို လက္ကိုင္အိတ္ကို ဖြင့္ၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံအိတ္ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ထဲက တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္ကို ကၽြန္မထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ဒီကေလးကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ မုန္႔ဘိုးေလး ႏိုင္သေလာက္ ေပးကိုေပးလိုက္ခ်င္မိတယ္။ ကေလးက ကားလမ္းျဖတ္ကူးကာနီး ကၽြန္မကို အသာေနာက္ျပန္ ငဲ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကေလးရဲ႕မ်က္၀န္းနဲ႔ ဆံုလိုက္ခ်ိန္ ဒုတိယံမၸိ ကၽြန္မ အားတုန္႔အားနာျဖစ္သြားရတယ္။ သမာအာဇီ၀နဲ႔ အရြယ္နဲ႔မမွ် အိမ္တာ၀န္ကို မွ်ေ၀ယူေနရတဲ့ ဒီဘူးခြံေကာက္တဲ့ကေလးရဲ႕ ရိုးသားစြာ တာ၀န္ယူခ်င္စိတ္ကို ဘာမဟုတ္တဲ့ ေငြတစ္ေထာင္က်ပ္နဲ႔ ကၽြန္မ ဖ်က္လိုဖ်က္စီး လုပ္သင့္ပါသလား။ ဒီေငြတစ္ေထာင္က ဒီကေလးကို ေစာ္ကားသလိုမ်ား   ျဖစ္ေနေလမလား။ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ေ၀ခြဲမရ။ ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးနဲ႔ လမ္းမခြဲခင္ တစ္ခုခုေတာ့ ကၽြန္မ လုပ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။

လက္ထဲက တစ္ေထာင္က်ပ္ကို ကၽြန္မအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ေပမယ့္ ကားလမ္းျဖတ္ကူးဖို႔   ျပင္ေနတဲ့ ကေလးကို ကၽြန္မလွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ေခၚသံေၾကာင့္ ကေလးက ကၽြန္မဘက္   ျပန္လွည့္လာတယ္။

“ သား… ဘာစားထားသလဲ… ဗိုက္ဆာေနတယ္မဟုတ္လား ”

ကၽြန္မႏႈတ္က မရည္ရြယ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြ ထြက္က်လာတယ္။ ကေလးရဲ႕မ်က္လံုးေလးက ၀င္းလက္သြားၿပီး “ဟုတ္ကဲ့.. ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဆာေနတာ ေဒၚႀကီးက ဘယ္လိုသိသလဲ” လို႔ သူ႔၀မ္းဗိုက္ေလးကို ပြတ္လွ်က္က ေမးလာတယ္။

“ ေဒၚႀကီးမွာ သားအရြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ.. ဒါေၾကာင့္ သိတာေပါ့..”

ကေလးက ၿပံဳးတယ္။ သူ႕အၿပံဳးက ႏြမ္းႏြမ္းေလးရယ္။ ကၽြန္မ ကေလးကို ဦးေဆာင္ၿပီး ပလက္ေဖာင္းဘက္ ျပန္ေခၚလာတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ညေနပလက္ေဖာင္းေတြက   ေစ်းဆိုင္မ်ားနဲ႔   ေျခခ်င္းလိမ္လို႔။

“ ကဲ… သား ဘာစားခ်င္သလဲ ေျပာ… ႀကိဳက္တာ အ၀စား”

 ကေလးက ပလက္ေဖာင္းတေလွ်ာက္မွာ ရွိေနတဲ့ စားစရာဆိုင္ေတြကို ေ၀့၀ဲၾကည့္တယ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚက စားစရာ ဆိုင္ငယ္မ်ဳိးစံုက ပခံုးေပၚ ပီနမ္အိတ္အိတ္ႀကီး လြယ္ထားတဲ့ ကေလးအတြက္ ေရြးခ်ယ္ရခက္ေစသလားမသိ။ အဆံုးမွာေတာ့ ကေလးက မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ဆိုင္းထမ္းနဲ႔ေရာင္းတဲ့ လက္သုတ္စံုသည္ကို ေရြးလိုက္တယ္။

“ ၾကာဇံသုတ္စားမယ္ ေဒၚႀကီး၊ ခ်ဥ္ငန္စပ္ေလး စားခ်င္တာ၊ တစ္ပြဲဆို ၀ပါၿပီ…”

ကၽြန္မက ေစ်းသည္ကို ကေလးအတြက္ အသုတ္တစ္ပြဲျပင္ခိုင္းၿပီး၊ ပါဆယ္ႏွစ္ပြဲကို အခ်ဥ္ရည္ သီးသန္႔အိတ္နဲ႔ ထည့္ခိုင္း လိုက္တယ္။

“ သား…အိမ္အတြက္ ယူသြားေနာ္…၊ ညီေလး ညီမေလးေတြကို ေကၽြးေပါ့”

“ ေက်းဇူတင္ပါတယ္ ေဒၚႀကီး”

ကေလးက ၾကာဇံသုတ္ကို ပလုတ္ပေလာင္းစားလွ်က္က ေက်းဇူးစကားဆိုေနတာကို ကၽြန္မ ဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေန မိတယ္။ အသုတ္သံုးပြဲဖိုး ကိုးရာက်ပ္ကို ကၽြန္မရွင္းေပးလိုက္တယ္။ ကေလးက သူ႕ဘူးခြံထုတ္ႀကီးကို ရတနာထုတ္ႀကီးအလား ဆိုင္ရဲ႕ထိုင္ခံုနေဘးမွာ တယုတယ ထားၿပီး ၾကာဇံသုတ္ကို ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္နဲ႔စားတယ္။ ကၽြန္မ ကေလးကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။

“ သား… အခု ငါးတန္းဆိုေတာ့ စားႀကိဳးစားေနာ္… ဆယ္တန္းေအာင္သြားရင္ သားအခုလို ပင္ပင္ပမ္းပမ္း မလုပ္ရ ေတာ့ဘူးေပါ့… ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္”

ကေလးက ေတြခနဲ တစ္ခ်က္ေတာ့ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးက ေခါင္းေလး ညိတ္ျပတယ္။ ရတဲ့လခေလးနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးရဲ႕ တရိပ္ရိပ္ျမင့္တက္လာတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ေတြကို မနည္းက်ားကန္ေနရတဲ့ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ကၽြန္မရဲ႕စကားက ကေလးအတြက္ မုသားမ်ား
ျဖစ္ေနေလမလား။ ကၽြန္မ မသိ။ လတ္တေလာ ဒီကေလးကို ကၽြန္မႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္တာက ဒီထက္ မပိုႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္မ လုပ္ေပးလိုက္ႏိုင္တာေလးအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေက်နပ္သည္။

ခက္ခဲပင္ပမ္းစြာနဲ႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ ကၽြန္မတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်ားစြာရွိေနပါလား။ ဒီကေလးလို ဘ၀မ်ဳိးေတြနဲ႔ ဆံုရျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေသာက၊ ဒုကၡဆိုတာ ဘာမွ်မဟုတ္ေတာ့။ ကၽြန္မတို႔က ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးမ်ားအတြက္ ေဇာေတြကပ္ၿပီး ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ေတြ   ေရြးခ်ယ္ေနခ်ိန္မွာ၊ ဒီလိုကေလးမ်ားကေတာ့ ေရြးခ်ယ္မႈမဲ့စြာ သူတို႔ဘ၀ေလးေတြ ရပ္တည္ဖို႔ အတြက္ ကူသူကယ္သူမဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္လို႔ ခြန္အားေတြ   ေမြးယူေနၾကရတာ။

အရြယ္နဲ႔မမွ်တဲ့ ဘ၀ရဲ႕အားမာန္ေတြ၊ တာ၀န္သိတတ္မႈေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြရွိေနတဲ့ ဒီလို ကေလးမ်ားစြာရဲ႕ အနာဂတ္ခရီး ကို မွန္းျမင္ၾကည့္မိေတာ့ တကယ့္ကို မေရမရာ။ မေသခ်ာ။ ကၽြန္မတို႔ကေရာ ဒီလိုကေလးမ်ဳိးကို ဘယ္လို ေဖးမေပးၾကမလဲ။ ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္ကေရာ ရုပ္အားသာမက စိတ္အားပါ ႀက့ံခိုင္မႈရွိေနပါရဲ႕လား။ မေသခ်ာ။ ကၽြန္မ မေသခ်ာပါ။

ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္တစ္လက္ ၀ိုင္း၀န္းကူၾကမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္စရာမရွိပါဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔၊ ဟိုး….အေ၀းကို မွန္းေမွ်ာ္လို႔ ေတြးၾကည့္မိလိုက္တယ္။

ဤ…ခ….ရီး….ေ၀း….လြန္း…ပါ….သ…..လား….။

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အသိသစ္တံခါးခ်ပ္မ်ား, ေလးစားထိုက္သူမ်ား | 11 Comments

PEN Myanmar ဆိုတာ…

Number of View: 1133

1381539_579071815463521_621160363_aအခုတေလာ PEN Myanmarနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြက စာေရးသူေတြ၊ စာခ်စ္သူေတြအၾကား ဟိုနားတစ္စ၊ သည္နားတစ္စနဲ႔ ပ်ံ႕႔ေနခဲ့ပါတယ္။ ပရင့္မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္ေတြသာမက အြန္လိုင္းေပၚမွာပါ PEN Myanmarနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြေရာက္လာၿပီး၊ ျပန္လည္မွ်ေ၀ျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္၀င္စားလို႔ ေမးခြန္းေတြ ေမးလာတဲ့ သူေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။

လာမယ့္ ႏို၀င္ဘာလ(၂၇)ရက္ေန႔၊ အမ်ဳိးသားေအာင္ပြဲေန႔မွာ PEN Myanmarရဲ႕ BOD (၉)ဦးနဲ႔ ေကာ္မတီ၀င္မ်ားကို ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ PEN Myanmarဆိုတာ ဘာလဲ၊ PEN Myanmarက ဘာေတြမ်ား လုပ္ေဆာင္မလဲဆိုတာကို သိခ်င္ေနသူမ်ား၊ PEN Myanmarမွာ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္လိုသူမ်ား ေသေသခ်ာခ်ာ သိရေအာင္ PEN Myanmar Working Committeerရဲ႕ သတင္းနဲ႔ျပန္ၾကားေရးမွာ ပါ၀င္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စုေဆာင္းထားတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကို PEN Myanmar ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီ မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္။

  • PEN International ဆိုတာ..။

PEN Myanmarအေၾကာင္းမေျပာခင္ PEN Internationalနဲ႔ အရင္ထိေတြ႔ေပးခ်င္ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ သိရွိလက္ခံထားတဲ့ PEN Internationalဟာ ၁၉၂၁ခုႏွစ္္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕မွာ  Poets, Playwrights, Editors, Essayistsနဲ႔ Novelistsကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ PENဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ စတင္အေျချပဳခဲ့ၿပီး၊ စာေရးဆရာ ျပဇာတ္ေရးသူ ကဗ်ာဆရာမတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသူ Mrs C.A. Dawson Scott ဆိုသူက စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္္။  PENဟာ ကမၻာ့အေစာဆံုး အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း (Non-Government Organization) တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

11eဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္း

  • စာေရးဆရာမ်ားအခ်င္းခ်င္းအၾကား နားလည္မႈနဲ႔တကြ အသိပညာအခ်င္းခ်င္း ပူးေပါင္း ဖလွယ္မႈ တိုးျမွင့္ေစရန္ ။
  • ကမၻာ့တစ္၀ွမ္း ယဥ္ေက်းမႈ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစရန္ စာေပသည္ အဓိကအခန္းက႑မွ အေရးပါေၾကာင္းကို ပိုမိုအာရုံ စိုက္လာေစရန္အတြက္ ကမၻာလုံးဆိုင္ရာစာေရးဆရာ အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခု တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္။
  • ေခတ္သစ္ကမၻာမွာ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းခံေနၾကရတဲ့့ စာေပေလာက ရွင္သန္ရပ္တည္ျခင္းကို ကာကြယ္သြားႏိုင္ရန္။

…စတဲ့ အခ်က္ေတြက PEN ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

PENကို စတင္ထူေထာင္ခ်ိန္မွစၿပီး (၄)ႏွစ္တာကာလအတြင္း ဥေရာပတစ္၀န္းမွာ PEN Centreေပါင္း(၂၅)ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၃၁ခုႏွစ္မွာ ေတာင္အေမရိကနဲ႔့ တရုပ္ႏိုင္ငံ တ႔ိုမွာလည္း PEN Centreေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၃၉ခုႏွစ္မွာ Argentia, Bolivia, Brazil, Canada, Chile, Colombia, Egypt, India, Japan, Mexico, New Zealand, Palestine, Uruguay, USAတို႔နဲ႔အတူ အျခားႏိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာ  PENအဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံ မ်ား ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ယခုအခါ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ(၁၀၁) ႏိုင္ငံမွာ PEN Centresေပါင္း (၁၄၀)အထိ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ PEN International လို႔ အမည္ျပန္လည္ ေခၚတြင္ေစၿပီး ကမၻာတစ္လႊားမွာရွိတဲ့ စာေရးဆရာမ်ားအတြက္ “လြတ္လပ္စြာေရးသားထုတ္ေဖာ္ခြင့္ (Freedom of Expression)၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး (Peace)ႏွင့္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈ (Friendship)” တို႔ကို အေျခခံကာ ကမၻာအႏွံ႔မွ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရးအတြက္ တက္ၾကြစြာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာကိုယ္စားျပဳ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

  • PEN International နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာေရးဆရာမ်ား ဘယ္လို ဆက္သြယ္မိၾကသလဲ။

PEN Internationalနဲ႔  ျမန္မာစာေရးဆရာမ်ား စတင္ ထိေတြ႔ရခဲ့ခ်ိန္ကေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာေရးဆရာမ်ား ႏိုင္ငံေရးပုဒ္မနဲ႔ အက်ဥ္းက်ခံေနရခ်ိန္္ PEN Internationalမွ ဦးစီးၿပီး အျခားႏို္င္ငံမ်ားရွိ PEN Memberမ်ား အားလံုးက ျမန္မာစာေရးဆရာမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အားတက္သေရာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ျခင္းဟာ PEN Myanmar စတင္ျဖစ္ေပၚဖို႔  အေျခခံအုတ္ျမစ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ PEN International က ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အက်ဥ္းက် စာေရးဆရာမ်ား လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ အစဥ္တစိုက္ ဖိအားေပးေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ သိသေလာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံက အက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရဘူးတဲ့ စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္တဲ့ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္း၊ ဆရာမင္းလူ၊ ဆရာမ စမ္းစမ္းႏြဲ႔(သာယာ၀တီ)တို႔ ဂုဏ္ထူးေဆာင္အဖြဲ႕၀င္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)(၁၉၉၅)၊ ဆရာ ဖ်ာပံုနီလံုဦး(၂၀၀၂)နဲ႔ ကိုေနဘုန္းလတ္ (၂၀၀၉)တို႔ PEN Freedom to write Barbara Goldsmith award ဆုမ်ား ရရွိခဲ့ပါတယ္။

a6မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)မွ ရွင္းလင္းေျပာၾကားစဥ္

  • PEN Myanmar အစ။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္စံနစ္မွ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ကို ကူးေျပာင္းၿပီးခ်ိန္ေနာက္ပိုင္း စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ရရွိလာတဲ့ ဒီကေန႔မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕စာေရးဆရာမ်ားအေရးကို အၿမဲမ်က္ေျခမျပတ္ခဲ့တဲ့ PEN Internationalနဲ႔ ဆရာမသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)တို႔ PEN Myanmarအတြက္ ျပန္လည္ဆက္သြယ္မိၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ PEN Myanmar အသက္၀င္လာေစဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ စတင္ရရွိလာခဲ့ပါတယ္။

PEN Internationalရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ကြန္ဂရက္မတိုင္မီ လပိုင္းအလိုမွာ PEN Internationalရဲ႕ အမႈေဆာင္အရာရွိ အပါအ၀င္၊ အျခားႏိုင္ငံမ်ားမွ PEN အဖြဲ႔၀င္အခ်ဳိ႕႔   ျမန္မာႏိုင္ငံကို   ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီး ညီလာခံအမီ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ လိုအပ္တာျပင္ဆင္ၿပီး PEN Myanmar အျဖစ္ တရား၀င္ဖြဲ႔စည္းေစလိုေၾကာင္း၊ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ဖို႔ PEN Internationalရဲ႕ ကြန္ဂရက္မွာ PEN Myanmar ဖြဲ႔စည္းဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာမ်ားကို လာေရာက္တင္ျပဖို႔ တိုက္တြန္းေျပာၾကား လာပါတယ္။

a10စာေရးဆရာမ်ား ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး

ကြန္ဂရက္အမီ ရတဲ့အခ်ိန္ကာလတိုေလးအတြင္းမွာ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕လက္မွတ္မ်ား၊ ဖြဲ႔စည္းပံုေရးဆြဲေရး စတာေတြကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ရယူလုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့တာမို႔၊ ယာယီWorking Committeeကို ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)အပါအ၀င္ (၂၅)ဦးနဲ႔ အလ်င္အျမန္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။၊ ကြန္ဂရက္အမီ ဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္းကို ယာယီWorking Committeeပါ အဖြဲ႔၀င္မ်ားမွ PEN Internationalမွ ေပးပို႔လာတဲ့ မူေပၚအေျချပဳၿပီး ၀ိုင္း၀န္းညွိႏိႈင္းေရးဆြဲကာ ကြန္ဂရက္တင္ဖို႔ အရင္ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ PEN Myanmar ေပၚေပါက္လာဖို႔ ေနာက္ႏွစ္ ကြန္ဂရက္ က်င္းပခ်ိန္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းမေနခ်င္ေတာ့ပဲ ဒီ၂၀၁၃ႏွစ္ကြန္ဂရက္မွာ အခ်ိန္မီ တင္သြင္းႏိုင္ဖို႔ အရင္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၿပီး၊ ခြင့္ျပဳခ်က္က်လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွွ PEN Myanmarညီလာခံကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ က်င္းပကာ ဒါရိုက္တာအဖြဲ႔၀င္မ်ား၊ ေကာ္မတီ၀င္မ်ားအား အမ်ားဆႏၵျဖင့္   ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

11b

  • PEN Myanmar အျဖစ္ ခြင့္ျပဳၿပီ။

 ၿပီးခဲ့တဲ့ ၉.၉.၂၀၁၃ မွ ၁၃.၉.၂၀၁၃အထိ Iceland ႏိုင္ငံ၊ Reykjavikၿမိဳ႔ေလးမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ PEN Internationalရဲ႕ (၇၉)ႀကိမ္ေျမာက္ကြန္ဂရက္ကို PEN Americanမွ ေပးအပ္တဲ့ဆုကို ရရွိထားတဲ့ ကိုေနဘုန္းလတ္က ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္စားျပဳ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး၊ PEN Myanmar ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ေရးအဆိုကို တင္သြင္းခဲ့ရာမွာ ကြန္ဂရက္က်င္းပစဥ္ ရက္ပိုင္းအတြင္း အျခား PENႏိုင္ငံမ်ားရဲ႕ မဲေပးေထာက္ခံမႈနဲ႔ PEN Myanmarဖြဲ႕စည္းႏိုင္ဖို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရခဲ့ပါတယ္။ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္ အေၾကာင္းၾကားစာကိုေတာ့ ၃.၁၀.၂၀၁၃ေန႔မွာ ထပ္မံ ရရွိခဲ့ပါတယ္။

UntitledPEN Internationရဲ႕(၇၉)ႀကိမ္ေျမာက္
ကြန္ဂရက္တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ကိုေနဘုန္းလတ္

  • ေဆာင္ပုဒ္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္

“လြတ္လပ္စြာေရးသား ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ကိုကာကြယ္ရန္ႏွင့္ သစ္လြင္ေသာ စာေပယဥ္ေက်းမႈ   ေပၚထြန္းလာေစရန္” ဆိုတာက PEN Myanmar ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး၊ PEN Myanmar ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ -

(၁)သစ္လြင္ေသာစာေပယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာရန္။
(၂)လြတ္လပ္စြာေရးသားထုတ္ေဖာ္ခြင့္ကိုကာကြယ္ရန္ႏွင့္ျမွင့္တင္ရန္။
(၃)ေက်ာင္းပညာေရးႏွင့္ ရသစာေပကို ေပါင္းကူးဆက္စပ္ရန္ႏွင့္ ျမွင့္တင္ရန္..တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

a9

  • PEN Myanmar အျဖစ္ ခြင့္ျပဳၿပီးေနာက္ လုပ္ေဆာင္ရန္မ်ား။

PEN Myanmarအျဖစ္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရၿပီးေနာက္ အမ်ားဆႏၵနဲ႔ BODနဲ႔ ေကာ္မတီ၀င္မ်ား ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ဖိုနဲ႔႔ ညီလာခံက်င္းပဖို႔ကို ပထမဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး (၁၇.၁၀.၂၀၁၃)ေန႔မွာ စာေရးဆရာမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆံုရန္႔ သတင္းစာမွတဆင့္ အသိေပးဖိတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာလဲ ျမန္မာျပည္္အႏွံ႔အျပားမွာ ရွိတဲ့ စာေရးဆရာမ်ား သိႏိုင္ရန္ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ားအား သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းမ်ားမွတဆင့္ ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီမ်ားကိုလည္း ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၿပီး တာ၀န္မ်ား ခြဲေ၀ယူၾကပါတယ္။ PEN Myanmarရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ကိုလဲ ၂၇.၁၁.၂၀၁၃ – အမ်ဳိးသားေအာင္ပြဲေန႔မွာ ျပဳလုပ္ဖို႔ သတ္မွတ္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ အလႊာ၅ခုျဖစ္တဲ့ ရသ၀တၱဳ (၂)ဦး၊ ကဗ်ာ (၂)ဦး၊ ထုတ္ေ၀သူ (၂)ဦး၊ အယ္ဒီတာ (၂)ဦး၊ အြန္လိုင္း (၁)ဦး – စုစုေပါင္း (၉)ဦး ပါ၀င္တဲ့ BODနဲ႔ ေကာ္မတီ၀င္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္မွာ  ျဖစ္ပါတယ္။   ေကာ္မတီမ်ားကိုေတာ့ ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတိုင္း(၅)ရပ္ဖြဲ႔စည္းဖို႔ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။

၁။ ဘာသာျပန္ႏွင့္ ဘာသာစကားဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး ေကာ္မတီ။
(Translation & Linguistic Rights Committee)

၂။ အမ်ဳိးသမီးစာေရးဆရာမ်ားေကာ္မတီ။
( Women Writers Committee)

၃။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စာေရးဆရာမ်ား ေကာ္မတီ။
( Writers for Peace Committee)

 ၄။ ေထာင္တြင္းစာေရးဆရာမ်ား ေကာ္မတီ။
(Writers in Prison)

 ၅။ PEN Myanmar၏ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္မည့္ ေကာ္မတီ။

 a10

  • PEN Myanmarနဲ႔ အျခားစာေပဆိုင္ရာ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားရဲ႕ ကြာျခားမႈ

PEN Myanmarဟာ PEN International ရဲ႕ Family Memberျဖစ္ၿပီး၊ PENရဲ႕ခ်မွတ္ထားတဲ့ မူ၊ ၀ါဒ၊ ခံယူခ်က္မ်ား၊ ပဋိညာဥ္မ်ားကို ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မိမိရဲ႕ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵအရ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္ႏိုင္ပါတယ္။ PEN Myanmarဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ စာေရးဆရာမ်ား အားလံုးကိုေသာ္၄င္း၊ အျခား အသင္းအဖြဲ႔မ်ား၊ သမဂၢမ်ားမွ စာေရးဆရာမ်ားအားလံုးကိုေသာ္၄င္း၊ ကိုယ္စားမျပဳပါဘူး။ တျခား စာေပဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုခုမွာ ရာထူးတာ၀န္တစ္ခုခုယူထားသူမ်ားသည္လည္း PEN Myanmar မွာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္အဖြဲ႔၀င္ (သို႔) ဧည့္အဖြဲ႕၀င္ ျဖစ္လာႏိုင္ေပမယ့္ Director Board အဖြဲ႕၀င္ (BOD)အျဖစ္ေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခံခြင့့္ မရွိပါဘူး။

a7

  • မန္ဘာေၾကး

PEN Myanmar မွ PEN International ကို ႏွစ္စဥ္ေၾကး ေပးသြင္းရသလို၊ PEN Myanmar အဖြဲ႔၀င္တိုင္းကလဲ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဖြဲ႔၀င္ေၾကး လစဥ္ေပးသြင္းရန္ လိုအပ္ပါတယ္။ လစဥ္အဖြဲ႔၀င္ေၾကးကို ေလာေလာဆည္ တစ္လ ၃၀၀၀က်ပ္ သတ္မွတ္ထာၿပီး၊ ဧည့္အဖြဲ႔၀င္မ်ားကို တစ္လ ၁၀၀၀က်ပ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ၂၇.၁၁.၂၀၁၃ေန႔မွာ က်င္းပမဲ့ PEN Myanmar ညီလာခံမွာ အဖြဲ႔၀င္ေၾကးအတိအက်ကို ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္   ေလွ်ာက္ထားသူမ်ားအား BODမွ ဆံုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးခ်ိန္မွ အဖြဲ႔၀င္ေၾကး စတင္ေပးသြင္းရမွာ   ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာက္ခံရရွိတဲ့ အဖြဲ႔၀င္ေၾကးမ်ားျဖင့္ PEN International သို႔ု ႏွစ္စဥ္ေၾကး   ေပးသြင္းသြားမွာျဖစ္သည့္အျပင္၊ လစဥ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားမရွိတဲ့ PENႏိုင္ငံမ်ားကို PEN Internationalမွ အဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံအျဖစ္မွ ရပ္တ့ံခြင့္ရွိေနတာေၾကာင့္ အဖြဲ႔ရဲ႕ လစဥ္လႈပ္ရွားမႈမ်ား အတြက္လဲ အဖြဲ႔၀င္ေၾကးမ်ားမွ သံုးစြဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းကို ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ စာရင္းအဖြဲ႔မွ ပြင့္လင္းျမင္သာ ထုတ္ျပန္ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

11a

  • အဖြဲ႔၀င္နဲ႔ ဧည့္အဖြဲ႔၀င္

အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္ေစ၊ ဧည့္အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္ေစ တင္သြင္းလာတဲ့ Member Formမ်ားကို ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ ဒါရိုက္တာဘုတ္အဖြဲ႕မွ စီစစ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ လက္ခံေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရမဲ့သူမ်ားက ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားနဲ႔ ကိုက္ညီရပါမယ္။

 ၁။ ယခုလက္ရွိ စာေရးေနသူျဖစ္ရပါမယ္။ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ေလွ်ာက္လႊာ တင္သြင္းတဲ့ ေန႕ရက္ မတုိင္မီ တစ္ႏွစ္အတြင္း   စာေပလက္ရာတစ္ခုခုကို အမ်ားျပည္သူဖတ္ရႈႏုိင္တဲ့့ မီဒီယာတစ္ခုခုမွာ   ေဖာ္ျပ ပါရွိၿပီး ျဖစ္ရပါမယ္။

၂။ တည္းျဖတ္သူရွိတဲ့့ မီဒီယာမ်ားမွာ ေဖာ္ျပပါရွိတဲ့ လက္ရာမ်ားအားလံုး အကံ်ဳးဝင္ပါတယ္။

၃။ ကိုယ္တုိင္တည္းျဖတ္တဲ့့ မီဒီယာမ်ားမွာ ေဖာ္ျပပါရွိတဲ့ လက္ရာမ်ားျဖစ္ပါက စာေပလက္ရာရဲ႕ အရည္အေသြးေပၚမူတည္ၿပီး BOD ရဲ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတုိင္းသာ အတည္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

၄။ အမ်ားျပည္သူဖတ္ရႈႏုိင္တဲ့ မီဒီယာဆုိရာမွာ ပံုႏွိပ္နဲ႔အီလက္ထေရာနစ္ မီဒီယာမ်ားအားလံုး အက်ံဳးဝင္ပါတယ္။

a5

စာေရးသူေတြမဟုတ္ေပမယ့္ အဖြဲ႕ရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္ကို စိတ္၀င္စားၿပီး ပါ၀င္ခ်င္သူမ်ားကိုလည္း ဒါရိုက္တာဘုတ္အဖြဲ႕မွ ဧည့္အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအထဲမွာ စာအုပ္စာေပ ရပ္၀န္းမွစိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား၊ စာခ်စ္သူအဖြဲ႔မ်ားနဲ႕ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕ အက်ံဳး၀င္မွာပါ။   ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား ျဖစ္တဲ့အျပင္၊ ေက်ာင္းနံရံကပ္ စာေစာင္မ်ားမွာ လည္း စာတည္းမ်ားရွိတဲ့အတြက္ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ျခြင္းခ်က္ထား သတ္မွတ္ေပးမွာ   ျဖစ္ပါတယ္။ PENရဲ႕အေျခခံဖြဲ႔စည္းပံုအရ ဧည့္အဖြဲ႕၀င္မ်ားက Director Boardအဖြဲ႕တို႔၊ အျခား လုပ္ငန္းေကာ္မတီတို႔ကို မဲေပးေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေပမဲ၊့ ကို္ယ္တိုင္ကေတာ့ Boardအဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ အေရြးခ်ယ္ခံခြင့္ မရွိပါဘူး။ သို႔ေသာ္ အဖြဲ႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အတူတကြ ပူးေပါင္းပါ၀င္ အားျဖည့္ႏိုင္ပါတယ္။

11d

  • အဖြဲ႔၀င္နဲ႔ ဧည့္အဖြဲ႔၀င္

PEN Myanmar ညီလာခံက်င္းပမဲ့ ၂၆.၁၁.၂၀၁၃ေန႔အထိ ေအာက္ပါလိပ္စာသို႔ အဖြဲ႔၀င္ပံုစံမ်ားကို ပတ္စပို႔ဆိုဒ္ဓာတ္ပံု(၂)ပံုႏွင့္အတူလွ်ာက္လႊာတင္ႏိုင္ပါတယ္။ အဖြဲ႔၀င္လွ်ာက္လႊာမ်ားကို
ေရြးေကာက္ပြဲေန႔မနက္(၉း၃၀)နာရီ ေနာက္ဆံုးထား၍ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ႏိုင္ပါတယ္။   ေလွ်ာက္လႊာမ်ားကို BODအဖြဲ႔မွ စီစစ္ၿပီး အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ကိုက္ညီသူမ်ားကို ညီလာခံေန႔ရက္   ေနာက္ပိုင္းမွာ ေၾကညာေပးသြားမွာ   ျဖစ္ပါတယ္။

PEN Myanmar (ယာယီ) လိပ္စာ။
ပဲ့တင္သံဂ်ာနယ္တိုက္၊
အခန္း(၄၀၁)၊ တိုက္အမွတ္္ (၁၇)၊ ၅၂လမ္း (ေအာက္္)၊
ဗိုလ္တစ္ေထာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။
ဖုန္းနံပတ္။ 01-9010501
အီးေမးလ္။ penmyanmarcenter@gmail.com
PEN International Website: http://www.pen-international.org
facebook : https://www.facebook.com/penmyanmar

PEN Myanmar အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္လိုသူမ်ားအတြက္ ေလွ်ာက္လႊာပံုစံကို ဤေနရာမွရယူပါ။

  • PEN Myanmar ေရြးေကာက္ပြဲ

 PEN Myanmar ေရြးေကာက္ပြဲကို အာရွပလာဇာဟိုတယ္မွာ ၂၇.၁၁.၂၀၁၃ ရက္ေန႔၊ မနက္ (၉း၀၀)မွ ညေန(၅း၀၀)အထိ က်င္းပျပဳလုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔မွာ နယ္ေ၀းမွ စာေရးဆရာမ်ား ပါ၀င္Voteလုပ္ႏိုင္ေရးအတြက္လည္း စီစဥ္ေနပါတယ္။ ညီလာခံအတြက္ ဖိတ္စာကိုေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းလိုက္ဖိတ္မေနေတာ့ပဲ သတင္းစာကေန ရက္ပိုင္းအတြင္း   ေၾကညာေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

11

နိဂံုးခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ PEN Myanmarဟာ အခုအခါမွာ ကမၻာအႏွံ႔က PEN Centerေတြရဲ႕ Networkမွာရွိေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ မၾကာမီအခ်ိန္ကာလမွာ အမ်ားရဲ႕မဲဆႏၵနဲ႔   ေရြးေကာက္ခံရမယ့္ BODနဲ႔ ေကာ္မတီ၀င္မ်ား ေပၚေပါက္လာေတာ့မွာပါ။ PEN Myanmarရဲ႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားက PEN International ရဲ႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားအေပၚ အေျခခံထားပါတယ္။

PEN Myanmarမွာ နယ္မွ ျဖစ္ေစ၊ ျပည္ပမွျဖစ္ေစ ျမန္မာစာေရးဆရာမ်ားအားလံုး ပါ၀င္ႏိုင္ပါတယ္။ ထို႔အျပင္ တိုင္းရင္းသား သာသာစကားျဖင့္ေရးသားထားၿပီး၊ စာတည္းရွိတဲ့ နယ္ပယ္မ်ဳိးမွာ ေရးသားေနတဲ့ မည္သည့္တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကား ေရးသားသူကိုမဆို BOD၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ ပါ၀င္ခြင့္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

a3PEN Myanmarျဖစ္ေျမာက္ေရး ေဆာင္ရြက္သူ ဆရာ/ဆရာမမ်ား

PEN Myanmar အဖြဲ႔၀င္တစ္ဦး သင္သာျဖစ္ခဲ့ရင္ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕စာေပဆိုင္ရာ   ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို သိလာႏိုင္သလို၊ လြတ္လပ္စြာေရးသားထုတ္ေဖာ္ထားတဲ့ မိမိရဲ႕ရသစာေပ လက္ရာမ်ားကို ကာကြယ္ခြင့္ရလာပါမယ္။ ဒါ့အျပင္ အဖြဲ႔၀င္ စာေရးဆရာမ်ားအခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးေႏြးေထြးစြာနဲ႔ စာေပေရးရာလႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို အတူတကြေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္ PEN International အဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ သင္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ခြင့္ရလာ ပါလိမ့္မယ္။

မိမိရဲ႕စိတ္ဆႏၵနဲ႔ လြတ္လပ္စြာပါ၀င္လာတဲ့ စာေရးသူမ်ားဟာ PEN Myanmarရဲ႕ အဖြဲ႔၀င္မ်ားျဖစ္လာတာနဲ႔အညီ၊ PEN Myanmarရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို အတူတကြ ၀ိုင္း၀န္းအေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ ရလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္ပါ၀င္စားၾကသူ စာေရးဆရာမ်ားသာမက စာေပခ်စ္သူမ်ားကိုပါ ဖိတ္ေခၚအပ္ ပါတယ္။

(ဒီေဆာင္းပါးမွာပါတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားက PEN Myanmareနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ updateသတင္းမွန္ သမွ်တင္ေပးေနတဲ့ PEN Myanmarရဲ႕ facebook Fan Pageမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။)

“PEN Myanmar ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ လင့္ခ္မ်ား”

PEN Myanmar၏ Website
PEN Myanmar’s facebook Fan Page
PEN Myanmar၏ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္း
PEN Myanmarဆိုင္ရာအေမးအေျဖမ်ား (FAQ)
PEN Myanmar ေလွ်ာက္လႊာပံုစံ

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

 

Share
Posted in PEN Myanmar | 5 Comments

ဥယ်ာဥ္မွဴး၏ပန္းပ်ဴိးလက္

Number of View: 2467

ၿပီးခဲ့သည့့္ (၆၆)ႀကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔မတိုင္မီ ကၽြန္မ၏စိတ္မ်ား ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနခဲ့၏။ အာဇာနည္ေန႔ မတိုင္ခင္ ႏွစ္ပတ္မွ်အလိုေလာက္က အာဇာနည္ေန႔ က်ေရာက္လွ်င္ မိသားစုႏွင့္၊ အထူးသျဖင့္ သားျဖင့္သူႏွင့္အတူ အာဇာနည္ဗိမၼာန္တြင္ က်ဆံုးေလေသာ အာဇာနည္   ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ၊ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ဂူဗိမၼာန္သို႔ု သြားေရာက္၍ အေလးျပဳၾကမည္။ အာဇာနည္ေန႔၏ အႏွစ္သာရကို သားျဖစ္သူ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားအား ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ထိေတြ႔ေပးမည္ဟု ႀကိဳတင္ဆံုးျဖတ္ထား ခဲ့မိသည္။

 သို႔ေသာ္ အာဇာနည္ေန႔ေရာက္ရန္ တစ္ပတ္မွ်အလိုတြင္မူ ဆရာရဲသွ်မ္းမွ အာဇာနည္ေန႔တြင္   ေက်ာက္တန္းစံျပေက်းရြာမွာရွိသည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္ေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ အာဇာနည္ေန႔ ဂုဏ္ျပဳေဟာေျပာပြဲ ျပဳလုပ္ေပးမည္၊ ဆရာမႀကီး (ေဒၚ)ေရႊကူေမႏွင္း၊ ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္)ႏွင့္ ဆရာလင္းသဏ္ညီတို႔ ေဟာေျပာမည္၊ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ ၄င္းေက်ာက္တန္းေက်းရြာေလး မွာပင္   အေလးျပဳၾကရန္လည္း စီစဥ္ထားသည္၊ မနက္ခြန္ႏွစ္နာရီ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွ ရထားျဖင့္ စထြက္မည္၊ လိုက္လိုပါက ကၽြန္မတို႔ မိသားစုသံုးေယာက္လံုး လိုက္ပါႏိုင္ရန္ အသိေပးလာပါသည္။ ဆရာရဲသွ်မ္း၏ေနအိမ္က ကၽြန္မတို႔ေနအိမ္မွ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ ဆယ္မိနစ္မွ်သာ ကြာေ၀းသျဖင့့့္ ရံဖန္ရံခါ ဆရာအိမ္သို႔ ကၽြန္မတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ျဖစ္သလို၊ တစ္ခါတစ္ရံ အနီးအနားရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တြင္ ထိုင္ရင္း ဆရာ့ထံမွ စာေပေရးရာမ်ား ေျပာဆိုသိခြင့္ရ၏။

သို႔ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ စာေပေဟာေျပာပြဲ ငတ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အာဇာနည္ေန႔တြင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားရ သည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ခရီးတိုတစ္ခု အတူထြက္ခြင့္ရမည့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံလိုသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးစာသင္ေက်ာင္းမွ ကေလးမ်ားကို စိတ္၀င္စားသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အာဇာနည္ဗိမၼာန္ကို ေနာက္တစ္ရက္တြင္မွ သြားေရာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး၊ အာဇာနည္ေန႔တြင္ က၊ၽြန္မတို႔ မိသားစုသံုးေယာက္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးသို႔ မနက္ခြန္ႏွစ္နာရီတိတိတြင္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။

 ဆရာရဲသွ်မ္းဦးေဆာင္သည့္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔တြင္ ဆရာမ မိခ်မ္းေ၀၊ ဆရာမေသြး(စစ္ကိုင္း)၊  ဆရာသင္းေအာင္ပန္၊ ဆရာခ်စ္ေသြးငယ္၊ ဆရာညိဳရင့္ႏွင့္ကၽြန္မ ျမေသြးနီႏွင့္ သားျဖစ္သူ သားျပည့္တို႔ လိုက္ပါလာခဲ့၏။ ေဟာေျပာမည့္ဆရာ ဆရာမမ်ားျဖစ္သည့္ ဆရာမႀကီး (ေဒၚ)ေရႊကူေမႏွင္း၊ ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္)ႏွင့္ ဆရာလင္းသဏ္ညီတို႔ကေတာ့ ကားလမ္းျဖင့္ ႀကိဳတင္ေရာက္ေနမည္ဟုသိရ၏။ ဘူတာမွ ရထားအထြက္တြင္ ခရီးမသြားရသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ နီးပါးျဖစ္ေနသည့္ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုအဖို႔ ရထားျပဴတင္းမွ ၀င္လာသည့္ ေလျပည္ႏုေအးကို ရွဴရိႈက္လိုက္ရယံုျဖင့္ပင္ စိတ္ထဲ ၾကည္လင္လန္းဆန္းလာရ၏။

ရထားေပၚတြင္ သားျဖစ္သူႏွင့္အတူ ထိုင္လာရသျဖင့္ လမ္းတေလွ်ာက္ အာဇာနည္ေန႔ႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် အခ်က္အလက္မ်ားကို သားႏွင့္အတူ အျပန္အလွန္ ေမးခြန္းထုတ္ ေဆာ့ကစား လာရင္းျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့ၾက၏။ ဆရာရဲသွ်မ္း၏ေက်းဇူးျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ သက္ေတာင့္သက္သာ ရထားျဖင့္ ႏွစ္နာရီမွ် စီးၿပီးလွ်င္ ပဲခူးတိုင္း၊ ေက်ာက္တန္း ဘူတာရွိ ေက်ာက္တန္း စံျပေက်းရြာေလးသို႔ ေရာက္၏။ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ ဆရာေတာ္၏ဒကာမ်ားမွ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ကို ဘူတာတြင္ ကားျဖင့္လာႀကိဳသျဖင့္ ငါးမိနစ္သာသာမွ်ေမာင္းလွ်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွ ၃၅မိုင္ကြာေ၀းသည့္ ဆရာေတာ္ အရွင္ပေညာဘာသ ဦးစီးေနသည့္ ပန္းပ်ဳိးလက္ဟု အမည္ရသည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးစာသင္ေက်ာင္းသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ေလ၏။ အခ်ိန္က မနက္ကိုးနာရီမတ္တင္းရွိေနေခ်ၿပီ။

ေက်ာင္း၀န္းအတြင္းသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္း၀င္းအႏွံ႕ၾကားရေအာင္ ဖြင့္ထားသည့္ အာဇာနည္ေန႔အမွတ္တရ၊ ေအာင့္ေမ့ဖြယ္၊ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာ သီခ်င္းသံက ေလထဲ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္ကို အရင္ဆံုးၾကားသိလိုက္ရသည္။ စိမ္းလန္းစိုေျပအရိပ္ရ အပင္ႀကီးမ်ား   ေ၀ေ၀ဆာဆာႏွင့္ ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္က ကၽြန္မတို႔ကို ေအးျမစြာျဖင့္ ေစာင့္ႀကိဳေန၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ျပႀကီးမွာ မရရွိ၊ မေတြ႔ထိႏိုင္သည့္ ေအးျမသန္႔ရွင္းသည့္ေလႏွင့္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္   ေအးေအး၏ အေတြ႔က ရန္ကုန္မွ လာသည့္ ကၽြန္မတို႔အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္စရာပင္။ ေက်ာင္းထဲသို႔ေရာက္လွ်င္ အျဖဴအစိမ္း ေက်ာင္း၀တ္စံု၀တ္ က်ား/မကေလး အရြယ္စံုႏွင့္ ဆရာမမ်ားက ေက်ာင္း၀န္းထဲတြင္ ဟိုသည္တစ္စ။

က်န္သူမ်ားေတာ့ မသိ၊ ေက်ာင္းႀကီးထဲ ေရာက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္မ၏ စိတ္ထဲတြင္မေတာ့ ျမင္ျမင္ရသမွ် သန္႔ရွင္းေန သလိုလို၊ ခံစားမႈတို႔ လတ္ဆတ္ေနသလိုလို အမွတ္ထင္ထင္ ခံစားေနရ၏။ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ကို ေက်ာင္း၀င္းအလယ္တြင္ ရွိေနသည့္ ေလးဘက္ေလးလံ အကာမဲ့ ဓနိမိုးတဲႀကီးဆီသို႔ ဦးတည္ေခၚသြား၏။ တဲႀကီးအတြင္းတြင္ ပါလစ္ေရာင္ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေန သည့္ ေယာက်ာ္းႀကီးႏွစ္ဖက္မွ်ရွိ ကၽြန္းစားပြဲတြင္ ကၽြန္မတို႔ စာေရးဆရာအဖြဲ႔ကို   ေနရာခ်ထား ေပး၏။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္လိုက္ရာ ကၽြန္မတို႔ကဲ့သို႔ေရာက္ရွိေနၾကသည့္ အျခားဧည့္သည္မ်ားကိုလဲ စားပြဲအခ်ဳိ႔တြင္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကၽြန္မတို႔ကို ပါးကြက္ပါးႏွင့္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ အထက္္တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ သမီးပ်ဳိေလး ႏွစ္ေယာက္က မနက္စာအျဖင့္ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အေၾကာ္စံု၊ ေကာ္ဖီတို႔ျဖင့္ ဂရုတစိုက္ ေကၽြးေမြးေလ၏။ အာဇာနည္ေန႔ႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္း ပံုႏွိပ္ထားသည့္ စာအုပ္ပါးေလးကိုလဲ လူတိုင္း အားေပး၏။ မလွမ္းမကမ္းရွိ ဘန္ဂလိုတစ္ခုတြင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူ ဧည့္သည္အခ်ဳိ႕ စကားေျပာေနၾကသည္ကို လွမ္းျမင္ေနရ၏။

IMG_20130719_120817ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစ်ာပနအားထုတ္လႊင့္ေနစဥ္

ဆရာေတာ္၏ တဲမ်က္ႏွာက်က္တြင္ တီဗြီအျပားေလးတစ္ခု တတ္ဆင္ထားၿပီး ထိုတီဗြီမွ အာဇာနည္ေန႔သတင္းမ်ား အဆက္မျပတ္ ထုတ္လႊင့္ေပးေနသည္ကို ေတြ႔ေနရ၏။ ပန္းပ်ဳိးလက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္ေက်ာင္း၀န္း အတြင္းမွ အာဇာနည္ေန႔၏ အေငြ႔အသက္မ်ားသည္ ကၽြန္မတို႔အားလံုး၏ စိတ္သႏၱာန္တြင္း၀ယ္ ခို၀င္ၿငိတြယ္လာေခ်ၿပီ။

ဆရာရဲသွ်မ္းမွ ဆရာေတာ္ထံသို႔ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ ေရာက္ရွိေၾကာင္း သတင္းသြားပို႔၏။ တစ္ခဏေနေတာ့ သားေတာ္ေမာင္က ဆရာရဲသွ်မ္း၏လက္ကိုင္ဖုန္းထဲမွ အာဇာနည္ေန႔ ဥၾသဆြဲသံကို Bluetooth *အီလက္ထေရာနစ္သြားျပာျဖင့္  ကၽြန္မ၏ဖုန္းထဲသို႔ ကူးထည့္ေပး၏။ ရထားေပၚတြင္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး သားျဖစ္သူကို အာဇာနည္ေန႔အေၾကာင္း ေျပာျပယံုသာမက၊ သူသိလိုေသာ   ေမးခြန္းမ်ားကိုလဲ ေျဖေပးထားသျဖင့္၊ အာဇာနည္ေန႔ ဥၾသစြဲခ်ိန္ အေလးျပဳၾကရမည့္ အစီအစဥ္ကို သူသိေန၏။ အာဇာနည္ေန႔၏အရွိန္က ကၽြန္မသာမက သူ႔ကိုပါ ရိုက္ခတ္ေနပံုရသျဖင့္ သားျဖစ္သူကို ကၽြန္မေခၚလာရက်ဳိးနပ္ၿပီ။ ကၽြန္မ ေက်နပ္စိတ္ျဖစ္ေနမိ၏။

 မနက္စာစားၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းတစ္ေနရာသို႔ ကၽြန္မတို႔ကို   ေခၚသြားျပန္၏။ အေဆာက္အဦတစ္ခု၏နေဘးမွ အေကြ႔လိုက္တြင္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေအာက္ ကြင္းျပင္ထဲတြင္ ဘြားခနဲ ကၽြန္မျမင္ေတြ႕ လိုက္ရ၏။ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား အစီအရီဖူးပြင့္ေနၾကသည့္ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခု။ သူတို႔က သက္မဲ့ပန္းပြင့္ေလးမ်ားမဟုတ္။ သနပ္ခါးအေဖြးသားႏွင့္ သက္ရွိအျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အရြယ္စံု။ အႏွီပန္းပြင့္ေလးမ်ားကို  ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးသည့္ ဆရာမမ်ားႏွင့္တကြ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ဖူးပြင့္ေနသည္ကို   ေတြ႔ျမင္လိုက္ရ၏။ ထိုဥယ်ာဥ္ထဲတြင္္ ကၽြန္မတို႔ထက္ ႀကိဳတင္ေစာ၍ ေရာက္ေနၾကသည့္ ဆရာမႀကီး(ေဒၚ)ေရႊကူေမႏွင္း၊ ဆရာမာန္ (ေတာင္လံုးျပန္)၊ ကဗ်ာဆရာလင္းသဏ္ညီသာမက တျခားဧည့္သည္အခ်ဳိ႕ကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရ၏။

တစ္ခဏေနလွ်င္ ဆရာေတာ္မွ ပန္းပြင့္ကေလးမ်ားသို႔ နံနက္ခင္းႏႈတ္ဆက္စကားႏွင့္ အတူ၊ ေန႔လည္စာစားၿပီးခ်ိန္တြင္ အာဇာနည္ေန႔ ေဟာေျပာပြဲရွိေၾကာင္း ေျပာျပ၏။

IMG_20130719_100622ဆရာေတာ္မွ ၾသ၀ါဒေပးစဥ္…

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ပန္းပြင့္ငယ္ေလးမ်ားက ညီညာဖ်ဖ်ဘုရား၀တ္ျပဳၾကၿပီး၊ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ   ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို အေလးျပဳၾက၏။

IMG_20130719_100018 ညီညာဖ်ဖ်ဘုရား၀တ္ျပဳစဥ္

IMG_20130719_100111

IMG_20130719_100721

IMG_20130719_100630

IMG_20130719_100228သစၥာအဓိဌာန္ရြတ္ဆိုၿပီးေနာက္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား အေလးျပဳေနစဥ္…

ထိုေန႔မွာ အလွဴရွင္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးမွ   ေမြးေန႔အလွဴဒါန အျဖစ္ ေက်ာင္းအတြက္ ေရသန္႕စက္ လာလွဴသျဖင့္ အလွဴရွင္အတြက္ ကေလးမ်ားမွ ေမတၱာပို႔ေပးၾကစဥ္ ကၽြန္မႏႈတ္မွလဲ အာဇာနည္ေန႔   ေမြးဖြားသူ အလွဴရွင္အစ္မအတြက္ စိတ္ထဲမွ သာဓုနာနာေခၚေနမိပါသည္။ အလွဴရွင္မွ ကေလးမ်ားအတြက္ စကားအနည္းငယ္ ေျပာၿပီးလွ်င္ အင္မတန္မွ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ သူတို႔ေလးေတြ၏ အျပဳအမူကို ျမင္လိုက္ရျပန္၏။

မိန္းကေလးတစ္ဘက္၊ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ဘက္ ခြဲ၍ တန္းအရွည္လိုက္ ညီညာေသသပ္စြာ တန္းစီလိုက္ၾက သည္။ တန္း၏ထိပ္တြင္ အလွဴရွင္အစ္မမွာ ရပ္ေစာင့္ေန၏။ ကေလးမ်ားကိုယ္စီ၏ လက္ထဲတြင္ သူတို႔ ခူးယူထားၾကသည့္ ေတာပန္းရိုင္းေလးမ်ား တစ္ပြင့္စီ၊ တစ္ခိုင္စီ ကိုင္ထားၾက၏။

IMG_20130719_101803အျပစ္ကင္းသည့္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား…

IMG_20130719_101856သမီးေပးမယ့္ ပန္းကေလး…

IMG_20130719_102923သမီးတို႔ရဲ႕ ပန္းလက္ေဆာင္…

IMG_20130719_102836ပန္းေလးေတြက တန္ဘိုးမႀကီးေပမဲ့ ေမြးေန႔ရွင္က တန္ဘိုးထားရွာ…

IMG_20130719_102854အၿပံဳးပန္းတေ၀ေ၀

တန္ဖိုးမရွိေသာ္လဲ သူတို႔ေလးေတြ၏ ေမႊးပ်ံ႕သည့္ ေစတနာမ်ားထံုမႊမ္းထားသည့္ တစ္ပြင့္စီ တစ္ခိုင္စီမွ်ေသာပန္းမ်ား၊ ထို႔ျပင္ ဆုေတာင္းသံခ်ဳိေလးမ်ားျဖင့္  ေစတနာျပန္လည္ တုန္႔ျပန္ပံုမွာ ကာရကံရွင္မဆိုစထား က၊ၽြန္မတို႔ နေဘးမွၾကည့္ေနသူမ်ားပင္ ၾကည္ႏူးမႈမ်ား ကူးလူးလာရ၏။  တစ္ခဏအတြင္း အလွဴရွင္၏နေဘးတြင္ ပန္းပြင့္မ်ား ေမာက္လွ်ံသြား၏။ အလွဴရွင္မ်က္၀န္းတြင္လဲ အမွတ္မထင္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား၏ တုန္႔ျပန္မႈေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးမ်က္ရည္မ်ား   ေ၀့လို႔လာသည္ကို   ေတြ႔ျမင္ရေလ၏။

ဆရာေတာ္က ကၽြန္မတို႔ စာေရးဆရာအဖဲ႔ြအတြက္ ဘန္ဂလိုတဲတစ္ခုတြင္ ေနရာခ်ေပးထားသည္။ ထိုဘန္ဂလိုတြင္ မိမိႏွစ္သက္ရာ အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီ၊  လက္ဖက္ရည္တို႔လိုသလို သံုးေဆာင္ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ေပးထားသည္။ အင္တာနက္သံုးႏိုင္ရန္ ၀ိုင္ဖိုင္လ်ဳိ႕၀ွက္နံပတ္ကို တဲအ၀တြင္ ထင္ရွားစြာ ေရးေပးထားသည္။ မည္သူမဆို အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္သံုးနိုင္သည္။

IMG_20130719_103142၀ိုင္ဖိုင္ဖရီးဧရိယာ

ဆရာရဲသွ်မ္းေျပာျပ၍ ေက်ာင္း၀န္းက်င္သို႔ ကၽြန္မၾကည့္မိ၏။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ ဧရိယာ၊ အမိႈက္ကင္းစင္ေရး ဧရိယာအျဖစ္ ဤေက်ာင္း၀န္းအတြင္းကို သတ္မွတ္ထားသည္။ သန္႔ရွင္းသန္႔ျပန္႔၍ အမိႈက္တစ္စမွ် မရွိသည့္ ေက်ာင္း၀င္းကို ေတြ႔ရ၏။

IMG_20130719_103829အမိႈက္ကင္းစင္ဧရိယာသတ္မွတ္ထားသည့္ ေက်ာင္း၀န္း

ဤေက်ာင္း၀န္းအတြင္းတြင္ အမိႈက္ပံုးမ်ားကို အေရာင္ခြဲျခား၍၊ ျပန္လည္အသံုးခ်၍ရသည့္ အမိႈက္ႏွင့္ အသံုးခ်၍မရသည့္အမိႈက္ဟူ၍ ခြဲျခား စြန္႔ပစ္ရသည္။ သို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္း၀န္းထဲ စစခ်င္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မစိတ္အတြင္း ေအးျမသန္႔ရွင္းေနသည္ဟု ခံစားေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာရဲသွ်မ္းေျပာျပသည္ကို နားေထာင္အၿပီး ကၽြန္မ၏သားသည္ လက္ထဲမွ တစ္ရွဴးစကၠဴစကို အမိႈက္ပံုးအတြင္းသို႔ သြား၍ ပစ္လိုက္သည္ကို ကၽြန္မ ျမင္လိုက္ရ၏။

IMG_20130719_103159အမိႈက္မ်ား စနစ္တက် ခြဲျခားစြန္႔ပစ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးထား…

အခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္၍ လာေခ်ၿပီ။ မနက္ ၁၀နာရီ၃၅မိနစ္တြင္ ကၽြန္မတို႔ စာေရးဆရာအဖြဲ႕ ဘန္ဂလိုအတြင္းတြင္ ဥၾသဆြဲသံႏွင့္အတူ အေလးျပဳရန္အဆင္သင့္ျပင္၍ ရင္ခုန္စြာျဖင့္ အသင့္ရွိေနခဲ့သည္။ သားျဖစ္သူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔အေဖ၏နေဘးတြင္ လက္တစ္ဘက္က လက္သီးကေလးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္လွ်က္၊ က်န္လက္တစ္ဘက္က ဥၾသဆြဲသံလႊင့္မည့္ ဖုန္းကို အသင့္အေနအထား ကိုင္ထားလွ်က္။ ၁၀နာရီ၃၇မိနစ္တိတိ တြင္ ေက်ာင္း၀န္းအတြင္း ဥၾသဆြဲသံ ေပၚထြက္လာၿပီး၊ သြားလာေနသူ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္း၊ ဧည့္သည္မ်ားအားလံုး ေနရာတြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္လွ်က္က အေလးျပဳၾက၏။

IMG_20130719_103826အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား အ….ေလး…ျပဳ…

IMG_20130719_103822အေလးျပဳစဥ္ မ်က္၀န္းမ်ားမွ ခိုတြယ္မ်က္ရည္စမ်ား….

ဥၾသဆြဲသံအၿပီး ဖြင့္လိုက္သည့္  သီခ်င္းသံက ကၽြန္မတို႔အားလံုး၏ စိတ္ႏွလံုးကို ဆြဲကိုင္ လႈပ္လိုက္၏။

          ရာဇ၀င္… အထုပၸတၳိလည္း ရွိရမယ္…
          ေမာ္ကြန္းလည္းထိုးေလာက္တယ္…
          ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းရယ္…

အေလးျပဳေနၾကစဥ္ အသည္းႏုႏုႏွင့္စာေရးဆရာမ်ားမို႔ အားလံုး၏ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္ၾကည္ ဥမ်ား   အသီးသီး ခိုတြယ္လွ်က္။

တစ္ခဏေနလွ်င္ ဆရာေတာ္ရွိရာ ဘန္ဂလိုေလးတြင္ ကၽြန္မတို႔ စာေရးဆရာမ်ားအဖြဲ႔ စုေ၀းမိၾက၏။ ဆရာေတာ္ကို သိလိုသည္မ်ား ေမးမိ၏။

IMG_20130719_105144ဆရာေတာ္မွ ရွင္းလင္းေျပာျပစဥ္…

ဤေ၀႒ဳ၀န္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသည္ သက္တမ္း တစ္ရာေက်ာ္ေနသည့္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးျဖစ္၏။ ဤေက်ာက္တန္း ေက်းရြာေလးသည္ ပဲခူးတိုင္းအတြင္းရွိ၍ လူဦးေရ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ရွိ၏။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္မွ စတင္၍ ဆရာေတာ္မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္စံနစ္ကို စတင္ခဲ့သည္။ ရြာအနီးအနားမွ ဆင္းရဲသည့္ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ကခ်င္၊ ရွမ္းျပည္နယ္တို႔မွ မိဘမဲ့ ကေလးငယ္မ်ား၏ ဘ၀လူေနမႈ အဆင္ေျပေစရန္   ေက်ာင္းေတာ္တြင္ အတန္းပညာ သင္ၾကားေပး ခဲ့ျခင္းျဖင့္ စခဲ့သည္။ ယခုအခါ   ေက်ာင္းသား ၄၀၀ေက်ာ္ရွိေနၿပီး၊ ၂၀၀ေက်ာ္မွာ သူငယ္တန္းမွ စတုတၳတန္းအထိျဖစ္ၿပီး၊ က်န္၂၀၀ေက်ာ္ျဖစ္သည့္ ပဥၥမတန္းမွ သတၱမတန္းအထိ ေက်ာင္းသား မ်ားအား အစိုးရ အထက္တန္းတြင္ ဆက္လက္ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ ရန္ ေထာက္ပ့ံေပးလွ်က္ရွိ၏။

IMG_20130719_120730မည္သည့္အရာမွ မတည္ၿမဲ…

ဤေက်ာင္းမွ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဆက္လက္ဆည္းပူးႏိုင္ သူမ်ား ေပၚထြက္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္က ေက်ာင္းသား ၁၈၇ေယာက္ျဖင့္စတင္ခဲ့ရာမွာ ယခု ၂၀၁၃ ခုႏွစ္တြင္ ၄၃၅ေယာက္အထိ ပညာသင္ၾကားေပးလွ်က္ ရွိ၏။ ဤဘုန္းေတာ္ႀကီး စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ရသ၊ သုတ အျဖာျဖာပါ၀င္သည့္ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားစြာ ရွိသည့္ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုလဲ ရွိသည္။ ကြန္ပ်ဳတာ၊ အင္တာနက္မ်ားကိုလဲ   ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသား မ်ား ေလ့လာသင္ယူႏိုင္ရန္အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာခန္းလဲ စီစဥ္ထားသည္။

 ဆရာေတာ္က ယံုၾကည္ထား၏။ ပညာတတ္ေျမာက္မွ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို တိုက္ဖ်က္ႏိုင္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ ထိုသည္ကပင္ ကေလးမ်ား၏ အနာဂတ္အတြက္ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္သည္။ ပန္းပ်ဳိးလက္သည္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၀င္း အတြင္း၌ တည္ရွိေနေသာ္လည္း လူမ်ဳိး၊ ဘာသာမေရြး လက္ခံ သင္ၾကားေပးလွ်က္ရွိိ၏။  ပို၍ ထြန္းလင္းေတာက္ပသည့္ လူ႕အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္အတူ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္လူ႔ေဘာင္ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ၿပီး အရည္အေသြးရွိသည့္ဘ၀မ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တည္ေဆာက္ႏိုင္လိုျခင္းသည္ ဆရာေတာ္၏ ခံယူခ်က္ျဖစ္သည္။ ကေလးသူငယ္မ်ား တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရရွိရန္ႏွင့္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္၊့ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ရရွိႏိုင္ေရးသည္ ဆရာေတာ္၏ ရည္မွန္းခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ စာေပ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတစ္ဦးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ စာေရးလိုသူ မည္သည့္စာေရးဆရာကိုမဆို   ေက်ာင္းေတာ္တြင္ လြတ္လပ္စြာ လာေရာက္တည္းခို၍ စာလာေရးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာ၏။

ထို႔ေနာက္ ကေလးမ်ား ေန႔လည္စာ စားရန္အတြက္ ထမင္းစားခန္းမႀကီးသို႔ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူတကြ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္ခဲ့ရ၏။ ထမင္းစားခန္းမသို႔မ၀င္မီ ခန္းမအ၀ေလွကားထစ္မ်ား နေဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္တြင္္ ေတြ႔လိုက္ရ သည္မ်ားက ကၽြန္မ၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳးဆြဲငင္ ယူလိုက္ျပန္၏။ ညီညီညာညာ စံနစ္တက် ေသေသသပ္သပ္ စီတန္းခၽြတ္ထားသည့္ ကေလးစီး ဖိနပ္ေလးမ်ား။ အေရာင္အေသြးစံု ဆိုက္စံု ရာဘာဖိနပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးမ်ား၊ တြတ္ပီဖိနပ္ဟု ေခၚသည့္ တန္ဖိုးနည္း ပလတ္စတစ္လည္ရွည္ဖိနပ္ေလးမ်ား။

IMG_20130719_112621စည္းကမ္းတက် ေနရာတက် ခၽြတ္…..

IMG_20130719_112647တန္ဘိုးရွိသည့္ စိတ္ဓာတ္ေလးမ်ားကေတာ့ ဖိနပ္တစ္ရံခ်င္းစီတြင္…

ဤခၽြတ္ထားသည့္ ဖိနပ္မ်ားအထဲတြင္ တန္ဖိုးရွိသည့္ ဖိနပ္မ်ားတစ္ရံမွ် မပါ၀င္ေခ်။ သို႔ေသာ္ တန္ဘိုးရွိသည့္ စိတ္ဓာတ္၊ တန္ဘိုးရွိသည့္ စိတ္ဓာတ္ေလးမ်ားကေတာ့ ဖိနပ္တစ္ရံခ်င္းစီတြင္ ကိန္းေအာင္း၍ေနသည္ကို ဤသို႔ညီညီညာညာ စီထားသည့္ ဖိနပ္ေလးမ်ားက သာဓက ျပေနေလသည္။

IMG_20130719_112806အလွဴရွင္သို႔ ေမတၱာပို႔…

ထမင္းစားခန္းမေဆာင္ထဲ ၀င္လိုက္သည္တြင္ ခံုတန္းလ်ားရွည္တြင္ ကေလးမ်ားအားလံုးထိုင္လွ်က္။ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ေရွ႔တြင္ ဟင္းခြက္ေလးမ်ားပါ၀င္သည့္ စတီးထမင္းပန္းကန္တစ္ခ်ပ္စီ။ ပန္းကန္တြင္းမေတာ့ ပဲကုလားဟင္းရည္ဆမ္းထားသည့္ ထမင္းတစ္ပံု၊ ဘဲဥခ်ဥ္ရည္ဟင္းက တစ္လံုး၊ တုတ္ထိုးသၾကားလံုးတစ္ခုစီ ထည့္လွ်က္။

IMG_20130719_112826အ၀စား လိုသေလာက္ယူ….

ထမင္းႏွင့္ ပဲဟင္းရည္က  လိုသေလာက္ လိုက္ထည့္ေပးသည္။ ကေလးမ်ားကား ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ စားေနၾက၏။ ကေလးမ်ားပီပီ အပူအပင္ဘာမွ် မရွိ။ လက္ရွိစားေနသည့္ ထမင္းပန္းကန္ေပၚတြင္ သာ အာရံုထားလွ်က္။  အျပစ္ကင္းစင္သည့္ မ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ကေလးမ်ားက ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ သနားဖြယ္ရာ အတိ။

IMG_20130719_112841က်န္းမာပါေစ..ခ်မ္းသာပါေစ..ဆထက္တိုး လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေစ….

IMG_20130719_112941မခြဲမျခား တစ္သားတည္း….

နေဘးနားတြင္ ရွိေနေသာ သားျဖစ္သူက “ေမေမ.. သနားစရာေနာ္”ဟု ေျပာလာ၏။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးသည့္ သား၏စိတ္ထဲ ထိုုမွ်ေလာက္ စာနာခံစားေပးတတ္ရင္ျဖင့္ ကၽြန္မအတြက္ ဒီေန႔ခရီးက လံုေလာက္ေနပါၿပီ။

ထို႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ဆြမ္းစားခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ ေခတ္မွီေသသပ္သည့္ ေက်ာင္းေဆာင္ တစ္ခုတြင္ ေခတၱအနားယူခြင့္ရခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ မနက္စာစားခဲ့သည္ ဘန္ဂလိုတဲထဲတြင္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ ေန႔လည္စာစားၾကပါသည္။ ဆရာေတာ္၏ေက်ာင္းမွ ဘဲဥဆီပ်ံဟင္းကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာပင္။

ထမင္းစားၿပီး တေအာင့္ေနလွ်င္ စာေပေဟာေျပာပြဲစ၏။ ခန္းမအတြင္း၌ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ား အားလံုး ေနရာယူထားၾကေလၿပီ။ အနီေရာင္ေနာက္ခံတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ပံုကို ေရးဆြဲထား၏။ (၆၆)ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔အမွတ္တရ စာေပေဟာေျပာပြဲဟုလည္း နဖူးစည္းတြင္ ေရးထိုးထားသည္။

IMG_20130719_130254အာဇာနည္ေန႔စာေပေဟာေျပာပြဲ….

ပန္းပ်ဳိးလက္၏ပိုင္ရွင္ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာပေညာဘာသမွ ပန္းပ်ဳိးလက္စတင္ခဲ့ပံု အက်ဥ္းကို   ေျပာျပခဲ့၏။ ဤေက်ာင္းေတာ္စတင္ခဲ့ခ်ိန္က ဤေနရာသည္ လူသူအေရာက္အေပါက္ နည္း၏။   ေတာလမ္းမ်ားကို မနည္းထြင္ခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ေရလမ္းႏွင့္မီးရထားလမ္း ႏွစ္မ်ဳိးသာ သြား၍ ရခဲ့သည္ဟု သိခဲ့ရ၏။ ဆရာေတာ္ ျပည္ပတြင္ ပီအိတ္ခ်္ဒီဘြဲ႕ကို ရယူခဲ့စဥ္ ဤေက်ာင္းကို အေ၀းမွ(၇)ႏွစ္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့၍ ယခုအခါ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖိဖိစီးစီးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ (၂)နွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။

IMG_20130719_105810ပန္းပ်ဳိးလက္ပိုင္ရွင္

ဗုဒၶ၀ါဒသည္ အမွန္အတိုင္း ရႈျမင္တတ္ေအာင္ ၾကည့္ေသာ ၀ါဒျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပညာဥာဏ္ျဖင့္ ၾကည့္ျမင္တတ္ရန္လို၏။ ဤေက်ာင္းေတာ္ကို တည္ေထာင္ရျခင္းမွာ ႏြမ္းပါးကေလးငယ္မ်ား၊ မိဘမဲ့ကေလးငယ္မ်ားကို ပညာတတ္ေစလိုသည္။ ပညာတတ္မွ ႀကီးျပင္းလာခ်ိန္တြင္ အသိတရား ရွိ၍ ဘ၀ျမင့္မည္။ ကေလးမ်ား သမိုင္းေၾကာင္းေတြ သိဖို႔လဲ လိုေသးသည္။ သို႔အတြက္ အာဇာနည္ေန႔ စာေပေဟာေျပာပြဲ က်င္းပေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွ ယေန႔အထိ   ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ သမၼတ(၈)ဦးရွိခဲ့သည္။ ဒါေလးေတြကအစ ကေလးမ်ား သိေနရမည္။ သမိုင္းကို အမွားေရးျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းမႈအၾကမ္းဖက္ခံရျခင္းပဲဟု ဆရာေတာ္က မိန္႔သြားခဲ့သည္။

မတူတာေတြကို လက္ခံႏိုင္ျခင္းက ဒီမိုကေရစီျဖစ္ၿပီး ငါနဲ႔မတူငါ့ရန္သူဟု သတ္မွတ္လွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကို ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးဟုဆို၍ သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္တြင္ လူႏွစ္ေယာက္က အဂၤလိပ္ဂဏန္းတစ္လံုးကို မိမိျမင္ရာ အျမင္အတိုင္း 6 နွင့္ 9 ကြဲျပား   ေျပာဆိုေနသည္ကို ပံုဆြဲ၍ ရွင္းျပ၏။ ဆရာေတာ္၏ ဒီမိုခေရစီအေပၚ ခံယူခ်က္ကို ကၽြန္မတို႔   ျမင္သိၾကားနာခြင့္ရလိုက္၏။

IMG_20130719_152905ဆရာ/ဆရာမမ်ား၊ ေက်ာင္းသား/သူမ်ား စာေပေဟာေျပာပြဲတက္ေရာက္စဥ္

အဲ့သည္ေနာက္ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သူ ဆရာမႀကီး (ေဒၚ)ေရႊကူေမႏွင္းက စာေပေဟာေျပာ ပြဲကို သဘာ၊ ၀ါ၊ ေစတနာျဖင့္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ေဟာသြားရာ ကေလးမ်ားသာမက လူႀကီးမ်ားပါ သေဘာက်ေက်နပ္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အဆိုေတာ္ႀကီး ေမလွၿမိဳင္၏ အာဇာနည္ေန႔သီခ်င္း တစ္ပိုဒ္ျဖင့္ သီဆိုအဆံုးသတ္ခဲ့ရာ လက္ခုပ္သံမ်ား ေ၀ေ၀ဆာ သြားရသည္။ ဒုတိယေျမာက္တြင္ ကဗ်ာဆရာလင္းသဏ္ညီမွ ကဗ်ာဆရာ ေခတ္လင္းသစ္(ထီးခ်ဳိင့္) ေရးခဲ့သည့္ “မေမ့နဲ႔၊ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နဲ႔” ဆိုသည့္ကဗ်ာႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ ခရမ္းျပာထက္လူ၏ “ ဦးေအာင္ဆန္း၊ ဂ႒ဳန္ဦးေစာ၊ ေမလွၿမိဳင္နဲ ငါမင္းကို သတ္ခ်င္တယ္” ကဗ်ာကို ခံစားခ်က္ျပည့္၀စြာ၊ အသံအနိမ့္အျမင့္ အေ၀့အ၀ိုက္မ်ားျဖင့္ ခံစားစီး၀င္ ရြတ္ဆိုသြားသည္မွာ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ားပင္ ထရေခ်သည္။ ဆရာလင္းသဏ္ညီအၿပီးမွာ ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္)က “ေခတ္ၿပိဳင္ သေရာ္စာမ်ား” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ဆက္လက္ ေဟာေျပာခဲ့၏။ ဆရာေဟာေျပာေနစဥ္ ထက္၀က္မွ် အခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္မတို႔ အလာတုန္းက အဖြဲ႔သည္ ညေနရထားမွီေစရန္   ေက်ာက္တန္း ဘူတာသို႔ အခ်ိန္မီ ျပန္ေျပးရေလသည္။ ဘူတာတြင္ ရထားေစာင့္ရင္း ကၽြန္မတို႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ၾကေသးသည္။

IMG_20130719_160618ပဲခူး၊ ေက်ာက္တန္းဘူတာမွာ အမွတ္တရ
( ၀ဲမွယာ – ျမေသြးနီ၊ ညိဳရင့္၊ ဆရာခ်စ္တိုးႏြယ္၊ ဆရာရဲသွ်မ္း၊ ဆရာသင္းပန္ေအာင္၊
ဆရာမ မိခ်မ္းေ၀)

အျပန္ခရီးႏွစ္နာရီအခ်ိန္တြင္ ဆရာမမိခ်မ္းေ၀ႏွင့္ ကၽြန္မ စကားလက္ဆံုက်လိုက္သည္မွာ ရန္ကုန္ဘူတာ ၀င္သည္အထိပင္ စကားပင္ မျပတ္ေတာ့ေခ်။ ဆရာရဲသွ်မ္း၏ေက်းဇူးျဖင့္ ကၽြန္မတို႔မိသားစု အာဇာနည္ေန႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားရသည့္ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္အတူ တန္ဘိုးရွိစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါေခ်။

ညဘက္ အိမ္တြင္ သားျဖစ္သူက သူ၏  တစ္ေန႔တာခရီး အေတြ႕အႀကံဳကို စိတ္အား ထက္သန္စြာျဖင့္ အဘိုး ျဖစ္သူအား ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်၏။ သားအား ႏႈတ္က တတြတ္တြတ္ေျပာေနျခင္းထက္ လက္ေတြ႔ဘ၀မ်ားႏွင့္ လက္ေတြ႔က်က် ထိေတြ႔ခြင့္   ေပးလိုက္ႏိုုင္သျဖင့္လည္း ကၽြန္မေက်နပ္ရ၏။

ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္း၏ လက္ထဲတြင္ မွန္မွန္ ေရေလာင္း၊ ေပါင္းသင္ျခင္းျဖင့္ ရွင္သန္ႀကီးထြားရသည့္ ပန္းပင္ေလး မ်ားမွ လန္းဆန္းေမႊးပ်ံ႕ ရနံ႔ေမႊးၾကဴသည့္ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ငယ္မ်ား ပြင့္လန္းလာ သည္မွာ မထူးဆန္းေပ။ မ်ဳိးေစ့မွန္လွ်င္ အပင္သန္ေခ်မည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ပေညာဘာသ ဦးစီးသည့့္ ပဲခူးတိုင္း၊ ေက်ာက္တန္း၊ အမွတ္(၁၇)ရွိ ေ၀ဠဳ၀န္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း (ပန္းပ်ိဳးလက္)မွ အနာဂတ္၏ပဲ့ကိုင္ရွင္ေလးမ်ား  မေပၚထြန္းလာပါဟု မည္သူေျပာႏိုင္ပါ့အ့ံနည္း။

ဆရာမႀကီး(ေဒၚ)ေရႊကူေမႏွင္း စာေပေဟာေျပာပြဲတြင္ ရြတ္ျပသြားသည့္ ေလာကသာရ ဆုံးမစာထဲက  ကန္ေတာ္မင္ဆရာေတာ္၏ စာခ်ဳိးေလးကို ကၽြန္မ စိတ္၀ယ္ ဖြဖြရြတ္ဆိုေနမိပါသည္။

“မိဘဆရာ၊ စကားနာ၍၊ က်မ္းစာသိျမင္၊ တတ္ေအာင္သင္ေလာ့၊
ေပၚလြင္မျပဳ၊ ေကာင္းရာတုလ်က္၊ ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး၊
ေကာင္းေအာင္က်ဳိး၍၊ ေကာင္းက်ဳိးကိုယ္၌ တည္ေစမင္း..”

 

[၁၉.၇.၂၀၁၃ - အာဇာနည္ေန႔တြင္ ပဲခူးတိုင္း၊ ေက်ာက္တန္းစံျပေက်းရြာရွိ ပန္းပ်ဳိးလက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္ေက်ာင္း၌ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ စာေပေဟာေျပာပြဲသို႔ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္အတူ လိုက္ပါသြားသည့္ ခရီးတိုေလးအား  အမွတ္တရ ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ပါသည္။  ]

****

ပန္းပ်ဳိးလက္ပရဟိတဘုန္းေတာ္ႀကီးစာသင္ေက်ာင္း၏ ေဖ့ဘုတ္စာမ်က္ႏွာ

- လိပ္စာ -
ပန္းပ်ဳိးလက္ ပရဟိတေက်ာင္း
အမွတ္၁၇၊ ေဝဠဳဝန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရး၊
ေက်ာက္တန္းစံျပေက်းရြာ၊ ပဲခူးတိုင္း၊။

****

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

Share
Posted in အေတြ႕ေလးရယ္တဲ့မွ အို..အႀကံဳ | 3 Comments