ေရာ့ခ္သီခ်င္းဆိုတဲ့ကစ္တုန္

Number of View: 174
image-3976aa50e8b8e55a9081047682c2d1e6bccd096a551183c8de82d5edcab6d4db-VMom & Baby Magazine, အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၁)

ကစ္တုန္က ငါးတန္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ကစ္တုန္ရဲ႕ ေက်ာင္းနာမည္ က ေ၀ဟင္ထြဋ္ေခါင္ ျဖစ္ေပမဲ့ ေမြးကာစက အသားျဖဴျဖဴ ပါးေဖာင္းေဖာင္းကစ္ကစ္ မ်က္လံုး ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔မို႔ ကစ္တုန္ရဲ႕ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီးက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ကစ္တုန္လို႔ အိမ္နာမည္ေပးထားတယ္။ ကစ္တုန္က တစ္ဦးထဲေသာ သားျဖစ္တယ္။ ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ေဆာ့တယ္။ ဥာဏ္ေကာင္းေပမဲ့ အတန္းထဲမွာ စာအေတာ္ႀကီးမဟုတ္ဘူး။ တီထြင္ကစားရတာ၊ စြန္႕စားရတာ ၀ါသနာပါတယ္။ အေၾကာက္အလန္႔မရွိဘူး။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ဆန္႔တယ္။ အထူးျခားဆံုးက ငယ္စဥ္ထဲက သီခ်င္းေတြကို ၾကားရံုုနဲ႔ မွတ္မိေနတတ္ၿပီး၊ စည္း၀ါးကိုက္ေအာင္ အလြယ္တကူ ျပန္ဆိုႏိုင္တယ္။ ကစ္တုန္ရဲ႕ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီးကလဲ သီခ်င္းေတြႀကိဳက္ ေတာ့ အိမ္မွာဖြင့္နားေထာင္ရင္း ကစ္တုန္ပါ နားယဥ္လာၿပီး သီခ်င္းေတြ ႀကိဳက္တတ္လာတယ္။ သီခ်င္းႀကိဳက္တဲ့ ကစ္တုန္က သီခ်င္းေလး အၿမဲညည္းေနတတ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ စာေရးစားပြဲခုံကို ေပတံနဲ႔ ေခါက္ၿပီး သီခ်င္းအဆိုေကာင္းလို႔ ခနခန ဒဏ္ေပးခံရတယ္။

ကစ္တုန္က သီခ်င္းေတြထဲမွာ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြဆို အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားေစာင္း တန္းက ေဖႀကီး၀ယ္ေပးထားတဲ့ သစ္သားဂစ္တာေလးကို ဟန္က်ပန္က် တျဗန္းျဗန္း တီးရင္း ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြကို အာၿပဲေအာင္ ေအာ္ဆိုရတာကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ကစ္တုန္အႀကိဳက္ဆံုး နာမည္ႀကီး အမ်ဳိးသမီး ေရာ့ခ္ကာတစ္ဦး ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္က ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္တဲ့။ သူ႔ရဲ႕႔ ထူထူရွရွအသံနဲ႔ ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြဆို ကစ္တုန္အသည္းစြဲပဲေပါ့။ သူ႕သီခ်င္းေတြဆို အိမ္မွာ အာၿပဲနဲ႔ ေအာ္ဆိုလြန္းလို႔ ကစ္တုန္ရဲ႕ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီး တင္  နားၿငီးတယ္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကစ္တုန္ရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ တယ္ရီယာေခြးေလး ဘူဘူးကေတာင္ နားၿငီးလြန္းလို႔ တ၀ုတ္၀ုတ္ ထိုးေဟာင္ၿပီး အားေပးတာခံရတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တုန္းက ကစ္တုန္ရဲ႕ေဖႀကီး အလုပ္ေတြမအားလို႔ ခရီးမထြက္ရတာမို႔၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကစ္တုန္ရယ္၊ ဘူဘူးရယ္၊ ေဖႀကီးေမႀကီးတို႔နဲ႔အတူ ၿမိဳ႕သာယာကို အလည္သြားၾကတယ္။ ၿမိဳ႕သာယာၿမိဳ႕ေလးက ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ထက္က ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလး ျဖစ္တယ္။ ကစ္တုန္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ႏြားႏို႕ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ၊ နီရဲခ်ဳိျမေနတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီသီး အႀကီးႀကီးေတြ ေပါေပါ မ်ားမ်ားရတဲ့ ေဒသျဖစ္တယ္။ပန္းေရာင္စံုေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ေမႊးျမဖူးပြင့္ၾကၿပီး၊ ေႏြရာသီလို အခ်ိန္ မ်ဳိးမွာေတာင္ ႏွင္းေတြ ခဲေနေအာင္က်တဲ့ေဒသဆိုတာကို ခရီးမထြက္ခင္ ကစ္တုန္က ေဖႀကီးနဲ႔အတူ အင္တာနက္ကေန သတင္း အခ်က္အလက္ေတြ ႀကိဳတင္ရွာထားလို႔ သိထားႏွင့္ၿပီးၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ ၿမိဳ႕သာယာၿမိဳ႕ေလးကို အခုမွ ပထမဆံုးေရာက္ဖူးလို႔ အင္တာနက္ထဲက ႀကိဳေတြ႔ထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ ျမင္ကြင္းအသစ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရတိုင္း ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ သူ႕ေဖႀကီးေမႀကီး တို႔ကို ျပၿပီး အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ပန္းၿခံထဲက ႏွင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ႏွင္းေလ်ာစီး ရင္း ႏွင္းေဘာ လံုးေလးေတြနဲ႔ ဘူဘူးေလးကို ပစ္ေပါက္ရင္း စိမ္ေျပးတမ္း ကစားၾကတယ္။ ဘူဘူးေလးလဲ တ၀ုတ္၀ုတ္ေဟာင္ရင္း ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ မေမာပမ္းႏိုင္ေအာင္ အေပ်ာ္လြန္ေနရွာတယ္။

ေခြးေလးဘူဘူးထက္ အေပ်ာ္လြန္ေနတဲ့သူတစ္ဦး ရွိပါတယ္။ အဲ့တာက ကစ္တုန္ပါပဲ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကစ္တုန္တို႔မိသားစု ရန္ကုန္မျပန္ခင္ ေနာက္ဆံုးညမွာ ကစ္တုန္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး ေရာ့ခ္ကာ ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္ ၿမိဳ႕သာၿမိဳ႕ေလးမွာ တကိုယ္ေတာ္အထူးေဖ်ာ္ေျဖပြဲ လာလုပ္မယ္၊ အဲ့ဒီ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ၾကည့္ဖို႔ ေဖႀကီးက လက္မွတ္ႀကိဳတင္၀ယ္ထားပါတယ္။ တီဗီထဲမွာ၊ ဗီစီဒီထဲမွာသာျမင္ဖူးတဲ့ ေရာ့ခ္ကာ ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္ရဲ႕ စတိတ္ရိႈးကို ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ အျပင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ ၾကည့္ဖူးရေတာ့မွာမို႔ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ေနပါတယ္။

ည(၈)နာရီတိတိမွာ စတိတ္ရိႈးစမွာမို႔ ကစ္တုန္တို႔မိသားစု တည္းခိုတဲ့ လမင္းတာရာတည္းခိုခန္းကို ညေနေစာေစာ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ညစာစားၿပီးမွ စတိတ္ရိႈးကိုသြားမွာမို႔ ေရခ်ဳိးအ၀တ္အစားလဲၿပီးတဲ့ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီး ေရမိုးခ်ဳိးတာကို ေစာင့္ရင္း တည္းခိုခန္းရဲ႕ၿခံ၀င္းထဲမွာ ေခြးေလး ဘူဘူးနဲ႔ ဟိုဟိုသည္သည္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ၿခံ၀င္းထဲမွာ ပန္းေတြအမ်ားႀကီး စိုက္ထားလို႔ ညေနခင္းရဲ႕ ေလျပည္ေအးေအးေလး တိုက္ခတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ ပန္းရနံ႔ေမႊးေမႊးေလးေတြရဲ႕ ေမႊးရနံ႔ကို ကစ္တုန္ ရွဴရိႈက္္ မိပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ၿခံထဲကို အျဖဴေရာင္ကားလွလွေလးတစ္စီး ၀င္လာပါတယ္။ ကားက တည္းခိုခန္းရဲ႕ ေပၚတီကိုေဘးမွာ ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ကားေပၚကေန တီရွပ္အျဖဴ၊ ဂ်င္းေဘာင္းအျပာနဲ႔ လွ်ာထိုးပါတဲ့ ဦးထုတ္ အျပာေရာင္ကို ခပ္စိုက္စိုက္ေဆာင္းထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဆင္းလာပါတယ္။ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ ဘူဘူးေလးကို ေပြ႕ပိုက္ရင္း တည္းခိုးခန္းထဲကို အေျပးျပန္လာခ်ိန္ အဲ့ဒီအမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အမွတ္မထင္ ၀င္တိုက္မိရင္း ေခ်ာ္လဲက်သြားပါတယ္။ ဒူးေခါင္းမွာ နီရဲသြားၿပီး အနည္းငယ္ပြန္းသြားေပမဲ့ ကစ္တုန္ ရွက္ရွက္နဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထမလို႔ လုပ္ခ်ိန္မွာပဲ၊ အမ်ဳိးသမီးက ကစ္တုန္ကို ဆြဲထူေပးလိုက္ပါတယ္။

“အို… ကေလး.. ေခ်ာ္လဲတာ နာသြားၿပီ၊ မမ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ထေနာ္ ထ”

ကစ္တုန္ ဒူးေခါင္းက နာေနတာ ေမ့သြားပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးက ေနကာမ်က္မွန္အမည္း တပ္ထားၿပီး ေျခေထာက္မွာ ဇစ္ေတြ သံဆူးေလးေတြ တတ္ထားတဲ့ ခြာျမင့္လည္ရွည္ဖိနပ္ႀကီး စီးထားပါတယ္။ ကစ္တုန္ ဒီအျပင္အဆင္ အ၀တ္အစားမ်ဳိးကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိေနပါတယ္။ လူမေၾကာက္တတ္တဲ့ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ ခ်က္ခ်င္းပဲ အမ်ဳိးသမီးကို ေမးလိုက္မိပါတယ္။

“မမ… မမက အဆိုေတာ္ ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္ မဟုတ္လား”

“ဟယ္.. သားက သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ မမ ရုပ္ဖ်က္လာေတာင္ မွတ္မိတယ္”

သူသိပ္ႀကိဳက္လြန္းတဲ့ ေရာ့ခ္အဆိုေတာ္က သူ႕ေရွ႕ေမွာက္ေရာက္္လာၿပီး စကားေျပာခြင့္ရေနတာမို႔ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ အရမ္း၀မ္းသာသြားၿပီး “ဟုတ္ကဲ့၊ သားက မမသီခ်င္းေတြ အရမ္းႀကိဳက္တယ္၊ အကုန္ အလြတ္ရတယ္၊ မယံုရင္ ဆိုျပရမလား”

အဆိုေတာ္ ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္က သေဘာက်စြာနဲ႔ ကစ္တုန္ကို “ကဲ.. ဒါဆို ဆိုျပပါဦး၊ ဟုတ္မဟုတ္ မမ နားေထာင္မယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။

“စာနာပါ… နားလည္ပါ… ေမတၱာေတြထားပါ…

ကမၻာေျမဟာ လွေနမွာ…

ခ်ိဳသာစြာ…ေျပာဆိုပါ… အၾကင္နာေတြ မွ်ေ၀ပါ

လူသားတို႔အတူူတူ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာက္မွာ ”

 စပ္က်မတ္က် သီခ်င္းကို ဆိုျပလိုက္ယံုမကပဲ ဒူးေခါင္းက နာေနတာကိုေတာင္ ကစ္တုန္ေမ့သြားၿပီး ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္ အဲ့ဒီသီခ်င္းဆိုတိုင္း လုပ္ေနက်အိုက္တင္ျဖစ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး ခါးေလးပါ ညြတ္ျပလိုက္တယ္။ ရွိန္းထက္ျမင့္မိုရ္က သေဘာက်လြန္းလို႔ လက္ခုပ္တီးၿပီး အားပါးတရ ရယ္ေမာပါတယ္။ ကစ္တုန္လဲ အဲ့ဒီေတာ့မွ ရွက္ယမ္းယမ္းၿပီး ၿခံ၀ကို ေျပးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေခြးေလး ဘူဘူးက ကစ္တုန္ရဲ႕ ေနာက္ကေန အၿမီးေလး လႈပ္ယမ္းၿပီး အေျပးလိုက္လာပါတယ္။

ၿခံအျပင္ေရာက္ေတာ့ ေခြးေလးဘူဘူးက ဟိုးအေ၀းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ လမ္းၾကားေလးဆီ မေျပာမဆို တ၀ုတ္၀ုတ္ေဟာင္ရင္း ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ ရန္ကုန္က ၿခံထဲမွာလို ဘူဘူးေလးတစ္ေကာင္ စိန္ေျပးတမ္း ေဆာ့ခ်င္ေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ ကစ္တုန္လဲ ေျပးသြားတဲ့ ဘူဘူးေလးေနာက္ကို မ်က္ေျခမျပတ္ အေျပးလိုက္ပါတယ္။ ခုန ေခ်ာ္လဲထားတဲ့ ကစ္တုန္ရ႕ဲဒူးေခါင္းက ဒဏ္ရာက အခုမွ ေျပးရင္း နာစျပဳလာပါၿပီ။

“ဘူဘူးေရ… မေျပးနဲ႔… လိမ္မာတယ္… ျပန္လာ.. ငါ့ေျခေထာက္နာေနတယ္ကြ… အေ၀းႀကီး မေျပးႏိုင္ဘူး… အခုလို ေလွ်ာက္သြားတာ ေမႀကီးသိရင္ ငါတို႔ ဆူခံရလိမ့္မယ္ေနာ္”

လမ္းေလးအတိုင္း ဘူဘူးေနာက္ကို ေအာ္ေခၚရင္း ေျပးလာလိုက္တာ လမ္းေကြ႔ေလးနားလဲ ေရာက္ေရာ တ၀ုတ္၀ုတ္သူ႕ကို ေဟာင္ေနတဲ့ ဘူဘူးေလးကို ေပြ႕ဖမ္းလိုက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ အမိခံလိုက္ရတဲ့ ဘူဘူးေလးက တ၀ုတ္၀ုတ္ေဟာင္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း ကစ္တုန္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို လွ်ာနဲ႔လွမ္းလွ်က္ပါတယ္။ ဘူဘူးေနာက္ ေျပးလိုက္လာခဲ့တာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တည္းခိုခန္းနဲ႔ နည္းနည္းေတာင္ လွမ္းသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ လာရာလမ္းအတိုင္း ဘူဘူးေလးကို ေပြ႔လို႔ တည္းခိုခန္းကို ျပန္ဖို႔ ေျခဦးေနာက္ျပန္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကစ္တုန္ရဲ႕ ေရွ႕နားမွာေတြ႔လိုက္ရတာက အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အမ်ဳိးသားႀကီး တစ္ေယာက္။ ဗလေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အမ်ဳိးသားႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာက တင္းမာခက္ထန္ေနလိုက္တာမ်ား ကစ္တုန္မေျပာနဲ႔ ဘူဘူးေတာင္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ေဟာင္သံတိတ္သြားတယ္။

အဲ့ဒီမွာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက “သားေလး.. ေဒၚႀကီးတို႔က သားေလးရဲ႕ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ေခၚခိုင္းလိုက္လို႔ သားေလးတို႔ကို လိုက္ေခၚတာ၊ လာ… ေဒၚႀကီးတို႔နဲ႔ ျပန္လိုက္ခဲ့၊ ၾကည့္စမ္း ဒူးေခါင္းမွာလဲ ေခ်ာ္လဲထားတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႔၊ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ခ်ီသြားမွျဖစ္မွာပါ”

ေျပာေျပာဆိုဆို မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ႕ ဦးေလးႀကီးက သူ႕ဗလႀကီးနဲ႕ ဘူဘူးေလးနဲ႔သူ႕ကို လက္တစ္ဘက္တစ္ခ်က္ဆီကေန ေစြ႕ခနဲေပြ႔ခ်ီလိုက္ၿပီး မလွမ္းမကမ္းမွာ စက္မသပ္ပဲ ရပ္ထားတဲ့ ကားအစုတ္တစီးေပၚကို ခပ္သြက္သြက္ တြန္းတင္လိုက္တယ္။ ကစ္တုန္စိတ္ထဲ တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ ဒီလူေတြက ေဖႀကီးေမႀကီးတို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အႏၱရာယ္အေငြ႔အသက္ကို ခံစားမိလိုက္ ပါတယ္။

“သားကိုလႊတ္ေပး… သားကိုလႊတ္ေပး” လို႔ ရုုန္းကန္ရင္း ေအာ္ေနတဲ့ ကစ္တုန္ရဲ႕ပါးစပ္ကို ေဒၚႀကီးက လက္နဲ႔ပိတ္ထားလို႔ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ေသခ်ာပါၿပီ။ ဒီလူေတြက ကစ္တုန္မိဘေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကားေနာက္ခန္းထဲကို ကစ္တုန္၊ ဘူဘူးနဲ႔အတူ အေဒၚႀကီးေရာက္ခ်ိန္မွာ ဦးေလးႀကီးက ကားကို အလ်င္စလို ေမာင္းထြက္လိုက္ပါတယ္။ ကားက ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးရွိရာ တည္းခိုခန္းဆီမဟုတ္ပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္လမ္းကို ေမာင္းေနလို႔ ကစ္တုန္ အရမ္းကို ေၾကာက္လန္႔မိ သြားတယ္။

“ျပန္ပို႔ေပး… ျပန္ပို႔ေပး… သားကို ျပန္ပို႔ေပး…”

“၀ုတ္… ၀ုတ္…၀ုတ္ ”

ကားက စုတ္ၿပီးေဟာင္းေနေတာ့ စက္သံတဂြြြီးဂြီးနဲ႔ ကားေဘးမွာ မီးခိုးေငြ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနေပမဲ့ ဦးေလးႀကီးက ရေအာင္ေမာင္းလာပါတယ္။ ကစ္တုန္နဲ႔ ဘူဘူးေလးကေတာ့ ကားေပၚကေန အေအာ္မပ်က္ အေဟာင္မပ်က္ပါပဲ။ ကားေပၚမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေတြးလာပါတယ္။ ေမႀကီးက “ၿခံထဲမွာပဲ ကစားေနာ္၊ ၿခံျပင္မထြက္ရဘူး” လို႔ ေသခ်ာမွာတာကို နားမေထာင္လို႔ အခုေတာ့ အဖမ္းခံရၿပီ၊ ေမႀကီးတစ္ခါေျပာျပတဲ့ ကေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းၿပီး သူေတာင္းစားလုပ္ခိုင္းတယ္၊ တျခားတိုင္းျပည္ကို ေရာင္းစားတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ကစ္တုန္ေတာ့ အလုပ္ခံရၿပီထင္တယ္၊ ခုေလာက္ဆို ေဖႀကီးနဲေမႀကီး ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပူေနမလဲဆို ေတြးမိလိုက္၊ ဒီေလာက္အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းၾကားက “ သြားပါၿပီ ဒီညေတာ့ မမရွိန္းထက္ျမင့္မိုရ္ရဲ႕ စတိတ္ရိႈးကိုလဲ မၾကည့္ရေတာ့ဘူး” ဆို စိတ္ရိႈးၾကည့္ဖို႔ကို သတိရလိုက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကစ္တုန္က ေခသူမဟုတ္ပါဘူး။ ကစ္တုန္က သတၱိရွိတယ္။ စြန္႕စားရတာ ႀကိဳက္တယ္။ မတရား အႏိုင္က်င့္ရင္ မခံတတ္ဘူး။ ေၾကာက္စိတ္ေတြျဖစ္ေနေပမဲ့ သူတို႔လက္က လြတ္ႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ကားရဲ႕ ျပဴတင္းေပါက္ကေန ေခါင္းထြက္ၿပီး ေရာ့ခ္သီခ်င္းေအာ္ဆိုသလို အသံၿဗဲႀကီးနဲ႕ “သားကို လူဆိုးေတြ ဖမ္းသြားတယ္၊ သားကို ကယ္ပါ” ဆို မရပ္မနား ေအာ္လာတယ္။ ဘူဘူးေလးကလဲ အားက်မခံ တ၀ုတ္၀ုတ္နဲ႔ လိုက္ေဟာင္ေပးတယ္။ ကားေမာင္းေနတဲ့ မုန္းစရာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ဦးေလးႀကီးက “ ဟိတ္ ေကာင္ေလး တိတ္စမ္း၊ ေအာ္မေနနဲ႔၊ နားၿငီးတယ္၊ ငါ့ကို ဘာမ်ား မွတ္သလဲ၊ လွ်ာျဖတ္ပစ္လိုက္မယ္၊” လို႔ ကားေမာင္းေနလွ်က္က မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၿပီး လွမ္းေအာ္တယ္။ ကစ္တုန္တို႔ တည္းခိုခန္းက ၿမိဳ႕ျပင္နားမွာဆိုေတာ့ အခုဆို ၿမိဳ႕အျပင္ဘက္ ပိုလို႔ေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လမ္းတေလွ်ာက္ လူေရာ ကားေရာ ရွင္းေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကစ္တုန္တို႔ ကားစုတ္ႀကီး ေဘးကေန ၿပိဳင္ဘီးေလးတစ္စီး ၀ွစ္ခနဲ ျဖတ္ေမာင္းသြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ ကယ္သူေတြ႔ၿပီဆိုၿပီး ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ အသံၿဗဲနဲ႔ ထပ္ေအာ္ျပန္တယ္။ စက္ဘီးေမာင္းသူက စက္ဘီးေမာင္းတဲ့ ေခါင္းစြတ္သံဦးထုပ္ေဆာင္းထားလို႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို ကစ္တုန္မျမင္ရဘူး။ အဲ့ဒီဦးထုပ္ေၾကာင့္ ကစ္တုန္ရဲ႕ အကူအညီေအာ္ေတာင္းသံကို စက္ဘီးသမား ၾကားမၾကား မေသခ်ာဘူး။

 “သား ဖမ္းခံေနရတာပါ၊ သားကို ကယ္ပါ”

ရွိသမွ်အသံကို အစြမ္းကုန္ညွစ္ထုတ္ ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ၿပိဳင္ဘီးေလး အရွိန္ေလ်ာ့သြားတယ္။ ကားစုတ္ႀကီးက စက္ဘီးေဘးကေန ဟြန္းတီးၿပီး ျဖတ္ေက်ာ္တက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတၱိရွိတဲ့ ကစ္တုန္က ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန ကိုယ္တစ္ပိုင္းထြက္ လက္လွမ္းျပၿပီး ကားအေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ၿပိဳင္ဘီးနင္းေနသူ ဆီကို အကူအညီ လွမ္းေအာ္ေတာင္းျပန္ပါတယ္။

“သား ဖမ္းခံေနရတာပါ၊ သားကို ကယ္ပါ”

 “၀ုတ္… ၀ုတ္… ၀ုတ္”

ဘူဘူးကလဲ ကစ္တုန္ေဘးကေန ေခါင္း၀င္ထိုးရင္း တ၀ုတ္၀ုတ္နဲ႔ ၀ိုင္းကူေဟာင္ေပးပါတယ္။ အေဒၚႀကီးက ကစ္တုန္နဲ႔ဘူဘူးေလး ေအာ္ေနတာကို နားညည္းလာတယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ ကစ္တုန္တို႔ကို ကားျပဴတင္းေပါက္ ကေန ဆြဲခ်ၿပီး၊ ကစ္တုန္ရဲ႕ေခါင္းကို ေဒါက္ခနဲ အာလူးသီးထြက္သြားေအာင္ ေခါက္လိုက္ယံုမကပဲ၊ ဘူဘူးေလးရဲ႕ႏွာေခါင္းကိုလဲ လက္နဲ႔ရိုက္ထည့္လိုက္တာမို႔ တအိုင္အိုင္နဲ႔ေအာ္ရင္း ဘူဘူးေလး အသံတိတ္သြားပါတယ္။ ကစ္တုန္ မ်က္ရည္၀ဲလာပါတယ္။ စက္ဘီးေလးက အေနာက္မွာ အေ၀းႀကီး က်န္ခဲ့ပါၿပီ။ ကစ္တုန္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေဖႀကီးနဲ႕ေမႀကီးကို ျပန္ေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။

ကားက ၿမိဳ႕ျပင္ေရာက္လာေတာ့ လမ္းေဘးမွာ အိမ္ေတြလူေတြ မေတြ႔ရေတာ့ပဲ သစ္ပင္ေတြပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ မ်က္ရည္က်တာ လူေပ်ာ့လူညံ့ေတြရဲ႕ အလုပ္လို႔ ေဖႀကီးေျပာတာကို သတိရလိုက္မိလို႔ ၀မ္းနည္းၿပီး ငိုခ်င္စိတ္ကို ကစ္တုန္ မနည္းေအာင့္ထားရပါတယ္။ ကားက တစ္နာရီနီးပါး ေမာင္းသြားၿပီးခ်ိန္မွာ လမ္းေဘးဇရပ္ပ်က္တစ္ခုနားမွာ တဖြတ္ဖြတ္ျမည္ၿပီး ရပ္သြားပါတယ္။ ဦးေလးႀကီးက “ကားကို ေရျဖည့္ဖို႔ တေအာင့္နားမွျဖစ္မယ္ ” ဆိုေျပာၿပီး ေညင္ပင္ရိပ္ေအာင္မွာ ကားကို ထိုးရပ္လိုက္ပါတယ္။ ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီမို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမွာင္စပ်ဳိးေနပါၿပီ။ ဦးေလးႀကီးက ေရသြားရွာ ခ်ိန္ ေဒၚႀကီးက ကစ္တုန္ကို ထြက္မေျပးႏိုင္ ေအာင္ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ဦးေလးႀကီး ျပန္အလာ ကို ဇရပ္ေပၚက တိုင္တစ္တိုင္မွာ မီွၿပီး ေစာင့္ေနရင္း ကစ္တုန္ေမွးခနဲ အိပ္ငိုက္သြားပါတယ္။

 “၀ုတ္.. ၀ုတ္.. ၀ုတ္”

ဘူဘူးရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး ထိုးေဟာင္လိုက္သံေၾကာင့္ ကစ္တုန္ ငိုက္ေနရာက လန္႔ႏိုးသြားပါတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရခပ္ၿပီးျပန္လာေနတဲ့ ဦးေလးႀကီးကို ေဒၚႀကီးက ျမန္ျမန္လာဖို႔ လွမ္းေအာ္ေခၚရင္း ကစ္တုန္တို႔ကို ကားေပၚ အျမန္ျပန္တက္ခိုင္းပါတယ္။ ခုန ဘူဘူးထိုးေဟာင္ေနတဲ့ လာရာလမ္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေရးေပၚဥၾသစြဲသံနဲ႔အတူ မီးလံုးအနီေလး ၀ဲလည္လွည့္ၿပီး လာေနတဲ့ ရဲကားတစ္စီးကို ၀မ္းသာစဖြယ္ လွမ္းျမင္လိုက္ရလို႔ ကစ္တုန္ ထခုန္လိုက္ပါတယ္။ ကစ္တုန္တို႔ကို ကယ္တင္မဲ့ သူေတြ ေရာက္လာပါၿပီ။ ရဲကားရဲ႕အေနာက္မွာ ကပ္ၿပီးပါလာတာကေတာ့ ၿပိဳင္ဘီးေလးတစ္စီး။ ကစ္တုန္ အသံကုန္ျခစ္ ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

“သား ဖမ္းခံေနရတာပါ၊ သားကို ကယ္ပါ”

“သား ဖမ္းခံေနရတာပါ၊ သားကို ကယ္ပါ”

“သား ဖမ္းခံေနရတာပါ၊ သားကို ကယ္ပါ”

ကယ္တင္သူေတြ ေသခ်ာေပါက္လာၿပီမို႔ ၀မ္းသာစိတ္နဲ႔ တင္းထားတဲ့မ်က္ရည္ေတြ ကစ္တုန္ရဲ႕ မ်က္၀န္းက တလိမ့္လိမ့္ က်လာပါတယ္။ ရဲအရာရွိႀကီးေတြ ကားအနားေရာက္လာၿပီး ဦးေလးႀကီးနဲ႔ ေဒၚႀကီးကို ဖမ္းေနတုန္း စက္ဘီးေပၚကေန ကစ္တုန္ရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ ဆင္းလာပါတယ္။ စက္ဘီးစီးေခါင္းစြတ္ ဦးထုတ္ကို ခၽြတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကစ္တုန္ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ပဲ သူ႔ကို ေျပးဖက္လိုက္မိရင္း မ်က္ရည္ေတြ တေတြေတြ စီးက်လာပါတယ္။ ဘူဘူးေလးကလဲ ၀မ္းသာလို႔လားမသိ၊ ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚ ခုန္တက္ရင္း မ်က္ႏွာကို လ်ာနဲ႔လ်က္ပါတယ္။ ကစ္တုန္ကိုတစ္ဘက္၊ ဘူဘူးကိုတစ္ဘက္ ေပြ႕ခ်ီထားရင္း သူလည္း ေပ်ာ္ေနပါတယ္။

ကစ္တုန္ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီးရွိတဲ့ တည္းခိုခန္းကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီးကို မမရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္က ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ ေျပာျပေနပါတယ္။ မမရဲ႕ေဘးက ခံုေလးမွာ ကစ္တုန္နဲ႔ဘူဘူး က အျပစ္ရွိသူေတြလို ၿငိမ္ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္ေလး ထိုင္ေနပါတယ္။ တည္းခိုခန္းအျပင္ မွာေတာ့ ေမွာင္ရိပ္က ႀကီးစိုးေနပါၿပီ။

“ရွိန္းက တည္းခိုခန္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကစ္တုန္နဲ႔ ၿခံထဲမွာ ဦးဆံုးေတြ႔ၿပီး ေဘာ္ဒါျဖစ္ခဲ့ၿပီးသား၊ ေနာက္ၿပီး ဒီၿမိဳ႕ေလးေရာက္တိုင္း ရွိန္းက လူသူရွင္းတဲ့ ဒီတည္းခိုခန္းေလးမွာတည္းၿပီး၊ ညေနတိုင္း ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္ ၿပိဳင္ဘီးစီးေနက်ေလ၊ ကစ္တုန္ကားေပၚကေန လွမ္းေအာ္ေတာ့ ဒီအသံၾကား ဖူးပါတယ္ဆို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ မသၤကာၿပီး ရဲစခန္းကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ကားအေနာက္ကေန ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့တာ”

မမ ရွင္းျပၿပီးေတာ့ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီးက မမကို ေက်းဇူးစကားအထပ္ထပ္ ေျပာပါတယ္။ မမက “ကစ္တုန္ေလးက တျခားကေလးေတြလို မဟုတ္ပဲ သတၱိရွိတယ္၊ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ေကာင္းလို႔ လူဆိုးေတြလက္က အခုလို လြတ္တာပါ၊ ေနာက္ဆို ေဖေေဖေမေမရဲ႕စကားကို နားေထာင္ေနာ္”လို႔ ကစ္တုန္ရဲ႕ ေခါင္းေလးကို ပြတ္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ေမေမက “ သား မမက သားရဲ႕ေက်းဇူးရွင္၊ သူသာ မကူညီခဲ့ရင္ သားကို အခုလိုေတာင္ ေတြ႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ မမကို ကန္ေတာ့လိုက္ သား”လို႔ ေျပာလို႔ ကစ္တုန္တစ္ေယာက္ မမကို ဦးခ်ကန္ေတာ့ မိပါတယ္။ မမက ကစ္တုန္ကို ကန္ေတာ့ေနရာက ထူမလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မမရဲ႕လက္ကိုင္ဖုန္း အဆက္မျပတ္ ျမည္လာပါတယ္။

“ကၽြန္မ အခုလာခဲ့ပါမယ္၊ ကိစၥေလးတစ္ခုရွိလို႔ ေနာက္က်သြားတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ခနေလးပဲ ေစာင့္ပါေနာ္” လို႔ ဖုန္းျပန္ေျဖအၿပီးမွာ မမက ကစ္တုန္၊ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို ႏႈတ္ဆက္ ရင္း ေနရာက ထပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကစ္တုန္က “မမ… မမက သီခ်င္းသြားဆိုမလို႔ မဟုတ္လား၊ သားတို႔လဲ မမရဲ႕ စတိတ္ရိႈးၾကည့္ဖို႔ လက္မွတ္၀ယ္ထားတယ္၊ သြားၾကည့္မွာ” လို႔ ၀မ္းသာအားရ ေျပာလိုက္မိတယ္။

ေဖႀကီး၊ ေမႀကီး၊ မမ၊ ဘူဘူးနဲ႔အတူ ကစ္တုန္တို႔ စတိတ္ရိႈးက်င္းပမဲ့ေနရာကို မမရဲ႕ကားနဲ႔ အတူသြားၾကပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အားလံုးက မမ အခ်ိန္မီေရာက္မလာပဲ ေပ်ာက္ေနလို႔ဆို ၀ိုင္းၿပီး စိတ္ပူေနၾကတယ္။ မမက အၿပံဳးနဲ႔ ေတာင္းပန္ရင္း ကစ္တုန္နဲ႔ ဘူဘူးကို ေဖႀကီးေမႀကီးတို႔လို ပြဲခင္းထဲကေန စတိတ္ရိႈးကိုမၾကည့္ေစပဲ သူနဲ႔အတူ စင္ေပၚကို ေခၚလာတယ္။

စတိတ္စင္ႀကီးက သားနားလြန္းတယ္။ မမရဲ႕ပံုေတြနဲ႔ လွေနေအာင္ ျပင္ဆင္ထားတယ္။ ကစ္တုန္တို႔ စင္ေပၚေရာက္ေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြနဲ႔အတူ စင္ေအာက္မွာ ပရိတ္သတ္ေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရ တယ္။ သတၱိရွိတဲ့ ကစ္တုန္ လူသံလက္ခုပ္သံေၾကာင့္ ေပ်ာ္သလို ခံစားရတယ္။ မမက လက္ထဲက မိုက္ခရိုဖုန္းနဲ႔ စတိတ္စင္ရဲ႕ေနာက္ခံမွာေပၚေနတဲ့ စာတမ္းကို ကစ္တုန္ကို အသံထြက္ ဖတ္ခိုင္းတယ္။ ပြဲခင္းတစ္ခုလံုး မီးကို ေရနဲ႕ဖ်န္းလိုက္သလို တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ကစ္တုန္ သတၱိရွိတယ္။ မမ စကားနားေထာင္မယ္။ စိတ္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီး အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေသခ်ာဖတ္ျပလိုက္တယ္။

“ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ေရာ့ခ္အဆိုေတာ္ ရွိန္းျမင့္မိုရ္ထက္၏ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားအတြက္
တကိုယ္ေတာ္ ရန္ပံုေငြ ေျဖေဖ်ာ္ပြဲ”

ၾကည္လင္ျပတ္သားတဲ့ ကစ္တုန္ရဲ႕ အသံအဆံုးမွာ လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံသြားပါေတာ့တယ္။ ဘူဘူးက ကစ္တုန္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲကေန နားလည္ေနသလို တ၀ုတ္၀ုတ္နဲ႔ေဟာင္ရင္း ဂုဏ္ျပဳေပးေနပါတယ္။ မမက ကစ္တုန္ရဲ႕ ပုခံုးကိုဖက္ရင္းက ပရိသတ္ႀကီးကို ေျပာျပပါတယ္။

“ ကၽြန္မပြဲစခ်ိန္ ေနာက္က်ရျခင္းကို နည္းနည္း ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္၊ ကစ္တုန္ေလးတို႔ မိသားစုနဲ႔ ကၽြန္မက တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ အတူတူတည္းၾကတာပါ၊ ဒီညေနမွာ ၿမိဳ႔ျပင္မွာ ကၽြန္မစက္ဘီးစီးေနတုန္း ကစ္တုန္ေလးကို ကေလးခိုးတဲ့ဂိုဏ္းက လူေတြ ဖမ္းသြားျခင္းခံေနရာကေန အမွတ္မထင္ ျပန္လည္ ကယ္တင္ေပးခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဒီကိုလာဖို႔ ေနာက္က်ေနရတာပါ၊ ေနာက္က်မႈအတြက္ ခ်စ္ပရိသတ္ႀကီးကို ေတာင္းပန္ပါ တယ္၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က မိဘမဲ့တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကေလးမ်ားဆို အင္မတန္ခ်စ္ပါတယ္၊ သူတို႔ဟာ အင္မတန္မွ ႏုနယ္ျဖဴစင္လွပါတယ္၊ ဒီေတာ့ ပရိသတ္ႀကီးလဲ မိမိတို႔ပတ္၀န္းက်င္က ကေလးမ်ားကို ခ်စ္ခင္ၾကပါ၊ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္၊ ဒီေန႔ ပြဲကရရွိတဲ့ လက္မွတ္ေရာင္းခ အားလံုးကို မိဘမဲ့ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ တစ္ျပားမက်န္ ျပန္လည္လွဴဒါန္းပါမယ္၊ အခု ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ကစ္တုန္နဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အတူတူ ဆိုျပပါမယ္၊ ေရာ့ခ္ကာႀကီး ကစ္တုန္ကို အားေပးၾကပါဦးေနာ္”

ကစ္တုန္နဲ႔ မမ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟိုင္းဖိုက္လုပ္ၿပီး လက္၀ါးခ်င္း ရိုက္လိုက္ပါတယ္။

လက္ခုပ္သံေတြ ထပ္မံထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ကစ္တုန္ အားပါးတရ ၿပံဳးရင္း မမရဲ႕သီခ်င္းကို ေသခ်ာ ဆိုျပလိုက္ပါတယ္။ ခနေနေတာ့ ပရိသတ္ႀကီးလဲ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ လိုက္ဆိုၾကတယ္။ ေရာ့ကာႀကီး ကစ္တုန္နဲ႔ အတူ ပရိသတ္မ်ားရဲ႕ သံၿပိဳင္လိုက္ဆိုသံေတြက ၿမိဳင္သာယာၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ညဥ့္ယံမွာ ပ်ံ႕လြင့္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။

“စာနာပါ… နားလည္ပါ… ေမတၱာေတြထားပါ…

ကမၻာေျမဟာ လွေနမွာ…

ခ်ိဳသာစြာ…ေျပာဆိုပါ… အၾကင္နာေတြ မွ်ေ၀ပါ

လူသားတို႔အတူူတူ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာက္မွာ ”

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္း က်ပါေစ။

index

Share
Posted in ၀တၳဳ | 1 Comment

သေ၀ထိုးရေကာက္ေရ ေရ

Number of View: 446
1‘၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလထုတ္၊ ႏွစ္္ (၅၀) ျပည့္အထူးထုတ္၊ေအာင္ပင္လယ္ သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိန္းေရးမဂၢဇင္း’ ၌ ပါ၀င္ခဲ့သည္။

             ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္လို႔ေနတယ္။ ဘိုးဘေဖတစ္ေယာက္ ေခါင္းရင္းက ညမီးခလုပ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ မီးေရာင္ေအာက္မွာ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နာရီျပန္တစ္ခ်က္။ ဘိုးဘေဖက ညဆို ကိုးနာရီ ေဒါင္ခနဲထိုးတာနဲ႔ အိပ္ရာ၀င္တတ္သူ။ ဒါေပမဲ့ ညနာရီျပန္တစ္ခ်က္တီးခ်ိန္ဆို သူ႔ဆီးအိမ္တင္းလာတာနဲ႔အတူ အိပ္ရာက အလိုလို ႏိုးလာရၿပီ။ ဆီးသြားၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္သူကမွ တာ၀န္ေပးမထားတဲ့၊ သူကိုယ္တိုင္လဲ မလုပ္ရမေနႏိုင္လို႔ပဲ ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေလ့အထ ျဖစ္သြားတယ္လ႔ိုပဲ ေျပာရမလားမသိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို ညတိုင္း မပ်က္မကြက္ လုပ္ပါတယ္။

            သူ႔ ေျခေထာက္ေတြက သူ႔ခႏၶာကိုယ္နဲ႔နဲ႔ကို အိမ္ေရွ႕၀င္ေပါက္တံခါးေရွ႕ေရာက္ေအာင္ သယ္ေဆာင္သြားတယ္။ တံခါးကို အသာအယာဖြင့္ၿပီး ေခါင္းေလးကိုငဲ့လို႔ တျခား အခန္းက   ေရေမာ္တာတင္ထားျခင္း ရွိမရွိ နားကို စြင့္လိုက္တယ္။ ႏွစ္အိမ္အၿပိဳင္ဖြင့္ခ်ိန္ မီးအားက်ခ်ိန္နဲ႔ တိုးရင္ ေရေမာ္တာကြိဳင္ ေလာင္တတ္တယ္ဆိုတာ ဘိုးဘေဖ ေကာင္းေကာင္းသိေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ လူေျခတိတ္တဲ့ ဒီလိုအခ်ိန္ ေရေမာ္တာတင္ရင္ ျမန္လဲျမန္၊ စိတ္လဲခ်ရတာမို႔ ဒီအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း မ်က္စိႏွစ္ကြင္းက အလိုလိုပြင့္လာရစၿမဲ။ နားစြင့္လို႔ ဘာအသံမွ မၾကားရေတာ့ဖူးဆိုမွ ဧည့္ခန္းထဲျပန္၀င္ၿပီး ေရေမာ္တာခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ ခလုတ္ဖြင့္လိုက္ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိပ္ေနတဲ့ သားေတြ သမီးေတြေျမးေတြြ မႏိုးရေလေအာင္ ဖြဖြေလွ်ာက္လို႔ အလယ္ခန္းကေန ေရခ်ဳိးခန္းထဲအထိ ေရာက္ေအာင္ နံရံတေလွ်ာက္ ကပ္ထားတဲ့ ပိုက္လိုင္းထဲ ေရျဖတ္စီးသြားတဲ့ အသံၾကားရေအာင္ နားစြင့္ျပန္တယ္။ ေရစီးသံတိုးတိုးနဲ႔အတူ ပိုက္လိုင္းတေလွ်ာက္ ေရတိုးေနတာကို သိရရင္ေတာ့ ဘိုးဘေဖေျခေထာက္အစံုက ေရခ်ဳိးခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္ၿပီ။ ေရခ်ဳိးခန္းအ၀မွာ ေရပိုက္ထဲကေရေတြ ေရေလွာင္တိုင္ကီထဲက်သံ တျဗန္းျဗန္းကို ၾကားရၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီညအဖို႔ ဘိုးဘေဖ စိတ္ေအးသြားရၿပီ။ အိပ္ရာထဲ ခန၀င္လွဲ၊ စာဖတ္ရင္းကေန အေပၚတိုင္ကီနဲ႔ ေအာက္က အုတ္ကန္ ေရျပည့္ေအာင္ အိပ္ရာထဲကေန စာဖတ္ရင္း ေစာင့္ဖို႔ ျပင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါက ဘိုးဘေဖရဲ႕ တစ္ေန႔မပ်က္၊ ေန႔စဥ္၀တၱရားတစ္ခုပါပဲ။

            အိပ္ရာထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့ စာဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိပဲ မ်က္လံုးမွိတ္လွ်က္ စိတ္က အေတြးရြက္လႊင့္မိျပန္ပါတယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ သားေတြ၊ သမီးေတြ၊ ေခၽြးမေတြ၊ သားမက္ေတြက “အေဖ.. အိပ္..အိပ္၊ သားတို႔..သမီးတို႔ ေရတင္လိုက္ပါ့မယ္” လို႔ ေျပာေပမဲ့ ဘိုးဘေဖက သူတို႔ေျပာတာကို စိတ္ကိုမခ်ေတာ့တာ။ တစ္ခါႏွစ္ခါမကပါဘူး၊ သူတို႔ကို ယံုၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္မိပါတယ္၊ ေရတင္ဖို႔ ေမ့လို႔ လူရွစ္ေယာက္ရွိတဲ့ အိမ္မွာ မနက္လည္းေရာက္ေရာ ေရဒုကၡေတြ႔ေတာ့တာပါဘဲ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္က တိုက္ခန္းေတြမွာ ေရရဖို႔က အေတာ္မလြယ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔လယ္လံုး မီးအားေတြ က်ေနျပန္ေတာ့ တိုက္ခန္းတိုင္းက ညအခ်ိန္က်မွ ေရတင္ၾကတယ္။ သူမ်ားတင္တဲ့အခ်ိန္ လိုက္တင္မိျပန္ရင္လဲ လႊတ္ေပးတဲ့ေရအားကို ခြဲယူသလိုျဖစ္ၿပီး ေရမရတာမ်ဳိး၊ ေမာ္တာေလခိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ျပန္ေရာ။ အခန္႔မသင့္ ရင္ ေရခ်ဴတာေတြ၊ ေမာ္တာကြိဳင္ေလာင္တာေတြစတဲ့ အလုပ္ရႈပ္၊ ေငြကုန္တဲ့ ကိစၥေတြက ေနာက္ဆက္တြဲ ပါလာဦးမယ္။ ေနနည္းနည္းပူလာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ေရက မေျပာမဆို ျဖတ္ျပန္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘိုးဘေဖတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ေရမရွိမွာ စိုးရိမ္ၿပီး ညတိုင္း သူ႔သေဘာနဲ႔သူ၊ ေရထထ တင္တယ္။ သားေတြသမီးေတြကလဲ ေျပာမရေတာ့လို႔ အရင္လို မတားေတာ့ပါဘူး။

             ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာၿပီ။ အိုဇုန္းလႊာအေပါက္က ဖာေထးလို႔ မရေတာ့ေအာင္ ႀကီးမားလာၿပီ၊ ကမၻာေပၚက လူေတြမွာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ ကပ္ေဘးေတြးကို ေက်ာ္လႊားေနၾကရခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာ ဘိုးဘေဖရဲ႕သားေတြ သမီးေတြ ေျမးေတြမသိ။ သူတို႔သိတာက မီးဘယ္ကလာ မီးခလုတ္ႏွိပ္လို႔လာ၊ ေရဘယ္ကရ ေရေမာ္တာကရလို႔ ထင္ေနၾကသူမ်ား။ အဲ့သည္လို သားသမီးေတြက တစ္ခါတစ္ရံ ေရျဖတ္ခံရလိုု႔ အိမ္မွာ ေရျပတ္ခ်ိန္မ်ားဆို ေရသန္႔ဘူးဆိုင္က ေရေတြ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ အသည္းအသန္ သြား၀ယ္ထားဖို႔သာ သိတတ္တဲ့သူမ်ားဆိုတာထက္ မပိုဖူးဆိုတာ ဘိုးဘေဖ ေကာင္းေကာင္းသိေနတယ္။

            ေရနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘိုးဘေဖက သူမ်ားထက္ သည္းသည္းလႈပ္တယ္လို႔မ်ား သားသမီးေတြက ထင္ၾကမလားမသိ။ အိမ္က အမယ္ႀကီးရွိတုန္းက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေရကို ဘယ္လိုေခၽြေခၽြတာတာ သံုးခဲ့သလဲဆိုတာ သိရင္ ရယ္မ်ားေနေလမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ အခုတေလာ ေဖာေဖာသီသီ သံုးႏႈန္းေနတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ “အေဖ့ဟာက ဟိုက္ဂ်င္း (Hygiene) မျဖစ္ဖူး” ဆို ေျပာေနေလမလားလို႔ ဘိုးဘေဖ ေတြးမိျပန္တယ္။

            ဘိုးဘေဖရဲ႕အမယ္ႀကီးက အင္မတန္မွ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာတဲ့ အိမ္ရွင္မပါ။ တျခားမေျပာနဲ႔ ေရနဲ႔ပတ္သက္တာပဲ ေျပာရရင္ ထမင္းခ်က္ဖို႔ ဆန္ေဆးၿပီးရင္ ဆန္ေဆးေရကို ဘယ္ေတာ့မွ သြန္မပစ္ဖူး။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ဆန္ေဆးေရနဲ႔ အၾကမ္းတစ္ထပ္ အရင္ေဆးတယ္။ ထမင္းအိုးဆူလို႔ ထမင္းရည္ငဲွ႔ရင္လဲ ထမင္းရည္ကို ဆားခပ္ေသာက္ဖို႔ျဖစ္ေစ၊ ကင္မြန္းခ်ဥ္ရြက္ မန္းက်ည္ရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္လို ဟင္းခ်ဳိမ်ဳိးခ်က္တဲ့အခါ ဟင္းခပ္အျဖစ္ ျပန္သံုးေသးတယ္။ ေသာက္ေရ အိုးစင္ ေအာက္မွာ ေရစိမ့္ရင္ခံဖို႔ ဇလံုထားထားတယ္။ အဲ့ဒီဇလံုထဲမွာ သဲထည့္ထားၿပီး ဂ်င္းတက္တို႔၊ ၾကက္သြန္နီတို႔ ထည့္ထား တတ္တယ္။ ေသာက္ရည္အိုးက စိမ့္တဲ့ ေရစက္ေလးေတြ အလဟသ၁ မျဖစ္ရေတာ့ပဲ ဂ်င္းတက္ေတြ အျမစ္ပြား၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ေလးေတြတက္လာရင္ မီးဖိုေခ်ာင္ ဟင္းအိုးအတြက္ ျပန္သံုးလိုက္ေသးတယ္။ ေရခ်ဳိးရင္လဲ အ၀တ္အသန္႔ေတြ အရင္ေလွ်ာ္ ဖြတ္ၿပီး၊ အဲ့ဒီက က်န္တဲ့ေရကို နည္းနည္းေဟာင္းတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ဖြတ္၊ လက္က်န္ကို လက္ႏွီးစုတ္၊ ၾကမ္းသုတ္၀တ္တို႔ ေလွ်ာ္ဖြတ္ရာမွာ ျပန္သံုးတယ္။

         အဲ့သည္ေလာက္ ေရကို ေခၽြတာလြန္းတဲ့ အမယ္ႀကီးက အိမ္ေရွ႔မွာ ေရခ်မ္းစင္အိုးထားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ဘိုးဘေဖ လုပ္ေပးရေသးတယ္။ ပဲခူးက ကိုတန္ဘီေရခ်မ္းစင္၊ ေရႊတိဂံုက ဦးေထာင္ဗိုလ္ေရခ်မ္းစင္ တို႔ေလာက္ နာမည္မႀကီးေပမဲ့ အဲ့ဒီေခတ္က ဘိုးဘေဖရဲ႕အိမ္ေရွ႕က ေရခ်မ္းစင္ေလးက အင္မတန္ ေသာက္သံုးသူေတြ မ်ားခဲ့တာပါ။ ေရအက်ဳိးဆယ္ပါး မေတာင့္တပဲ ျပည့္ရတာမို႔ ဘိုးဘေဖ လဲ  ေ၀ေနယ်ဆိုတဲ့ ေရခ်မ္းစင္ေလး အိမ္ေရွ႔မွာ ေသခ်ာေဆာက္ေပးထားတယ္။ တြံေတးက တူေလးကို သဲအိုးေကာင္းေကာင္း ေလးႏွစ္အိုးကိုတကူးတကန္႔လွမ္းမွာ၊ ေရခ်မ္းစင္ပတ္ပတ္လည္မွာ ျမက္ပင္ စိမ္းစိမ္းေလးေတြ စိုက္ေပးထားလိုက္တယ္။ ေသာက္ေရခ်မ္းစင္က ေရအိုးေလးကို ကိုယ္တိုင္ေရ မွန္မွန္ ျဖည့္ေပးတယ္။ အမယ္ႀကီးကေတာ့ ေရခ်မ္းစင္သန္႔ရွင္းေရး တာ၀န္ယူခဲ့တာေပါ့။

   ဘိုးဘေဖတို႔ေခတ္က ေရ အခုေလာက္ မရွားပါးခဲ့ပါဘူး။ အခုေခတ္လို႔ ေရကို ၀ယ္ေသာက္ရတာမ်ဳိး၊ ေရသန္႔ဆိုတာမ်ဳိးလဲ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်းလက္ေနသူတို႔ကလဲ ၾကည္လင္တဲ့ ျမစ္ေရ၊ ေခ်ာင္းေရ၊ ကန္ေရကို ေဖာေဖာသီသီ သံုးၾကသလို၊ ၿမိဳ႔မွာေနထိုင္သူေတြ ကလဲ ဘံုဘိုင္ေရကို စစ္လို႔တစ္မ်ဳိး၊ က်ဳိခ်က္လို႔တစ္ဖံု ေသာက္သံုးခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ျမစ္ေရ၊ ေခ်ာင္းေရဆိုလို႔ ဘိုးဘေဖရဲ႕အေတြးမ်ားက ငယ္စဥ္ကာလဆီကို ျပန္ေရာက္သြားရျပန္ပါတယ္။

            ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းပါးကို ေမးထိုးထားတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ဘိုးဘေဖကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ငယ္စဥ္က ရြာရဲ႕အေနာက္ဘက္တန္း လမ္းနဲ႔ သဲေသာင္ျပင္ေတြရွိတဲ့ ျမစ္ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ မွာ ေဆာ့ကစားရင္း၊ ကေလးဘာ၀ ျမစ္ထဲမွာေရကူး ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကတယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ရိုး တေလွ်ာက္ အစုန္အဆန္ခ်ီသြားေနတဲ့ တံငါေလွ၊ ကူးတို႕ေလွ၊ ကုန္တင္သေဘာၤေတြ ျဖတ္သြားတာမ်ား ျမင္လိုက္ရရင္ ဘိုးဘေဖတို႔ ကေလးတစ္အုပ္ လက္ေ၀ွ႔ယမ္းေအာ္ဟစ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ ျမစ္ေရျပင္ကို ျဖတ္တိုက္ လာတဲ့ ေလကလဲ ရႈရိႈက္လိုက္တိုင္း ေမႊးျမေနသေယာင္ ခံစားမိခဲ့ရတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ရြာလယ္က ေသာက္ေရတြင္းမွာ အပ်ဳိေတြ ေသာက္ေရခပ္ဆင္းခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဟန္ေရးျပခဲ့ၾကတာေတြ၊ ျမစ္ကမ္းပါးေပၚက ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ရြာဦးေစတီက ဆည္းလည္းသံ တလြင္လြင္နဲ႔အတူ၊ ညေနေန၀င္ခ်ိန္ အေနာက္ဘက္ ရခိုင္ရိုးမထဲ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေနလံုးႀကီး တအိအိနဲ႔ ေခါင္းထိုးက်သြားတာကို လႈိင္းၾကက္ခြပ္ေတြ အနားသပ္ထားတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္း နံေဘးကေန ၾကည့္ေနရတာ အလြမ္းဓာတ္ခံ ရွိသူမ်ားအတြက္ အင္မတန္မွကို ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္အတိပါပဲ။

            အမယ္ႀကီးဆံုးၿပီးတစ္ႏွစ္၊ သားႀကီးလိုက္ပို႔လို႔ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဘုရားဆီ အမယ္ႀကီးနာမည္နဲ႔ ေငြလွဴဖို႔ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ႏွစ္ကာလေတြ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ေျပာင္းလဲသြား လိုက္တာမ်ား ေနရာေဒသ အသစ္တစ္ခုကို ေရာက္ေနရသလို ဘာကိုမွ ျပန္မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈဆိုတာေတြနဲ႔အတူ ဖဲ့ေပးလိုက္ရတဲ့ သဘာ၀အလွေတြက ဘယ္အရာမွ အစိုးမရဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း ပါလားဆိုတာ ဘိုးဘေဖတစ္ေယာက္ မ်က္ျမင္ဒိတၱ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ေႏြရာသီမို႔ ရြာလယ္က ေသာက္ေရတြင္းက ခမ္းေျခာက္ေနေလၿပီ။ ျမစ္ေရကလည္း မသန္႔ရွင္းလို႔ အရင္လို မေသာက္၀့ံတာမို႔ ပရဟိတအဖြဲ႔ေတြ လာလွဴမယ့္ ေရအလွဴရွင္ေတြကို ေမွ်ာ္ေနရခ်ိန္။ ကမ္းပါးမွာ တည္ထားတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ရြာဦးေစတီေလးနဲ႔ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းေလးလဲ ကမ္းပါးၿပိဳက်လို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာ ေရႊ႕ထားရၿပီ။

            “ဧရာ၀တီရဲ႕ရင္ေငြ႔မွာ ဘုန္းဘုန္းတို႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြအားလံုး ခိုလႈံရင္း အသက္ရွင္  ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကတယ္၊ ဧရာ၀တီဟာ ဆန္စပါးေတြ စပါးေတာင္လိုပံုေအာင္ စိုက္ပ်ဳိးခြင့္ေပးခဲ့တယ္၊ ဧရာ၀တီမွာ သစ္ေဖာင္၊ ၀ါးေဖာင္ေတြ   ေမ်ာခဲ့ၾကတယ္၊ ဧရာ၀တီမွာ အစုန္အဆန္   ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားခဲ့ၾကတယ္၊ ဧရာ၀တီမွာ ေရေနသတၱ၀ါေတြ၊ ရွားပါးဧရာ၀တီ လင္းပိုင္ေတြ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ၾကတယ္၊ ဧရာ၀တီဟာ ျမန္မာေတြ႔ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္၊ ျမန္မာေတြရဲ႕ ေစတသိတ္၊ ျမန္မာျပည္ သူျပည္သားေတြရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ပါ၊ ဧရာ၀တီရဲ႕ အရင္းအျမစ္၊ ေရရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ သယံဇာတေတြကို အမွီၿပဳၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားအတြက္ မဆင္မျခင္ လုပ္ၾကေတာ့ ေရတိုက္စားလို႔ ကမ္းပါးေတြ ၿပိဳတယ္၊ ေသာင္ေတြကလဲ ထြန္းလာလိုု႔ ျမစ္ေရေၾကာေတြ တိမ္လာတယ္၊ လူေတြ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ အမိႈ္က္ေတြ၊ အနည္ေတြ စြန္႔ပစ္ၾကလို႔ ျမစ္ေရေတြ ေနာက္က်ိလာတယ္၊ ဒီေတာ့ ျမစ္ေရထဲ ရွင္သန္ရတဲ့ ငါးပုဇြန္ေတြ အသက္ရွင္ဖို႔ ခက္ခဲလာတယ္၊ အင္း.. ဧရာ၀တီျမစ္နံေဘးေနၿပီး ငါးပုစြန္၀လင္ေအာင္ စားခြင့္မႀကံဳေတာ့ဘူး၊ ရွားပါးလာတယ္၊ ေရၾကည္ေရသန္႔ ေသာက္ခြင့္မရဖူး၊ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးက ဘုန္းဘုန္းတို႔ေတြကို အမ်ားႀကီးေပးခဲ့ၿပီးၿပီ ဒကာႀကီး၊ ဘုန္းဘုန္းတို႔က ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ အမ်ားႀကီး အသံုးခ်ခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးလဲ ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာမို႔လို႔လဲ၊ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားရင္ ခံႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒကာႀကီးတို႔လို ဦးဇင္းတို႔႔လိုပဲ သူလဲ အိုမင္းမစြမ္း နာက်င္ေနၿပီေပါ၊ အင္း..တကယ္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ အသိစိတ္နဲ႔ပူးေပါင္းပါ၀င္ၿပီး၊ စည္းကမ္းတက် အေလအလြင့္မရွိရေအာင္ လုပ္ဖို႔၊ အလြဲမသံုးမိဖို႔ လိုအပ္သလို၊ သိယံုနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေလ့အထကို လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္ဖို႔ကလဲ အေရးႀကီးေသးတယ္ ဒကာႀကီး”

            ဆရာေတာ္မိန္႔မွာတာေတြ နားေထာင္ခဲ့တုန္း၊ တစ္ေႏြက သားေတာ္ေမာင္ ျပခဲ့ဖူးတဲ့ ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားတည္ရွိရာ ရွမ္းျပည္က အင္းေလးကန္ရဲ႕ေရမ်က္ႏွာျပင္အားလံုး ခမ္းေျခာက္ၿပီး၊ ပက္ၾကားအက္ထေနတာကို ဓာတ္ပံုထဲ တအ့ံတၾသ ေတြ႔ခဲ့လိုက္ရေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးမ်ား အဲ့သလိုျဖစ္ခဲ့ရင္ဆို ေတြးၿပီး ဘိုးဘေဖ ရင္ထဲ ပူေလာင္သြားမိခဲ့လိုက္ေသးတယ္။

            ရာသီဥတုကလဲ အခုပူ အခုေအးနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ေန႔ဘက္ဆို အပူခ်ိန္က ပ်မ္းမွ်အပူခ်ိန္ထက္ကို မေက်ာ္လြန္တဲ့ေန႔ တစ္ရက္မွမရွိ။ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ကတၲရာလမ္းမေတြေတာင္ အရည္ေပ်ာ္ခ်င္ခ်င္။ နာဂစ္နတ္ဆိုးလက္ခ်က္နဲ႔ အရိပ္ရအပင္ေတြ နည္းပါးကုန္ေတာ့ ပူခ်င္လွ်က္ လက္တို႔သလို ပူခ်က္ကကမ္းကုန္။ ဒီၾကားထဲ မသမာသူလက္ခ်က္နဲ႔ သစ္ေတာေတြ ျပဳန္းတီးကုန္ေတာ့ အပူကို ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြ ေလ်ာ့နည္းကုန္ေရာ။ အပူေငြ႔က ေနရာတိုင္းမွာ။ တံလွ်ပ္ေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္ ထလို႔။ တို႔ထိမိသမွ် အရာတိုင္းက ပူၾကြပ္ရြလို႔။ ေလပူေတြကလည္း ပူသည္ထက္ပူေအာင္ ပံ့ပိုးေနသလို။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ေနအရွိန္နဲ႔ တလက္လက္။ အသက္ႀကီးေတာ့ ပန္ကာေလမခံခ်င္ေတာ့လို႔ သင္ဖ်ဴးယပ္ေတာင္ေလး တဖ်တ္ဖ်တ္ခပ္ယံု။

        အခုပဲၾကည့္၊ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္ အိပ္ရာထဲမွာ ေခၽြးဒီးဒီးက်ေနေလၿပီ။ အိပ္ရာက ျပန္ထ၊ စားပြဲေပၚက ေရခ်ဳိင့္ထဲက ေရတစ္ခြက္ကို ဘိုးဘေဖ ခပ္ေသာက္လိုက္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ၆၅%ဟာ ေရနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတယ္၊ ေရေတြက ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့၊ ပိတ္ဆို႕ေနတဲ့၊ အညစ္အေၾကးေတြကို အဆိပ္အေတာက္ေတြကို ဖယ္ရွားေပးတယ္လို႔ စာထဲမွာ ဘိုးဘေဖ ဖတ္ထားဖူးတယ္။ ေရသာမရွိခဲ့ရင္ လူသားေတြအေနနဲ႔ ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သစ္ပင္နဲ႔ တိရစၦာန္ေတြေတာင္ ေရလိုေနမွေတာ့ လူသားေတြအဖို႔ ေရလိုအပ္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘိုးဘေဖ ေရနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ အင္မတန္ဇီဇာေၾကာင္တယ္။ ေရကို အၿမဲတန္ဖိုးထားတယ္။

            အခုေတာ့ ဘိုးဘေဖလဲ ဘာမွ မစြမ္းေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။ အမယ္ႀကီး ရွိစဥ္က ေရခ်မ္းစင္ေလးေတာ့ ေခၽြးမျဖစ္သူကို ဆက္တာ၀န္ေပးထားရတယ္။ သဲအိုးေလးႏွစ္လံုးေနရာ မွာ ေခတ္နဲ႔အမီ ေရသန္႔ဘူးႏွစ္ဘူးက ေနရာယူထားၿပီ။ ဘိုးဘေဖကေတာ့ ဒီတိုက္္ခန္းေလးထဲမွာ သူတစ္ကိုယ္ေရ ထိမ္းသိမ္းလို႔ရသေလာက္ ေရနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အေလအလြင့္မရွိေစဖို႔ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားအား ထုတ္တယ္။ အသက္ႀကီးလာေတာ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်စိတ္ေတြ မ်ားလာတယ္။ အိမ္က သားေတြသမီးေတြက ေရသံုးၾကမ္းေတာ့ အိမ္မွာ ေရျပတ္သြားမွာ ဘိုးဘေဖစိတ္က အလိုလို စိုးရိမ္ေနမိတယ္။ မစိုးရိမ္ရွိပါ့မလား။ အိမ္က သားေယာက်ာ္းေလးေတြအားလံုး မလိုအပ္ပဲ တစ္ေန႔ေရသံုးခါေလာက္ ခ်ဳိးတယ္။ သမီးေတြကလည္း အသန္႔အပ်ံ႕ ႀကိဳက္လြန္းေတာ့ ေဆးေၾကာ
ေလွ်ာ္ဖြတ္ရင္ ေရကို မလိုအပ္ပဲ ဗံုးေပါလေအာကို သံုးတာ။ ဖ်ံ၀င္စား ေျမးေတြကလဲ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ၀င္ရင္ ေရခ်ဳိးတာကနည္းနည္း၊ ေရကစားတာက မ်ားမ်ား။ အိမ္အကူေကာင္မေလးေတြကလဲ ေရသံုးၾကမ္း လိုက္တာမ်ား ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ ေရဘံုဘိုင္ေတြမ်ား ၾကပ္ၾကပ္ပိတ္ပါ ေျပာလဲမရ။ ဘံုဘိုင္ေခါင္းေတြက အၿမဲေရစက္လက္က်လို႔ ဘိုးဘေဖတစ္ေယာက္ အိုႀကီးအိုမနဲ႔ လိုက္လိုက္ပိတ္ရတာ အခါေပါင္းမနည္း။ မီးဖိုးေခ်ာင္နဲ႔ ေရခ်ဳိးခန္းေရွ႕မွာမ်ားဆို ေရေတြက ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ဗြက္ထေနေတာ့ ေခ်ာ္လဲျပဳမွာစိုးမိလို႔ အကူကေလးမေလးေတြကို “ညည္းတို႔ ေရသံုးတာ လြန္တယ္၊ အခန္းေတာင္ဗြက္ေပါက္တယ္၊ ေရေတြ သုတ္ဦးဆို” မၾကခဏေျပာမိျပန္ေတာ့ အသက္ခြန္နွဆယ္အဘိုးႀကီး ေနရာတကာ၀င္ပါတယ္ ေျပာဦးမယ္။

             အာဖရိကမွာ ေရရွားလြန္းလို႔ ႏြားက စြန္႔ပစ္တဲ့ က်င္ငယ္ေရကို ကေလးတစ္ေယာက္က ငံု႔ၿပီးေသာက္ေနရွာတာ ပံုထဲမွာ ဘိုးဘေဖေတြ႔ေတာ့ ရင္ထဲနာက်င္မိခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲ့ဒီလိုေနရာမ်ဳိး ဘိုးဘေဖသားသမီးေျမးျမစ္ေတြကို ပို႔မိရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနၾကမလဲမသိဖူး။ တစ္ေန႔အနည္းဆံုး ေရႏွစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္ တင္ေနရလို႔ မီတာခ၊ ေရဖိုးဆိုတာ လစဥ္မနည္းေပးေနရလဲ ေငြရွာေနႏိုင္ေတာ့ သူတို႔က မမႈပါဘူး။ သံုးေနျဖဳန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ အခုေခတ္ကာလ သားသမီးေတြ အသံုးနဲ႔အျဖဳန္း မကြဲျပားၾကတာ။ လြယ္လြယ္ရ၊ လြယ္လြယ္သံုးေနၾကတာ၊ တန္ဘိုးကို နားမလည္ၾကဘူး။ ဘိုးဘေဖရဲ႕မ်က္စိနဲ႔ေတာ့ တယ္မေတြ႔လွဘူး။ ေရအသက္တစ္မနက္ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးအတိုင္း၊ ေရရွားပါးတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာ သင္းတို႔လို လူငယ္ေတြမသိၾက။ ပတ္၀န္းက်င္ဗဟုသုတ ဘာဆိုဘာမွ မရွိၾက။ ဘိုးဘေဖတို႔ ငယ္စဥ္က အေမက ေသာက္တဲ့ေရေတာင္ ေရခြက္ထဲကို ကိုယ္ေသာက္ႏိုင္သေလာက္ ထည့္ဖို႔ သင္ၾကားထားတယ္။ ေသာက္ေရေတြ ဗုန္းေပါလေအာ ခြက္ထဲထည့္၊ ေသာက္ၿပီးပိုလို႔ သြန္ပစ္ရင္ေတာ့ ေဆာ္ပေလာ္ အတီးခံရၿပီသာ မွတ္ေပေတာ့။

            ဘိုးဘေဖရဲ႕ ေတာင္စဥ္ေရမရအေတြးေတြက တနံတလ်ား တဆန္႔ႀကီး။ ေ၀ါခနဲ ေရလွ်ံသံ ၾကားလိုက္ရလို႔ အိပ္ရာက ခပ္သုတ္သုတ္ထရင္း နံရံက နာရီကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ အလို နာရီျပန္ႏွစ္ခ်က္ေတာင္ နီးေနၿပီပဲ။ အေတြးနယ္လြန္သြားလိုက္တာ မလွ်ံစဖူး ေရလွ်ံက်တဲ့အထိ ျဖစ္ေနၿပီ။ အမွန္တကယ္ သူလို အိုႀကီးအိုမက အခ်ိန္မေတာ္ ေရထတင္ေနစရာကို မလို။ သားေတြ၊ ေျမးေတြကို တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ ညႊန္ၾကားလက္ဆင့္ကမ္းရမွာ။ ဘိုးဘေဖ ေျခလွမ္းေတြက ေရေမာ္တာ ခလုတ္ပိတ္ဖို႔ အိမ္ေရွ႔ကို ထြက္ခဲ့တယ္။

   တစ္အိမ္လံုးက တိတ္ဆိတ္လို႔။ ဘိုးဘေဖ တစ္ေယာက္ထဲ သက္၀င္လႈပ္ရွားလို႔ေနတာ။ ေရေမာ္တာခလုတ္ေလးကို ပိတ္လိုက္ၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္ ခဲ့တယ္။ အင္း… အဘိုးႀကီးအေတြးေတြ လြန္လိုက္တာ မလွ်ံစဖူး ေရေတြလွ်ံက်ကုန္ၿပီ။ ဘိုးဘေဖ ကၽြတ္ခနဲ ကၽြတ္စုတ္လိုက္ၿပီး ပုဆိုးကို တိုတို၀တ္၊ လွ်ံက်ေရေၾကာင့္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဘရပ္ရွ္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေနရာမွာ ျပန္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးဖိုးထဲ ျပန္၀င္လာ၊ ပန္းကန္စင္ေအာက္က ႏို႔ဆီခြက္အေဟာင္းေလးကို ယူၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ လွ်ံက်ေနတဲ့ေရေတြကို   ႏို႔ဆီခြက္စုတ္နဲ႔ လက္ဆြဲေရပံုးအနက္ေလးထဲ ခပ္ကာခပ္ကာ ထည့္လိုက္တယ္။

             “ ဂ်စ္..ဂ်စ္.. ဂ်စ္… ဂ်စ္”

             ေရခပ္လိုက္တိုင္း ႏို႔ဆီခြက္နဲ႔သံမံတလင္းထိရွတဲ့ တဂ်စ္ဂ်စ္အသံက တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညဥ့္အခ်ိန္ တိုက္ခန္းထဲမွာ စည္းခ်က္က်က်နဲ႔ ထြက္ေပၚေနတယ္။ ဘိုးဘေဖရဲ႕ အိမ္သူအိမ္သားမ်ားကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနၾကတာမ်ား တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ၾကပါဘူး။ တေအာင့္ေနေတာ့ လက္ဆြဲေရပံုးထဲ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚ လွ်ံက်ေနတဲ့ ေရေတြ ျပည့္သြားတယ္။ ဘိုးဘေဖ တစ္ခ်က္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ၀တ္ထားတဲ့ပုဆိုးမွာ ေရစေတြ စိုေနၿပီ။ ဒီပံုအတိုင္းဆို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္ ဖို႔ကလဲ လြယ္မယ္မထင္။ ဘုိးဘေဖ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ လက္က ေရပံုးကိုသတိထားဆြဲ၊ ဘိုးဘေဖ တစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕ကို ေျခသံဖြဖြ ခၽြတ္နင္းေလွ်ာက္ရင္း ထြက္ခဲ့တယ္။ အိမ္ေရွ႕အ၀င္တံခါးခ်က္ကို အသံမထြက္ေအာင္ ဖြင့္လိုက္တယ္။ ေလွကားထစ္တေလွ်ာက္ ဟန္ခ်က္ညီညီ သတိထားၿပီး ဆင္းခဲ့တယ္။

             အိမ္ေရွ႔လမ္း ဓာတ္မီးတိုင္က မီးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ကတၱရာလမ္းမထက္မွာ ျဖာက်ေနတယ္။ ေခြးတခ်ဳိ႕ အူသံၾကားေနရတယ္။ သစ္သားေရခ်မ္းစင္ေလးေရွ႕ ဘိုးဘေဖေရာက္ေတာ့ လက္ထဲက ေရပံုးေလး ကို ေရခ်မ္းစင္နေဘးမွာ တယုတယ ခ်လိုက္တယ္။ ေရပံုးနဲ႕ အတူပါလာတဲ့ ႏို႔ဆီခြက္စုတ္ေလးနဲ႔ ပံုးထဲက ေရေတြကို မဖိတ္မစင္ေအာင္ ခပ္ယူလို႔ ေလာင္းခ်လိုက္တယ္။ ေရခ်မ္းစင္ေပၚမွာ စိုက္ထားတဲ့ ေျမဇာျမက္ပင္ေလးမ်ားက ေရေလာင္းလိုက္တဲ့ အရွိန္နဲ႔ ယိမ္းႏြဲ႕သြားတယ္။ ဘိုးဘေဖရဲ႕မ်က္ႏွာ ၿပံဳးေယာင္သန္းသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္။ ဂရုတစိုက္။ တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္။ ေရပံုးထဲက ေရေတြကုန္တဲ့အထိ ေလာင္းေနမိတယ္။

             “ အေဖ… ဒုကၡပါပဲ.. ညႀကီးမင္းႀကီး အခ်ိန္မေတာ္ ဘယ့္ႏွယ့္ ေရဆင္းေလာင္းေနရတာလဲ၊ ဒုကၡပါပဲ..”

             ဘိုးဘေဖရဲ႕ လက္ေမာင္းကို တုန္႔ခနဲ ဆြဲတာခံလိုက္ရတယ္။ သားျဖစ္သူက အိပ္မႈန္စံုမႊားအသြင္နဲ႔ ဘိုးဘေဖကို အျပစ္ျမင္တယ္။

             “ အေဖကေတာ့ သူငယ္ျပန္ေနၿပီထင္တယ္၊ အေဖလုပ္ရမဲ့ကိစၥေတြ မဟုတ္ဘူး၊ မလုပ္ပါနဲ႔ဆိုလဲ ေျပာမရဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္က ျမင္ေတာ့ သားသမီးေတြ အသံုးမက် ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ အေဖရယ္၊ ညႀကီးမင္းႀကီး ေခ်ာ္လဲေနမွ ၾကည့္ေကာင္းမယ္”

       သမီးငယ္က စိုးရိမ္စိတ္တ၀က္၊ စိတ္ပ်က္ပံုတ၀က္နဲ႔။ ဘိုးဘေဖကေတာ့ ဘာမွ တုန္႔ျပန္ေျပာမေနေတာ့။ ၿပံဳးယံုသာ ၿပံဳးေနလိုက္ေတာ့တယ္။

             တေအာင့္ေနေတာ့ သားနဲ႔သမီးက လက္ေမာင္းတစ္ဘက္တစ္ခ်က္တြဲေခၚလို႔ ဘိုးဘေဖ အိမ္ေပၚျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ပုဆိုးလဲၿပီး အိပ္ရာထဲက ေစာင္ၿခံဳေအာက္ ဘိုးဘေဖျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ပဲ မ်က္လံုးေတြ ေၾကာင္ေနေတာ့တယ္။ ဒါကိုသိပံုရတဲ့ သားျဖစ္သူက ေရတစ္ဖန္ ခြက္နဲ႔ ေဆးတစ္လံုးလာတိုက္တယ္။ ဘိုးဘေဖ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြဆို ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းေနက်ေလ။ မ်က္ခြံကို အားတင္းလို႔ မွိတ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘိုးဘေဖ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူး။

             ေရသီးေရေပါက္မ်ားေအာက္မွာ ယိမ္းႏြဲ႕ေနတဲ့ ျမက္ပင္ေလးမ်ားက ဘိုးဘေဖရဲ႕အေတြးထဲမွာ တအိအိနဲ႔စိမ္းစိုလို႔။

                    ဘိုးဘေဖ မ်က္ႏွာကလဲ ေအးျမစြာ ၿပံဳးတံု႔တံု႔။

                    ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲ က်ပါေစ။

index

Share
Posted in ၀တၳဳ | 1 Comment

အုတ္ခံုေလး၏နံနက္ခင္း

Number of View: 555

12819365_10205811383552690_7732394283522761059_o

      လမ္းကေလးမ်ား၏ အဆံုးတြင္ အုတ္ခံုေလးေတြ ရွိေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ လမ္းေလးတိုင္း၏ အဆံုးတြင္ အုတ္ခံုေလးမ်ား ရွိေနရန္ဆိုသည္မွာ မေသခ်ာလွပါ။ အုတ္ခံုေလးမ်ား မရွိေနတတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ မနက္ခင္းတိုင္း ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းေနရသည့္ လမ္းကေလး၏အဆံုးတြင္ေတာ့ အုတ္ခံုေလးတစ္ခု
ေနရွိပါသည္။

              ထိုလမ္းကေလးသည္ ကၽြန္မႏွင့္ မစိမ္းပါ။ ညေနေစ်းသို႔ သြားလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ မုန္႔သြားစားလွ်င္ ျဖစ္ေစ၊ ၿမိဳ႔ထဲသို႔သြားလွ်င္ လိုင္းကားေစာင့္စီးရန္ျဖစ္ေစ၊ မၾကာခဏဆိုသလို ထိုအုတ္ခံုေလးရွိေသာ လမ္းကို ျဖတ္သန္းေနက်ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ အခ်ိန္ကာလမ်ားစြာတို႔တြင္ အုတ္ခံုကေလးကို သတိမထားမိေၾကာင္း ၀န္ခံခ်င္ပါသည္။ ထိုအုတ္ခံုေလးကို စတင္ သတိျပဳမိခ်ိန္သည္ ကၽြန္မ၏ အလုပ္၊ ၿမိဳ႕ထဲမွသည္ ရံုးခ်ဳပ္ရွိရာ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္သို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလိုက္ခ်ိန္မွ စတင္ခဲ့ပါသည္။

        မနက္ (၈)နာရီစြန္းစြန္းဆိုလွ်င္ ကၽြန္မသည္ ထမင္းခ်ဳိင့္၊ ဖုန္းဘက္ထရီခ်ာ့ဂ်ာ၊ တစ္ရွဴးထုတ္၊ ရံဖန္ရံခါ ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္၊ ဘီစကစ္ထုတ္ အနည္းငယ္ ထည့္ထားသည့္ ႀကိမ္ျခင္းေတာင္းေလးက တစ္ဘက္၊ ရံုးအလုပ္မွန္သမွ်ႏွင့္ ကၽြန္မေရးထားသည့္စာမူမွန္သမွ် သိုသိမ္းထားတတ္သည့္ လက္စြဲေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာ အစုတ္ေလးထည့္ထားတတ္သည့္ အိတ္ကတစ္ဘက္၊ ပုခံုးေပၚတြင္မေတာ့ ဆလင္းဘက္အိတ္ ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္လံုးျဖင့္၊ ကၽြန္မ၏မနက္ခင္းတိုင္းသည္ ၀န္စည္စလည္မ်ားစြာျဖင့္ အိမ္မွ ခုႏွစ္မိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္ လွ်င္ရေသာ ရံုးဖယ္ရီကားေစာင့္ရမည့္ေနရာသို႔ လမ္းကေလးမွတစ္ဆင့္ ေခၚေဆာင္ သြားေလသည္။

                   လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနရသည့္ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္၏ မနက္ခင္းက ဗာဟီရမ်ားလြန္းလွသည္။ ရံုးထမင္း၊ ေက်ာင္းထမင္းခ်ဳိင့္မ်ားအမီ ခ်က္ျပဳတ္ရသလို၊ အိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ အသက္ရွစ္ဆယ္ ဖခင္ႀကီး အတြက္လည္း တစ္ေန႔စာေဆး၊ စားစရာ၊ ဖတ္စရာ အစစ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ရသည္။ မနက္ရွစ္နာရီထိုးရန္ ၁၅မိနစ္ခန္႔တြင္ လုပ္စရာမ်ား လက္စသတ္၍ ေရခ်ဳိးရသည္။ ရွစ္နာရီထိုးကာနီးလွ်င္ အိမ္ေပၚမွ ကမူးရွဴးထိုး ဆင္းကာ လမ္းကေလးအတိုင္း  ေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တသုန္သုန္တိုက္ေနသည့္ နံနက္ခင္း ေလ ေအးျမျမ၏ မ်က္ႏွာျပင္ကို တို႔ထိျခင္းအား ႏွစ္သက္စြာခံယူရင္း၊ ေျခလွမ္းခပ္မွန္မွန္ျဖင့္ လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္ခဲ့၏။

                   ရံုးကားက ကၽြန္မကို တဖန္ျပန္ေစာင့္ရသည္မ်ဳိး ကၽြန္မျဖစ္မွာ အင္မတန္ အားနာမိသည္။ ကၽြန္မကို ရံုးကားက တဖန္ ျပန္မေစာင့္ေစရ။ သို႔ျဖစ္၍ ကၽြန္မ၏ ရံုးတက္ရက္ မနက္ခင္းတိုင္းသည္ ကသုတ္ကယက္ျဖင့္္ ေဟာဟဲလိုက္ မနက္ခင္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနခ့ဲသည္။ ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မႏွင့္အတူပါၿမဲ ၀န္စည္စလည္မ်ားျဖင့္ လမ္းထိပ္ပလက္ေဖာင္းေရာက္လွ်င္ ေျခလွမ္းကိုအရွိန္သပ္ကာ၊ အျမန္ေလွ်ာက္လာ သည့္အရွိန္ျဖင့္ ခုန္လိႈက္ေနေသာအေမာကို ေျဖရင္း ရံုးဖယ္ရီအလာကို ေမွ်ာ္၏။ ဤသို႔ ေမွ်ာ္ရင္း၊ လက္ႏွစ္ဘက္က ဆြဲကိုင္ထားသည္မ်ားေၾကာင့္ မၾကာမီေလးလံလာလွ်င္၊ ကၽြန္မသည္ ဟိုသည္ကို ေမွ်ာ္၍ လက္ထဲက ျခင္းေတာင္းျဖစ္ေစ ေခတၱတင္ထားႏိုင္ရန္ ေနရာကို ရွာမိေလသည္။ ထိုသို႔ရွာမိခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မ ရပ္ေနရာ လမ္းထိပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ၿငိမ္တိတ္စြာတည္ရွိေနေသာ အုတ္ခံုေလးကို စတင္ သတိျပဳ မိလိုက္ေလသည္။

                ကၽြန္္မ ဟန္ပင္ မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ အုတ္ခံုေလးရွိရာသို႔ အေျပးသြား၍ လက္ထဲမွာ ႀကိမ္ျခင္းေတာင္းႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအိတ္ကို အသာခ်ကာ၊ အုတ္ခံုေလးေပၚတြင္ထိုင္ခ်မိရင္း၊ ရံုးကား အလာကို ေအးေအးလူလူ ထိုင္ေစာင့္ေနမိေတာ့သည္။

Untitled                 အုတ္ခံုေလးသည္ ေရေျမာင္းကို အုပ္မိုး၍ခင္းထားေသာ လမ္းကေလး၏ထိပ္တြင္ ရွိေန၏။ အုတ္ခံုေလးသည္ အခ်ဳိ႕လမ္းသြယ္မ်ားကဲ့သို႔ ဘယ္တစ္ဘက္ ညာတစ္ဘက္ အစံုမရွိေခ်။ လမ္း၏ထိပ္ ညာဘက္တစ္ဘက္ထဲ၌သာ ရွိ၏။ အုတ္ခံုေလး၏ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ား၌ အဂၤေတမ်ား အခ်ပ္လိုက္ ကြာလွ်က္ ေအာက္မွ အုတ္ခဲအရာကိုပင္ ျမင္ေနရ၏။ အုတ္ခံုေလးက မသစ္လြင္ပါ။ မိႈင္းမိႈင္းညစ္ညစ္ ရွိသည္။ ထို႔ထက္ဆိုရလွ်င္ အုတ္ခံုေလးက အိုေဟာင္းေနေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုင္၍ ရသည့္ အေနအထား ရွိေနေသးသည္။ အုတ္ခံုေလး၏အက်ယ္သည္ အလ်ားသံုးေပ၊ အနံတစ္ေပ၊ အျမင့္ႏွစ္ေပခန္႔သာ ရွိသည္။ အုတ္ခံုေလးသည္ လမ္းထိပ္ေရေျမာင္းေပၚ အုပ္မိုး၍ တည္ရွိ၏။ အုတ္ခံုေလး၏ေအာက္ တြင္ ေျမာင္းေရညစ္ညစ္သည္ စီးဆင္းလွ်က္ရွိသည္။ အုတ္ခံုေလးတည္ရွိရာ တိုက္နံေဘးတြင္ ဂရုစိုက္သူမဲ့ေနပံုရသည့္ ပု႑ရိပ္ပန္းၿခံဳေလး က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ရွိေနသည္။ အုတ္ခံုေလးႏွင့္ ကပ္လွ်က္အေဆာက္အဦသည္ တခ်ိန္တခါက နာမည္ေက်ာ္ ဘဏ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ ေဒ၀ါလီခံၿပီးခ်ိန္တြင္ ကုမၸဏီတစ္ခုမွ ျပန္ငွားထားေသာ သံုးထပ္တိုက္တစ္လံုးျဖစ္၍၊ ကၽြန္မရံုးဖယ္ရီ ေစာင့္ခ်ိန္တိုင္း ေအာက္ ထပ္ တံခါးကို ေသာ့ခေလာက္ ခတ္လွ်က္သားေတြ႔ရ၏။

     မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အုတ္ခံုေလးသည္ နံနက္ခင္းတိုင္း ကၽြန္မအတြက္ အေမာေျဖစရာ ေနရာေလး ျဖစ္သည္။ အုတ္ခံုေလးသည္ ကၽြန္မ၏အေမာတေကာ နံနက္ခင္းတြင္း အတူပါ၀င္ေပးသည့္ သက္မဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲအတြက္ အုတ္ခံုေလး က ေအးေအးလူလူ၊ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ရွိလွသည္။ ရံုးကားဟြန္းသံမၾကားရမခ်င္း အုတ္ခံုေလးတြင္ အေမာေျဖထိုင္ျခင္းျဖင့္၍ ကၽြန္မ၏မနက္ခင္းတိုင္း သည္ ဇိမ္က်လွ်က္ရွိသည္။

                      မနက္ လမ္းထိပ္ေရာက္သည္ႏွင့္ အုတ္ခံုေလးေပၚမွာရွိေနႏိုင္သည့္ ဖုန္မႈန္မ်ားကို ေလျဖင့္ ဖူးကနဲ မႈတ္၍ ဖယ္ရွားသည္။ ၿပီးလွ်င္ လက္ထဲက ႀကိမ္ျခင္းႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအိတ္ကို အုတ္ခံုေလးေပၚတင္၍ ရံုးဖယ္ရီမလာမခ်င္း ၁၀မိနစ္ခန္႔ အခ်ိန္တြင္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကို ဤအုတ္ခံုေလးတြင္ ထိုင္ကာ ကၽြန္မ ေငး၏။ အေတြးကြန္႔ျမဴး၏။ ရံဖန္ရံခါ အိမ္နားကဆိုင္မွ ၀ယ္လာသည့္ သတင္းစာျဖစ္ေစ၊ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေစာင္ျဖစ္ေစ အုတ္ခံုေလးမွာ ထိုင္ဖတ္ရင္း ရံုးကားေစာင့္သည္။ အုတ္ခံုေလးေရွ႔မွ ပံုမွန္ျဖတ္သြားေနက် အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦးနဲ႔လည္း ကၽြန္မတို႔ခ်င္း အျပန္အလွန္ မွွတ္မိေနေခ်ၿပီ။ မနက္ခင္းတိုင္း အသက္၆၀ေက်ာ္သားျဖင့္သူႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အုတ္ခံုေလးမွာ အေမာေျဖ ၀င္ထိုင္တတ္သည့္ အသက္ ၈၆ႏွစ္ အဘြားနွင့္လည္း ကၽြန္မ ခင္ေနေလၿပီ။ ခ်စ္သူေကာင္မေလး၏ စလင္းဘက္အိတ္ကို လြယ္ေပးယံုမွ်မကပဲ ေကာင္မေလး ခိုမီွတြယ္ထားသည့္ လက္ေမာင္းကိုပါ အားတင္းရင္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ယွဥ္တြဲေလွ်ာက္သြားသည့္ သမီးရည္းစားစံုတြဲႏွင့္လည္း မ်က္မွန္းတမ္းေနေလၿပီ။

                        “ဒီေန႔ လူေတြ ဒီလို အရိပ္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနႏိုင္တာဟာ၊ ဟိုးအရင္ကထဲက လူေတြ အပင္ေတြ စိုက္ခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္” ဟု ဆိုစကား ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဤအုတ္ခံုေလးမွာ ယခုလို ထိုင္ေနႏိုင္ေအာင္ မည္သူက စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသလဲဟု ကၽြန္မ အေတြးနက္မိသည္။ အုတ္ခံုေလးက ေျမာင္းတစ္ခု၏ အရံအတားတစ္ခုမွ် သာမကပဲ၊ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခ်ိန္ ေခတၱထိုင္ေစာင့္ႏိုင္သည္။ ေမာလာလွ်င္ အေမာေျပ ထိုင္နားေနႏိုင္သည္။ ညဘက္အခ်ိန္တြင္ ဤအုတ္ခံုေလးမွာ သမီးရည္းစား စံုတြဲမ်ား လာတြတ္မထိုးဘူးဟု မည္သူေျပာႏိုင္ပါသနည္း။ ေခတ္လူငယ္မ်ား ဂစ္တာတစ္လက္ျဖင့္ ညေတးမ်ား လာေရာက္ ဟစ္ေၾကြးႏိုင္ေသးသည္။

                     သို႔ႏွင့္ အုတ္ခံုေလးက ကၽြန္မ၏မနက္ခင္းမ်ားတြင္ မရွိမျဖစ္ ပါ၀င္ေနခဲ့သည့္ သက္မဲ့ အရာ၀တၱဳ တစ္ခု ျဖစ္လာသည္။

Untitled

                တစ္မနက္ခင္းတြင္ ျဖစ္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းထိပ္တြင္ ရံုးဖယ္ရီေစာင့္ရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္သို႔ ေလွ်ာက္လာစဥ္ ကၽြန္မ၏ ျမင္ေနက် လမ္းထိပ္ျမင္ကြင္းသည္ အေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေန၏။ ထိုင္ေနက် အုတ္ခံုေလး၏ မလွမ္းမကမ္း ပု႑ရိပ္ၿခံဳေနရာတြင္ ဆိုင္ခပ္ေသးေသးတစ္ခုႏွင့္၊ ဆိုင္နားတြင္ လူအခ်ဳိ႔လည္း ရွိေနသည္ကို ထူးျခားစြာ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ဆိုင္ေနရာနားက ပု႑ရိပ္ၿခံဳေလးလဲ ခုတ္လိုက္သည္ လားမသိ၊ ေျပာင္ရွင္းေနေပၿပီ။ အနားေရာက္လွ်င္ ေဆးလိပ္ကြမ္းရာဆိုင္မွန္း သိလိုက္ရသည္။ ဆိုင္နာမည္ မတပ္ထားေသာ္လဲ ကြမ္းရြက္၊ ထံုးအိုးႏွင့္ ကြမ္းထဲ ထည့္စားသည့္ ေဆးဗူးမ်ား စီရရီ စီထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထို႔ျပင္ ဖုန္းကဒ္မ်ဳိးစံုရသည္ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးလဲ ခ်ိတ္ထားေသးသည္။ ကြမ္းယာဆိုင္အသစ္ေလး၏ ပတ္ပတ္လည္တြင္ အမ္ပီတီ၊ တယ္လီေနာ၊ ေအာ္ရီဒူး ေၾကာ္ျငာဗီႏိုင္းမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားသည္။

      မည္သို႔ေၾကာင့္မသိ၊ ကၽြန္မ၏ နံနက္ခင္းသည္ ၀န္စည္စလယ္မ်ားအား အုတ္ခံုေလးေပၚတြင္ ယခင္လိုခ်ထားၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ရေသာ္ျငား၊ အေမာမေျပသလိုလိုႏွင့္ နံနက္ခင္း၏ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသည့္ စိတ္မ်ားက ယခင္ႏွင့္မတူ၊ ကြယ္ေပ်ာက္၍ေန၏။ အုတ္ခံုေလး၏အနားတြင္ အေဖာ္အျဖစ္ ကြမ္းရာဆိုင္ေလး ရွိလာေသာ္ျငား ကၽြန္မ၏ စိတ္ထဲတြင္ ႏွေမ်ာသလိုလို ခံစားခ်က္ ၀င္လာမိသည္။

                    ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္တြင္ ကၽြန္မသည္ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးဖယ္ရီေစာင့္ရန္ အိမ္မွ ထြက္လာခဲ့ သည္။ အုတ္ခံုေလးနားအေရာက္တြင္ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ထားသည္မ်ားက ဆီး၍ ႀကိဳေနေလသည္။ အုတ္ခံုေလးတြင္ ေယာက်ာ္းႏွစ္ဦးထိုင္ေန၏။ တစ္ဦးက ကြမ္းရာဆိုင္က အမ်ဳိးသမီးကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ စကားလွမ္း ေျပာေနသည္။ ေယာက်ာ္းႏွစ္ဦးလံုး၏ ပါးစပ္ထဲတြင္ ကြမ္းမ်ား ပလုပ္ပေလာင္းႏွင့္။ ကြမ္းတံေတြးကို ပ်စ္ကနဲ အနားတြင္ အလြယ္တကူ ေထြးခ်လိုက္သည္။ အုတ္ခံုေလး၏ ေရွ႔မ်က္ႏွာစာသည္ ကြမ္းေသြးနီနီမ်ားျဖင့္ စြန္းထင္းေနေလၿပီ။ ကၽြန္မသည္ ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ထိုင္ေနေသာ အုတ္ခံုေလးတြင္ ယခင္လို ထိုင္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေခ်။ အနားမွ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရၿပီး၊ မလွမ္းမကမ္း ပလက္ေဖာင္းေနရာတြင္ သြားရပ္၍ ရံုးဖယ္ရီကားကို ေစာင့္ေန ရေတာ့၏။ ဖယ္ရီေစာင့္ရင္း ဤအုတ္ခံုေလးတြင္ အရင္လို ကၽြန္မထိုင္ရန္ မျဖစ္ေတာ့သည္ကို သတိျပဳမိလာသည္။

                   သည္လိုႏွင့္ ကၽြန္မ၏ မနက္ခင္းေလးတြင္ အုတ္ခံုေလးမပါ၀င္ေတာ့သည္မွာ အေတာ္ပင္ ၾကာလာခဲ့သည္။ ကၽြန္မႏွင့္ မ်က္မွန္းတမ္းေနသည့္ မနက္ခင္း လမ္းသြားသူမ်ားသည္လည္း စစေတြ႔ခ်င္း တစ္ရက္ႏွစ္ရက္သာ ကၽြန္မ ယခင္လို အုတ္ခံုတြင္ မထိုင္သည္ကို သတိျပဳမိေပလိမ့္မည္။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္ကာလတြင္ သူတို႔သည္ ကၽြန္မအား သတိျပဳမိခ်င္မွ သတိျပဳမိေပေတာ့မည္။

                ကၽြန္မသည္ အုတ္ခံုေလးအေပၚ သံေယာဇဥ္ရွိေပေသာ္ျငား၊ ေယာက်ာ္းသားေတြ တရုန္းရုန္းျဖင့့္ ရွိေနတတ္သည္ အႏွီအုတ္ခံုေလးကို ယခင္လို ေစ့ေစ့မၾကည့္ရဲေတာ့ၿပီ။ အုတ္ခံုေလးကေတာ့ ကြမ္းေသြးမ်ားညစ္စြန္းခံလွ်က္က ကြမ္းေဖာက္သည္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ။ ကြမ္းရာဆိုင္က အမ်ဳိးသမီးကို ထိကပါးရိကပါးေျပာေသာ အမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္လဲ အုတ္ခံုေလး အကၽြမ္း၀င္ေနေလၿပီ။ အုတ္ခံုေလးသည္ ယခင္က အိုေဟာင္းေနေပေသာ္ျငား ထိုင္ရန္ သင့္ေတာ္ေသး၏။ ယခုမူ ကြမ္းရာဆိုင္လာ ေယာက်ာ္းမ်ား၏ ေဆးလိပ္ ထိုင္ေသာက္ရာ၊ ကြမ္းထိုင္စားရာေနရာ ျဖစ္ေနေလၿပီ။

                    တစ္ေန႔မနက္တြင္ ျဖစ္သည္။ ရံုးသြားရန္ လမ္းထိပ္သို႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မထြက္လာခဲ့သည္။ အုတ္ခံုေလးကို လွမ္းျမင္ရခ်ိန္တြင္ ထိုအနား၌ လူသံုးေလးေယာက္ စုစုရုန္းရုန္းေတြ႔ရ၏။ အနားသို႔ေရာက္ေသာ္ အုတ္ခံုေလးေပၚတြင္ လူတစ္ေယာက္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ တက္ထိုင္ေနသည္ ကို ေတြ႔ရ၏။ ထိုလူ၏လက္ထဲတြင္ အိတ္ေဆာင္ေရဒီယိုတစ္လံုး ကိုင္ထားၿပီး ျပည္ပသတင္း႒ာနတစ္ခုမွ သတင္းေၾကညာေနသည္ကို လမ္းသြား လမ္းလာမ်ား ၾကားေလာက္သည့္ အသံႏႈန္းျဖင့္ ဖြင့္ထား၏။ ထို႔ေနာက္ စြာက်ယ္က်ယ္အသံျဖင့္ ကြမ္းရာဆိုင္ဘက္သို႔ ‘လာမဲ့ တနဂၤေႏြ အမိႈက္ေကာက္ ရမယ္ေနာ္၊ ေၾကညာထားတယ္၊ မင္းတို႔ အားလံုး မွတ္ထားၾကဦး၊ ေမ့မယ္၊ တို႔တိုင္းျပည္မွာ အမိႈက္ေတြခ်ည္းပဲ၊ တာ၀န္သိစိတ္နဲ႔ ေကာက္မွေဟ့ ’ ဟု လွမ္းေျပာ၏။ ‘ခင္ဗ်ားပဲ က်ဳပ္တို႔အတြက္ ပိုေကာက္လိုက္’ ‘ခင္ဗ်ားလို လူမ်ဳိးက ပိုေကာက္သင့္တယ္၊ ေစာေစာစီးစီး ေ-ာက္ရွူးက တစ္မူးလာ ပိုရွဴေနတယ္’ ဟု တစ္ဘက္မွ ျပန္ေအာ္ေျပာ၏။ မနက္ခင္းေလးသည္ ေရဒီယိုမွ အသံမ်ား၊ ဆဲေရးသံမ်ားျဖင့္ ညစ္ေပသြား၏။

                   ထိုေရဒီယိုႏွင့္လူမွာ အုတ္ခံုေပၚတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ေနရာမွ လမ္းေပၚသို႔ ခုန္ခ်လိုက္ၿပီး၊ သူကို မေထမဲ့ျမင္ေျပာဆိုဆဲေရးသည္ကို ဂရုပင္မျပဳပဲ ‘ အမိႈက္ေတြ ေကာက္ရမယ္ေနာ္၊ မေမ့ၾကနဲ႔၊ မေမ့ၾကနဲ႕’ ဟု ထပ္မံ၍ ပြစိပြစိေျပာကာ ေနရာမွထြက္သြား၏။ ကြမ္းရာဆိုင္ေရွ႔တြင္ ကြမ္းရာရပ္၀ယ္ေနသည့္ လူက ‘ ဒီလူက အစဥ္အဆက္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေလ၊ ရပ္ကြက္ေမတၱာ အၿမဲခံယူေနသူေပါ့၊ အခုေတာ့ ေရဒီယို တစ္လံုးနဲ႔ လိုင္းေပါင္းစံုဖြင့္နားေထာင္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရးပဲ စိတ္၀င္စားသေယာင္ေယာင္နဲ႔၊ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုး သူပဲ ကယ္တင္ ထားရပံုနဲ႔၊ သတင္းထဲက ၾကားတာေတြ ဟိုလူ႔ ဟိုဟာလိုက္ေျပာ၊ ဒီလူ႕ ဒီဟာလိုက္ေျပာနဲ႔၊ ေၾကာင္သလိုလို ျဖစ္ေနတာေလ’ ဟု ကြမ္းရာဆိုင္မွ အမ်ဳိးသမီးအား လွမ္းေျပာ၏။ ကြမ္းရာဆိုင္မွ အမ်ဳိးသမီးက ထိုလူ၏ စကားကို ကြမ္းရာေနသည္ေလာက္မွ်ေတာင္ စိတ္မ၀င္စားေပ။

        အုတ္ခံုေလး၏ ပတ္ပတ္လည္တြင္ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ေပပြ ညစ္ထပ္ေနယံုုမွ်မက၊ ေဆးလိပ္ ခိုးေဆးလိပ္ေငြ႔မ်ားျဖင့္ မႊန္ထူေနေလၿပီ။ ကြမ္းရာဆိုင္မွ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ သူ႔ေဖာက္သည္မ်ား၏ ဟီးဟီးဟားဟား ရယ္သံမ်ားကလည္း အုတ္ခံုေလး၏ နံနက္ခင္း တိတ္ဆိတ္မႈကို ၿဖိဳခြင္းေလ၏။ ဤအုတ္ခံုေနရာေလးသည္ ယခင္က အိုေဟာင္းယံုမွ်သာဆိုေသာ္လည္း၊ ယခုအခါ ညစ္ေထးမႈပါ ထပ္ေဆာင္း လာေခ်ၿပီ။
Untitled

      တစ္ေန႔ မနက္ခင္းတြင္ ျဖစ္သည္။ တစ္ႀကိမ္ ကၽြန္မႀကံဳခဲ့ဖူးသည့္ ေရဒီယိုႏွင့္ လူသည္ ေရပံုးကတစ္ဘက္၊ အုန္းတံျမက္စည္းကတစ္ဘက္ႏွင့္ အုတ္ခံုေလးေရွ႔ရွိ ကြမ္းတံေတြးမ်ားကို တရွဲရွဲ လွည္းေန၏။ ထိုလူ၏ ပါးစပ္မွလည္း ‘ အသိစိတ္၊ တကိုယ္စာ တာ၀န္ယူစိတ္ေလးေတြ မရွိၾကဘူး၊ ကိုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ေတာင္ သန္႔ရွင္းဖို႔ တာ၀န္မယူႏိုင္ေသးရင္ က်န္တာကေတာ့ ေ၀းပါေသးကြာ’ ဟု ေျပာေန ျပန္သည္။ ကြမ္းရာဆိုင္က အမ်ဳိးသမီးက ထိုသူေျပာေနသည္ကို ၾကားသြားပံုရ၏။ ‘ ရွင္ေန႔တိုင္း ေရေဆးေတာင္ အလ်ဥ္မီမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ေထြးေနက်လူက ပ်စ္ဆို ေထြးထည့္လိုက္မွာပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို ရွင္ သန္႔ရွင္းေအာင္ လုပ္ေပးတာ ေကာင္းပါတယ္၊ ေရာ့ ေရာ့ ေက်းဇူးတင္လို႔ ဒီမွာ ကြမ္းတစ္ရာ လာ၀ါးေခ် ’ ဟု ေျပာလည္းေျပာ ကြမ္းတစ္ရာပါ လွမ္းေပးလိုက္၏။ ထိုလူလည္း ကြမ္းကို ပါးေစာင္ထဲ ထည့္၀ါးလိုက္သည္ကို ရံုးဖယ္ရီေပၚမတက္မီ ကၽြန္မ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ရသည္။

                ရံုးတာ၀န္ျဖင့္ ကၽြန္မ ျပည္တြင္းခရီး တစ္ပါတ္ခန္႔ ထြက္ရသည္။ နံနက္ခင္း အုတ္ခံုေလးႏွင့္ ကၽြန္မ အခိုက္အတံံ့ ေ၀းေနရခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ခင္း ရံုးသြားရန္ ဖယ္ရီေစာင့္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မသည္ အ့ံၾသစဖြယ္ ျမင္ကြင္းကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ေရဒီယိုႏွင့္လူသည္ ထိုင္ေနက် အုတ္ခံုေပၚတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္မေနေတာ့ေပ။ သူႏွင့္အတူ ယွဥ္တြဲေတြ႔ရတတ္သည့္ အိတ္ေဆာင္ေရဒီယိုေလးကိုလဲ မျမင္ရပါ။ တံမ်က္စည္းလည္း လွည္းပံုမရေတာ့ပါ။ သူသည္ ကြမ္းရာဆိုင္နံေဘးတြင္ ထိုင္ခံုတစ္လံုးျဖင့္ ထိုင္လွ်က္၊ ကြမ္းရာဆိုင္က အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆံု စကားလက္ဆံုက်ေန၏။ ထိုသူ၏ ပါးစပ္သည္ တလႈပ္လႈပ္ျဖင့္ ရွိ၏။ ထိုသူသည္ ကြမ္းကိုၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ ၿမံဳ႕ေနရာမွ ကြမ္းတံေထြးကို အနား၌ ပ်စ္ခနဲ ေထြးခ်လိုက္၏။

                    ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို လႊဲလိုက္မိသည္။

 Untitled

    စေန၊ တနဂၤေႏြ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ လမ္းေလးတေလွ်ာက္ စည္ပင္မွ၀န္ထမ္းမ်ားက အမ်ားျပည္သူ ျဖတ္သန္းသြား၍ မရေအာင္ ကာရံေနသည္ကို အိမ္ေပၚမွ ေတြ႔ေနရ၏။ ကၽြန္မ အေဖ့ကို ေမးၾကည့္လွ်င္ လမ္းခ်ဲ႔ၿပီး ျပန္ခင္းရန္ လုပ္ေနျခင္းဟု သိရ၏။ ‘ဘယ္သူက ခင္းေပးတာလဲ အေဖ’ဟု ေမးမိရာ၊ ‘အခုတေလာ လမ္းေတြ တံတားေတြ အၿပီးသတ္ ခင္းေန ျပင္ေနၾကတာ သမီးမသိဘူးလား’ ဟု ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ျခင္း ခံရ၏။ ကားမ်ား ျဖတ္၍မရ။ လူအမ်ားလည္း တစ္ဘက္လမ္းမွ ေကြ႔ပတ္သြားရ၏။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္မလည္း အမ်ားနည္းတူ တစ္ဘက္လမ္းမွ ပတ္ကာ လမ္းထိပ္သို႔ သြားရ၏။ လမ္းထိပ္သို႔ ေျခလွမ္းမွန္မွန္ျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနစဥ္ ကၽြန္မ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရသြားလွ်က္ စိတ္လႈပ္ရွားသြားရ၏။

               သို႔ႏွင့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို သြက္သြက္ႏွင္လိုက္မိသည္။ တစ္ဘက္လမ္းမွ ပတ္၍ ရံုးဖယ္ရီေစာင့္ေနက် လမ္းထိပ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ ကၽြန္မ၏ မနက္ခင္းျမင္ကြင္းသည္ အသစ္ျဖစ္ေနသည္။ လမ္းထိပ္တြင္ ေက်ာက္ပံုမ်ား ပံုထားသည္။ လမ္းခင္းရန္ အလုပ္သမားမ်ားျဖင့္ စည္ကားေနေပၿပီ။ ကြမ္းရာ ဆိုင္ေလးလည္း ဘယ္ေရြ႕သြားသည္မသိ၊ လမ္းျပင္ရန္ ဖယ္ရွားခံလိုက္ရၿပီ။ ကြမ္းရာသည္အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ေရဒီယိုႏွင့္လူေရာ ဘယ္ေနရာေရာက္သြားသည္မသိ။ ကြမ္းရာစားရင္း ဆဲေရးတတ္သူမ်ားလဲ ေနာက္ကြမ္းရာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ကူးေခ်ေရာ့မည္။

        ထို႔ထက္ပိုဆိုးသည္က ကၽြန္မ၏ အုတ္ခံုေလးအား တူအႀကီးႀကီး တစ္လက္ျဖင့္ လမ္းခင္း အလုပ္သမားတစ္ဦးက ထုႏွက္ ၿဖိဳဖ်က္ေနေလၿပီ။ အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ လႊဲ၍ ထုဖ်က္ေနသျဖင့္ အုတ္ခံုေလးမွာ မြမြေၾကကာ ပံုသ႑ာန္ပ်က္ေနေလၿပီ။

               ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို လႊဲထားလိုက္မိျပန္၏။

 Untitled

        လမ္းကေလးမ်ား၏အဆံုးတြင္ အုတ္ခံုေလးေတြ ရွိေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ လမ္းေလးတိုင္း၏ အဆံုးတြင္ အုတ္ခံုေလးမ်ား ရွိေနရန္ဆိုသည္မွာ မေသခ်ာလွပါ။

(၂၀၁၆ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ရတီမဂၢဇင္းအထူးထုတ္)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲ က်ပါေစ။

index

Share
Posted in အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | 1 Comment

သမိုင္းတြင္မယ့္ ရက္စြဲ

Number of View: 320

12744190_10205721084215263_302885009881868058_n

ႏို၀င္ဘာလ (၈)ရက္ေန႔ျဖစ္တဲ့ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတို႔ သမိုင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ မွတ္တမ္းတင္ရမဲ့၊ အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးပံုေဖာ္ေပးႏိုင္မဲ့၊ အေရးပါလွတဲ့ ေန႔ရက္တစ္ခု တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။  ျမန္မာ့သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ တစ္ဆစ္ခ်ဳိးေကြ႕ကို ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးက အေျပာင္းအလဲကို လိုလားတဲ့ လူထုရဲ႕အားနဲ႔ ဒီေန႔မွာ စတင္ ျဖတ္သန္းေနၾကပါၿပီ။

ပါတီစံုအေထြေထြ ဒီမိုကေရစီေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို ႏိုင္ငံတစ္၀ွမ္း ၿခိမ့္ၿခိမ့္သည္းက်င္းပေနခ်ိန္ ဒီေန႔မွာ မိမိတို႔ အားကိုးယံုၾကည္တဲ့ အစိုးရကို ျပည္သူေတြ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ ခြင့္ၾကရမွာမို႔ အားလံုးက ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံတ၀ွမ္းလံုး လွည္းေန
ေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ မဲေပးခြင့္ရမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို တာ၀န္ယူ ရတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ႀကီး ကိုယ္တိုင္က ၃၀%သာ မွန္ကန္ဖို႔ တာ၀န္ယူပါမယ္လို႔ တရား၀င္ေၾကညာထားခဲ့ၿပီး၊ အခက္အခဲမ်ားစြာ၊ မရိုးေျဖာင့္မႈမ်ားစြာက မဲေပးမဲ့ေန႔ရက္ မတိုင္မီထဲက ျပည္သူလူထုအၾကား အျငင္းပြားစရာ၊ စိုးရိမ္စရာ အေနအထားမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ရေပမဲ့၊ျပည္သူ အားလံုးက အသည္းၾကားက မဲတစ္ျပားကို မိမိတို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ ကံၾကမၼာကို   ျပဳဳျပင္ ေျပာင္းလဲဦးေဆာင္ေပးႏိုင္မဲ့ ပါတီအတြက္ ဆႏၵမဲေပးဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီစတက္ကတည္းက ယေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) ေက်ာ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာရွင္စစ္အစိုးရရဲ႕လက္ေအာက္မွာ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားရဲ႕ ပညာေရး၊ စီးပြားေရးနိမ့္က် ၾကပ္တည္းခဲ့ရၿပီး၊ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားဆံုးရံႈးခဲ့ရာက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္လံုး ခၽြတ္ၿခံဳက်ခဲ့ရၿပီး၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာရွင္မ်ားနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လူတစ္စုသာ ေကာင္းစားႀကီးပြားေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးရဲ႕ ပထမဆံုးေသာ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ ျပည္သူလူထု အားလံုး ေရြးေကာက္ ပြဲေန႔ မတိုင္မီထဲက ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတာအမွန္ပါပဲ။

Untitled

12744188_10205721087055334_3668566131332803879_n

ကၽြန္မရဲ႕အေဖက အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္၊ ဆႏၵမဲေပးဖို႔ အင္မတန္ စိတ္အား ထက္သန္ေနေတာ့ ေနမပူခင္ မနက္ေစာေစာ မဲေပးရေအာင္ဆို အိမ္ကေန ငါးမိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေရာက္တဲ့ မဲရံုကို မိသားစုလိုက္ မနက္ ၆နာရီတိတိမွာ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၃ႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္မရဲ႕သားကလဲ မဲေပးခြင့္မရေသးေပမဲ့ အေတြ႔အႀကံဳရေအာင္ လိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အတူေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ မဲရံုေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လူတန္းႀကီးက အရွည္ႀကီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ မနက္၄နာရီခြဲထဲက လာတန္းစီေနၾကတာတဲ့။ အထူးသျဖင့္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားနဲ႔ သူတို႔အတြက္ ေနရာ ၾကိဳလာယူေပးထားၾကတဲ့ အိမ္ကလူမ်ား။ အနားမွာတန္းစီေနတဲ့ အဘြားတစ္ေယာက္ကို ‘မနက္အေစာႀကီး ထလာရတာ အဘြားေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္ၿပီေပါ့’ လို႔ ေမးမိေတာ့၊ ‘အဘြားတို႔ တစ္ေယာက္စီ တစ္ရက္ေလာက္ အိပ္ေရးပ်က္ခံလိုက္ယံုနဲ႔ ေနာင္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာရမဲ့ဟာ ပ်က္စမ္းပါေစ သမီးရယ္’ တဲ့။ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ အဘြားရဲ႕တက္ၾကြသံက သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းအစံုနဲ႔အတူ ေတာက္ပေနပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ မဲရံုက မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ၿမိဳ႕နယ္၊ ကန္ေတာ္ေလးေတာင္ပိုင္း၊ ထီးတန္းဓမၼာရံုမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ မဲရံုအမွတ္(၄)ပါ။ မဲမေပးခင္ထဲက ၾကားေနရတဲ့ မဲစာရင္းမွာ နာမည္မပါမႈေတြ၊ ေသဆံုးသူေတြရဲ႕အမည္ မဲစာရင္းထဲ ပါေနပံုေတြကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားေနခဲ့ရေပမဲ့၊ ကၽြန္မတို႔ ရပ္ကြက္ရံုးမွာ မဲေပးရမဲ့ျပည္သူေတြအတြက္ မဲစာရင္းျပဳစုပံု အင္မတန္မွ ေစ့စပ္ေသသပ္ ရွင္းလင္းတဲ့အျပင္၊ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ႀကိဳတင္ကူညီေပးခဲ့မႈေတြဟာ ဒီေန႔မဲေပးတဲ့ေနရာမွာ မ်ားစြာမွ အသံုး၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီ ႀကိဳတင္ထုတ္ေပးထားတဲ့ သက္ေသခံ မဲလက္မွတ္ ကိုုယ္စီကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုအပ္အ၀င္ ဆႏၵမဲေပးခ်င္သူမ်ားဟာ တက္ၾကြတဲ့ စိတ္နဲ႔၊ ၀ီရိယ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မဲရံုအျပင္ဘက္မွာ စည္းကမ္းတက် တန္းစီေနၾကပါၿပီ။

ဆႏၵမဲေပးဖို႔ စံနစ္တက်တန္းစီထားတဲ့ လူတန္းရွည္ႀကီး မဲရံုေရွ႕မွာ လူဦးေရ (၁၀၀)ေက်ာ္ေလာက္ရွိလာခ်ိန္မွာ ေနေရာင္ပ်ဳိးတဲ့ မနက္ ၇နာရီေက်ာ္ခန္႔ ရွိလာပါၿပီ။ မဲရံုအျဖစ္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ထီးတန္းဓမၼာရံုက ေဆာက္ထားတာ မၾကာေသးတာမို႔၊ အတန္အသင့္ က်ယ္၀န္းပါတယ္။ မဲရံုတာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးက ျမန္ျမန္မဲေပးႏုိင္ဖို႔ လူတန္းကို ႏွစ္တန္းခြဲ စီခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔မဲရံုမွာ စုစုေပါင္းလူဦးေရ (၂၄၀၁)ေယာက္ ဆႏၵမဲေပးရမွာမို႔ မနက္ (၆)နာရီကေန ညေန(၄)နာရီအတြင္း မဲေပးရမယ္ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ကို ပ်မ္းမွ် (၁၅)စကၠန္႔ပဲ မဲေပးခ်ိန္ရပါတယ္။ ဒါဟာ မွန္မွန္နဲ႔ ျမန္ျမန္ မဲေပးရင္ေတာင္မွ လံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္ မဟုတ္ပါဘူး။

မလွမ္းမကမ္းက မဲရံုအမွတ္ (၃)မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းရွည္ႀကီးကိုလဲ လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ တန္းစီေနသူ အခ်င္းခ်င္း ဒီေန႔ ေစ်းထဲမွာ ဆိုင္ေတြ သိပ္မဖြင့္ၾကဘူး၊ ဒီေန႔ အိမ္မွာ ဘာမွမခ်က္ေတာ့ဘူး၊ မဲေပးဖို႔က အေရးႀကီးတယ္၊ ဒီတစ္ရက္ေတာ့ ျဖစ္သလိုပဲ စားၾကတာေပါ့၊ လူဦးေရအားလံုး မဲေပးဖို႔ အခ်ိန္လံုေလာက္ပါ့မလား၊ တို႔ကေတာ့ အနီပဲ စသျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တန္းစီရင္း ေျပာေနၾကပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ မဲလက္မွတ္ရတာနဲ႔ မဲရံုမွဴးလက္မွတ္ပါမပါ အရင္စစ္ေနာ္၊ မဲလက္မွတ္မွာ အစြန္းအထင္းပါရင္ ပယ္မဲတဲ့၊ မဲေပးမဲ့ပါတီရဲ႕ ေဘးက အကြက္ေလးမွာ ေသခ်ာ၀င္ေအာင္တံဆိပ္ကိုထုေနာ္၊ မဲစာရြက္ကို မဲဘံုးထဲမထည့္ခင္ မွင္ေျခာက္ေအာင္ ေလနဲ႔မႈတ္ဦး ဆိုၿပီးလဲ အခ်င္းခ်င္း သတိေပးၾကပါတယ္။ တန္းစီတဲ့ေနရာမွာ တာ၀န္က်တဲ့ မဲရံုတာ၀န္ခံကိုလဲ ညေန (၄)နာရီေက်ာ္ရင္ တန္းစီတဲ့ သူေတြအားလံုး မဲေပးခြင့္ေပးရမယ္ေနာ္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေျပာသူကေျပာပါတယ္။အလွည့္က် တန္းစီေနရေပမဲ့ ၀ီးွခ်ဲကုလားထိုင္နဲ႔ မဲလာေပးသူေတြ၊ တြဲၿပီးလာရတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဦးစားေပးကာ မဲေပးေစပါတယ္။

ကၽြန္မ စိတ္ေစာေနၿပီ။ ကၽြန္မ မဲေပးခ်င္ေနၿပီ။ မဲရံုထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ မဲေပးေနသူအမ်ားအျပားကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က ေသြးေတြ တဖ်စ္ဖ်စ္ ပူေႏြးလာသလိုပဲ။  ဒီလို အခ်ိန္ကာလမွာ အသည္းၾကားက မဲတစ္ျပားကို တန္ဘိုးရွိရွိ ေပးခြင့္ရလို႔ ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း စီရဲ႕ မဲတစ္ျပားစီက ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္ေပးမွာဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ နားလည္ၾကတယ္။

မဲရံုထဲမွာ တာ၀န္က် မဲရံုမွဴးမ်ား၊ ပါတီမွ ေစာင့္ၾကည့္သူမ်ား၊ လံုၿခံဳေရးမ်ား၊ မီဒီယာမ်ား ရွိေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မအလွည့္ မဲေပးခ်ိန္မွာ ထင္ထားသလို မဲစာရြက္ေတြက တစ္ရြက္စီမဟုတ္ပဲ အလွဴျဖတ္ပိုင္း ေဘာက္ျခာေတြလို စာအုပ္နဲ႔လုပ္ထားတာ သတိျပဳမိပါတယ္။ ၿဖဲရာေလး ထားထားေပးၿပီး မဲလက္မွတ္ကို ေပတံနဲ႔ ဖိၿပီးၿဖဲ ေပးပါတယ္။ မၿပဲမဆုတ္ေအာင္ သတိထား ၿဖဲရတဲ့အတြက္ အဲ့ဒီေနရာမွာ အခ်ိန္ေပးရတာကို သတိျပဳမိပါတယ္။ မဲရံုလက္ခံ စာရြက္အျခမ္းဘက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လက္မွတ္ထိုးေစၿပီး၊ မဲရံုမွဴးလက္မွတ္ပါတဲ့ မဲလက္မွတ္ကို ေပးပါတယ္။

လိုင္းႏွစ္လိုင္းခြဲ မဲေပးေစျပန္ေတာ့ မဲရံုထဲမွာ ေနရာက အေတာ္ၾကပ္သြားပါၿပီ။ လႊတ္ေတာ္(၃)ရပ္အတြက္ မဲလက္မွတ္တစ္ရြက္စီကို တစ္ေနရာထည့္ၿပီးမွ၊ ေနာက္တစ္ေနရာအတြက္ မဲလက္မွတ္ (၁) ရြက္ ထပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ မဲစာရြက္ထုတ္ေပးတဲ့ေနရာနဲ႔ လိွဴ႕၀ွက္မဲတံုးထုတဲ့ ေနရာၾကားမွာ မဲပံုးေတြ ထားထားေတာ့ သက္ႀကီးရြယ္အို ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက တံဆိပ္တံုးမထုလိုက္မိပဲ ေယာင္ၿပီး မဲပံုးထဲ မဲစာရြက္ထည့္လိုက္မိလို႔ ပယ္မဲျဖစ္ၾကတာကိုလဲ ႏွေမ်ာဖြယ္ ေတြ႔ရပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အဓိက အင္အားႀကီး အတိုက္အခံ ပါတီအျဖစ္နဲ႔ ျပည္သူၾကားမွာ ေရပမ္းအစားဆံုး ျပည္သူေထာက္ခံမႈအမ်ားဆံုးရေနတဲ့ ပါတီျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို မဲေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ၾကယ္ျဖဴနဲ႔ခြပ္ေဒါင္း ပါတီအမွတ္တံဆိပ္နဲ၊႔ ဆင္တူရိုးမွားတူတဲ့ အျခားပါတီေတြလဲ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတာမို႔ ပါတီမွားၿပီး မဲေပးမိမွာကို ကၽြန္မတို႔ အေတာ္စိတ္ပူခဲ့ပါတယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲဲ ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ၿမိဳ႕နယ္မွာ ဆင္တူရိုးမွား ပါတီ၊ တစ္ပါတီမွ ၀င္မၿပိဳင္တာက ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္က အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို မဲေပးမဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္ မဲမွားမေပးမိႏိုင္လို႔ အေတာ္စိတ္ေအးရပါတယ္။

1

November 8, 2015 ရက္ေန႔မွာ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မွင္စြန္းေနတဲ့ လက္သန္ေလးေတြ ဓာတ္ပံုႏွင့္ အမွတ္တရ။

မဲေပးၿပီးလို႔ လက္သန္းေလးေတြ မွင္တို႔တာခံယူၿပီးခ်ိန္မွာ သမိုင္းေပးတာ၀န္တစ္ရပ္ကို ကၽြန္မတို႔ အတူတကြ ထမ္းေဆာင္ခ့ဲသလို ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္မ ေရွ႕မွာ ေဘးက အကူနဲ႔တြဲၿပီး မဲလာထည့္တဲ့ အဘိုးတစ္ေယာက္။ သူ႔ရဲ႕ မွင္စြန္းေနတဲ့လက္သန္းေလးကို ၾကည့္ေနတယ္။ စိတ္ထင္လို႔လားေတာ့ မသိ၊ အဘိုးခႏၶာကိုယ္က ခ်ိနဲ႔ေနေပမယ့္ အဘိုးရဲ႕မ်က္ႏွာက ၾကည္စင္၀င္းပလို႔ ေနတယ္။ မ်က္မွန္ေအာက္က အဘိုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပကာ၊ အဘိုးရဲ႕ ေမးရိုးေတြက ခိုင္ခိုင္မာေန သေယာင္ေယာင္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရုပ္သံလိုင္းေတြက ထုတ္လႊင့္တဲ့၊ ႏိုင္ငံေနရာအႏွံ႔အျပားက ဆႏၵမဲေပးေန ပံုေတြကို ေတြ႔ရေတာ့၊ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး အင္တိုက္အားတိုက္ အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္ေနၾကၿပီဆိုတာ ပိုသိလာရပါတယ္။ ေဖ့စ္ဘုတ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တက္လာတဲ့ မဲမသမာသတင္းေတြက ဒီေန႔ေခတ္ အခ်ိန္အခါမွာ ဘယ္အရာကိုမွ ဖံုးကြယ္ထားလို႔ မရဘူးဆိုတာကို ျပေနသလို၊ ကြန္ယက္ေတြကို အလ်င္အျမန္ ၿခိတ္ဆက္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ အခက္အခဲ မ်ားစြာကို အခ်ိန္တိုတြင္းမွာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ မ်ားစြာ အေထာက္အပ့ံျဖစ္ေစခဲ့့ပါတယ္။

ညေန(၄)နာရီ မဲေရတြက္ခ်ိန္မွာ မိုးက မထင္မွတ္ထားပဲ ရြာခ်ပါတယ္။ မဲေရတြက္တာကို လာၾကည့္တဲ့ ဦးႀကီးတစ္ေယာက္က ‘မဂၤလာမိုး၊ ေအာင္မိုးရြာတာ၊ တို႔ေတြ ေသခ်ာေပါက္ မဲေအာင္ရမယ္’ လို႔ ေျပာပါတယ္။ မုိးရြာထဲ မဲရံုေရွ႔မွာ လူေတြ စည္ကားတိုးေ၀ွ႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္။ ကၽြန္မကို လူေတြ ၿပံဳးျပၾကတယ္။ ကၽြန္မကလဲ လူေတြကို ျပန္ၿပံဳးမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သိလို႔ ၿပံဳးျပေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြ၊ ေသခ်ာမႈေတြ တညီတညြတ္ထဲ စုေ၀းေနၾကတာ။ သတင္းယူသူေတြကလဲ ကင္မရာ ကိုယ္စီနဲ႔။  လမ္းေပၚမွာ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာၾကတယ္။ လမ္းမေပၚကေန မဲေရတြက္တာကို လွမ္းျမင္ေနၾက ရတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမီဒီယာအခ်ဳိ႕ လာေရာက္ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္တာကိုလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ “ ေဟး” ခနဲ ဟိုဘက္ မဲရံုက ေအာ္သံၾကားေတာ့ လူေတြက ဟိုဘက္မဲရံုကို ေျပးၾကတယ္။ လက္ခုပ္ေတြ တီးၾကျပန္ေရာ။

ကၽြန္မတို႔မဲရံုမွာ စာရင္းအရ ဆႏၵမဲေပးမဲ့သူ (၂၄၀၁)ေယာက္ ရွိခဲ့ေပမဲ့ တကယ္တမ္း လာေရာက္ေပးသူက ႏွစ္ေထာင္ေတာင္မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ က်န္သူေတြ ဘာေၾကာင့္မလာတယ္၊ ဘာၾကာင့္ မဲမေပးႏိုင္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြသာ သိႏိုင္မွာပါ။ ကၽြန္မတို႔ မဲရံုမွာ ႀကိဳတင္မဲေတြ အရင္ေရတြက္ၿပီးမွ က်န္ဆႏၵမဲမ်ားကို လႊတ္ေတာ္တစ္ရပ္စီအလိုက္ ေရတြက္ပါတယ္။ မဲရံုအျပင္မွာ ရလဒ္ကိုသိဖို႔ ေစာင့္ေနသူေတြနဲ႔ အုန္းအုန္းထေနပါၿပီ။ မဲေရတြက္ခ်ိန္ ညေန (၄)နာရီကေန စတင္လိုက္တာ ည(၈)နာရီခန္႔မွ ေရတြက္ၿပီးစီးပါတယ္။ေျခေထာက္ေတြလဲ ေညာင္းေတာင့္ေနပါၿပီ။

12717725_10205699165227302_7923330613790534914_n

မဲစာရင္းေရတြက္ၿပီးခ်ိန္ မဲရံုတာ၀န္ခံတစ္ဦးက လႊတ္ေတာ္ (၃)ရပ္အတြက္ ပါတီတစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ မဲရလဒ္ေတြကို မဲရံုေရွ႕မွာ ထြက္ေအာ္ဖတ္ေပးပါတယ္။ မဲအေရအတြက္တစ္ႀကိမ္ေအာ္ၿပီးတိုင္း ထြက္ေပၚလာတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ လက္ခုပ္သံက ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကို ဖံုးလႊမ္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕နယ္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔က လႊတ္ေတာ္ (၃)ေနရာလံုး မဲျပတ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ အႏိုင္သတင္းေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တလူလူလြင့္လို႔။ ခဏေနေတာ့   ေနျပည္ေတာ္ အႏိုင္သတင္း။ မႏၱေလး အႏိုင္သတင္း။ အေပ်ာ္ေတြ အေပ်ာ္ေတြ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ကူးဆက္။ ညဥ့္နက္သည္အထိ ကၽြန္မတို႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသး။

Untitledသမိုင္းအေရြ႕တစ္ခုမွာ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါ၀င္တြန္းေရႊ႕ခဲ့ပါၿပီ။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ အကုန္ရဲ႕ ေကာင္းသတင္းအဟုန္ေၾကာင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ဟာ အနာဂတ္အမိျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ စိန္ေခၚမႈအမ်ားဆံုး ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျဖစ္လာမွာျဖစ္ၿပီး၊ ေအာင္အတိတ္ေအာင္နိမိတ္ေဆာင္တဲ့ ႏွစ္မ်ားျဖစ္ေစဖို႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ ပါတီအသီးသီးရဲ႕ ဟန္ခ်က္ညီညီ ေမာင္းနွင္ၾကမဲ့ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အသီးအပြင့္၊ အႏွစ္သာရမ်ားကို မ်ားမၾကာမီ ျမန္မာျပည္သူအမ်ား စားသံုးခြင့္ရေတာ့မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

12734206_10205699166067323_4471530880146335089_n

ျပည္သူေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစား အားထားယံုၾကည္မႈရဖို႔ဆိုတာ၊ မည္သည့္ပ့ံပိုးမႈ၊ မည္သည့္ဖိအား၊ မည္သည့္ မက္လံုးမွမလို။ အသည္းႏွလံုးက သူ႔အလိုလို ယိုစီးက်လာတဲ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားစိတ္ေပၚ အရင္းတည္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတဲ့ေန႔။ ဒါ့အျပင္ ျပည္သူအမ်ားရဲ႕ဆႏၵဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရဆိုတာကို ေခတ္တစ္ခု၊ စနစ္တစ္ခုကေန ကၽြန္မ သင္ယူခြင့္ရလိုက္တဲ့ေန႔။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရ အျဖစ္ရဆံုးေန႔။

အဲ့ဒီေန႔က ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၈)ရက္။

12742083_10205721089055384_483444826079880747_n(PEN Myanmar က ႀကီးမွဴးထုတ္ေ၀တဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ စာေရးဆရာမ်ား၊ ဘေလ့ာဂါမ်ား၊ ျမန္မာျပည္သူမ်ား အတူတကြ ပါ၀င္ေရးသားခဲ့တဲ့ November 8 Diary  အဂၤလိပ္+ ျမန္မာ ဗားရွင္းႏွစ္ခုနဲ႔  ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အက္ေဆး။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တထပ္ထဲ က်ပါေစ။

index

 

Share
Posted in PEN Myanmar, အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | Leave a comment

အပိုဆုပါရခဲ့သည္

Number of View: 2397
10418885_10204901470005420_200624951124442084_n သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ – မ်ဳိးျမင့္

ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ ေက်ာင္းသူအရြယ္က အတန္းတိုင္း၌ မဟုတ္ေသာ္ျငား ပညာရည္ ထူးခၽြန္ဆုမ်ား ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ကၽြန္မ ရရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္ကာလကတည္းက ေခတ္မီနားလည္ခဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးက ပညာေရး တြင္ အတင္းအၾကပ္ ဖိအားေပးျခင္းမရွိခဲ့။ မိမိကို္ယ္တိုင္ ပညာကို သင္ယူမွရမည္၊ မိမိလုပ္ရပ္၏အက်ဳိးကို မိမိသာ ခံစားရမည္၊ မိမိလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္တိုင္သာမက မိမိ၀န္းက်င္၌ပါ အက်ဳိးမရွိမျဖစ္ေစရဟူသည့္ စိတ္ကိုသာ ႏွလံုးသားထဲတြင္ စြဲထင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့သည္။ ထို႔ထက္ပို၍ လူတိုင္းကို စာနာတရားျဖင့္ ျမင္၊ ၾကည့္၊ ခံစား၊ နားလည္ေပးတတ္ရန္ႏွင့္ ေစတနာမ်ဳိးေစ့မွ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားလာမည့္ ပီတိကို စားသံုးတတ္ရန္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကေလးပီပီ ပညာရည္ခၽြန္ဆုရရွိျခင္းအေပၚ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့ေလသလား။ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ေပ။

                        ကၽြန္မက ဥာဏ္ေလးေကာင္းသလိုရွိေသာ္ျငား စည္းကမ္းတက် အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားခဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။ အထူးသျဖင့္ ပံုစံခြက္၊ ေဘာင္၊ စည္းမ်ဥ္းမ်ားေအာက္ တင္းၾကပ္စြာေနၿပီးမွ ရလာသည့္ ေအာင္ျမင္မႈထက္၊ လြတ္လပ္သည့္စိတ္ျဖင့္ မိမိကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးမႈမွ ရလာသည့္ရလဒ္ကို မည္မွ်ပင္ ေသးေကြးေစကာမူ ပို၍ ခံုမင္၏။

                        တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀၏ ေႏွာင္းပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ပညာရည္ထူးခၽြန္ဆုမ်ား ရယူခဲ့ဖူးသည္။ မဟာ၀ိဇၨာတက္ေရာက္ခြင့္ ရရွိခဲ့ေသာ္ျငား ဆရာမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္၍ ဆက္တက္ခြင့္ကို ရပ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မတို႔ေခတ္ ၈၈ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀က ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ အသီးသီးတြင္ ဆန္႔တင့ံင့ံ ေက်ာင္းတက္ရင္း ကာလတို အတြင္း လြယ္လြယ္ျဖင့္ရလာသည့္ ဘြဲ႕မ်ားအေပၚ ကၽြန္မ ဆက္၍ မသာယာလိုခဲ့ပါ။ ထို႔ထက္ပို၍ အေရးႀကီးသည္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္မ်ားေနာက္ပိုင္း မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရး အလို႔ငွာ လုပ္ငန္းခြင္တြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ဖို႔ ဦးစားေပးခဲ့ရ ျပန္၏။ အလုပ္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရခ်ိန္မ်ားသည္ ဘ၀ရပ္တည္မႈအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရခဲ့ခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ ခ့ဲသည္။ ကၽြန္မဘ၀တေလွ်ာက္ ရရွိခဲ့ေသာ ဆုတံဆိပ္မ်ား၊ ဆုကဒ္ျပားမ်ားသည္ သိမ္းဆည္းထားသည္ ဆိုယံုမွ်ထက္ မပိုေသာ အေနအထားျဖင့္ ဘီဒိုအံဆြဲထဲဲ၌ ရွိေနခဲ့ၾကၿပီး ထိုပညာရည္ခၽြန္ ကဒ္ျပားမ်ားသည္ ကၽြန္မဘ၀၏ရပ္တည္မႈ အတြက္ ေက်နပ္ေလာက္သည့္ အေထာက္အပ့ံတစ္ခု အထိ ျဖစ္မလာခဲ့သည္ ကေတာ့ ေသခ်ာခဲ့ပါသည္။

                        လုပ္ငန္းခြင္သို႔ေရာက္ၿပီး လုပ္သက္၃ႏွစ္ေက်ာ္ခ်ိန္တြင္ သူေ႒းခ်ီးျမွင့္သည့္ ဆုေၾကးမ်ား၊ ဆုအျဖစ္ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားသို႔ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ခြင့္မ်ား ရရွိခဲ့ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း လုပ္သက္၁၀ႏွစ္အထက္ ၾကာျမင့္လာသည္ႏွင့္အမွ် ႏွစ္စဥ္ရဆုေၾကးမ်ား၊ ပရိုမိုးရွင္းမ်ား၊ ျငင္းပယ္ခဲ့ေသာ မသမာေၾကးမ်ားထက္ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္ ၀န္းက်င္တြင္ ေကာင္းမြန္ေသာအလုပ္ဂုဏ္ျဖင့္ နာမည္ပ်က္မရွိပဲ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္က ကၽြန္မအတြက္ ဆုလာဘ္ ထက္ပို၍ တန္ဖိုးထားစရာျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။

                        ဟိုစပ္စပ္သည္စပ္စပ္ ပါ၀င္တတ္ေသာ ကၽြန္မသည္ သက္ႀကီးရြယ္အိုေစာင့္ေရွာက္ေရး အြန္လိုင္း ပရဟိတအဖြဲ႔တြင္လည္း စိတ္အားကိုယ္အားျဖည့္ကာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိ ပါ၀င္လုပ္ခဲ့ရင္း အဖြဲ႔မွ ေပးအပ္ေသာ ဆုတံဆိပ္ေလးတစ္ခု လက္ခံရရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုဆုေလးသည္ လက္တစ္ထြာသာသာ အျမင့္ရွိသည့္ သမရိုးက် ဆုတံဆိပ္ ေလးျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ယခင္လို ဘီဒိုအံဆြဲထဲတြင္ ထည့္ပိတ္၍ သိမ္းမထားျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဧည့္ခန္းရွိ စာအုပ္စင္ေလး၏ အေပၚဆံုး ထပ္တြင္ ထိုဆုရုပ္ထုေလးကို ကၽြန္မ ဂရုတစိုက္ ေနရာခ်ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုရုပ္ထုေလးကို ျမင္ေနသမွ် ကၽြန္မ၏ သက္လတ္ ပိုင္းအရြယ္ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈတြင္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ထို႔ထက္ပို၍ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းမိခဲ့ျပန္၏။ မိမိကိုယ္တိုင္ ေပးဆပ္လိုုက္ျခင္းမွ တဖန္ျပန္လည္ ရရွိေသာအရာက လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မျပ ႏိုင္ေသာ္ျငား ထုထည္ပမာဏက ႀကီးမားလွသည့္အတြက္ ထိုရုပ္ထုေလးက ကၽြန္မဘ၀အတြက္ ပထမဆံုး တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ ဆုတံဆိပ္ေလးျဖစ္ခဲ့သလို၊ ရင္ကို ပထမဦးဆံုး ထိခတ္ေစခဲ့ေသာ ဆုလည္းျဖစ္ခဲ့သည္။

Untitled

     ငယ္စဥ္ အသက္၁၉ႏွစ္ေက်ာ္ကာလက ၀ါသနာအရင္းခံ၍ ကာလတိုတစ္ခု၌ စာေပနယ္သို႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ စာေပနယ္ပယ္ႏွင့္ အတန္ၾကာ ေ၀းကြာသြားခဲ့ျပန္ရာမွ၊ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ ျပန္လည္ေျခခ် ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ စာေပႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အမွတ္တရ ရုပ္ထုေလးမ်ား ရခဲ့ဖူး၏။

            ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ကၽြန္မအသက္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္သမီးအရြယ္ အေစာပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း ကေလာင္ငယ္က႑တြင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါခဲ့ရာမွ အစျပဳ၍ ကၽြန္မ၏၀တၱဳတို သံုးပုဒ္မွ် ထပ္မံေဖာ္ျပခံခဲ့ရဖူး၏။ ထိုေနာက္ပိုင္း စာေပကင္ေပတိုင္ဟု တင္စားေခၚၾကသည့္ စာေပစီစစ္ေရး၏ တင္းၾကပ္မႈေအာက္၀ယ္ ကၽြန္မ၏ ကေလာင္ႏုႏုေလးမွာ ဘံုးဘံုးလဲခဲ့၏။ ၀တၱဳတိုေလးမ်ားမွာ စာပိုဒ္လိုက္ ျဖဳတ္ခံရ၊ ပယ္ခံရျဖင့္ မိမိရင္မွ ေမြးထုတ္ထားသည့္ သားသမီးမ်ားကို ေျခလက္အျဖတ္ခံရသကဲ့သို႔ ခံစားရသျဖင့္ စာေရးျခင္းအမႈကို ရပ္ဆိုင္းလိုက္ၿပီး၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ညီအစ္မကဲ့သို႔ခ်စ္ခင္ရသည့္ ဘေလာ့ဂါ ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)၏ တိုက္တြန္းကူညီအားေပးမႈျဖင့္ ကာလမ်ားစြာ ရပ္တ့ံခဲ့ေသာ စာေရးျခင္းကို အြန္လိုင္းေပၚ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးအျဖစ္ ျပန္လည္၍ အသက္သြင္းျဖစ္ခဲ့သည္။

           ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမွ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား အကဲျဖတ္သည့္ ဘေလာ့ဂါ ျမစ္က်ဳိးအင္း စီစဥ္သည့္ အြန္လိုင္းရသစာေပၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရာမွ အမွတ္မထင္ ၀တၱဳတိုပထမဆုရခဲ့ၿပီး စာေပနယ္ပယ္မွ လက္ဦးဆရာမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရရွိခဲ့ကာ၊ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚ တဖန္ျပန္လည္ေျခခ်မိ၏။ ထိုစဥ္က ဆုတံဆိပ္အျဖစ္ အြန္လိုင္းမွေပးခဲ့ေသာ ဆုတံဆိပ္ ေဆာ့ဖ္ေကာ္ပီေလးကို ကၽြန္မ၏ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ယခုတိုင္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ၿပီး၊ ဆုေငြေဒၚလာတစ္ရာကိုမူ အနႏၱေမတၱာဘုန္းေတာ္ႀကီးစာသင္ေက်ာင္းတြင္ သံမံတလင္းေပၚ၌္ ပီနမ္အိတ္ခင္း၍ စာထိုင္စာသင္ေနရသည့္ ကေလးမ်ားအတြက္ ထိုင္ခံုမ်ားလိုအပ္ေန၍ လွဴဒါန္းရာတြင္ ပါ၀င္ အားျဖည့္ ခဲ့သည္။ ဤသည္က စာေပျဖင့္ အမွတ္မထင္ ရရွိခဲ့သည့္ အဦးဆံုးဆုျဖစ္ၿပီး လိုအပ္သည့္ေနရာအတြက္ ဆုေၾကးေငြကို ျပန္လည္အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ကၽြန္မ ေက်နပ္မိခဲ့ရ၏။

               တဖန္ ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္း၏ “သက္၀င္မဂၢဇင္း၏ (၉)ႏွစ္ေျမာက္ပြဲ ဖန္တီးသူမ်ားႏွင့္ပါ၀င္ တင္ဆက္သူမ်ား” ပြဲအၿပီး အစီအစဥ္၌ ပါ၀င္သူတိုင္းကို မွန္သားျဖင့္ျပဳ လုပ္ထားသည့္ အမွတ္တရဆုဆံဆိပ္ေလးမ်ား ေပးအပ္ခဲ့ရာ ကၽြန္မလည္း တစ္ခုရခဲ့ဘူးသည္။ ထို႔ေနာက္ ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းကပင္ စီစဥ္သည့္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာႏွင့္ အြန္လိုင္းမီဒီယာ အားၿပိဳင္ေဆြးေႏြးပြဲ တြင္လည္း ပါ၀င္ေဆြးေႏြးသူတိုင္းကို အမွတ္တရ ရုပ္ထုေလးမ်ားေပးရာ ရရိွခဲ့ျပန္ သျဖင့္၊ ထိုဆုတံဆိပ္ေလးႏွစ္ခုသည္လည္း ကၽြန္မအတြက္ တန္ဖိုးထားရသည့္ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလး မ်ားျဖစ္ခဲ့ရသည္။

            စာေပနယ္ထဲ တေၾကာ့ျပန္၀င္ခ်ိန္တြင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားရသည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ ေရးေဖာ္ ေမာင္ႏွမ မ်ားထံမွ ေႏြးေထြးသည့္ ႀကိဳဆိုမႈမ်ား ရရွိခဲ့ျခင္းသည္ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ရသ၀တၱဳတိုမ်ား မွန္မွန္ေရးျဖစ္ရန္ ခြန္အားျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ထရိတ္ဒါးဟိုတယ္တြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ အ႒မအႀကိမ္ေျမာက္ ေရႊအျမဳေတစာေပ ဆုေပး ပြဲသည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ကၽြန္မ တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့သည့္ စာေပပြဲႀကီးတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ အရွိန္အ၀ါႀကီးလြန္းေသာ၊ စာေပဂုဏ္သိကၡာျမင့္ မားလြန္းေသာ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲ၏ ညခ်မ္းတြင္ ကၽြန္မသည္ ေခၽြးေစးမ်ား တလိမ့္လိမ့္ ပ်ံေနခဲ့ဖူး၏။ ထိုေန႔မနက္ပိုင္း မႏၱလာေျမမွ ဆရာမ ေခ်ာအိမာန္၏ ဟုမ္းမွာ က်င္းပသည့္ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲကို တက္ခဲ့စဥ္ အခ်ိန္ထိ၊ ကၽြန္မအတြက္ ထိုေန႔ညေန ၆နာရီတြင္ က်င္းပမည့္ ေရႊအျမဳေတစာေပ ဆုေပးပြဲတက္ေရာက္ဖို႔ အရိပ္အေယာင္ မွ်ပင္ အခြင့္အလမ္း မရွိခဲ့။

             ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲႀကီးမတိုင္မီ ေရႊဆုအတြက္ စာေရးဆရာမ်ား၏ ခန္႔မွန္း အင္တာဗ်ဴးမ်ားကို အလင္းတန္းဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပေပး၏။ ထိုေဖာ္ျပခ်က္မ်ားတြင္ ထိုႏွစ္ မေဟသီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့သည့္ ကၽြန္မ၏ “အရုဏ္ဦး၏အလင္းေတး” အမည္ရ ရသစာတမ္းအား ရနံ႔သစ္မွအယ္ဒီတာ ဆရာျပည္ေသြးႏိုင္က ႏွစ္သက္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္ကို ဖတ္လိုက္ရ၏။ ထိုရသစာတမ္းေလး ေဖာ္ျပခံရစဥ္ကပင္ ဆရာရဲသွ်မ္းမွလည္း ဖတ္ၿပီး သေဘာက်ေၾကာင္း ေျပာခဲ့ေသးသည္။ ကၽြန္မ ၀မ္းသာလိုက္သည္မွာ မေဖာ္ျပတတ္ေတာ့။ ထိုရသစာတမ္းကို ကို္ယ္တိုင္လည္း အားရ၏။ သို႔ေသာ္ ပြဲမတိုင္မီ နာရီပိုင္းလိုခ်ိန္အထိ ကၽြန္မအတြက္ ပြဲတက္ရန္ခြင့္အလမ္း မေတြ႔ရေတာ့သည္မို႔ ကၽြန္မ စိတ္ေတြ ေလ်ာ့ခ်ထားလိုက္သည္။

            သို႔ေသာ္ ဆရာမေခ်ာအိမာန္၏ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲ ၿပီးကာနီးအခ်ိန္ေလးတြင္ ကၽြန္မထံ ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္းထံမွ ဖုန္း၀င္လာ၏။ ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္းတြင္ Blog Digest က႑လစဥ္ ကၽြန္မ တာ၀န္ယူေရးေနခ်ိန္ျဖစ္၍ မဂၢဇင္းအတြက္ ေျပာရန္ကိစၥရွိသျဖင့္ ဘားလမ္းရွိ (ယခင္) ေရႊအျမဳေတရံုးခန္းသို႔ ဖုန္းဆက္ေခၚျခ င္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ၏ ရင္ခုန္သံ နည္းနည္းျမန္လာသည္။ ေရႊအျမဳေတစာေပဆု ရႏိုင္သူမ်ား၏လက္ထဲသို႔ ဖိတ္စာကို မထင္မွတ္သည့္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ ေပးတတ္သည္ကို ဖတ္ထားရဖူးသည္။ ကၽြန္မကို ဖိတ္စာေပးရန္ ေခၚသည္ေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားဟု ေတြးမိသည္။ ထင္ထားသည့္အတိုင္း ရံုးခန္းေရာက္ခ်ိန္ လာရင္းကိစၥ ေျပာၿပီးခ်ိန္တြင္ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္း မွ ေရႊဖိတ္စာ မရေသးဘူးလားဟု ေမးၿပီး ဖိတ္စာ တစ္ေစာင္ထုတ္ေပးကာ ေရႊပြဲတက္ရန္ ေျပာ၏။ ကၽြန္မ ကတုန္ကရင္ ျဖစ္သြားရ၏။ ပြဲစကာနီး သံုးနာရီေလာက္မွ လက္ထဲေရာက္သည့္ ဖိတ္စာအတြက္ ကၽြန္မ မည္သို႔ အဓိပၸာယ္ေဖာ္ရမည္ မသိ။ တိုက္ဆိုင္သည္ပဲလား။ ခင္ပြန္းသည္ထံ ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ သူကလည္း ခုလို ကပ္ၿပီးဖိတ္တာ ရမ်ားရေနလား မသိဟု မီးေလာင္ရာ ေလပင့္ေပးျပန္သည္။

                        သို႔ႏွင့္ ထရိတ္ဒါးဟိုတယ္၏ ညမီးေရာင္ေအာက္ စာေရးဆရာမ်ားၾကား၌ အသာ ၿငိမ္ကုတ္ထိုင္ ေနရင္း ပထမဦးဆံုး တက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္ ခမ္းနားလွသည့္ ေရႊအျမဳေတစာေပ ဆုေပးပြဲႀကီးတြင္ ကၽြန္မ အသက္ရွဴရန္ပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မအတြက္ အရွိန္အ၀ါ ႀကီးလြန္းလွသည္။ ခန္းမအတြင္း၌ စာေရးဆရာမ်ား စံုညီလွ၏။ သိသူမ်ား ရွိသလို၊ မသိသူေတြလဲ မ်ားလွ၏။ ဆရာမ မီမိုး၊ ဆရာမ ခင္သႏၱာႏွင့္ ခင္ပြန္း၊ ဆရာ ေျမမႈန္လြင္ႏွင့္ဇနီး၊ ဆရာေဇာ္ခိုင္ဦးတို႔ႏွင့္အတူ ေနာက္ဘက္နားခပ္က်က် စားပြဲ၀ိုင္းတြင္ ထိုင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ေတြ႔ရ ခဲသည့္ ေလးစားႏွစ္သက္ ရသည့္ ဆရာသင္းရီ၊ ဆရာေန၀င္းျမင့္၊ ဆရာမ စမ္းစမ္းႏြဲ႔ (သာယာ၀တီ)တို႔ကို ျပင္ပတြင္ ကိုယ္တိုင္ျမင္လိုက္ခ်ိန္ အရဲစြန္႔သြားေရာက္ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စားပြဲေဘးနားမွ ျဖတ္သြားေသာ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္းက ဒီည ျမေသြးနီရမယ္ဟု စသြားျပန္ရာ လႈပ္ရွားလြန္းသည့္စိတ္ျဖင့္ ရင္ခုန္သံအရွိန္ျပင္းလာရ၏။ အခမ္းအနားမွဴးက ရသစာတမ္းအတြက္ ခန္႔မွန္း စာရင္း၀င္အမည္မ်ား ဖတ္ၾကားစဥ္ ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ ျပန္ၾကားရခ်ိန္ ကၽြန္မမွာ မူးေ၀ေ၀ပင္ ခံစားလာရ၏။ ထိုစဥ္ကာလ ေရႊညက ကၽြန္မအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈအရွိန္ အျမင့္ဆံုးေရာက္ခဲ့ရသလို၊ ထိုႏွစ္ ရသစာတမ္းဆုရရွိသူ ဆရာေမာင္ႏွင္းပန္း အတြက္ မုဒိတာလက္ခုပ္ တီးေပးခဲ့ရင္း အေပ်ာ္ေတြ ကူးဆက္ခဲ့ရသည္။ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုသည္ ေတာ္ယံုတန္ယံု အလြယ္တကူျဖင့္ ရရွိႏိုင္သည့္ဆုမ်ဳိး မဟုတ္ေပ။

Untitled

                        ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲ။ ယခုႏွစ္ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲတြင္ ကၽြန္မ၏ ၀တၱဳရွည္ကို အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၌ ခန္႔မွန္းျခင္းခံရျပန္၏။ စာဖတ္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထို၀တၱဳရွည္အား ႏွစ္သက္ သေဘာက်၏။ ေရႊ၀ါေရာင္အေရးအခင္းကာလေနာက္ခံ ၀တၱဳျဖစ္ၿပီး၊ တိုင္းျပည္တြင္ လူမ်ဳိးေရး ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ခ်ိန္တြင္ ထို၀တၱဳကို ေရးျဖစ္ခဲျ့ခင္း ျဖစ္ သည္။ မႏွစ္ ေရႊပြဲတုန္းကကဲ့သို႔ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ ဖိတ္စာတစ္ေစာင္ေလာက္ကို ဆရာညီငယ္ေလးဆီက အကူအညီေတာင္းမည္ ႀကံယံုရွိစဥ္၊ ကၽြန္မတို႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္နာမည္ျဖင့္ ဖိတ္စာႏွစ္ေစာင္ကို စာအိတ္တစ္လံုးထဲအတူ ထည့္ဖိတ္ထားသည္ကို ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္စြာ လက္ခံရရွိလိုက္၏။

         ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း၏ပဲ့ကိုင္ရွင္ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္း၏ (၆၉)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔တြင္ က်င္းပသည့္ ဒသမ အႀကိမ္ေျမာက္ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲကို ႏိုဗိုတယ္ဟိုတယ္တြင္ ေမလ ၂၈ရက္ေန႔၌ က်င္းပခဲ့၏။ ရံုးဖြင့္ရက္ လည္းျဖစ္၊ အိမ္ႏွင့္ အနည္းငယ္လည္းေ၀းသျဖင့္ ကားလမ္းပိတ္သည့္ဒုကၡ မေတြ႔ရေလေအာင္ အိမ္မွ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္အတူ ေစာေစာထြက္ခဲ့၏။ ယခုႏွစ္ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲတြင္ ခန္႔မွန္းစာရင္း ပါ၀င္ေသာ္ျငား အခ်ိန္၊ အသက္အရြယ္၊ အေတြ႔အႀကံဳေၾကာင့္လားမသိ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္တုန္းကကဲ့သို႔ ကၽြန္မ စိတ္လႈပ္ရွားျခင္း အလ်ဥ္းမရွိသလို ခံစားရ၏။ ခန္႔မွန္းၾကသလို ရခဲ့လွ်င္ ယူလိုက္မည္။ မရခဲ့လွ်င္လည္း မုဒိတာအျပည့္ျဖင့္ ရမည့္သူအား လက္ခုပ္တီးအားေပးမည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားသည္။ ဆုရသည္မရသည္ထက္ ေရႊပြဲတြင္ စာေပေမာင္ႏွမမ်ား၊ ခ်စ္ခင္ေလးစားရသည့္ စာေရးဆရာႀကီး မ်ားအား တစ္ေနရာထဲတစ္ခ်ိန္ထဲ ေတြ႔ခြင့္ရသည္ကပင္ ေက်နပ္ခ်င္စရာပင္ မဟုတ္ပါလား။ စာေပအဖြဲ႔အစည္း၊ စာေပလႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္သည့္ ပဲန္ျမန္မာႏွင့္ စာေရးသူမ်ား၏ ရသစာဖတ္၀ိုင္းတို႔တြင္ တတ္အားသေလာက္ ပါ၀င္ျဖစ္ခဲ့ သျဖင့္ ေလးစားခ်စ္ခင္ရသည့္ စာေရးဆရာမ်ားစြာႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့၍ ယခုႏွစ္ ေရႊပြဲတြင္ ခင္မင္သိကၽြမ္းသူမ်ားစြာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ မ၀ျဖစ္ေနရျခင္းက အင္မတန္မွ ေပ်ာ္ရႊင္စရာပင္။ ေရႊပြဲလာ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေရႊမ်ားကို တစ္စုတစ္ေ၀းထဲ ျမင္ရသည္မွာလည္း ရသစာေပအတြက္ အားရစရာပင္။

                     အစီအစဥ္စတင္ခ်ိန္တြင္ အခမ္းအနားတင္ဆက္သူျဖစ္သည့္ ဆရာညီမင္းညိဳက ထံုးစံအတိုင္း အ၀ဇၨန္းရႊင္ရႊင္ျဖင့္ တင္ဆက္ေပး၏။ ဆုမ်ားကို တစ္ဆုၿပီး တစ္ဆု ေၾကညာ၍ ေပး သြားေလၿပီ။ ဆုရရွိသူမ်ားအတြက္ လက္ခုပ္ သံမ်ားက ခန္းမတစ္ခုလံုး ျပည့္လွ်က္ရွိ၏။ ဆရာ ဆရာမမ်ား တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ႀကိဳတင္၍ ကြန္ဂရက္ က်ဴေလးရွင္း လာလုပ္ၾကသျဖင့္ ကၽြန္မ၏စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ဒီေရသည္ တအိအိတက္လာရ၏။ ေရးေဖာ္ေမာင္ႏွမမ်ားျဖစ္သည့္ ဆရာထြန္းေတာက္ထြဋ္၊ ဆရာမင္းေ၀ဟင္၊ ဆရာမ စံပယ္ျဖဴႏု၊ ဆရာမ ယုယ၊ ဆရာမ ေရႊသင္နဲ႔ ဆရာမ ေရႊအိမ္စည္တို႔က ဒီႏွစ္၀တၱဳရွည္ ကၽြန္မဟု ႀကိဳတင္၍ နမိတ္ဖတ္ထားၾကသည္။ ဆရာမ လဲ့၀င္းၾကည္ (ခ်ဳိ)၊ ဆရာမ ၾကည္ေမြ႔အိမ္၊ ဆရာ ေျမမႈန္လြင္၊ ဆရာ ျမစ္က်ဳိးအင္း၊ ဆရာဟန္ေဇာ္၊ ဆရာညီငယ္ေလး၊ ဆရာ ေနဘုန္းလတ္ႏွင့္ ခင္မင္ရသည့္ စာေရးဆရာမ်ား တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ကြန္ကရက္က်ဴေလးရွင္း ႀကိဳလုပ္ေနၾကသျဖင့္ “ေၾကေတာင္ မေၾကညာရေသးဘူး၊ မေသခ်ာေသး ပါဘူးဟယ္” ဟုသာ ကၽြန္မ ေျပာျဖစ္၏။ ေရႊဆုက နတ္ႀကီးလွသည္ မဟုတ္ပါလား။ နေဘးနားတြင္ စာေရးဆရာမ စံပယ္ျဖဴႏုက ကၽြန္မ၏လက္ဖ၀ါးတစ္ဘက္ကို ဆုတ္ကိုင္ကာ အားေပးရန္ အသင့္ျပင္ ထား၏။ အားေပးလိုသည့္ သူ႔၏ လက္ဖ၀ါးမ်ားက တဖန္ ျပန္ေအးစက္ေနျပန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ရယ္ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္မကို လာႏႈတ္ဆက္သူေတြ တိုးတိုက္မိသျဖင့္ မထံုးတတ္ထံုးတတ္ျဖင့္ ထံုးဖြဲ႔လာသည့္ ေနာက္တြဲဆံထံုးေလးက ရြဲ႕ေစာင္းကာ တြဲေလာင္းက်လာသျဖင့္၊ လူသူမရိပ္မိေအာင္ မနည္းျပန္ထံုးရေသးသည္။ တစ္ဘက္၀ိုင္းမွာ ထိုင္ေနသည့္ ခင္ပြန္းသည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ ၿပံဳးေနသည့္ မ်က္ႏွာေအးေအးကို ေတြ႔ရ၏။

                   အဆံုးတြင္ မဂၢဇင္း၀တၱဳရွည္ဆု ေၾကညာရန္သာ က်န္ေတာ့သည္။ ဆုမေၾကညာခင္ သံုးသပ္ခ်က္ကို အခမ္းအနားမွဴးက ခ်စ္ခင္စိတ္ စေနာက္လိုစိတ္ျဖင့္ အခ်ိန္ဆြဲဖတ္ရာ အသည္းယားစြာ အားလံုး စင္ေအာက္မွ ၀ိုင္းေအာ္ေတာ့၏။ ကၽြန္မ၏ စားပြဲနားသို႔ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၀ိုင္းအံုလာၾက၏။ ၀ိုင္းအံုလာသည့္ လူမ်ားေၾကာင့္ စင္ျမင့္ေပၚသို႔ ကၽြန္မ လွမ္းမျမင္ရေတာ့ပါ။ ဟိုးတျမန္ႏွစ္ကကဲ့သို႔ မတုန္လႈပ္ပါ၊ အိေျႏၵရပါသည္ဆိုေသာ ကၽြန္မသည္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ား မ်ား ေအးစက္လာကာ ဒူးမ်ားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေတာ့၏။ ခင္ပြန္းသည္ ကိုညိဳရင့္ အနား ေရာက္လာ၍ ပုခံုးကို ဆုတ္ကိုင္ကာ အားေပး၏။ “အေမျမ အေမျမ” ဟု ေရးေဖာ္မ်ား၊ ဆရာမ်ားမွ သံၿပိဳင္ညာသံေပးကာ ၀ိုင္းေအာ္ၾက၏။ နားထဲမွ ေလမ်ား အဆက္မျပတ္ထြက္ေနသလို ခံစားလာရ၏။ စင္ေပၚက ေၾကညာေနသည္မ်ားကို ဘာဆိုဘာမွ် မၾကားရေတာ့ေပ။

               ကၽြန္မအေပၚ ခ်စ္ခင္စိတ္ျဖင့္ အြန္လိုင္းေပၚမွ မအိပ္ဘဲ ဆုရသတင္းကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကမည့္ မခ််စ္ၾကည္ေအး၊ မေမဓာ၀ီ၊ ေခ်ာႏွင့္ ေရးေဖာ္ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ား၊ ကၽြန္မ၏အနားတြင္ စိုးရိမ္စိတ္၊ ရေစလိုစိတ္ျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းေစာင့္ဆိုင္းေပးေနၾကသည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ ေရးေဖာ္မ်ား၊ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခင္ၾကသူမ်ားစြာကို အမွတ္မထင္ ကၽြန္မ ေတြ႔သိလိုက္ရသည္။ အားလံုးႏွင့္ ကၽြန္မ၏ရင္ခုန္သံသည္ တထပ္တည္း ျဖစ္ေန၏။ သူတို႔၏ ခ်စ္ခင္မႈ ပမာဏက ရင္ထဲအထိ တုန္လႈပ္လာရကာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ရစ္၀ိုင္းလာရ၏။

            တစ္၀ိုင္းထဲထိုင္ေနသည့္ က့ံေကာ္၀တ္ရည္စာေပမွ မ၀ိုင္းက “ျမေသြးနီကို ၀ိုင္းေအာ္ေနၾကျပန္ၿပီ၊ ျမ… အဲ့ေလာက္၀ိုင္းေအာ္ေနၾကၿပီးမွ ျမမရခဲ့ရင္ ငါေတာ့ ငိုခ်လိုက္မွာ”ဟု ေျပာသလို နေဘးနားမွာရွိသည့္ ဆရာမ အျဖဴေရာင္(ေရႊ)ကလည္း လာေရာက္ ႏႈတ္ဆက္သူ မ်ားၾကား ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ထရပ္မိသည့္ ကၽြန္မကို “အခုထိ မေၾကညာေသး ဘူးေနာ္၊ ဆရာမ ထမသြားလိုက္နဲ႔ဦး” ဟု သတိေပးရွာသည္။ ဆရာမ ျမဴျမဴက ဆုသတင္းပါ စာအိတ္ေဖာက္ရန္ စင္ေပၚတက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္မကား စိတ္ႏွင့္လူ မကပ္ေတာ့ၿပီ။

                      “အနႏၱစၾကၤ၀႒ာ အနႏၱသတၱ၀ါတို႔” အစရွိသည့္ ေၾကညာသံသံသဲ့သဲ့ကို ညာသံေပးသံမ်ားၾကားမွ ၾကားလိုက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မ ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာကာ မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ဖို႔ မနည္းပင္အားတင္းရ၏။ ဆရာရဲသၽွမ္း၊ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္း၊ ဆရာတင့္ခိုင္၊ ဆရာ ၾဆာေသာ္ဒိုး၊ ဆရာမ သန္းျမင့္ေအာင္၊ ဆရာမ မစႏၵာ၊ ဆရာမ မႏွင္းေဖြး၊ ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)၊ ဆရာမ နီနီႏိုင္ (သထံု)ႏွင့္ အနားသို႔ လာေရာက္ ႏႈတ္ဆက္သူတိုင္းကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္သည္။ ရယ္စရာအျဖစ္ ခ်စ္ခင္ရသည့္ ဆရာမ ေ၀ (စီးပြားေရးတကၠသိုလ္) ကၽြန္မအနားသို႔ ေရာက္လာခ်ိန္ ကၽြန္မကပင္ ဦးေအာင္ အနမ္းေပးခဲ့သည္အထိ စိတ္ေတြ လြင့္သြားခဲ့ရသည္။ ဆုသံုးသပ္ခ်က္ကို စင္ေပၚမွ ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ဖတ္ေနခ်ိန္ မွာေတာ့ ေရႊအျမဳေတစာေပဆု ပဲ့ကိုင္ရွင္ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းရွိရာသို႔ ခ်က္ခ်င္းသြားေရာက္ ဂါရ၀ျပဳ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မႏႈတ္မွ ႏႈတ္ဆက္လာသူ တိုင္းကို ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ဟု အဆက္မျပတ္ ေျပာျဖစ္၏။ စင္ေပၚတြင္ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာခ်ိန္၌လည္း ေက်းဇူး တင္ထိုက္သူမ်ား မက်န္ရစ္ရေလေအာင္ သတိထားေျပာျဖစ္ခဲ့၏။

                             စာေပခ်စ္သူတိုင္း တန္ဘိုးထားသည့္ စာေပဆုတစ္ခုကို ကၽြန္မ ရရွိလိုက္သလို၊ စာေပဆုႏွင့္တကြ ခ်စ္ခင္ရသည့္ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အပိုထပ္ေဆာင္းေပးလိုက္သည့္ ခ်စ္ခင္မႈ ဆုကိုပါ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုေပးပြဲညတြင္ အ့ံၾသစြာ ခုန္လိႈက္စြာ ကၽြန္မ ရရွိခဲ့ျခင္းပင္။ အမွန္စင္စစ္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းဟူသည္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးေပၚက ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားကဲ့သို႔ပင္။ အၿမဲတေစ ေတြ႔ျမင္ေနရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ သို႔ေသာ္ မိုးေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ႀကီးတြင္ မိမိႏွင့္ အတူ သူတို႔ ရွိေနသည္ကိုသာ သိထားရန္လိုပါသည္။

Untitled

                                            ကၽြန္မအိမ္၏ ဧည့္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးသည္ ေရႊေရာင္ကေလာင္ဆု တံဆိပ္ ေရာက္လာသည့္ ေန႔မွစ၍ ပိုမိုျပည့္စံုသြားသလိုရွိ၏။ ဤေရႊေရာင္ကေလာင္ရုပ္ထုကို ဧည့္ခန္းက မွန္စားပြဲငယ္ေပၚ တင္ထားရင္းက ဖုန္တက္မည္ကို စိုးရိမ္မိ၏။ ၾကာလာလွ်င္ အေရာင္ေတြ ပ်ယ္သြားတတ္သည္၊ ေဆးသားေတြ လြင့္ပ်ယ္သြားတတ္သည္ဟု ေျပာၾကသျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ ဘယ္နားထား၍ ထားရမည္မသိ။ ရြရြေလး တို႔ထိလိုက္၊ တစ္ေယာက္ထဲ ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးလိုက္ႏွင့္ အိမ္ခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ထားစရာေနရာ ရွာမရေပ။ ဖုန္မ်ားတက္ေနမည္လား၊ အေရာင္မ်ား မွိန္သြားသလား ဟု မၾကာမၾကာ လက္ညိႈးေလးျဖင့္ တဖြဖြသြားတို႔မိသည္။ ဂဏွာမၿငိမ္သည့္ ကၽြန္မအျဖစ္ကို ျမင္ေနသည့္ ခင္ပြန္းသည္က သူ႔အတြက္ မွန္အိမ္ေလးတစ္ခု လုပ္ေပး၏။

               တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ေရႊအျမဳေတစာေပကေလာင္ဆုသည္ ယခုအခါ အိေျႏၵႀကီးမားသည့္ ရွင္ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးကဲ့သို႔ မွန္အိမ္ေလးထဲ၌ ရွိေနၿပီျဖစ္သလို၊ ေရႊညတြင္ အပိုဆုအျဖစ္ ထပ္ေဆာင္းလက္ခံရရွိခဲ့သည့္ ခ်စ္ခင္ေလးစားရသူမ်ားထံမွ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ားစြာသည္လည္း ကၽြန္မ၏ႏွလံုးအိမ္ထဲတြင္ ထာ၀ရတည္ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။

“သဘာ၀က လူတိုင္းအတြက္ ဘ၀ဆိုတဲ့ ဆုလာဘ္ ေပးထားတယ္၊

ဒါေပမဲ့ ဆုလာဘ္ေတြအတြက္နဲ႔ေတာ့ ဘ၀ကို မတည္ေဆာက္လိုက္ပါနဲ႔ ”

       (Lao Tzu)

 

               ဆုဆိုသည္ကား လုပ္ရပ္တစ္ခု၏ အရည္အေသြးသည္ ထိေရာက္မႈရွိၿပီး သတ္မွတ္ထားသည့္ စံကို ေကာင္းမြန္စြာမီခဲ့ပါက ထိုလုပ္ရပ္အေပၚ အသိအမွတ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းမ်ဳိး ဟု ေယဘူယ် နားလည္ ထား၏။

                ဆုတံဆိပ္မ်ား၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ခိုင္မာေသာ ေနာက္ခံအေၾကာင္းတရားမ်ား ကိုယ္စီရွိေနသလို၊ ဆုတံဆိပ္တိုင္းသည္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အားထုတ္၍ စိုက္ထူခဲ့ေသာ သမိုင္းမွတ္တိုင္မ်ားသာ ျဖစ္သင့္ပါသည္။

(၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထုတ္၊ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း)

index

 

Share
Posted in ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွစာမူမ်ား, အက္ေဆး/ ရသစာတမ္း | 6 Comments

ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အပိုင္းအစမ်ား

Number of View: 1457
Untitled၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထုတ္၊ ျမင္ကြင္းမဂၢဇင္း
(သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ – မေမႊး)

 ကၽြန္မဘ၀မွာ ေမေမ့ဆီက အလိုခ်င္ဆံုး လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခု ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲ့ဒီ လက္ေဆာင္ေလးက အမ်ားအတြက္ေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ တန္ဖိုးမရွိေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ တကယ့္ ကို သိမ္းဆည္းထားခ်င္မိတဲ့ အရာေလးတစ္ခုပါဘဲ။

Untitled

အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မက ကေလးမက် လူႀကီးမက်အရြယ္။ ၁၄ႏွစ္၀န္းက်င္ေပါ့။ ေမေမဆီမွာ ေမေမကအျမဲ သူ႔ဘီဒိုေလးထဲက အံဆြဲေလးတစ္ခုထဲမွာ ေသာ့ခတ္ၿပီး၊ အဲ့ဒီဘီဒိုေလးထဲမွာ တယုတယ သိမ္းဆည္းထားတတ္တဲ့ ရတနာပစၥည္းေတြ ထည့္ထားတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့့ ယြန္းအစ္ေလးတစ္ခု ရွိေနတယ္။ ကၽြန္မ ဒီယြန္းအစ္ေလးကို သတိထားမိေနတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေမေမ့ကို ကၽြန္မက “ ဒီယြန္းအစ္ေလးထဲမွာ ဘာေတြရွိလဲ၊ သမီး သိခ်င္တယ္ေမေမ” လို႔ ေျပာေတာ့ “ေမေမ့ သမီးက သိပ္စပ္စုတာပဲကြယ္” ဆိုၿပီး ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္နဲ႔ အေျဖကို ေရွာင္တိမ္းသြားတယ္။ ေမေမက အဲ့ဒီလိုေျပာေလေလ ကၽြန္မရဲ႕ သိခ်င္စိတ္ေတြက တားမရဆီးမရ ျဖစ္ေလေပါ့။

တစ္ေန႕ေတာ့ ေမေမ ၿမိဳ႕ထဲထြက္သြားခ်ိန္ ကၽြန္မကို လိုက္ဖို႔ေခၚတာေတာင္ မလိုက္ေတာ့ပဲနဲ႕ ကိုယ့္အၾကံနဲ႕ကိုယ္ ကၽြန္မ အိမ္မွာ ခ်န္ေနခဲ့လိုက္တယ္။ ေမေမ အိမ္ကေနထြက္သြားတာကို အိမ္ေရွ႕ ၀ရန္တာက ေစာင့္ၾကည့္၊ ေသခ်ာၿပီ ဆိုတာနဲ႕ ေမေမ့အခန္းထဲ အေျပးေလး၀င္၊ ေမေမသိမ္းထားတတ္ တဲ့ ဘီဒိုရဲ႕ အေပၚဆံုးအဆင့္ အခင္းေအာက္ထဲကေန ဘီဒိုေသာ့ကို အသာေလးယူၿပီး ဖြင့္လိုက္မိ ေတာ့တယ္။ စိတ္ထဲကလဲ “ေမေမ မသိေအာင္ အခုလို ခိုးၾကည့္မိိတာ သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါ ေမေမ” လို႕ တဖြဖြ ေျပာေနမိတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မဟုတ္တာခိုးလုပ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ခုန္ေနေတာ့တယ္။

အံဆြဲငယ္ေလးကို အသာအယာဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမေမ့ရဲ႕ လက္၀တ္ရတနာေတြကို အိတ္ရံႈ႕ေလးေတြ၊ ကတၱီပါဘူးေလးေတြ စကၠဴဘူးငယ္ေလးေတြနဲ႔ သိမ္းဆည္းထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အံဆြဲထဲမွာက ဘြားဘြားရဲ႕ အေမြအႏွစ္အျဖစ္ရထားတဲ့ ပထၳျမားလည္ဆြဲေလးက အရည္တလဲ့လဲ့ ေတာက္ပလို႕။ ေရႊနဲ႕ကြပ္ထားတဲ့ ပုလဲ၀မ္းဆက္ တစ္ဆင္စာေလး ဒီဇိုင္းဆန္းေလးကေတာ့ ေမေမ ကိုယ္တိုင္ႏွစ္ျခိဳက္လို႔ ပန္းတိမ္မွာ လုပ္ယူထားတာ။ ေမေမ စုေဆာင္းထားတဲ့ တျခားလက္၀တ္ ရတနာေတြက အံဆြဲငယ္ေလးထဲမွာ ၿပိဳးပ်က္လက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ ဒါေတြကို စိတ္မ၀င္ စားပါဘူး။ ကြၽန္မ စိတ္၀င္စားတာက အံဆြဲေလးရဲ႕ ေထာင္နားမွာ ရွိေနတဲ့ ယြန္းအစ္ငယ္ေလး။ ေမေမ့ကို ဒီအထဲမွာဘာေတြရွိလဲလို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ေမးလို႔မရတဲ့ ဒီအစ္ကေလးကိုပဲ ကြၽန္မ စိတ္၀င္စားမိတာ။ ယြန္းအစ္ေလးကို အသာဆြဲယူလိုက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေတြက ေအးစက္ တုန္ရီလို႔ ေနတယ္။

ေလးေထာင့္ ယြန္းအစ္ေလးရဲ႕ အဖံုးကို ျဖည္းျဖည္းေလးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကထၳီပါစနဲ႕ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အနီေရာင္အိတ္ကေလး။ အိတ္ကေလးရဲ႕ ရံႈ႕ႀကိဳးေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုး ေလး ၀ိုင္းခနဲျဖစ္သြားရတယ္။ အို..အံ့ၾသစရာ။ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက အဖိုးတန္လက္၀တ္ ရတနာ တစ္ခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘြားဘြားေပးထားတဲ့ ဘိုးဘြားအေမြအနွစ္ တစ္ခုခု။ အခုေတာ့ ကၽြန္မ အထင္နဲ႕အျမင္က တက္တက္ဆင္ လြဲေနၿပီ။ ယုယုယယ တန္ဖိုးထားၿပီး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ေမေမ သိမ္းဆည္းထားခဲ့တဲ့ အရာက ဘာဆိုဘာမွ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ အျဖဴေရာင္ ပန္းကန္ကြဲစေလး တစ္ခုပါလား။

ေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးကို လက္မွာကိုင္ထားရင္း ဘာလို႕မ်ား ေမေမ ဒီေၾကြပန္းကန္ကြဲ စေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ အဖိုးတန္ လက္၀တ္ရတနာ တစ္ခုခု ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မရဲ႕သိခ်င္ စိတ္ေတြက ဒီေနရာတင္ တစ္စခန္းရပ္သြားခဲ့မွာ။ အခုေတာ့ ေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးတစ္စက ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီး ေမးေစၿပီး၊ သိခ်င္စိတ္ကို ဆထက္တိုး နိႈးဆြလာေစခဲ့တယ္။ ေမေမ့ကိုလဲ ကၽြန္မ မေမးရဲ။ ေမးမိလိုက္ကာမွ ေမေမ မသိေအာင္ ကၽြန္မ ခိုးၾကည့္မိတာ သိသြားရင္ ျပသနာ။ ေမေမက အဲ့ဒီလို ခိိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ လုပ္တာ လံုး၀မွ မႀကိဳက္သူ။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕သိခ်င္စိတ္ေတြက အေျဖမေပၚတဲ့ ဒီပန္းကန္ကြဲစေလးေပၚမွာ အမွ်င္တန္းေနေလၿပီ။ ကမာၻေပၚမွာ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ တစ္ပံုႀကီးရွိရက္နဲ႔ ေမေမက ဘာလို႕႔မ်ား ဒီပန္းကန္ကြဲစေလးကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားရတာပါလိမ့္။

ယြန္းအစ္ကေလးကို ေနသားတက် ျပန္ထားလိုက္ရေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ေတြက ဘီဒိုအတြင္း ယြန္းေသတၱာေလးထဲက ပန္းကန္ကြဲစေလးေပၚမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

Untitled

အိမ္မွာ ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ အလုပ္ပိတ္ရက္မို႔ အုန္းထမင္းခ်က္စားၾကပါတယ္။ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ အိမ္မွာ မၾကာခဏ စိတ္လိုလက္ရ မုန္႔တစ္ခုခု အၿမဲလုပ္စားေနၾကပါ။ ေမေမက သူသိပ္ ခင္တဲ့ ေဘးခန္းက အန္တီသီသီကို အုန္းထမင္းလာစားဖို႔ ဖိတ္ပါတယ္္။ အန္တီသီသီ လာခ်ိန္မွာ ေမေမက ရွဳိးေက့စ္ထဲက ေၾကြပန္းကန္ အသစ္ေလးေတြကို ထုတ္ၿပီး ထမင္းစားပြဲျပင္ေနခ်ိန္ေပါ့။

“ စုစု မဂၤလာေဆာင္က ေနာက္လ ပထမပတ္ဆို၊ မဂၤလာပြဲတက္၀တ္စံုေလး အခ်ိန္မီခ်ဳပ္ထား ဦးမွ” လို႔ ေျပာရင္း အန္တီသီသီက ထမင္းစားခန္းထဲ ၀င္လာတယ္။ အန္တီသီသီက က်က်နန ျပင္ထားတဲ့ ထမင္းစားပြဲကို ၾကည့္ၿပီး တျခားဧည့္သည္ေတြပါ ဖိတ္ထားတယ္ထင္ေနတယ္။ ေမေမက အန္တီသီသီ့ကို ဘယ္သူကိုမွ မဖိတ္ထားေၾကာင္းနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ခ်က္စားၾကတာလို႔ ေျပာျပေတာ့ “ တို႔ခ်ည္းပဲ စားမွာဆိုရင္ ပန္းကန္းအသစ္ေတြနဲ႔ ျပင္ဆင္ဖို႔ မလိုပါဘူးကြာ၊ စားေနက် ပန္းကန္နဲ႔ ရပါတယ္” လို႔ လွမ္းေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔ ေမေမက “ဒီေၾကြပန္းကန္ေတြကို ဒီလိုေနရာမွာမွ မသံုးရင္ ဘယ္လိုေနရာမွာ သံုးရမလဲ သီသီရဲ႕ “ လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ အန္တီသီသီက “ ေၾကြပန္းကန္ အေကာင္းစားေတြဆိုေတာ့ ကြဲသြားရင္ ႏွေျမာစရာမို႕လို႕ပါကြာ” လို႕ ေျပာတယ္။ ေမေမက ရယ္ၿပီး “ ပစၥည္းဆိုတာ သံုးစြဲဖို႕ထားတာေလ၊ သံုးစြဲရင္း ပ်က္စီးသြားေတာ့လဲ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ သီသီရဲ႕၊ ဒါနဲ႔ မင္းကို ႀကံဳတုန္း ကိုယ္ကပ္ေစး ကုတ္ၿပီးသိမ္းထားတဲ့ ပ်က္စီးေနတဲ့ ေၾကြထည္ေလးေတြျပမယ္ “ ဆိုၿပီး အံဆြဲတစ္ေနရာမွာ ထည့္ထား တဲ့ ေၾကြထည္ဇြန္းအက်ဳိးေလးကို ထုတ္ျပတယ္။

“ ဒီဇြန္းေလးကိုၾကည့္။ ဘယ္ေလာက္လွသလဲ၊ ဇာမဏီငွက္ရုပ္ေလးေတြ ထြင္းထားတာ၊ ဒီ ဇြန္းေလးက သမီးေတာ္စုစု လုပ္လိုက္လို႔ က်ဳိးသြားရွာတာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႔က သူ (၈)တန္းစာေမးပြဲ ကို ဂုဏ္ထူး၃ခုနဲ႔ေအာင္တဲ့ ေန႔မို႔လို႔ မီးဖိုထဲမွာ ကိုယ့္ကို ၀မ္းသာအားရ ကူေပးရင္းနဲ႔ ျပဳတ္က်တာေလ၊ ကိုယ္ႏွေမ်ာေပမယ့္ သမီးရဲ႕ အေပ်ာ္ေလး ပ်က္စီးသြားမွာစိုးလို႔ ကိုယ္ဘာမွ မေျပာရက္ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ ကိုယ္ စူပါဂလူးေလးနဲ႔ကပ္ ျပန္ဆက္ၿပီး သိမ္းထားတာ “

ေမေမက ကၽြန္မကို ျပံဳးေထ့ေထ့ၾကည့္ၿပီး လွမ္းေျပာေတာ့ ကၽြန္မ အားတုန္႔အားနာျဖစ္လွ်က္ က “ ေမ့.. သမီးကို ခြင့္လႊတ္“ ဆို လက္ႏွစ္ဘက္ကို ရင္ဘတ္နားမွာ ဆုတ္လွ်က္ကေန လွမ္းေျပာ လိုက္မိတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမေမက ေနာက္ထပ္ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ေနတဲ့ ေၾကြပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္ကို အၿပံဳးသဲ့သဲ့နဲ႔ ဆြဲထုတ္ လိုက္ျပန္တယ္။

“ ဒီပန္းကန္ေလးကေတာ့ ပိုၾကာလွၿပီေပါ့၊ ကိုယ့္အသက္ ၁၉ႏွစ္သမီးထဲက ကြဲသြားတဲ့ ပန္းကန္ ေလးပဲ၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးပဲ့ေနတယ္၊ ေတြ႕လား ”

ဒီတစ္ခါေတာ့ အန္တီသီသီသာမက ကၽြန္မကပါ “ ဒီပန္းကန္ကေရာ ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္ ခုလို ကြဲေနရတာလဲ၊ ေျပာျပပါ “ ဆို ၿပိဳင္တူေတာင္းဆိုမိလွ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေမးခြန္း ေၾကာင့္ ေမေမ့ မ်က္၀န္းေတြမွာ ၾကည္ႏူးရိပ္ေတြ သမ္းလာတယ္ဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။

“ ကဲ.. သမီးလဲ မၾကာခင္ ဘ၀သစ္တစ္ခုထူေထာင္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ သီသီပါရွိေနတုန္း ေမေမ ေျပာျပပါ့မယ္”

ေမေမ့မ်က္၀န္းအစံုက ရီေ၀မိႈင္းမႈန္သြားသလိုပဲ။ ကၽြန္မေရာ အန္တီသီသီပါ ေမေမ ေျပာျပမွာ ကို စိတ္၀င္တစား နားစြင့္လိုက္ၾကတယ္။

“အဲ့ဒီတုန္းက ေဆာင္းရာသီတစ္ရက္မွာေပါ့၊ သမီး ဘိုးဘိုးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မင္းတို႔ဆိုိုင္မွာ စာရင္းကိုင္ဖို႔ လူလိုတယ္ဆိုလို႔ ငါေခၚလာတာ မင္းတို႔ စမ္းခိုင္းၾကည့္ေပါ့ကြာဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို အိမ္ကို ေခၚလာခဲ့တယ္၊ သူက ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ဆံပင္ေတြကို ေသေသသပ္သပ္ ၿဖီးသင္ထားတယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးေတြက မစူးရွေပမဲ့ တည္ၿငိမ္လွတယ္၊ အထူးျခားဆံုးကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အျပံဳးေတြပါပဲ၊ သိပ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ အျပံဳးေတြေပါ့၊ အဲ့ဒီညက အိမ္မွာ သူတို႔ သားအဖကို ညစာနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္ ”

စကားေျပာေနရင္းက ေမေမ့ပါးျပင္ေပၚမွာ ေသြးေရာင္လႊမ္းၿပီး နီျမန္းလာတယ္။ ေမေမက အန္တီသီသီကို ၾကည့္ရင္း ဆက္ေျပာျပန္တယ္။

“ သီသီရဲ႕၊ အဲ့ဒီ ညစာစားပြဲမွာ ဘာလို႔လဲမသိ၊ ကိုယ္ဟာ အရမ္းကို ထူပူ ရွက္ရြံ႕ေနမိတယ္၊ တိုတို ေျပာရရင္ အဲ့ဒီညက ကို္ယ့္အကိုႀကီးက သူ႔ကို ကိုယ့္ေဘးက ကုလားထိုင္မွာ ၀င္ထိုင္ခိုင္းတယ္ေလ၊ စကားတစ္လံုးေတာင္ ကိုယ္နဲ႔မေျပာျဖစ္ေသးတဲ့သူက သူ႔ထမင္းပန္းကန္ျပားကို ဟင္းခတ္ထည့္ေပးဖို႔ ကိုယ့္ဆီကိုု လွမ္းေပးလိုက္တယ္၊ အဲ့ဒီတခဏေလးအတြင္း ကိုယ္လဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကတုန္ကရီျဖစ္ၿပီး ပန္းကန္ေလးကို လွမ္းအယူ ဘယ္ကဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိ လက္ထဲကေန ပန္းကန္က က်ကြဲေတာ့ တာပါဘဲ “

အန္တီသီသီက “အေသးစိတ္ကို မွတ္မိေနပါလားကြယ္” ဆိုၿပီး ေမေမ့ကို လွမ္းစလိုက္တယ္။

” အို.. ဒါက ေမ့ႏိုင္စရာမွမဟုတ္တာေနာ္ သီသီ၊ ဒါနဲ႔ ပန္းကန္ကြဲေတြ ဖိတ္က်ေနတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြကို ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းၾကတယ္။ ညစာစားအၿပီးမွာ အဲ့ဒီလူက ကိုယ့္ဆီ ေလွ်ာက္လာၿပီး လက္ျဖန္႔ခိုင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္တစ္သက္မွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစမဲ့ အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုကို ကိုယ့္လက္ထဲကို ထည့္ေပးသြားတယ္၊ သူ႕ရဲ႕အျပံဳးေတြက အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲက ကိုယ့္ကို တစ္ဘ၀စာ က်ရွဳံးသြားေစေတာ့တာပဲ သီသီေရ၊ အင္း.. ေနာက္ငါးႏွစ္ အၾကာမွာ ကိုယ္တို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကတယ္ေလ၊ အခု ဒီပန္းကန္ျပားအကြဲေလးကို ျမင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အျဖစ္အပ်က္ေတြက မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲ ခံစားမိတယ္”

နားေထာင္ေနရင္းက ကၽြန္မ ရင္ထဲ နင့္ခနဲျဖစ္သြားရတယ္။ လြမ္းဆြတ္မႈေတြ ျခံဳလႊမ္းေနတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕ မ်က္၀န္းအစံုကို ကြၽန္မ ေငးၾကည့္ေနမိလိုက္တယ္။ ေမေမက အနားပဲ့ေနတဲ့ ေၾကြပန္းကန္ ျပားေလးကို ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ ေနသားတက် ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ အထိမခံေရႊ ပန္းကန္ဆိုသလို တကယ့္ကို ဂရုတစိုက္ပါဘဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေမေမအလစ္မွာ ကြၽန္မရဲ႕ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္ခ်က္ကို သက္ေသထူဘို႕ ေမေမ့ရဲ႕ အ၀တ္ဘီဒိုအံဆြဲေလးကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ဖြင့္မိပါတယ္။ ကြၽန္မလက္အစံုက ရတနာပစၥည္းေတြ ၾကားထဲက ေလးေထာင့္ယြန္းအစ္ေလးဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ယြန္းအစ္ေလးရဲ႕အဖံုးကို ဖြင့္ၿပီး အနီေရာင္ကထၳီပါအိတ္ေလးထဲက ေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးကို ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းဆီကို အေျပးေလးလာခဲ့မိတယ္။ ေၾကာင္အိမ္တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အထဲက မေန႔က ေမေမေျပာခဲ့တဲ့ အနားပဲ့ေၾကြပန္းကန္ျပားေလးကို တယုတယ ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ လက္ထဲက ပန္းကန္ကြဲစေလးနဲ႔ ပန္းကန္ျပားရဲ႕ အက္ကြဲေၾကာင္းေနရာေပၚမွာ စပ္ဟပ္ၾကည့္လိုက္မိ တယ္။ ကၽြန္မ ရင္ေတြ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အခုန္ျမန္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလက္ထဲက ေၾကြပန္းကန္ ကြဲေလးက ပန္းကန္ရဲ႕အက္ေၾကာင္းေနရာမွာ အံကိုက္ကြက္တိ ၀င္သြားပါေရာလား။ ရင္ထဲမွာ အမ်ဳိးအမည္ မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ခံစားမႈမ်ားက တလိႈက္လိႈက္ ရုန္းၾကြတက္လာပါတယ္။

            ေသခ်ာပါၿပီ။ ဒီေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးဟာ ေမေမ့ကို ေဖေဖ စတင္ေတြ႕ရွိတဲ့ေန႔က ေပးခဲ့တဲ့ အမွတ္တရပစၥည္းေလးဆိုတာ ကြၽန္မ ေသခ်ာ အတည္ျပဳလိုက္ႏိုင္ပါၿပီ။

Untitled

11998834_10204901474765539_3882963497241481043_n

အခုေတာ့ ေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးနဲ႔စတင္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမတို႔ရဲ႕ ေမတၲာသက္တမ္းေလးက ေငြရတုေတာင္ တိုင္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖအဆုတ္ကင္ဆာနဲ႔ ဘ၀တစ္ပါး ကူးေျပာင္းသြားၿပီး ကတဲက ဒီေန႔ဒီရက္ထိတိုင္ေအာင္္ အေဖေနရာမွာေရာ အေမေနရာမွာပါ တစ္ဦးတည္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့၊ ေဖေဖ့အေပၚထားခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕သစၥာတရားက ဒီေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးနဲ႔အတူ ကၽြန္မကို သက္ေသျပေနပါေတာ့တယ္။

လာမဲ့လ၊ ေဖေဖနဲ႔ေမေမရဲ႕ မဂၤလာသက္တမ္း ေငြရတုရက္ျမတ္မွာ က်င္းပမဲ့ ကိုကိုနဲ႔ကၽြန္မရဲ႕ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲက်ရင္ ေမေမ့ဆီက ကြၽန္မ မဂၤလာလက္ဖြဲ႕တစ္ခုေတာင္းဖို႔ ရည္ရြယ္ထား ပါတယ္။ ေမေမ့ဆီက အဖိုးထိုက္တန္တဲ့ မည္သည့္လက္၀တ္ရတနာကိုမွ ကၽြန္မ မလိုခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာဆိုဘာမွ တန္ဘိုးမရွိေသာ္ျငား ေမေမ့အတြက္ေရာ ကၽြန္မအတြက္ပါ အဖိုးအနဃ ထိုက္တန္တဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကိုေတာ့ျဖင့္ လိုခ်င္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီပစၥည္းေလးကိုပဲ ကၽြန္မရဲ႕မဂၤလာပြဲမွာ မဂၤလာ လက္ဖြဲ႔အျဖစ္ ေပးအပ္ဖို႔ ေမေမ့ကို ေတာင္းဆိုပါဦးမယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေမေမ တယုတယ သိမ္းဆည္းထားတဲ့၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာတရားေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ ေဖေဖေမေမရဲ႕ ခိုင္ၿမဲတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနတဲ့၊ ဒီပန္းကန္ကြဲစေလး ဟာ ကၽြန္မအတြက္ တစ္ဘ၀စာ အေကာင္းဆံုးေသာ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ အလားတူ ကၽြန္္မကိုယ္တိုင္လဲ ေမေမနဲ႔ထပ္တူ တန္ဘိုးထားၿပီး သိမ္းဆည္းထားခ်င္မိလို႔ပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ သစၥာတရားရဲ႕ ခိုင္က်ည္မႈဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ထိ ေလးနက္တယ္၊ ဘ၀တစ္သက္တာအတြက္ အမွတ္ရစရာဆိုတာဟာ တန္ဘိုးအနဃ ထိုက္တန္ေနစရာမလိုဘူး၊ ဒီ့ထက္ပိုလို႔ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ဆိုတာ ဘ၀မွာ ထြက္သက္၀င္သက္နဲ႔အမွ် ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစရာ၊ ခ်စ္မက္တန္ဘိုးထားစရာ အမွတ္တရေလးတစ္ခု ျဖစ္ေနဖို႔သာ လိုအပ္လွတယ္ဆိုတာကို ေမေမ ရဲ႕ ေၾကြပန္းကန္ကြဲစေလးကေနတဆင့္ သိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

ေမေမ့ရဲ႕ တန္ဘိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအပိုင္းအစေတြ….။     ။

 (Reader’s Digest – September 1996 issued မွ Bettie B. Youngs ၏ That Little Glass Chip ကို ျပန္လည္ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။)

 

index

Share
Posted in ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွစာမူမ်ား, ၀တၳဳ | 9 Comments

နတ္ဆိုးက်ိန္စာ

Number of View: 3021

20141107-haiyan-damagePhoto Credit to – www.rappler.com

ရႊံ႕မ်ား၊ ႏုန္းမ်ား၊ အမိႈက္မ်ားျဖင့္ ဗြက္ျပင္က်ယ္ႀကီးသည္ မ်က္စိတစ္ဆံုး ရွိေန၏။ မည္သည့္အရာဟု မေဖာ္ျပႏိုင္ ေလာက္ေတာ့သည့္ အပ်က္အစီး၊ အက်ဳိးအပဲ့မ်ားက ေနရာအႏွံ႔တြင္ေတြ႔ေနရသည္။
ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကေတာ့ ဘာမွ် မသိလုိက္သကဲ့သို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရွိေန၏။ ဟိုးအေ၀းပ်ပ်တြင္ လူသံုးေယာက္ ဆန္႔က်င္ရာဘက္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္သြားေနသည္ ကို ေတြ႔ရ၏။ လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္ေသာ္ျငား ပါးစပ္ဖြင့္ဟဖို႔ပင္ ခံစားခ်က္မရွိေတာ့။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူရုပ္မေပၚ ပြေယာင္းေနသည့္အသြင္ျဖင့္ ပ်ံ႔က်ဲေနသည့္ အသက္မဲ့့ ခႏၶာကိုယ္မ်ားႏွင့္ လူ၊ တိရစၦာန္ အေသေကာင္မ်ားကို ၾကည့္မိေတာ့ အသက္ႏွင့္ခႏၶာ ယွဥ္တြဲလွ်က္ ရွိေနေသးသည္ကိုပင္ ခင္ညိဳ ယံုရန္ခက္ခက္ျဖစ္ေနသည္။

နေဘးနားတြင္ ထိုင္ေနသည့္ ခင္မိကို သတိထားမိလွ်င္ ခင္ညိဳရင္ထဲ ေၾကကြဲဆို႔နစ္လာရျပန္၏။ ဤေနရာတြင္ ႏွစ္ေယာက္သားထိုင္ေနသည္မွာ တစ္နာရီမွ်ပင္မကေတာ့။ ၀မ္းဗိုက္ထဲ ဆာေလာင္လြန္းသျဖင့္ တက်ဳပ္က်ဳပ္ ျမည္ေန၏။ လမ္းစေပ်ာက္ေနေခ်ၿပီ။ ခင္ညိဳတဲေဘးက ခင္ေမာင္တို႔မိသားစုလဲ အခုဆို ဘယ္ကမၻာေရာက္ေနၿပီမသိ။ မသိဆို ယခု ခင္ညိဳတို႔ လင္မယားေရာက္ေနရာေနရာသည္လည္း အဘယ္ေနရာဆိုသည္ကိုပင္ မမွန္းႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ထိုမွ်မကေသးေပ။ ခင္ညိဳ၏၀န္းက်င္တြင္လည္း အပ်က္အစီးမ်ားက အနႏၱ။ ျမင္ျမင္ရာ မ်က္စိတစ္ဆံုး အနိ႒ာရံုမ်ားက ထုႏွင့္ေဒး။ ခင္ညိဳႏွင့္ ခင္မိတို႔၏ကမၻာ ၿပိဳပ်က္ခဲ့သည္မွာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပင္ ရွိေနေခ်ေသးသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ခင္ညိဳတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ကမၻာအသစ္တစ္ခုသို႔ ယခုမွပင္ ေျခစခ်မိသူလို။ ခင္ညိဳ၏ကမၻာသည္ ခင္ညိဳမပိုင္ေတာ့သလို။

ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိတို႔ ရႊံ႕ဗြက္ထဲ လဲေနသည့္ အုန္းပင္စည္ေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾက၏။ ခင္ညိဳက ခင္မိကို ငဲ့ၾကည့္ လိုက္မိသည္။ ခင္မိ၏အမူအယာက တံုဏိွဘာေ၀။ ေရွ႔တူရွဴသို႔ မ်က္ေတာင္မွ်ပင္ မခတ္ပဲ ၾကည့္ေန၏။ ထိုသို႔ ၾကည့္ပင္ ၾကည့္ေနေသာ္လည္း ခင္မိ၏မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ ဘာမွ် ျမင္ရသည့္ပံုမေပၚ။ ရႊံ႕စရႊ႕ံနမ်ား ေပက်ံေနသည့္ စိုစြတ္ေနသည့္ ဆံပင္က်ပ္ခဲႏွင္ မ်က္ႏွာထက္၀ယ္ မ်က္ရည္ျမစ္ႏွစ္စင္းက တသြင္သြင္စီးဆင္းလွ်က္ရွိ၏္။ ခင္မိ၏ခါးတြင္ မၾကာေသးခင္ကပင္ ခင္ညိဳခၽြတ္ေပးထားသည့္ ညစ္ေပစိုေနသည့္ ေျခသလံုး၀က္ေဘာင္းဘီတိုကို ၀တ္ထား၏။ အ၀တ္ကင္းမဲ့ေနသည့္ ခင္မိ၏ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းတြင္မူ ရႊံ႕ဗြက္ေတာထဲမွာ တင္က်န္ေနသည့္ ပလတ္စတစ္အိတ္္ကၽြတ္ အမည္းအပိုင္းအစကို အရွက္လံုယံု ပတ္ေပးထား သည္။ ခင္ညိဳကိုယ္တိုင္လဲ အေပၚပိုင္းဗလာ၊ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းကို သစ္ပင္၌ ၿငိက်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ပီနန္အိတ္ခြံ အစုတ္တစ္ထည္ျဖင့္ ပတ္ထား၏။

ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္မိအတြက္သာ ခင္ညိဳစိတ္ပူသည္။ ခင္မိ၏ မ်က္လံုးမ်ားက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္။ သတိျပန္ ရခ်ိန္ထဲက ခင္မိသည္ သမီးေလးနာမည္ကိုေခၚကာ ပဋာေျမလူးအရူးတမွ် သည္းသည္းလိႈက္လိႈက္ ရင္ပြင့္ထြက္မတတ္ အႀကိမ္ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ငိုေၾကြးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ယခုေတာ့ အေမာေျဖေနပံုရ၏။ တဖန္ ျပန္ငိုဦးမည္ဆိုလွ်င္ ခင္မိကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္း၍ တင္းတင္းဖက္ထားေပးယံုသာ ခင္ညိဳတတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ညိဳ႕၏မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွ မ်က္ရည္စမ်ားကို ခင္မိကို မျမင္ေစခ်င္ေပ။

Untitledခင္ညိဳတစ္ေယာက္ ၾကယ္ျမင္လျမင္ျဖစ္ေနသည့္ လယ္တဲေလးကို ဓနိရြက္မ်ားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စိတ္ပါလက္ပါ မိုးေန၏။ ခင္မိက တဲမိုးဖို႔ တိုက္တြန္းေနသည္မွာ ၾကာလွၿပီ။ သမီးေလး ျဖဴေဖြးပင္ ရွစ္လထဲေရာက္ေနၿပီ။ သားဦးျဖစ္၍ က်န္းမာသည့္သမီးငယ္ေလးျဖဴေဖြး၏ ခ်စ္စဖြယ္မ်က္ႏွာက ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိတို႔အတြက္ အေမေျပာသည့္ အေမာေျပျဖစ္ေနရာ၏။ ခင္ညိဳ႕မိဘ လက္ငုတ္လက္ရင္း အေမြျဖစ္သည့္ လယ္ကြက္ေလးမွာ တဲထိုးၿပီး လင္ကိုယ္မယား ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ လယ္လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သမီးေလးျဖဴေဖြးကို အိမ္ေထာင္သက္ေျခာက္ႏွစ္ၾကာမွ ရခဲ့တာမို႔ ခင္ညိဳေရာ ခင္မိပါ သည္းသည္းလႈပ္ ေနမိသည္မွာ မထူးဆန္းေတာ့။ သမီးေမြးၿပီးခ်ိန္မွ ခင္ညိဳလယ္က စပါးေတြေအာင္သည္။ လူႀကံဳျဖင့္ ထိုးခိုင္းလိုက္သည့္ ထီဆုက ဆုေသးေလးေပါက္သည္။ သမီးေလးျဖဴေဖြးမ်က္ႏွာျဖင့္ ခင္ညိဳ႔ႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကို သေဘာမတူသည့္ေယာကၼမႀကီးက ခင္ညိဳ႕ကို စကားျပန္ေျပာသည္။

မနက္က ရြာလယ္ေက်ာင္းမွ ဦးဇင္းႀကီး လပြတၱာကေန ဆြမ္းစားျပန္လာခ်ိန္ `ခ်ိန္ခါမဟုတ္ မုန္တိုင္း၀င္မယ္ ၾကားတယ္၊ ဒီႏွစ္ မိုးမ်ား ေစာမလားမသိဘူး´ဟု ေန႔လယ္က ေျပာသံ ၾကားၿပီးထဲ ကပင္္ အသင့္ျပင္ထားသည့္ ဓနိမ်ား ယူခ်လာၿပီး တဲမိုးဖို႔ အစျပဳခဲ့တာ ျဖစ္၏။ `တဲမိုးမွာျဖင့္ မိုးပါေတာ့၊ ကေလးကို ေနေပ်ာက္ထိုးလွတယ္´ဟု ခင္မိေျပာေနတာလည္း ၾကာေနေလၿပီ။ ပို၍ ေသခ်ာသြားေစသည္က မနက္က ျမစ္ဆိပ္ေဘးေရာက္ခ်ိန္ ဟိုး…အေရွ႔ဘက္ ေကာင္းကင္ျပင္ တြင္ နီေရာင္သန္းၿပီး ညိဳ႕ေနသည့္ တိမ္ဆိုင္မ်ား၊ ေလျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕ ႏွင္ေနသည္ကို ျမင္ရခ်ိန္ ခ်ိန္ခါမဟုတ္မိုး ရြာမည္ကို စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ခင္ညိဳတစ္ေယာက္ မနက္စာစားၿပီးထဲက တဲမိုးဖို႔ ျပင္ေနျခင္းျဖစ္၏။

အခ်ိန္က ေနမြန္းတိမ္းခဲ့ေပၿပီ။ ဒီေန႔ ထူးထူးျခားျခား ေလၿငိမ္ေန၏။ ပံုမွန္ဆိုလွ်င္ ျမစ္ကမ္းနား နီးေသာ သူတို႔တဲ ေနရာမွဆိုလွ်င္ ျမစ္ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္သည့္ ေလေအးေအးေလး၏ အေတြ႔ကိုရတတ္သည္။အခုေတာ့ ေလၿငိမ္ ေန၍ခင္ညိဳ႕တစ္ကို္ယ္လံုး ေခၽြးမ်ားျဖင့္ စိုရႊဲေန၏။
ေလမတိုက္ေသာ္ျငား ေကာင္းကင္ျပင္စြန္းစြန္းတြင္ အံု႔မိႈင္းေနသည္ကို တဲမိုးရင္းက လွွမ္းျမင္ေနရ ၏။ ခင္ညိဳတို႔တဲ၏ ေျခရင္းတဲက ကိုေအာင္ဘ မိန္းမက `မိုးရြာမလားမသိဘူး၊ အံု႔မိႈင္းေနလိုက္ တာ၊ ေလက ၿငိမ္ေတာ့ အေတာ္အိုက္တယ္၊ ကိုေအာင္ဘလဲ အခုထိ ျပန္မလာေသးဘူး´ဟု ထြက္ေျပာသံကို ၾကားရ၏။

 ေန႔လယ္ သံုးနာရီေလာက္ တဲမိုးၿပီးခ်ိန္ေလာက္တြင္ ေလခပ္ျပင္းျပင္း စတင္တိုက္ခတ္ လာသည္ကို သတိထားမိ လိုက္၏။ ေလႏွင့္အတူ မိုးစက္ေလးမ်ားပါ တဖြဲဖြဲက်လာ၏။ ခင္မိက သမီးျဖဴေဖြးကို ႏို႔တိုက္ေနရာမွ လွမ္းထားသည့့္ အႏွီးစေတြကို ရုတ္ဖို႔ လွမ္းေျပာ၏။ ျမစ္နီးေခ်ာင္း ပါး ေနလာသူမ်ားျဖစ္၍ မိုးမေၾကာက္ ေလမေၾကာက္၊ ဤမွ်ေလာက္ အေျခအေနက အခုလို ေႏြရာသီ ပူျပင္းေနပံုမ်ဳိးျဖင့္ အအိုက္ပင္ေျပေသးဟု ထင္မိသည္။

သို႔ေသာ္ ေကာင္းကင္တိမ္သားမ်ားက မိုးစက္မႈန္မ်ားၾကားက ရုတ္ခ်ည္းညိဳမည္းလာ၏။ ေလက
ျပင္းျပင္းေမႊ႕၍ ခင္ညိဳ၏တဲနေဘးရွိ သရက္ပင္က ယိမ္းထိုးခါလာသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းမွာ ေလက ျပင္းလာရာ ေမြးထားသည့္ ၾကက္မမိသားစုလည္း တဲေအာက္သို႔ ကေသာကေမ်ာ ေျပး၀င္၏။ အ၀တ္လွမ္းရန္ တဲႏွင့္သရက္ပင္ကို သြယ္တန္းထားသည့္ ႀကိဳးတန္းသည္လည္း ျပတ္ထြက္သြား၍ လြင့္သြားသည့္ အႏွီးမ်ား၊ အ၀တ္မ်ားကို ခင္ညိဳခမ်ာ ကမမ္းကတမ္းပင္လိုက္ေကာက္ရ၏။ ျမင္ေနရသည့္ ျမစ္ေရမ်က္ႏွာျပင္တြင္ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ႀကီးမ်ား ရုတ္ခ်ည္းပင္ ေယာက္ယက္ခတ္ ေဘာင္ဘင္ထ လာ၏။

             “ဂ်ိန္း…. ဂ်ိန္း…၀ုန္း..”

မိုးႀကိဳးတစ္ခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္းပစ္ခ်လိုက္သျဖင့္ခင္ညိဳ႕သမီးေလးျဖဴေဖြးခမ်ာ ထိတ္လန္႔သြား၍လား မသိ၊ ၀ါးခနဲ ထငို၏။ ေျခရင္းတဲမွ ကိုေအာင္ဘမိန္းမက ငါးႏွစ္အရြယ္သားငယ္ကို ပုခံုးဖက္ထားလွ်က္ “ ကိုခင္ညိဳေရ… မိုးေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ ရြာမဲ့ပံုပဲ၊ ရွင့္သူငယ္ခ်င္း ကိုေအာင္ဘႏွယ္၊ မိုးရြာမဲ့ဟန္ျမင္ရင္ ေစာေစာျပန္လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကေလးက မိုးခ်ိန္းသံ ၾကားေတာ့ ေၾကာက္ေနၿပီ၊ တကတဲ လူကို စိတ္ပူၿပီး ေမွ်ာ္ေနရေအာင္လုပ္တယ္” ဟု ခင္ညိဳတို႔ တဲဘက္ၾကည့္ရင္း လွမ္းေအာ္ေျပာ၏။

          “စိတ္မပူပါနဲ႔ မသီေရ… ျပန္လာမွာပါ… နင္တို႔သားအမိ မိုးခ်ိန္းသံေၾကာက္ရင္ ငါတို႔တဲဘက္ လာေနေလ”

ခင္မိက လွမ္းေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ပူပူေႏြးေႏြးမိုးထားသည့္ ဓနိရြက္မ်ားက ေလျပင္းျပင္း အတိုက္တြင္ လြင့္ထြက္ကုန္ေတာ့၏။ မိုးခ်ိန္းသံက ဆက္တိုက္ အဆက္မျပတ္။ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ား က ေရေလွာင္ထားသမွ် ေဖာက္ထုတ္လိုက္သလို ေဖ်ာခနဲ အုန္းခနဲ ရြာခ်လုိက္ ၏။ ေလအဟုန္ မိုးအရွိန္ျဖင့္ ဓနိအမိုးမ်ား ဟိုသည္တစ္ရြက္စီလြင့္ကုန္ၿပီ။ ခင္မိတို႔တဲေလး အမိုး မလံုေတာ့၊ ေရတုတ္တုတ္ရႊဲကုန္ေလၿပီ။ ခင္ညိဳနဲ႔အတူ တစ္ဘက္တဲမွ မသီတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ တဲေပၚကို အေျပးအလႊားတက္လာ၏။ တဲကေလး တသိမ့္သိမ့္ တုန္ေနေလၿပီ။

သမီးေလးကို ရင္ခြင္ထဲ က်စ္က်စ္ပါ ေပြ႕ဖက္ထားရင္း၊ တဲေပၚမွ လွမ္းျမင္လိုက္ရ သည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ခင္မိတို႔အားလံုး မ်က္လံုးမ်ား ၀ိုင္းစက္ကုန္ရ၏။ ျမစ္ေရ စိုးရိမ္ေရမွတ္ ကို ေက်ာ္လြန္၍ လွ်ံတက္လာေလၿပီ။ တဲမွ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေရလိႈင္းလံုးမ်ားေၾကာင့္ ေၾကာက္
စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းခိုတြယ္လာရ၏။ ျမစ္ေရလႊမ္းလာသည္က ကမ္းပါးကိုပင္ မျမင္ရေတာ့။ မသီက ဘုရားစာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္းက ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ ကိုေအာင္ဘကို ေမွ်ာ္၏။ မသီရဲ႕သား
ေအာင္မိုးက ေၾကာက္လန္႔စိတ္ျဖင့္ တအိအိငိုေနေလၿပီ။ ခင္မိလည္း သမီးေလးကို ေပြ႕လွ်က္က ခင္ညိဳ႕ လက္ေမာင္းကို ဆုတ္ကိုင္ကာ တရိပ္ရိပ္တက္လာသည့္ ျမစ္ေရျပင္ကိုအ့ံၾသထိတ္လန္႔စြာ ၾကည့္ေနမိ၏။

ေလက အၿငိဳးတႀကီး ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲတိုက္ခတ္လာသည္။ မိုးသီးမိုးေပါက္မ်ားက အလ်ဥ္ မျပတ္ေတာ့။ ေလေရာမိုးပါ သည္းသည္းထန္ထန္၊ သည္းသည္းလႈပ္လႈပ္ ရွိ၏။ ၀ွီခနဲ၊ ရႊီခနဲ ေလခၽြန္သံကဲ့သို႔ အသံမ်ားႏွင့္အတူ ေလျပင္းေမႊ႕လိုက္ရာ ခင္ညိဳတို႔တဲေလး ယိုင္ရာမွ ေစာင္းသြား၏။ အားလံုး တဲေပၚတြင္ ဖင္ထိုင္လွ်က္ က်သြား၏။

          “ ေအာင္မေလး… လုပ္ၾကပါဦး.. တဲေရွ႕ကျပင္အထိ ေရေတြ တက္လာၿပီ”

ခင္မိက ထိတ္လန္႔တၾကားေအာ္လိုက္၏။ သစ္ပင္က်ဳိးသံမ်ားလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ တဲေတြ ျမစ္ေရလွ်ံသည့္အထဲ ေမ်ာကုန္သည္လားမသိ။ ေျဖာင္းခနဲ၊ဒိုင္းခနဲ၊ ၀ုန္းခနဲအသံမ်ား ၾကားေနရ၏။ ၀န္းက်င္တခြင္တြင္ အံု႕ဆိုင္းမိႈင္းေမွာင္သြားသျဖင့္ သည္းသည္းကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ေပ။ ျမင္ေနရသည္က ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အားျဖင့္မာန္ျဖင့္ အရွိန္ေကာင္းစြာ စီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္ေရအဟုန္။ တဲကျပင္မွတဆင့္ တဲၾကမ္းခင္းပါ ေရထဲ တျဖည္းျဖည္း ျမဳပ္လာ ခ်ိန္တြင္ ခင္ညိဳတစ္ေယာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခပ္သြက္သြက္ခ်ရေလၿပီ။

      “ကဲ.. ခင္မိ..နင္က ကေလးကို ေသခ်ာပိုက္ထားၿပီး ငါ့ေဘာင္းဘီကို ၿမဲၿမဲကိုင္လိုက္ခဲ့၊ ငါ့လက္တစ္ဘက္နဲ႔ နင့္ကိုထိမ္းေခၚသြားမယ္၊ မသီ.. နင္လဲ နင့္သားကို ေသခ်ာခါးထစ္ခြင္ခ်ီလိုက္၊ ၿပီးရင္ ငါ့လက္တစ္ဘက္ကိုကိုင္၊ ငါတို႔ ဒီတဲက အျမန္ခြာမွျဖစ္ေတာ့မယ္”

ခင္မိတို႔ ဘာဆိုဘာမွ် ယူရန္ အခ်ိန္ပင္မရလိုက္ေပ။ အ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုျဖင့္ တဲကိုစြန္႔ ခြာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္္ၿပီးေနာက္ ေရထဲသို႔ အားလံုးေျခလွမ္းခ်ခ်ိန္တြင္ ေရက ေပါင္လယ္ေလာက္
ေရာက္ေနေလၿပီ။ ေအာ္သံဟစ္သံမ်ားၾကားေနရ၏။အေျခအေနက ေတာင္မင္းကို ေျမာက္မင္း
မကယ္ႏိုင္သည့္ အေျခအေန။ ခင္ညိဳတို႔ ေရထဲ ခက္ခက္ခဲခဲျဖင့္ ေျခလွမ္းကာ မလွမ္းမကမ္း တြင္ ျမင္ေနရသည့္ ေသာက္ေရကန္ေဘာင္ရိုးဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္၏။ အခ်ိန္က ညေနငါးနာရီ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိၿပီ။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ထက္ပို၍ ၀န္းက်င္သည္ ေမွာင္ရိပ္သန္းေန၏။

အရွိန္အဟုန္ေကာင္းသည့္ ေရစီးႏွင့္အတူ ေမ်ာပါ မသြားေစရန္ မနည္းထိမ္း၍ ေလွ်ာက္ေန ရ၏။ ေရစီးထဲတြင္ အမ်ဳိးအမည္မသိ အရာမ်ားပါ ေမ်ာပါေန၏။ ပိုင္ရွင္မေဖာ္ႏိုင္သည့္ ႏြား တစ္ေကာင္လည္း ေရစီးျဖင့္ ဒေရာေသာပါး ေမ်ာပါသြားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သစ္ကိုင္းက်ဳိးမ်ား၊ ၀ါးလံုးမ်ား၊ အမိႈက္ သရိုက္မ်ားျဖင့္ ျမင္ရာတဆံုး က်ယ္ပ်ံ႕သည့္ ျမစ္ျပင္ႀကီးျဖစ္လာ၏။

ကန္ေဘာင္ရိုးေပၚေရာက္ခ်ိန္တြင္ ခင္ညိဳတို႔တဲေလးသည့္ ျမစ္ေရ၏ သယ္ေဆာင္မႈျဖင့္ စတင္ေမ်ာ
ေနေလၿပီ။ ထိုစဥ္ လူတစ္ေယာက္ သူတို႔ရွိရာဆီ ေရကူးလာသည္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ ရ၏။

             “ကိုေအာင္ဘ”

            “အေဖ”

မသီတို႔သားအမိ ေအာ္လိုက္သံႏွင့္အတူ ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္လွ်က္က မသီတစ္ေယာက္ ကိုေအာင္ဘ ရွိရာဆီသို႔ ေရထဲမွ ျဖတ္ေျပး၏။

             “ ၀ုန္း….”

            “ေအာင္မေလး… ေသပါၿပီ…. လုပ္ပါဦး ကိုခင္ညိဳရယ္…လုပ္ပါဦး”

ခင္မိ အသံကုန္ဟစ္လိုက္၏။ ကန္ေဘာင္ေပၚအထိ ရိုက္ခတ္လာသည့္ေရအရွိန္ေၾကာင့္ ေျခမ ယိုင္ရန္ ေတာင့္ခံ ထိမ္းထားခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရသည့္က အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ တက္လာ သည့္ ျမစ္ေရလိႈင္း။ ထိုေရလိႈင္းက ကိုေအာင္ဘတို႔ မိသားစုဆီ တည့္တည့္၀င္တိုးရာ၊ မ်က္စိေအာက္တြင္ သံုးေယာက္သား ေရေအာက္သို႔ ရုတ္ခ်ည္းျမဳပ္ရင္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြား၏။ ျမစ္ေရျပင္သည္ စီးဆင္းဆဲ၊ ၾကမ္းတမ္းဆဲ၊ ရမ္းကားဆဲပင္။ မသီတို႔ မိသားစုအား ျမစ္ေရ
က အဘယ္ေနရာဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီ မသိေပ။ မ်က္စိေအာက္တြင္ ျဖစ္သြားသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ခင္ညိဳ ေသြးပ်က္သြား၏။ ခင္မိက သမီးေလးကို မလြတ္စတမ္းေပြံဖက္လွ်က္
ေၾကာက္ရြံ႕ တုန္လႈပ္စြာျဖင့္ ငိုေၾကြးေနေလၿပီ။

ေရသည္ မၾကာမီ ကန္ေဘာင္အထိတက္လာၿပီး၊ ကန္ေဘာင္သည္လည္း အခ်ိန္တစ္ခု တြင္ ေရေအာက္သို႔ နစ္ျမဳပ္ရေပဦးမည္။ ခင္ညိဳ ေတြေ၀ေန၍ မရေတာ့ပါ။ ခင္ညိဳတို႔ မိသားစု ယခုထက္ ေရလြတ္ႏိုင္သည့္ အျမင့္တစ္ေနရာဆီသို႔ ေရႊ႔မွ ရေပေတာ့မည္။ ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေကာက္ရိုးပံုႀကီးဆီသို႔ ခဲရာခဲဆစ္ ေရကူးၾကျပန္၏။ သမီးေလးျဖဴေဖြးလည္း ေရျဖင့္
စိုနစ္ေနေလၿပီ။ လူႏွစ္ရပ္နီးပါး ေကာက္ရိုးပံုသည္ ေရထဲတြင္ ရင္ညြန္႔ေလာက္အထိ ျမဳပ္ေနေလၿပီ
။ ေျပးစရာ ေျမမရွိေတာ့ေပ။ ၀န္းက်င္တြင္ ေကာက္ရိုးပံုထက္ ျမင့္သည့္ေနရာ မရွိေတာ့။ အသက္ေဘး လြတ္ရန္ မည္သည္မ်ားက တြန္းအားေပးသည္မသိ။ ေကာက္ရိုးပံုေပၚသို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း တြန္းတင္တြယ္တက္ရင္း သံုးေယာက္သား ေကာက္ရိုးပံုထိပ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ရ၏။

ေနရာတိုင္းတြင္ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း။ မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာေနဆဲ။ ေလက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ေနဆဲ။ ေကာက္ရိုးပံုထိပ္ကို ခ်ဳိင့္ခြက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ၿပီး သမီးေလးျဖဴေဖြးကို ထိုခ်ဳိင့္ခြက္ထဲ ထည့္လိုက္၏။ ခင္မိက သမီးေလးျဖဴေဖြး မိုးမစိုေစရန္ အေပၚမွ ေမွာက္အိပ္လိုက္၏။ တဖန္ ခင္ညိဳက ခင္မိေပၚမွ ထပ္၍ ျပဳတ္မက်ေစရန္ အုပ္မိုးဖက္ထားလိုက္၏။ ေက်ာျပင္ကို လာထိမွန္သည့္ ျပင္းထန္သည့္ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားက ေက်ာက္ခဲစမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ပစ္ေပါက္ခံေနရသလိုပင္။ ေၾကာက္စိတ္ ၀မ္းနည္းစိတ္ျဖင့္ ငိုရင္းက သိမ့္သိမ့္တုန္ေနသည့္ ခင္မိ၏ခႏၶာကိုယ္ အေတြ႔ကို ခင္ညိဳသိေနရသည္။ ခင္ညိဳမ်က္လံုးမွလည္း မ်က္ရည္မ်ား က်ေနသည္လား။ ကိုယ္တိုင္ပင္ မကြဲျပားေတာ့ေပ။

           “ကိုခင္ညိဳ လုပ္ပါဦး သမီးေလး ေအးစက္လာသလိုပဲ၊ အသံမထြက္ေတာ့သလိုပဲ..”

မိုးတိတ္သြားေသာ္ျငား ေလက ျပင္းျပင္းတိုက္ခတ္ေနဆဲ။ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္းတြင္ တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦး မျမင္ရ။ ထို႔အတူ သမီးေလးျဖဴေဖြး၏မ်က္ႏွာကိုလည္း မျမင္ေတြ႔ရ။ စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ သမီးေလးကို ခင္မိက ေကာက္ရိုးပံုခ်ဳိင့္ခြက္ထဲမွ ေပြ႔ယူကာ ရင္ခြင္ထဲထည့္ ရင္း ျဖဴေဖြး၏ေအးစက္ေနသည့္ လက္ဖ၀ါးေလးမ်ားကို အာေငြ႔ျဖင့္ အေႏြးေပးကာ ေႏြးေစ၏။ ထို႔အတူ ခင္ညိဳကလဲ ျဖဴေဖြး၏ ေျခဖ၀ါးေလးမ်ားကို လက္ျဖင့္ဆုတ္နယ္ရင္း အပူေငြ႔ေပး၏။ အတန္ၾကာ ဆုတ္နယ္အေႏြးေပးရင္းက ျဖဴေဖြး၏ ညည္းသံေလးထြက္လာ၏။

     “ေတာ္ပါေသးရဲ႕…ေတာ္ပါေသးရဲ႕ သမီးေလးရယ္.. အေမက သမီးေလး အသက္ပါသြားၿပီေတာင္ ထင္ေနတာ”

အရူးတစ္ေယာက္လို တဖြဖြရြတ္လွ်က္က ခင္မိက ျဖဴေဖြးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ႏို႔တိုက္၏။ တကူးတကန္႔ အိက်ီ ၤလွန္၍ ႏို႔တိုက္ရန္မလို။ ေလအရွိန္မိုးအရွိန္ ေျပးရင္းလႊားရင္း ကူးခတ္ရင္းျဖင့္ ခင္မိတြင္ အိက်ီ ၤပင္ မရွိေတာ့။ ထို႔အတူ ခါး၀တ္လည္း နတၱိပင္။ အသက္ေဘးရုန္းကန္ေနရသည္ႏွင့္ အဘယ္ေနရာတြင္ ကၽြတ္က်န္ရစ္ခဲ့သည္မသိ။ ခင္ညိဳသည္လဲ ေျခသလံုး၀က္ ေဘာင္းဘီတို   ေခ်ာင္ေနသျဖင့္ ခါးရွိ ခါးပတ္ကြင္းတြင္ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးထည့္ၿပီး ခ်ည္ေႏွာင္၀တ္ထားမိ၍သာ ကၽြတ္မက် ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္က အရွက္ထက္ အသက္က ပို၍ အေရးႀကီးေနေသာအခ်ိန္ပင္ မဟုတ္ပါလား။

ထိုစဥ္ ခင္ညိဳတို႔ရွိေနသည့္ ေကာက္ရိုးပံုႀကီး သိမ့္ခနဲ လႈပ္ရွားသြား၏။ ထိုု႔ေနာက္ ေကာက္ရိုးပံုႀကီး သည္ ေရစီးအတိုင္း စတင္၍ တအိအိေမ်ာေတာ့၏။

           “ ကိုခင္ညိဳေရ… က်ဳပ္တို႔ ေမ်ာေနၿပီ.. လုပ္ၾကပါဦး.. လုပ္ၾကပါဦး.. ဘာမွလဲ မျမင္ရဘူး.. က်ဳပ္တို႔ ေသေတာ့မယ္ထင္တယ္.. က်ဳပ္သမီးေလးလဲ ေသေတာ့မွာပဲ.. လုပ္ပါ ကိုခင္ညိဳ.. သမီးေလးေသလို႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္..”

ေကာက္ရိုးပံုႀကီးသည္ ေမ်ာရာမွ အရွိန္ရလာကာ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာ၏။ ေမ်ာပါေနသည့္ နေဘးတြင္ သစ္ပင္ ထိပ္ဖ်ားမ်ား ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ က်န္ခဲ့ေလာက္ေအာင္ အရွိန္က ျမန္လာ ၏။ ေမွာင္မည္းေနသျဖင့္ ဘာကိုမွ် မျမင္ရ။ မည္သည္႔ ေနရာသို႔ ေမ်ာေနသည္ကိုလဲ မသိရေပ။ ေမ်ာေနသည့္ ေကာက္ရိုးပံုထိပ္တြင္ ခင္မိက ျဖဴေဖြးကို အုပ္မိုး၊ ခင္ညိဳက ခင္မိကို ထပ္မံအုပ္မိုး၍ ဖက္ထားလွ်က္မွပါလာခဲ့၏။

ေကာက္ရိုးပံုႀကီးသည္ ေမ်ာပါစဥ္ လမ္းတေလွ်ာက္ရွိ သစ္ပင္မ်ားျဖင့္ ၿငိမိတိုက္မိ၏။ ထို႔ေနာက္ တစ္ႀကိမ္တိုက္မိတိုင္း နည္းနည္းစီ ပဲ့ပဲ့ထြက္လာရင္း တျဖည္းျဖည္းေသးလာ ၏။ ေလက ျပင္း လြန္းသျဖင့္ ရႊီခနဲ ၀ီခနဲ ေအာ္ျမည္လွ်က္တိုက္ေနရာ ေက်ာျပင္အႏွံ႔ အပ္ေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ထိုးစိုက္ေနသလို စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းျဖင့္ နာက်ဥ္ေနရ၏။ တစ္ႀကိမ္တြင္ ေကာက္ရိုးပံုသည္ သစ္ငုတ္တိုတစ္ခုျဖင့္ ၀င္ၿငိမိရင္း ဆက္မေရြ႔ပဲခ်ိတ္မိေန၏။ ေကာက္ရိုးပံုသည္ ဆက္၍ခိုကပ္ မေနသင့္ေလာက္ေအာင္ ေသးငယ္လာေပၿပီ။ အေျခအေနမဟန္ေတာ့သည့္ အႏွီေကာက္ရိုးပံုကို စြန္႔ခြာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ကို ခင္ညိဳ သိလိုက္မိသည္။ ျဖဴေဖြးကိုေပြ႔ပိုက္ထားသည့္ ခင္သီ့ကို သစ္ငုတ္ေပၚတြန္းတင္လုိက္ၿပီး ခင္ညိဳလည္း ေနာက္မွ လိုက္တက္ လိုက္၏။

ခင္ညိဳ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ေလသည္။ သစ္ငုတ္ေပၚေရာက္၍ မ်ားမၾကာမီ ၿငိေနသည့္   ေကာက္ရိုးပံု သည္ အစအနမွ်ပင္ မျမင္ရေတာ့ပဲ ေရစီးထဲေမ်ာ ကာ ျမင္ကြင္း မွ ေပ်ာက္သြားေတာ့၏။ သစ္ငုတ္က လူတစ္ေယာက္ဖင္ထိုင္စရာေနရာသာ ရွိေသာ္ျငား၊ ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိ ခက္ခက္ခဲခဲ ထိုင္ေနရေသာ္ျငား၊ အခုလို အသက္ေဘးက လြတ္ေျမာက္ေန ရသည္ကပင္ကံၾကမၼာ ကို ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ ေအးစက္ေနသည့္သမီးျဖဴေဖြး၏ ေျခေထာက္ေလး မ်ားကို ခင္ညိဳက သူ႔ခ်ဳိင္းၾကားထဲသို႔ ထည့္ကာ ေႏြးေထြးေစ၏။ ခင္မိကလည္း လက္ဖ၀ါးေလးႏွစ္ဘက္ကို
ေႏြးလာေအာင္ ပြတ္ေပး၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္တိုင္က အ၀တ္ဗလာျဖင့္ ေမးရိုက္မတတ္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေန၏။ သစ္ငုတ္အေျခအေန ခိုင္မခိုင္ ခင္ညိဳက ေရေအာက္ ဆင္း၍ စမ္းၾကည့္ရာ ေရထဲ ေမ်ာမည့္အေနအထားမရွိ။ ေျမတြင္ ခိုင္ခိုင္ၿမဲ သည့္ သစ္ငုတ္ျဖစ္ေန၍ သည္တစ္ညေတ့ာ သစ္ငုတ္ေပၚတြင္ မနက္မိုးလင္းရေတာ့မည္ဟု စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ခင္မိကို အိပ္ေစလိုက္၏။

သူ႔ကို မွီထားရင္း ေမွးေနသည့္ ရင္ခြင္ထဲကေလးႏွင့္ ခင္မိကို ၾကည့္၍ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္သည့္ သူတို႔ အျဖစ္ကို အ့ံၾသေနမိ၏။ တဲအတြင္းရွိစဥ္ ျမစ္ေရစတင္တက္ခ်ိန္က ၾကားရသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံထိတ္လန္႔စြာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ျပန္ေတြးမိရင္း ရြာကလူေတြ ဘယ္ေတြေရာက္ ဘယ္ေတြေပါက္ကုန္ၿပီနည္း။ မည္သူေတြ ေသ၍ မည္သူေတြ ရွင္သနည္း။ အိမ္နားက ကိုေအာင္ဘတို႔ မိသားစုေရာ ေသမင္းက ေခၚေဆာင္သြားေလၿပီလား။ ေတြးရင္းက ခင္ညိဳ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။

မိုးစဲသြားေလၿပီ။ ေလက ျပင္းျပင္းတိုက္ေနဆဲ။ ေရစီးကလည္း ျပင္းျပင္းစီးဆင္းေနဆဲ။

သမီးေလးျဖဴေဖြးက ဂါ၀န္အနီေရာင္ေလးျဖင့္ လွလို႔ေနသည္။ ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိက သမီးျဖစ္သူ ျဖဴေဖြးကို လက္တစ္ဘက္ တစ္ခ်က္ တြဲထား၏။ သမီးေလးက ပါးျပင္ေဖာင္းေဖာင္း အိအိေလးျဖင့္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းလွသည္။ ခင္မိတို႔သံုးေယာက္သား ရြာဦးေစတီရွိရာသို႔ ဦးတည္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း ေစတီရွိရာသို႔ တက္လာခဲ့၏။ ျဖဴေဖြးက   ေလွကားထစ္မ်ား တက္ရသည္ကို ေပ်ာ္၍လားမသိ၊ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနသည္။ တက္လာ လိုက္သည္မွာ တစ္ထစ္ၿပီးတစ္ထစ္။ အို… ေလွကားထစ္ေတြက တက္လို႔မဆံုးႏိုင္ေတာ့ ပါလား။ ေျခေထာက္မ်ားပင္ ေညာင္းခ်ိလာၿပီ။ သမီးေလးလဲ ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းေနေတာ့ မွာပဲ ဟု ခင္မိေတြးမိသည္။ ထိုစဥ္ ေလွကားေနာက္ထပ္ တစ္ထစ္သို႔ ေျခအလွမ္း၊ ၊ေျခနင္း ရန္ ေနရာမရွိေတာ့ပဲ ေလဟာနယ္ထဲသို႔ သံုးေယာက္သား နစ္ဆင္းသြားေတာ့၏။ ခႏၶာတစ္ခုလံုး လွပ္ခနဲ ေအးခနဲ။ ထိတ္လန္႔သြားလွ်က္က “အား” ဟု စီစီေလာင္ေလာင္အသံျဖင့္ ခင္မိ ေအာ္ဟစ္လိုက္မိသည္။

            ““““အား…”””

 စူးစူးနစ္နစ္ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ငုတ္တုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားရာမွ ခင္ညိဳလန္႔ႏိုးလာ၏။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခင္မိ မ်က္ႏွာက ေၾကာင္စီစီ။

             “ အိပ္မက္..အိပ္မက္… သမီးေလး..သမီးေလး…”

       “ ေအာင္မေလး.. ကိုခင္ညိဳေရ.. မရွိေတာ့ဘူး… မရွိေတာ့ဘူး… လုပ္ပါဦး.. သမီးေလး မရွိေတာ့ဘူး…”

ခင္မိ၏ မ်က္ရည္လူးေနသည့္မ်က္ႏွာ။ ထို႔ေနာက္ ျဖဴေဖြး။ သမီးေလး ျဖဴေဖြး ဘယ္ေရာက္သြား သနည္း။ သစ္ငုတ္အစြန္းတြင္ ၿငိတြယ္က်န္ရစ္ေနခဲ့သည္က ျဖဴေဖြးကို ထုတ္ပတ္ထားခဲ့သည့္ အနွီးပိုင္းေလး။ ခင္ညိဳသည္ ခင္မိကို ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္း၍ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ဟီးခ်ကာ ငိုလိုက္ မိေတာ့သည္။ ေရာင္နီပ်ဳိ႕ခ်င္ေလၿပီ။ ေကာင္းကင္တြင္ က်ီးကန္းအာသံမ်ားနဲ႔အတူ က်ီးကန္းမ်ား ဟိုသည္ ၀ဲပ်ံေနၾက၏။ ၀န္းက်င္တြင္ ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိ၏ ငိုသံမ်ား ပ်ံ႕လို႔ေန၏။ အေဖႏွင့္အေမ ပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္၍ ငုတ္တုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္ ျဖဴေဖြးေလး ေရစီးထဲ ျပဳတ္က်ကာ အဘယ္ေနရာသို႔
ေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီနည္း။

Untitled

အလင္းေရာင္ပီသစြာ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္တြင္ ေလေရာမိုးပါ ၿငိမ္သြားေခ်ၿပီ။ ထို႔အတူ သူတို႔ႏွင့္ အတူရွိခဲ့သည္ ျမစ္ေရျပင္က်ယ္ႀကီးသည္လည္း မ်က္လွည့္ဆရာ မ်က္လွည့္ျပ လိုက္သလိုပင္ ယခု အဘယ္ေနရာသို႔ ေရာက္သြားသည္မသိ။ ပါတ္၀န္းက်င္တြင္ ေအာ္သံ ေခၚသံ အကူအညီေတာင္း သံမ်ား စတင္ ၾကားလာေနရၿပီ။

ေခါင္းေမႊးစုတ္ဖြား ခႏၶာအထက္ပိုင္းဗလာျဖင့္  ဟိုထိုးဒီထိုး လက္ညိႈးညႊန္ရာသို႔ ခင္မိအလိုေတာ္က် သစ္ကိုင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ရႊံ႕ႏြံထဲထိုးဆြ၍ သမီးရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေနရသည့္ ခင္မိတို႔လင္မယား ကို ေတြ႔ျမင္ေနရသည္မွာ  ရင္နင့္စရာေကာင္းလွေပသည္။

ပီနံအိတ္ခြံစုတ္ပတ္၍ ခင္မိလက္ကို တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ထားေသာ ခင္ညိဳခႏၶာကိုယ္မွ ေခၽြးမ်ားႏွင့္ အၿပိဳင္ သူ၏မ်က္၀န္းမွ တလိမ့္လိမ့္က်ဆင္းေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားသည္ အမိႈက္သရိုက္မ်ား၊ လူေသေကာင္မ်ားျဖင့္ တစျပင္ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည့္ ဗြက္ေတာထဲတြင္ အေသာမသတ္က်ဆင္းလွ်က္ ရွိသည္။

“ ဟိုမွာ.. ဟိုမွာ… ေတြ႔ၿ႔ပီ… ေတြ႔ၿပီ…” ဆိုသည့္ ခင္မိ၏ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ သမီးေပ်ာက္ေအာ္သံႏွင့္ အတူ၊ ခင္မိေျပးသြားသည့္ေနာက္ သစ္ကိုင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရသည့္ ခင္ညိဳ႕ကို ဘ၀တူဒုကၡသည္မ်ားသာမက ကယ္ဆယ္ေရး အဖြဲ႔၀င္မ်ားကပါ မည္သို႔ေသာ အားေပးစကား ေျပာၾကားရမွန္း မသိေအာင္ပင္ ရင္နင့္ေၾကကြဲစြာ ၾကည့္ရင္း အားလံုး၏ရင္ထဲ မ်က္ရည္မစဲေအာင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။    ။

Untitled1a

(၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ နာဂစ္ ၇ ႏွစ္ ႏွစ္ပတ္လည္ အမွတ္တရအထူးထုတ္၊ ေအာင္ပင္လယ္မဂၢဇင္း)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ။

 index

Share
Posted in ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွစာမူမ်ား, ၀တၳဳ | 4 Comments

ခိုင္ရင္သံႀကိဳးထက္ခိုင္

Number of View: 5549

 1

ညီမ Black Roseက ငယ္ႏုစဥ္ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရတဲ့ သံေယာဇဥ္မ်ားအေၾကာင္းကို Tag Post လုပ္သည္။ ျမ ရင္မ်ားပင္ ခုန္သြားရ၏။ ျမ ယံုၾကည္ပါသည္။ မည္သူမဆို ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ကာလ၏ သံေယာဇဥ္ ရင္ခုန္သံမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားၾကည့္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ရင္ခုန္ၾကပါလိမ့္မည္။ ႏွလံုးသားရွိေသာသူတိုင္း ရင္ခုန္တတ္ၾကပါသည္။ အႏွီလူသားတစ္ေယာက္ ျမသည္လည္း ႏွလံုးသားရွိသူ ပုထုစဥ္ပီပီ ရင္ခုန္မိသည္မွာ မဆန္းၾကယ္လွပါ။ သို႔ႏွင့္ ျမ၏စိတ္မ်ားသည္ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ငယ္စဥ္အတိတ္ဘ၀သို႔ ဖလက္ရွ္ဘက္ခ္ ျပန္ေရာက္သြားရေတာ့၏။ ဟုတ္ပါသည္။ ျမ ရင္ခုန္မိပါသည္။ ရင္ခုန္စြာျဖင့္ စဥ္စားလိုက္မိေသာအခါ ျမ၏ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလတို႔သည္……။

Untitled

ျမ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က အင္မတန္ အေဆာ့မက္သည္။ အဘြား၏ေက်ာက္ကုန္းက ၿခံက်ယ္ႀကီးထဲတြင္ မည္းေပသလူးေနေအာင္ ေဆာ့ကစားသည္။ ၿခံထဲတြင္ ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမ်ားပါ အတူေနၾကသျဖင့္ အတူေဆာ့ကစားစရာ အေဖာ္မ်ားကို ေ၀းေ၀းလံလံ ရွာမေနရပါ။ အကိုမ်ား၊ ေမာင္မ်ားႏွင့္ေဆာ့ကစားရသူမို႔ ျမသည္ အိုးပုတ္ျဖင့္ ထမင္းဟင္းခ်က္တမ္း ကစားတာမ်ဳိး၊ အေမ႔ထမီအရွည္ႀကီးယူ၀တ္၍ အျငိမ့္မင္းသမီးလုပ္တာမ်ဳိး၊ အေမ့စြန္႔ပစ္ပစၥည္း မ်ားျဖစ္သည့့္ ကရင္ပတ္မွန္ကြဲေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေတာင့္အေဟာင္းေလးမ်ား၊ လက္သည္းနီ ပုလင္းေဟာင္းမ်ား၊ ႀတိရတနမ်က္ႏွာလူးေဆးဘူးေဟာင္းမ်ားနဲ႔ အလွျပင္တမ္းကစားတာမ်ဳိးအျပင္၊ အကို ေမာင္မ်ားႏွင့္ ေယာက်္ားေလးမ်ားလို ေဘာလံုးလည္းကန္သည္။ ဂ်င္လည္းေပါက္သည္။ စြန္လည္းလႊတ္သည္။ သစ္ပင္လည္းတက္သည္။ အေဖ့ဘက္မွ အဘိုးျဖစ္သူ အိမ္သို႔ အလည္လာစဥ္ ပိႏၷဲပင္ေပၚ ျမ ေရာက္ေနသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အဘြားကို ေဖာက္သည္ခ်သည္။ အဘြားက ျမကို ေယာက်ာ္းရွာျဖစ္မွာ အင္မတန္စိုးရိမ္သည္။ အမွန္က ျမ ေယာက်ာ္း စိတ္မေပါက္ပါ။ မိန္းမေပါက္ေက်ာ္ျဖစ္ေနျခင္းသာ။

ျမ မည္မ်ွကစားမက္သနည္းဆိုေသာ္ တစ္ခါတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျခံပတ္လည္ လက္လက္ထကစားေနစဥ္ ေက်ာင္းမွ အတန္းပိုင္ဆရာမ လမ္းထဲသို႔ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ အမွတ္မထင္ ေရာက္လာ၏။  ဆရာမကို ေတြ႔ခ်ိန္ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ‘မဂၤလာပါဆရာမ’ဟု ထံုးစံအတိုင္း လက္ကေလးပိုက္၍ အေျပးႏႈတ္ဆက္ရာ ဆရာမမွာ ဇေဝဇဝါျဖင့္ ျမကို ၾကည့္ေခ်၏။ ဆရာမ ျမကို လံုးဝမမွတ္မိပါေခ်။ ျမသည္ နီရဲေခ်ြးပ်ံေနေသာ မ်က္ႏွာ ပြေယာင္းရႈပ္ပြေနေသာဆံပင္ မဲေပသလူးေနေသာ အိက်ီ ၤတို႔ျဖင့္ ညစ္ေပေမွာင္က်ဳတ္ေနေလရာ ေက်ာင္းလာတိုင္း မီးပူေက်ာ့ေနေအာင္တိုက္ဝတ္လာတတ္သည့္ အျဖဴအစိမ္းေက်ာင္းဝတ္စံု သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေဖြးေဖြး ဆီျဖင့္ေသသပ္စြာ ဖီးသင္ထားေသာ ဆံပင္တို႔ျဖင့္ ေက်ာ့ေမာ့ေနေသာ ျမကို မယံုမရဲ လူပင္မွားခ့ဲဖူး၏။

အႏွီျမသည္ စိန္ေဆးဗီးယားဟုေခၚသည့္ ရန္ကင္း အလက(၂)တြင္ သူငယ္တန္းမွ ၄တန္းအထိ တက္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ျမတို႔ ေနရာၿခံဆီသို႔ ကေလးေျခလွမ္းျဖင့္ အနည္းဆံုး မိနစ္၂၀ေလာက္ေလွ်ာက္ရသည္။ ကားလမ္းရွင္းသည့္ ရန္ကင္းကုန္းတက္တေလွ်ာက္ က၀လြယ္အိတ္ေလးကို ေနာက္ေက်ာကေန ေခါင္းေပၚခ်ိတ္လြယ္ရင္း အိမ္နီးခ်င္းသူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္အတူတူ စကားေတြေျပာရင္း အိမ္ျပန္ရသည္ကို အေဖာ္မက္သည့္ ျမေပ်ာ္သည္။ ျမက ငယ္စဥ္ထဲက အေပါင္းအသင္းဆန္႔သူမို႔ ေယာက်ာ္းေလး မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းအမ်ားႀကီး ရွိသည္။

၃တန္းေက်ာင္းသူ ျမတစ္ေယာက္ တစ္ရက္မွာ ေန႔လည္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အိမ္သို႔ ေခၚခ်လာ၏။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမက မရွိ။ အိမ္အကူ ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေခၚၿပီး ျပန္လာသည့္ ျမကို ၾကည့္၍ မ်က္လံုးမ်က္ဆန္ ျပဴးေနေတာ့သည္။ ျမကေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအး။  ‘နင္ ခနေလးေစာင့္ေနာ္ ငါအိမ္စာေတြ အရင္ အျမန္လုပ္လိုက္ဦးမယ္’ ဟု ေျပာကာ  အိမ္ေရာက္ေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲမွာ လြယ္အိတ္ေလး ဘုတ္ဆိုခ်ၿပီး၊ အိက်ီ ၤကမမ္းကတမ္းလဲ၊ ပါလာသည့္ အိမ္စာမ်ားကို အိမ္ေခၚလာသည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး ေဘးနားထားၿပီး ကေသာကေမ်ာ လုပ္၏။ “ေက်ာင္းအိမ္စာမ်ားၿပီးရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြက သမီးရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္”ဟု အေမေလ့ က်င့္ေပးထားသည္က ျမအတြက္ အရိုးစြဲေနေလၿပီ္။ အိမ္စာၿပီးမွ ျမ စိတ္ေအးလက္ေအး ကစားႏိုင္မည္။ သူငယ္ခ်င္းေလးက နေဘးနားထိုင္၍ ျမ သခ်ာၤတြက္ေနသည္ကို အေငးသားရွိ၏။ ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ရင္တဖိဖိႏွင့္ အေဖနဲ႔အေမ အျမန္ျပန္လာဖို႔ တရြရြဆုေတာင္းရင္း အိမ္ေရွ႕ထြက္ေမွ်ာ္၏။

သူငယ္ခ်င္းေလးကို ျမ ခင္သည္။ ေက်ာင္းတြင္ သူက ျမ၏ အေနာက္ခံုမွာ ထိုင္၏။  သူက  စကားလည္း နည္းသည္။ စာလည္း ညံ႕သည္။ ျမ ဆရာလုပ္သည္ကို ၿငိမ္ခံသည္။ အတင္းလဲ မေျပာတတ္။ အတိုင္အေတာလည္းမထူ။  ျမဆီက မုန္႔ကိုလဲ ေတာင္းစားတတ္သည္။ ျမကိုလဲ သူ႔မုန္႔ကို ေတာင္းမစားရပဲ ေကၽြးသူျဖစ္၏။ ျမက စကားမ်ားသူ။ ဆရာလုပ္တတ္သူ။ အစားပုတ္သူ။ ဆိုေတာ့ အခင္ဆံုး မဟုတ္ေသာ္ျငား ျမ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ထူးထူးျခားျခား ခင္၏။

အိမ္စာမ်ားၿပီးသည္နွင့္ ျမႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေလးတို႔ ကစားၾကသည္။ ကစားစရာမ်ား သိမ္းက်ဳံးထည့္ထားသည့္ ကဒ္ထူပံုးႀကီးထဲက ကစားစရာမ်ား အခန္းထဲ ပြထကုန္သည္။ တူတူပုန္းတမ္း၊ ေသနတ္ပစ္တမ္းလဲပါသည္။ အလွျပင္တမ္းေဆာ့လွ်င္ ျမက သူ႔ကို လက္သည္းနီ ဆိုးေပးသည္။ သူက ျမကို ႏႈတ္ခမ္းနီ ျပန္ဆိုးေပး၏။ သည္လိုႏွင့္   ေန႔လည္ထဲက ေဆာ့လိုက္သည္မွာ တေမ့တေမာ ညေန၄နာရီပင္ထိုး၍ အေဖနဲ႔အေမ အိမ္ျပန္ေရာက္လာမွ ရပ္ေတာ့သည္။

ေဒၚႀကီးၿပံဳးက ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို အေဖနဲ႔အေမသို႔ နတ္သံေႏွာ ေျပာျပ၏။ ျမတို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကား စိတ္တိုင္းက် ေဆာ့ကစားထားၾကသည္မွာ မည္းေပသလူး၍ ေၾကာင္ေခ်းကုတ္ေနေပၿပီ။ အေဖက ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္၍ “ အေဖ့သမီးက ေကာင္ေလးကို အိမ္ေပၚအထိ္ကို ေခၚလာတာကိုး” ဟုဆိုကာ တဟားဟားျဖင့္ သေဘာတက်ရယ္သည္။ အေမက သူငယ္ခ်င္းေလး၏အိမ္မွ လူႀကီးေတြ စိတ္ပူေနေလာက္ မည္ကို ေတြးၿပီး ျပာယာခတ္သြားသည္။ ျမကို အေမက “ဘာလို႔ လူႀကီးေတြ မသိပဲ အိမ္ေခၚလာရသလဲ”ဟု ဆူသည္။ ျမ၏ အေျဖကား “သူက သမီးနဲ႔ကစားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ပါ ေမေမ” ဟူ၏။ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ေမးေတာ့လဲ အိမ္လိပ္စာမေျပာႏိုင္။ ေက်ာင္းေရွ႔ျပန္ေရာက္လွ်င္ သူ႔အိမ္ကိုသူ ျပန္ႏိုင္ပါသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းေလးကဆိုလာသျဖင့္ ျမအေမလည္း အခ်ိန္မဆိုင္းေတာ့ပဲ ေပသလူးပြေနသည့္ ျမႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးကို လက္တစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီ ဆြဲလွ်က္ ေက်ာင္းရွိရာသို႔ ဒုန္းဆိုင္းႏွင္ေတာ့၏။

 ေက်ာင္းေရွ႔ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းတံခါးမ်ား ပိတ္ထားေခ်ၿပီ။ တစ္ခဏၾကာလွ်င္ ျမတို႔ သံုးေယာက္တစ္တြဲသည္ သူငယ္ခ်င္းေလးညႊန္ျပသည့္ ေက်ာင္းမွ ၅မိနစ္ခန္႔မွ် လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္သည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အိမ္သို႔  ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္၏။ အိမ္သို႔၀င္ရန္ သစ္သားတံတားေလးေပၚအျဖတ္ “ေမေမေရ”ဟု သူငယ္ခ်င္းေလးက ေအာ္ေခၚလိုက္လွ်င္ အိမ္ထဲရွိ လူကုုန္ အိမ္အျပင္သို႔ ထြက္ခ်လာရာ အိမ္ေပါက္၀တြင္ လူမ်ားျဖင္ ့ျပည့္ေခ်၏။ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမသည္ သားျဖစ္သူကို ေပြ႕ဖက္ရင္ “သားညီရယ္ သားညီရယ္ ေမေမ စိတ္ပူလိုက္ရတာ” ဆိုၿပီး ဒူးေထာက္၍ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ဖက္ကာ ငိုေလ၏။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းေလးက အရွက္မရွိ “သူ ေခၚလို႔ သားလိုက္သြားတာ” ဟု ျမကို လက္ညွဳိးထိုးလွ်က္ အာၿပဲျဖင့္ ဟီးခ်ငိုေလေတာ့သည္။ ျမလည္း ဆူခံရမည္ကို ယခုမွ ေၾကာက္လာရကား လက္သည္းကို ေခါင္းငံု႕ကိုက္၍ တအိအိျဖင့္ ငိုခ်င္းအမႈကိုစ၏။

အိမ္ထဲရွိ ကုလားထိုင္တြင္ ျမတို႔ သားအမိထိုင္ၿပီးခ်ိန္ အေမက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ရွင္းျပ၏။ သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမမွ “အိမ္နဲ႔ေက်ာင္း အရမ္းနီးေတာ ့ေက်ာင္းဆင္းရင္ သူ႔ဟာသူ   ျပန္လာေနက်၊ ေစာင့္ရင္းက မလာလို႔ စိတ္ေတြပူလာၿပီး ေက်ာင္းကိုလိုက္သြားေတာ့ အတန္းထဲ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဆီလဲ အေၾကာင္းၾကား တိုင္ထားတယ္၊ ရဲစခန္းမွာလဲ လူေပ်ာက္တိုင္ၾကားထားေသးတယ္” ဟု ေျပာျပရာ ရဲစခန္းတြင္ အဖမ္းခ်ဳပ္ခံရေတာ့ေလမည္လား ဟုေတြးမိၿပီး ျမမွာ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ဒူးမ်ားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေလ၏။ ရင္ေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္လာသည္။

‘ျမက အရမ္းအေဆာ့မက္တယ္.. က်ြန္မတို႔လဲ အိမ္မွာ မရွိခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ၾကာသြားရတာ.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္’ လို႔ အေမကေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးအေမက ‘ အခုလို အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႕ေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မဆံုးပါဘူး..  ကေလးေတြဆိုေတာ့ ကစားဖို႔ကလြဲလို႔ ဘာမွမသိဘူးေပါ့.. က်ြန္မတို႔က ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ’ ဟု ေျပာေတာ့မွ ျမအေမလည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့၏။ အဆံုးတြင္ ေကာင္ေလးမိသားစုလည္းစိတ္ေအးသြားရကား ျမတို႔သားအမိကို ေကာ္ဖီမုန္႔မ်ားျဖင့္   ေကၽြးေမြးဧည့္ခံ၏။

မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ မ်က္ႏွာတြင္ ႏႈတ္ခမ္းနီလွ်ံသလံေနေအာင္ ဆိုးထားသည့္ ျမကို သူငယ္ခ်င္းေလးက သူ႔အေမေပါင္ေပၚတြင္ ထိုင္လွ်က္က “နင့္မ်က္ႏွာက ႏႈတ္ခမ္းနီေတြေရာ ေခ်းေတြနဲ႔ေရာ အေတာ္လွတယ္” ဟု ေျပာရင္း လွ်ာထုတ္ေျပာင္ျပ၏။ ျမသည္ စူပုတ္ေနေသာ ၀က္ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ မ်က္ေစာင္းအႀကီးႀကီးလွမ္းထိုးကာ “ညီညီေနာ္ နင္လဲ လက္မွာ ဖုတ္ေတြနဲ႔ လက္သည္းနီ ဆိုးထားတာပဲ” ဟု ေျပာရာ သူငယ္ခ်င္းေလးက သူ႔လက္သည္းနီဆိုးထားသည့္ လက္ကို လူမျမင္ရေအာင္ ေနာက္ျပန္ ဖြက္ထား၏။

ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္၍ တစ္အိမ္လံုး ၀ိုင္းရယ္ၾကကုန္၏။ ျပန္ကာနီး “ သားညီတို႔ကလဲ ေကာင္မေလးက ကစားမယ္ေခၚတာနဲ႔ အိမ္ကိုေမ့ၿပီး ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ကို လိုက္သြားေတာ့တာပဲေနာ္ အ့ံေရာ” ဟု သူငယ္ခ်င္းေလး၏အေမ ေျပာလိုက္ ခ်ိန္တြင္ ျမသည္ ကေလးအရြယ္ပင္ျဖစ္လိမ့္ကစား ရွက္လြန္းသျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး အခုခ်က္ခ်င္းပင္ ေျမလ်ဳိးမိုးပ်ံခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားရေတာ့၏။

ထိုစဥ္က မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ ေပသလူးေနသည့္ ျမ၏မ်က္ႏွာသည္ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ရဲရဲနီေစြးေနခဲ့မည္မွာ အေသအခ်ာပါပင္။

Untitled

ထိုအျဖစ္အပ်က္က ေနာင္တြင္ ျမကို အေဖႏွင့္အေမတို႔ စ ေနာက္စရာ ျဖစ္လာခဲ့၏။ “ငါတို႔ သမီးက ေခသူမဟုတ္ဘူး၊ ငယ္္ငယ္ေလးထဲက ေကာင္ေလးကို အိမ္ေခၚလာတာ” ဟု ေျပာလွ်င္ ျမသည္ မရွက္ေတာ့ေသာ္လည္း မည္သည့္ဘ၀ မည္သည့္ေနရာ သို႔ ေရာက္ေနသည္၊ မည္သည့္ရုပ္ရည္ဆိုသည္ကိုပင္ မမွတ္မိေတာ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးအား အမွန္ပင္ သတိရမိပါသည္။

အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္ ခ်စ္သူႏွင့္ဆံုျဖစ္ရာ၊ ခ်စ္သူက “ ကိုယ့္အရင္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူမ်ား ရွိခဲ့သလား”ဟု သမရိုးက် ေမးခြန္းေမးလာရာ ျမသည္ ေခါင္းကို သြက္သြက္ရမ္းခါမိ၏။ ထိုအခါ ခ်စ္သူက “ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးမိတ္ေဆြ တကယ္ကို မရွိဘူးလား”ဟု ထပ္မံေမးေလေသာ္ ျမစိတ္သည္ မရည္ရြယ္ပဲႏွင့္ ငယ္စဥ္ သံုးတန္းေက်ာင္းသူအရြယ္က အိမ္သို႔ေခၚလာဖူးသည့္ သူငယ္ခ်င္းေလး ညီညီအား ခ်က္ခ်င္းပင္ အမွတ္ရသြားေလေတာ့၏။

ထိုအခါ ျမသည္ ခ်စ္သူမသိေအာင္ ၿပံဳးလိုက္မိ၏။

Untitledျမ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးျပန္ေသာအခါ ခ်စ္သူတျဖစ္လဲ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ သားျဖစ္သူတို႔က အခြင့္ႀကံဳလွ်င္ ထိုငယ္စဥ္က ကိစၥကို ျပန္လည္၍ ေခ်းေျခာက္ေရႏူး၏။ ထိုအခါ ယခင္ကလို မသိေအာင္ မၿပံဳးျဖစ္ပါ။ မိသားစုသံုးေယာက္သား အတူတူ စေနာက္ရင္း အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ရယ္မိၾကပါသည္။

cute_marshmallows_by_lieveheersbeestje-d4oaqofUntitled

သံေယာဇဥ္ႀကိဳးဆိုသည္ကား ခိုင္လွ်င္ သံႀကိဳးထက္ခိုင္ကာ၊ ေပ်ာ့လွ်င္ ပိုႀကိဳးထက္ပင္ေပ်ာ့သည္ မဟုတ္ပါေခ်လား။ သို႔ေသာ္ – ျဖဴစင္ေသာ သံေယာဇဥ္ကား ေႏွာင္ထံုးမပါ။ ရာသက္တိုင္ ၿမဲခိုင္၏။

(ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ညီမ Black Rose (ပစ္ပစ္)ရဲ႕ tag postေလးပါ။ ေနာက္က်ေနရတာကို နားလည္ေပး ပါ ခ်စ္ညီမေရ..။)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ။

 index

Share
Posted in Tag Post | 9 Comments