Number of View: 600
အခ်ိန္ရာသီစက္၀န္းမ်ားက တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ လည္ပတ္လွ်က္ရွိ၏။ တစ္ေန႔တာ၏ အခ်ိန္မ်ားကား ရပ္တ့ံ၍ မေနေပ။ မနက္၊ ေန႔၊ ည မျပတ္ ပံုမွန္ လည္ပတ္လွ်က္ရွိေနသည္။ ေႏြဦးရာသီသို႔ ၀င္ေရာက္လာၿပီျဖစ္သျဖင့့္ ၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုး ေသြ႔ေျခာက္၍ေနေလသည္။ မနက္ခင္းပိုင္းတြင္ အပူရွိန္က မဆိုစေလာက္ဆိုေသာ္လည္း၊ ေန႔လည္ခင္းဘက္ဆိုလွ်င္ ျပင္ပအပူခ်ိန္မ်ားကား ခံစား၍ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ႏွိပ္စက္ကလူျပဳေလသည္။ ကမၻာႀကီး၏ အေပၚယံ အိုဇုန္းအလႊာမ်ား ပါးလ်လာသည္၊ အိုဇုန္းအလႊာေပါက္ၿပဲကုန္ၿပီ္။ မနက္၁၁နာရီမွ ေန႔လည္၂နာရီ အတြင္း က်ေရာက္သည့္ ေနအပူရွိန္သည္ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္အျမင့္ဆံုးပါ၀င္သျဖင့္ အေရျပား ကင္ဆာပင္ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။ ကမၻာႀကီးလည္း နာက်င္ေမာပမ္း၍ ေနေလၿပီ။ ကမၻာႏွင့္အ၀ွမ္းတြင္ ရာသီဥတုမ်ား ကေမာက္္ကမ ျဖစ္ေနေလသည္။ အပူလြန္၊ အေအးလြန္၊ ငလ်င္လႈပ္ခတ္၊ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲ၊ ေရႀကီးေရလွ်ံ၊ မုန္တိုင္းထန္ျခင္းမ်ား ဆိုသည္မွာ ကမၻာသူကမၻာသားမ်ားအတြက္ အထူးအဆန္း အေျခအေနမဟုတ္၊ ၾကားဘူးနား၀ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။
ရာသီဥတု မည္မွ်ပင္ ေအးေအး၊ အေအးဒဏ္ကို ကၽြန္မ ႏွစ္သက္သေဘာက်သည္။ ဤသည္ကလည္း ကၽြန္မေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၏ အေအးဆံုးအခ်ိန္ကာလမ်ားအေပၚ ၾကည့္၍ ကၽြန္မ ေျပာျခင္းပင္။ ပူျပင္းလွသည့္ ဒဏ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မ မည္သို႔မွ် မခံစားႏိုင္ပါေပ။ ယခုလို ေႏြရာသီေရာက္လာၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္မအလုပ္စားပြဲ၏ ေရွ႕တည့္တည့္ နံရံေပၚတြင္ ေလေအးေပးစက္္တစ္လံုး တပ္ဆင္ထားေသာ္ျငား ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္တြင္ ေခၽြးေစးမ်ားျဖင့္ ၿငီးစီစီေတာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ အခန္းထဲတြင္ တပ္ဆင္ထားသည့္ ေလေအးေပးစက္မ်ားက အခန္းတြင္းရွိ လူဦးေရႏွင့္ မေလာက္ငွေတာ့ေပ။ ရံုးရွိလူကုန္ ယပ္ေတာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ႏွင့္ ရွိေနၾက၏။
ရံုးဆင္းခ်ိန္ ညေနငါးနာရီခြဲဆိုလွ်င္ ေနအေတာ္ပင္ ညိဳသြားေလၿပီ။ ထိုအခ်ိန္သည္ တစ္ေန႔တာကာလအတြက္ ကၽြန္မ အႏွစ္သက္ဆံုး၊ အေတာင့္တဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္၏။ ရံုးသို႔ မနက္အလာတြင္ အမ်ားျပည္သူစီး ခရီးသည္တင္ လိုင္းကားမ်ားကို အသံုးျပဳ၍ စီးလာခဲ့ေသာ္ျငား၊ ရံုးမွ အိမ္သို႔အျပန္တြင္မူ ကၽြန္မလမ္းေလွ်ာက္၍သာ ျပန္ေလ့ရွိ၏။ ကၽြန္မအလုပ္က ကံအားေလ်ာ္စြာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက လမ္းမႀကီးတစ္ခုေပၚတြင္ တည္ရွိေနျခင္းႏွင့္ ကၽြန္မ၏ေနအိမ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲႏွင့္ မကြာေ၀းသည့္ေနရာတြင္ ရွိေနသည္ကလည္း ဆည္းဆာညေနကို ထိေတြ႔ဖို႔ရာ ကၽြန္မအတြက္ အခြင့္အေရး ရခဲ့ေလသည္။
ကၽြန္မအိမ္မွ ရံုးသို႔ ေလးမွတ္တိုင္မွ် ကားစီးလွ်င္ ေရာက္၏။ သို႔ေသာ္ ရံုးဆင္းတိုင္း အိမ္အျပန္ကိုမူ ကၽြန္မ ခံုမင္စြာျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တာလံုး မနက္ကိုးနာရီမွ ညေနငါးနာရီခြဲအထိ မထစတမ္း ရံုးတာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရသျဖင့္ ကၽြန္မ ခႏၶာကိုယ္က အေညာင္းမိေနယံုမွ်မက အလႈပ္အရွားမရွိသျဖင့္ သိသိသာသာပင္ ဆူၿဖိဳးလာခ်င္ေနေလၿပီ။ နည္းနည္းမွ် လႈပ္ရွားလွ်င္ပင္ ေမာပမ္းခ်င္လာေပၿပီ။ သို႔နွင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ ရည္စူးၿပီး ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္း အိမ္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရန္ ခင္ပြန္းသည္၏အႀကံျပဳခ်က္ကို ျခြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုမွ်မက ရံုးမွလမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခ်ိန္မိနစ္သံုးဆယ္မွ်ေလာက္ေသာခရီးကိုေန႔စဥ္မၿငီးမေငြ႔ ေလွ်ာက္ျပန္ႏိုင္ေစ ရန္အတြက္ ကၽြန္မကို ဆြဲငင္ဖမ္းစားထားသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာကလည္း အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ ရွိေနသည္ကို ကၽြန္မ သိလာရ၏။
ညေန ငါးနာရီခြဲ။ သံမဏိဓာတ္ေလွကား၏ တံခါးရြက္ႏွစ္ခ်ပ္ ပြင့္သြားခ်ိန္၊ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ေျခခ်ခြင့္ ရလိုက္ခ်ိန္မွစ၍ တစ္ေန႔တာအတြက္ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း ခ်ဳပ္တည္းထားရသည့္ ကၽြန္မ၏စိတ္မ်ား စတင္၍ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္သြားရသည္။ တစ္ေနကုန္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ကဲ့သို႔ု လုပ္ေနရသည့္ ကၽြန္မ၏ ခ်ဳိးႏွိမ္စိတ္မ်ားသည္ ယခုလို ညေနခင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္မွ ထြက္ေပါက္ရ လြတ္ေျမာက္ေလသည္။
ညေနခင္းသည္ ထင္ထင္ရွားရွား အလင္းေရာင္ျဖာေနေသးေသာ္လည္း ေနေရာင္ျခည္တို႔ ညိႈးက်ခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေလပူတို႔ျဖင့္ ၀န္းက်င္တြင္ ပူေလွာင္ရစ္ဖြဲ႔ေခြေနဆဲျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တာ၏ လက္က်န္ ျပာလဲ့လဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ေက်းငွက္အခ်ဳိ႕ကား ဟိုသည္ပ်ံ၀ဲကာေန၏။ အိပ္တန္းတက္ငွက္မ်ား၏ အိမ္ျပန္ခ်ိန္အစျဖစ္သည္။ လမ္းမတေလွ်ာက္တြင္လည္း ရံုးဆင္းခ်ိန္ အိမ္ျပန္ၾကမည့္ လူအမ်ားျဖင့္ စည္ကားလွ်က္ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕က ေန႔တစ္ေန႔တာအဆံုးသတ္ အားအင္ကုန္ခမ္းေနသည့္ႏွယ္ တုန္႔ေႏွးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ႏြြမ္းလ်လ်။ အခ်ဳိ႕က ေဇာကပ္ေနသည့္ အေမာမ်ား ခိုတြဲလွ်က္ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ သုတ္သုတ္ႏွင္။ အခ်ဳိ႕က ျပဳၿမဲ ၀တၱရား တစ္ခု ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ႏွယ္ ေျခလွမ္းမ်ားက ျဖည္းျဖည္း ျငင္သာ။
ညေနခင္း၏ ပလက္ေဖာင္းတေလွ်ာက္ အိမ္ျပန္သူမ်ားျဖင့္သာ စည္ကားေနသည္မဟုတ္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကို အမွီျပဳ ေနၾကရသည့္ တ၀မ္းတခါး ေစ်းသည္မ်ားကား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျခခ်ေလွ်ာက္စရာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အပိုင္စိုးထားသည္။ သို႔ေသာ္ ဤေစ်းသည္ႏွင့္ ညေနခင္း၏ ေစ်း၀ယ္သူတို႔ အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပဳေနၾကရသည္ကိုေတာ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း သာမက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ညေနခင္းက ေကာင္းေကာင္းေနာေက် သိေနေလၿပီ။ ဤပလက္ေဖာင္း ေစ်းေလးသည္ စူပါမားကက္ႀကီးမ်ားကဲသို႔ ေစ်းႏႈန္းတံဆိပ္ ကပ္ၿပီးသား ေစ်းမဟုတ္။ သာမန္ေစ်း၀ယ္ မ၀င္ရဲေလာက္ ေအာင္လည္း အရွန္္အ၀ါ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားျခင္း မရွိ။ ၀ယ္သူေနာက္မွ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ တေကာက္ေကာက္ ကပ္၍လိုက္ေနတတ္သည့္ အေရာင္း၀န္ထမ္းမရွိ။ ေလေအးေပးစက္ မတတ္ဆင္ထားေသာ္ျငား သဘာ၀ကေပးသည့္ အတိုင္း ေလကို ရွဴရိႈက္၍ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္သည္။ ႀကိဳက္သေလာက္ ေစ်းဆစ္ႏိုင္သည္။ ေစ်းတည့္လွ်င္ ၀ယ္၊ ေစ်းမတည့္လွ်င္ ဖယ္ခဲ့၍ရသည္။
အိမ္အျပန္လမ္းတေလ်ာက္ ေစ်းသည္မ်ားကလည္း စံုလွေလသည္။ ကၽြန္မ၏မ်က္၀န္းက အခါခါ ျဖတ္ေလွ်ာက္ ေနက် ျဖစ္သျဇင့္ လမ္းတေလွ်ာက္ ေစ်းသည္မ်ားႏွင့္ အသားတက် မ်က္မွန္းတမ္း ရင္းႏွီးေနမိေန သလို အၿမဲခံစားရ၏။
စက္ရံုမွ အပယ္ခံ အေရာင္အေသြးစံု တီရွပ္မ်ားက သာမန္သူမ်ားအဖို႔ အျပစ္အနာအဆာ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ပင္ စြဲေဆာင္အား ေကာင္းေနသည္။ အားပါးတရ ေအာ္ဟစ္ေရာင္းရင္း ေစ်းဆြယ္ေနယံုမွ်ႏွင့္ ၀ယ္ယူခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ တစ္ထည္တစ္ေထာင္မွ်ေသာ ေစ်းကလည္း ယေန႔ေခတ္တြင္ ကြမ္းစားေဆးေသာက္က် ေပ်ာက္သေလာက္ကို တန္ေနေလ သည္။ လူအမ်ားစည္ကားေနသည့္ အသားတုအကင္ဆိုင္မ်ား၊ ဒင္းမ္းဆမ္းလွည္း၊ ၾကာဇံေၾကာ္နွင့္ ၀က္သား တုတ္ထိုးဆိုင္္၊ ပလာတာ၊ ၾကက္ေၾကာ္၊ အီၾကာေကြး၊ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္မ်ား ၾကားထဲတြင္ ေထာပတ္ဘိန္းမုန္႔၊ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး လက္သုပ္စံုဆိုင္မ်ားသာမက ရွားရွားပါးပါး မုန္႔လင္မယားဆိုင္၊ မုန္႔အုပ္ကေလး၊ မုန္႔သိုင္းၿခံဳ၊ ေခါက္မုန္႔ စသည့္ ျမန္မာ့ရိုးရာအစားအစာဆိုင္ေလးမ်ားလည္း ၾကားညပ္၍ ႀကိဳၾကားရွိေနေသးသျဖင့္ ေက်နပ္စိတ္ ျဖစ္ရေသး၏။
စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ရလာၿပီးေနာက္ပိုင္း ဂ်ာနယ္အမ်ားအျပား ထြက္ရွိလာခဲ့သည္။ အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္မ်ားမွတဆင့္ တိုင္းျပည္၏ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး အေျခအေနမ်ားကို သိလာႏိုင္ေစသျဖင့္ ပလက္ေဖာင္း ေစ်းကြက္တြင္ ဖတ္စရာ ဂ်ာနယ္ဆိုင္မ်ား ယခင္ထက္ပိုမိုမ်ားလာျခင္းက တစ္ေထာင္ဘိုးသံုးေခြ အျပာေရာင္ဇာတ္ကား၊ အခန္းဆက္ရွည္ ကိုရီးကားဇာတ္ကားမ်ားအား ေဖာေဖာသီသီ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျဖင့္ ၀ယ္ယူႏိုင္သည့္ အေခြဆိုင္မ်ား မိႈလိုေပါက္လာျခင္းထက္ ပို၍ဘ၀င္က်စရာ ေကာင္းေနေပသည္ဟု ကၽြန္မျမင္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ၀ယ္ဖတ္မည့္ ေငြက်ပ္ငါးရာအစား၊ အင္တာနက္အသံုးျပဳဖို႔၊ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္ထဲ ျဖည့္ဖို႔၊ လမ္းစရိတ္ခ်န္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးေန သည့္ ကာလျဖစ္ေနျပန္သည္။ ထို႔ျပင္ ပလက္ေဖာင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ားကဲ့သို႔ ဘီယာဆိုင္ ယဥ္ေက်းမႈက ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းျဖင့္ပင္ ပလက္ေဖာင္းအထိ ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕၍ ေနရာယူလာေသာအခါ လမ္းသြားလမ္းလာ၊ ရံုးဆင္းရံုးတက္ သမီးပ်ဳိ၊ သားပ်ဳိမ်ားအတြက္ ရတက္မေအး ျဖစ္ရျပန္ေလသည္။
စားသုတ္သုတ္၊ သြားသုတ္သုတ္၊ လာသုတ္သုတ္ျဖင့္ သုတ္သုတ္ေခတ္ႀကီးတြင္ လူအမ်ားက ေန႔ရက္မ်ားကို စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ နိစၥဓူ၀ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရသည္ထက္စာလွ်င္ ဤသို႔လိုက္ေလ်ာညီေထြ ထြက္ေပါက္ေလးမ်ား ရွိေနေပး ေစျခင္းကလည္း သူတို႔ အတြက္ ေခတ္သစ္ အပမ္းေျဖျခင္းတစ္မ်ဳိးဟုပင္ အမည္တပ္ရမည္လားမသိ။ အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္က စိတ္၀င္စားစရာ ဒင္းၾကမ္းျပည့္။ ပလက္ေဖာင္းတေလွ်ာက္ လူေတြ၊ ဆိုင္ေတြျဖင့္ ၾကပ္ေနသည္။ ထို႔အတူ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မ်ားတြင္လည္း ကားေစာင့္သူမ်ားက လူပင္လယ္ျပင္ႀကီးပမာ။ မွတ္တိုင္သို႔ ကမူးရွဴးထိုး ဆိုက္ေရာက္လာသည့္ ကားမ်ားကေရာ ဘာမ်ားထူးပါမည္နည္း။ ငါးပိသိပ္ငါးခ်ဥ္သိပ္ ေနရာၾကားအလပ္မရွိေအာင္ ခရီးသည္မ်ား ထိုးသိပ္ထည့္လွ်က္။ ဤသည္ကပင္ အသားက်ေနသည့္ ၿမိဳ႕ျပ၏ပကတိ ျပယုဂ္မ်ားပင္။
ဟိုး..ယခင္တုန္းကလို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္သူမ်ား ပေပ်ာက္ေရးစီမံကိန္း လုပ္ခဲ့သည္ဟု ၾကားဖူးခဲ့သည္။ လမ္းမတေလွ်ာက္ လူစည္ကားသည့္ မွတ္တိုင္မ်ား၊ ဆိုင္မ်ားတြင္ ေတာင္းရမ္းသူမ်ားက အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္။
အရြယ္မေရာက္ ေသးသည့္ကေလးမ်ားကို အရြယ္မေရာက္ တေရာက္ကေလးမ်ားက ခါးထစ္ခြင္ခ်ီရင္း လက္တို႔၊ ခါးတို႔ ခၽြဲျပစ္စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ႏႈတ္တိုက္ ရြတ္ဆို တစာစာေတာင္းရမ္းေနသည္ကို ေရွာင္ရွားရသည္မွာလည္း ရွိရင္းစြဲ ေစတနာ သဒၶါတရားတို႔ပင္ ပါးလ်လာေစသည္လားမသိ။ ဤသို႔ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနသူမ်ားမွာ အေျခအေနမဲ႔ ပလက္ေဖာင္းလူတမ္းစားမ်ားတြင္သာမက အျခား မျမင္ႏိုင္သည့္၊ လက္လွမ္းမမွီႏိုင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္လည္း ရွိေနႏိုင္သည္ပဲဟု အေတြးပြားမိျပန္ေတာ့ ကၽြန္မ၏ဦးေခါင္းကို သြက္သြက္ခါယမ္းမိရျပန္ပါသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ အိမ္အျပန္ ပလက္ေဖာင္းေစ်းတြင္ သာမန္လက္လုပ္လူတန္းစားမ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္ ဘတ္စ္ကားစီးလူတန္းစားမ်ားအတြက္ တိုလီမုတ္စစံုစီနဖာ အကုန္ရႏိုင္သည္။ တနည္းဆိုရေသာ္ ထိုသူတို႔သည္ ညေနခင္း၏ အလွပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကို အေရာင္အေသြး စိုေျပေနေစရန္၊ သက္၀င္ေနေစရန္ ၀ိုင္း၀န္းအားျဖည့္ အလွဆင္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။
ကၽြန္မ၏ရံုး တည္ရွိရာ ၿမိဳ႕လည္လမ္းမႀကီးမွာ ေအာက္ဘက္တြင္ ရွိသျဖင့္၊ လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ အထက္ဘက္သို႔ လမ္းသြယ္မွတဆင့္ ကၽြန္မ ဆန္တက္၍ ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ အသား၊ ငါး၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္အစံုအလင္ ၀ယ္ယူရႏိုင္သည့္ ညေနေစ်းေလးက ခင္ပြန္းသည္နွင့္အတူ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မကို ဆီးႀကိဳ၍ေနပါသည္။ ခင္ပြန္းသည္၏ အလုပ္က ဤေစ်းေလးနားမွ လမ္းသြယ္ထဲတြင္ တည္ရွိသည္။ ညေနခင္းတိုင္း ေစ်းေလးထိပ္မွ သူက အၿမဲေစာင့္ႀကိဳေန တတ္ၿပီး ႏွစ္ဦးသား ညေစ်းတြင္ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ ဟင္းလ်ာ အတူတူ၀ယ္ယူၿပီးမွ အိမ္ျပန္ေနၾကျဖစ္၏။
ညေနေစ်းေလးက ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ေနရာတြင္ တည္ရွိေနသျဖင့္ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ ဤေနရာေရာက္လွ်င္ ကားလမ္းမ်ား ၾကပ္ညပ္ကုန္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေစ်းေလးကို အနီးအနားေနထိုင္သူမ်ားသာမက၊ အနီးတ၀ိုက္ ရံုးမ်ား၊မွ ၀န္ထမ္းမ်ား အားထားၾကရသည္။ အသား၊ ငါး လတ္ဆတ္သည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား ေစ်းခ်ဳိသည္။ ဘူတာသေဘာၤဆိပ္ နီးသျဖင့္ ေတာသည္မ်ား ကိုယ္တိုင္လာေရာက္ ေရာင္းခ်သျဖင့္ ရွားရွားပါးပါး ၿခံထြက္စာေလးမ်ား၊ ရာသီစာေလးမ်ားပါ ရရွိႏိုင္ေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဤေစ်းေလးအနီး ငါးၾကင္းႏိုင္းခ်င္း၊ ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔မ်ားမ်ားျဖင့္ ပူပူေလာေလာ ခ်က္ထားသည့္ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးတြင္ ကၽြန္မတို႔လင္မယား အဆာေျပ၀င္စားျဖစ္သည္။ ဤေစ်းေလးမွ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ ဟင္းလ်ာမ်ား ၀ယ္ျခမ္းၿပီးခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ေျခလွမ္းမ်ားက ေနာက္ထပ္ တစ္ဆယ့္ငါးမိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္မည့္ အိမ္သို႔ ဦးတည္ႏိုင္ေလၿပီ။
အိမ္သို႔ မေရာက္ခင္ ေနာက္ဆံုး ေက်ာ္ျဖတ္ရမည့္ ကုန္းတံတား၏ ေအာက္ဘက္တြင္ လစဥ္ထြက္ စာအုပ္မ်ားကို ေရာင္းခ်သည့္ စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးႏွစ္ဆိုင္ ဖြင့္လွ်က္ရွိေနေသးသည္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္မွ်ဆိုလွ်င္ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မည္။ ဤဆိုင္ေရွ႕ေရာက္လွ်င္ေရာက္တိုင္း ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား မတိုင္ပင္ရပဲ ဆိုင္မပိတ္ခင္အခ်ိန္ေလးကို လု၍ ဆိုင္တြင္းသို႔ ေျခဦးလွည့္မိၾက သည္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြျဖင့္ ေန႔စဥ္ထြက္္လွ်က္ရွိိသည့္ စာအုပ္မ်ားကို မ်က္လံုး အရသာခံယံုမွ်။ ထို႔ထက္ပိုလာ၍ စိတ္မထိမ္းႏိုင္လွ်င္ေတာ့ အျခားတစ္ေနရာရာမွာ အသံုးေလ်ာ့လိုက္ၿပီး မ၀ယ္မေန ေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မိသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကိုေတာ့ ႏွစ္ဦးသေဘာတူညီ ခ်က္ျဖင့္ ၀ယ္မိလိုက္စၿမဲ ျဖစ္သည္။
စာအုပ္ဆိုင္မွအထြက္တြင္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ညေနခင္း၏ ဆည္းဆာက ပိုမို၍ ပီျပင္လာေခ်ၿပီ။ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ တိမ္အုပ္မ်ားက ေလအေသာ့မွာ လြင့္ေမ်ာလို႔ေန၏။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ေျခလွမ္းမ်ားက ကုန္းတံတားသို႔ စတင္တက္ရန္ အားယူလိုက္ေလသည္။ ခင္ပြန္းသည္က ကၽြန္မထံမွ ေလးလံေစမည့္ ၀န္စည္စလည္မွန္သမွ် သူ႔လက္ထဲသို႔ လႊဲေျပာင္းယူလိုက္ေလသည္။ ကၽြန္မတြင္ ပုခံုးမွာ လြယ္ထားသည့္ အိတ္မွလြဲ၍ တျခားေလးလံစရာ ဘာမွ်မရွိ။ မရွိဆို ဤကုန္းေက်ာ္တံတားသို႔ စတက္မည္ဆိုသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္မ၏စိတ္မ်ားက ေပါ့ပါးလြတ္လပ္မႈ၏ လႊမ္းၿခံဳျခင္းကို အၿမဲတေစခံစားရ၏။ ေခၽြးမ်ားျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား၏ ေက်ာျပင္တြင္ စိုရႊဲေနေလေသာ္လည္း ဤကုန္းတံတားကို လက္ခ်င္း တင္းတင္းဆုတ္အားယူ၍တက္တိုင္း အမည္မေဖာ္ႏိုင္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည္က စိတ္ထဲ အမွတ္မထင္ ပါးပါးလွပ္လွပ္ေလး ခို၀င္လာတတ္သည္။
အသက္ကို မွန္မွန္ရွဴရိႈက္ရင္း ကုန္းေပၚသို႔ ေျခလွမ္းမွန္မွန္ျဖင့္ လွမ္းတစ္လွမ္းခ်င္း တက္ခဲ့သည္။ ကုန္းတက္ဆိုသည္မ်ဳိးက ေရာက္ခ်င္ေဇာကပ္၍ ဇြတ္္အားထည့္ကာ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္တက္လွ်င္ ကုန္းေပၚ မေရာက္ခင္ အေမာဆို႔တတ္သည္မ်ဳိး။ ထို႔အတူ မ်က္ႏွာေရွ႕တူရွဴမွ ဆင္းလာသည့္ သူမ်ားကို လမ္းေနရာရေအာင္ မိမိကိုယ္ခႏၶာ အသာယို႔၍ ေနရာဖယ္ေပးရသည္မွာလည္း မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ေပးသင့္သည္ပဲ လူ႔၀တၱရားတစ္ရပ္ပင္ မဟုတ္ေပလား။
ကုန္းအတက္ ကၽြန္မတို႔ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့သူကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ထိုသူ၏ ေက်ာတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီး တစ္လံုးကို လြယ္ထားလွ်က္က ကုန္းေပၚသို႔ တစ္ဦးတည္း ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ တက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဟင္းလ်ာအထုတ္အပိုးမ်ား ဆြဲလွ်က္ နေဘးမွ ထပ္ခ်ပ္မကြာပါလာသူ ခင္ပြန္းသည္ကို ငဲ့ၾကည့္မိသည္။ ကိုယ္တိုင္ တစ္ဦးတည္းသာ ၀န္စည္စလည္ မ်ားျဖင့္ ဤကုန္းေပၚတက္ရလွ်င္ အေမာမ်ားဆို႔ေနမလားမသိဟု ကၽြန္မ ေတြးမိျပန္၏။
ကုန္းအတက္တြင္ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ တိုးေ၀ွလာသည့္ ေလျပည္ႏုေအး၏ အရသာကို ခံယူရသည္ေလာက္ ႏွစ္ၿခိဳက္ဖြယ္ ေကာင္းသည္မရွိ။ ကုန္းထိပ္ကို ေရာက္ကာနီးေလေလ၊ ကုန္းေပၚ စတက္ခ်ိန္ အေ၀းမွ မႈန္ျပျပအရာမ်ားအားလံုး ျမင္ကြင္းတြင္ ပီပီသသ ထင္ရွားလို႔ လာခဲ့သည္။ ကၽြန္မနေဘးတြင္မေတာ့ ကၽြန္မ၏လက္ဖ၀ါးကို တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ထားၿပီး ကုန္းေပၚအေရာက္ အားျဖည့္တြဲ ေခၚလာသည့္ ခင္ပြန္းသည္။
ဤကုန္းတံတားသည္ ၿမိဳ႕နယ္ႏွစ္ခုကို ေပါင္းကူးေပးထားသည္။ ဟိုးယခင္ ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္ခုစာ ေလာက္က ဤကုန္းတံတားေနရာတြင္ လမ္းေဟာင္းတစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဟိုဘက္ၿမိဳ႕နယ္မွ သည္ဘက္ၿမိဳ႔နယ္သို႔ ကူးလိုလွ်င္ ဘူတာရံု၏စႀကၤံတံတားမွတဆင့္ ကၽြန္မတို႔ကူးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ကာလက ညအခ်ိန္ ရွစ္နာရီသာသာေလာက္ဆိုလွ်င္ ဤေနရာတြင္ လူေျချပတ္ခ်င္သည္။ ယခုမူ ညဆယ္နာရီအခ်ိန္တြင္ပင္ ေခတ္မွီမီးတိုင္မ်ား၊ နီယြန္ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ထိန္ထိန္ညီးလွ်က္ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား၊ ဘူတာဆင္းသူမ်ားျဖင့္ စည္ကား၍ေနေခ်ၿပီ။
သမိုင္းတြင္ေစမည့္ ေရႊ၀ါေရာင္အေရးအခင္းကာလ၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းသည္ လည္း ဤကုန္းတံတားေပၚတြင္ ရွိခဲ့ဘူးသည္ကို ဤကုန္းေပၚသို႔ တက္တိုင္း ကၽြန္မ မေမ့မေလ်ာ့ သတိရမိေသး၏။ ဤကုန္းတံတားေပၚတြင္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသည့္ ေျခရာမ်ားထဲတြင္ လြန္ခဲ့သည့္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလမ်ားထဲက မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေသာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦး၏ ေျခရာမ်ားပါ ပါ၀င္ေနသည္ဟု သူကေျပာလာေတာ့ ကၽြန္မအသံထြက္၍ပင္ ရယ္မိသည္မွာ ကုန္းတံတားေဘာင္ေပၚတြင္ နားေနသည့္ ဆက္ရက္ငွက္ကေလးပင္ လန္႔ဖ်တ္၍ ပ်ံသြားရသည္အထိ ျဖစ္သည္။
ကုန္းတံတားေပၚေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မစိတ္ထဲ အၿမဲလိုလိုပင္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္စိတ္ ျဖစ္မိရေလ သည္။ ကုန္းတံတားေပၚမွသည္ ကုန္းဆင္းအထိ ငါးမိနစ္မွ် လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ရိွသည္။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္မိနစ္မွ်ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မအိမ္သို႔ ေရာက္ေတာ့မည္။ သို႔လွ်င္ ကၽြန္မဘယ့္အတြက္ အလ်င္လိုေနရဦးမည္နည္း။ သဘာ၀က ေရးဆြဲေပးထားသည့္ ဆည္းဆာ၏ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ အခမဲ့ၾကည့္ရႈခြင့္ကို မည္သို႔မွ် ကၽြန္မလက္လြတ္မခံႏိုင္ပါေခ်။ ကုန္းေပၚေရာက္လွ်င္ ျပဳၿမဲအတိုင္း ငါးမိနစ္ခန္႔ နားမိျပန္၏။
လတ္ဆတ္သည့္ ဆည္းဆာ၏ေလျပည္သည္ ကုန္းတံတားေပၚတြင္ တဟူးဟူး တိုက္ခတ္ေနသည္။ အိက်ီ ၤလက္ဖ်ားမ်ား တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ခါရင္းက ဆံႏြယ္ဖ်ားမ်ား ေလအေ၀ွ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လြင့္ေမ်ာ၍ မ်က္ႏွာေပၚအထိ လြင့္ပ်ံတက္လာသည္ကို ကၽြန္မ အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ ကၽြန္မရင္ကိုဖြင့္၍ အသက္ကို ျပင္းျပင္း၀ေအာင္ ရွဴမိျပန္သည္။ ဟိုးအေ၀းတြင္ ပုဇြန္ဆီေသြးေရာင္ၾကြေနသည့္ ဆည္းဆာ၏တိမ္စတို႔က လွေသြးၾကြယ္ ေနေလၿပီ။ ကံေကာင္းလွ်င္ေတာ့ သံလမ္းနေဘး သရက္ပင္ေပၚမွ ဆက္ရက္ေမာင္ႏွံ ၾကည္ဆယ္ေနသည္ကို ဆည္းဆာေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ ေတြ႔ႏိုင္ေသးသည္။
လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ကုန္းေအာက္ ကတၱရာလမ္းမႀကီးေပၚသို႔္ ငံု႔မိုးၾကည့္မိ၏။ ျဖတ္သန္း သြားလာေနသည့္ ကားႀကီးကားငယ္မ်ားက လမ္းမေၾကာတေလွ်ာက္ ျပည့္ညပ္လွ်က္။ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္တြင္မူ လူအမ်ားက စည္စည္ကားကားျဖင့္။ မွတ္တိုင္တြင္ ထိုးဆိုက္လိုက္သည့္ ကားအေနာက္သို႔ အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္ အေျပးအလႊား တိုးေ၀ွ႕တက္ေနသည္ လူမ်ားကို ကၽြန္မ ေတြေတြစိုက္၍ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ဆည္းဆာညေနခင္း၏ မေျပာင္းလဲသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေသာ္ျငား ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မရိုးအီႏိုင္သည့္ သက္၀င္ရႈခင္း။ ထိုျမင္ကြင္းကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ အေပၚမွ စီးမိုးၾကည့္ေနမိရင္း စိတ္က အလိုလိုေနရင္း အားတုန္႔အားနာ ခံစားရသလိုရွိလာ၏။ ကုန္းတံတားေပၚရွိ နီယြန္ေၾကာ္ျငာဘုတ္မွ ေနာက္ဆံုးေပၚေခတ္မွီ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ႀကီးက ျဖတ္ေလွ်ာက္သူ လူေတာ္တာ္မ်ားမ်ားကို ညိွဳ႔ငင္ယူထားႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္မအတြက္မူ ဘတ္စ္ကားၾကပ္ၾကပ္ေပၚ တိုးေ၀ွ႔တက္သြားၾကသည့္ အိပ္တမ္္းတက္ ေျခေထာက္မ်ားေလာက္ ဆြဲေဆာင္မႈအား မေကာင္းပါေခ်။
ေရွ႕ဆက္ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းမွ် လွမ္းလွ်င္ေတာ့ ကုန္းတံတား၏ အလည္တည့္တည့္ေနရာ ေအာက္တြင္ ရပ္ထားသည့္ ရထားမ်ား၊ ရထားေစာင့္ခရီးသည္မ်ား၊ ရံဖန္ရံခါ သံလမ္းအတိုင္း သြားေနသည့္ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားတစ္စီးတစ္ေလကို ေတြ႔ရသည္။ လမ္းခရီးရွိ ဘူတာမ်ားတြင္ ရပ္နားရင္း အိမ္အျပန္ႏြမ္းလ်ခရီးသည္မ်ားကို သံလမ္းေၾကာအတိုင္း ဤၿမိဳ႕ပတ္ရထားက တင္ေဆာင္ သြားေပဦးမည္။ ဇလီဖားတုံးမ်ား၊ သံမဏိေဘာင္မ်ားျဖင့္ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ေကြ႕ေကြ႔ေကာက္ ေကာက္သံလမ္းမ်ားက ကၽြန္မျမင္ကြင္းတြင္ ေသြးေၾကာမ်ားယွက္ျဖာေနသလိုပင္။ သံလမ္းေပၚ ေက်ာေပး၍ တေရြ႕ေရြ႕ စိတ္ေအးလက္ေအး ေလွ်ာက္ေနသူမ်ား ေတြ႔လွ်င္ေတာ့ ရထားမ်ား လာခဲ့လွ်င္ဆိုၿပီး ကၽြန္မစိတ္ေတြ ပူမိျပန္ေသးသည္။
ခင္ပြန္းသည္မွ သြားရေအာင္ဟု သတိေပးခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကၽြန္မ၏ ေျခလွမ္းမ်ားက ကုန္းဆင္းရန္ အတြက္ အစျပဳ ေရြ႕လ်ားရျပန္ေလသည္။ ဤေနရာေလးကို ကၽြန္မမည္သို႔ပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္ေစကာမူ အခ်ိန္တန္ ျပန္ရမည့္ လမ္းက ကၽြန္မကို ေစာင့္ႀကိဳလို႔ေနေလၿပီ။ ဤကုန္းအဆင္းဆံုးလွ်င္ ငါးမိနစ္မွ်ေလွ်ာက္္သည္ႏွင့္ ကၽြန္မ၏အိမ္သို႔ ေရာက္၏။
ညာဘက္အဆင္း ၀န္းထဲတြင္ ေပါက္ေနသည့္ သက္တမ္္းရင့္ ဗာဒံပင္ႀကီးသည္ ေရႊအိုေရာင္ ရြက္၀ါမ်ားျဖင့္ တစ္ပင္လံုး ၿခံဳလႊမ္းလွ်က္က သူ႔၏ အေပြးတက္ ပင္စည္၊ အကိုင္း၊ အခက္အလက္တို႔ကို ဆည္းဆာ၏အလွေအာက္တြင္ ကုေျႏၵရရ တည္ၿငိမ္လွပေနေစ၏။ ေရာ္၀ါရြက္မ်ား ေၾကြလုေၾကြက်ကာနီးဆဲဆဲေတာင္ လွရက္ႏိုင္အားသည့္ ဗာဒံပင္ႀကီး၏အလွက ၾကည့္မ၀၊ မၾကည့္ရက္ႏိုင္စရာ။
ကုန္းဆင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း ကၽြန္မ၏ ဘယ္ဘက္စြန္းစြန္းတြင္ အေ၀းတြင္ ပ်ပ်လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္သို႔ မွန္းေမွ်ာ္၍ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ေနသည့္ ခရီးသြား အဘတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မေရွ႕တြင္ ျမင္ေနရသည္။ ကၽြန္မ၏ လက္ဖ၀ါးနွစ္ဘက္ အလိုလိုပင္ ပူးကပ္၍ ေစတီရွိရာသို႔ လက္အုပ္ခ်ီမိလွ်က္သား ရွိ၏။
အဆင္းတြင္ေတာ့ အတက္ခရီးကဲ့သို႔ု ေျခလွမ္းမ်ား အားယူစရာ မလိုေတာ့ေပ။ အရွိန္အတိုင္း ေျခလွမ္းနွင့္ခႏၶာကိုယ္ကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိမ္း၍ ဆင္းယံုပင္။ အေမာလည္း ေျပေနယံုမွ်မက၊ ေခၽြးစမ်ားလည္း ေသြ႔ေျခာက္ခဲ့ေပၿပီ။ အတက္ခရီးတြင္ သက္လံုေကာင္းေကာင္းျဖင့္ အားယူတက္ႏိုင္ခဲ့မွ အဆင္းတြင္လည္း လံုၿခံဳေသသပ္စြာ ဆင္းႏိုင္မည္ကိုု ကၽြန္မ သတိထားမိသည္။ ထို႔အတူ အတက္ခရီးႏွင့္ ကုန္းေပၚေရာက္ အေျခအေနမ်ားထက္၊ အဆင္းတြင္ ေစာင့္ႀကိဳေနသည့္ အေျခအေနမ်ားက ကၽြန္မစိတ္ကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ ပိုမိုေပးႏို္င္သည္ကို သတိျပဳမိ၏။
အိပ္တမ္္္းတက္ ေက်းငွက္မ်ား၏ က်ီက်ီက်ာက်ာ ျမည္က်ဴးသံမ်ားက အိမ္ျပန္ခ်ိန္အတြက္ ေလာကႀကီး၏ သဘာ၀က်က် အခ်က္ေပးသံပင္။ ဆည္းဆာေရာင္ရင့္ရင့္သည္ အေမွာင္ဘက္သို႔ ကူးခ်င္လာသည္။ ဆည္းဆာကုန္လွ်င္ ညဥ့္ေရာက္ေပဦးမည္။ တဖန္ ညဥ့္ဦးကိုလြန္ေျမာက္ေသာ္ အရုုဏ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုရေပဦးမည္။ ထိုမွတဖန္ တစ္ေန႔တာကို ျဖတ္ေက်ာ္လွ်က္ ဆည္းဆာသို႔ တဖန္ ျပန္ဆံုေတြ႔ရမည္မွာ ေလာက၏ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လွပသည့္ ဆည္းဆာ၏ ညေနခ်မ္းမ်ားစြာကို စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခြင့္ ရပါေစေၾကာင္း ပုထုဇဥ္ပီပီ ကၽြန္မ၏အတၱက ဆုေတာင္းေနမိပါသည္။
(၂၀၁၃၊ ေမလ၊ ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပျခင္းခံခဲ့ရသည့္ ရသစာတမ္း။)
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။
