ရံႈးသူတို႔ရဲ႕မ်က္ႏွာစာ

Number of View: 2204

မေန႔ညက ျမန္မာနဲ႔မေလးရွား U22ေျခစစ္ေဘာလံုးပြဲကို အသည္းတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။ လွလွပပ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ကန္ယူၿပီးေနာက္ ပြဲအၿပီးသတ္မွာ ျမန္မာက မေလးရွားကို ၂း၁နဲ႔ အႏိုင္ရၿပီး ထိုက္ထိုက္တန္တန္ အေရွ႕ေတာင္အာရွရဲ႕ ေျခစစ္ပြဲကို ပထမဆံုး ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ပါတယ္။ ပြဲအၿပီးမွာ အရံႈးအတြက္ မေလးရွား အသင္းရဲ႕ ဂိုးသမားေလး ကြင္းအလယ္မွာ ပစ္လဲၿပီး ငိုေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ သူ႔နေဘးမွာေတာ့ ကစားေဖာ္တစ္ဦးက   ေက်ာကိုပုတ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္မိေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ကမၻာ့ဖလားပြဲတုန္းက ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္မိပါတယ္။ အႏိုင္ရသူမ်ား ၀မ္းသာေနခ်ိန္မွာ ရံႈးနိမ့္သူမ်ားရဲ႕ခံစားခ်က္နဲ႔ အရံႈးကို လက္ခံပံု မတူညီ ကြဲျပားၾကတာကို ဂ်ာနယ္မ်ားကရတဲ့ သတင္းေတြကေန ကၽြန္မ စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တာကို ျပန္လည္ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

 

ေဘာလံုးပြဲေတြကို ေယာက်ာ္းေလးမ်ားသာ ရူးရူးမူးမူး ႏွစ္သက္တာမဟုတ္ပဲ မိန္းကေလးေတြပါ ႏွစ္သက္လာၾကတာကို သတိထားမိၾကမွာပါ။ ကၽြန္မလည္း လိဂ္ပြဲေတြ၊ ကလပ္ပြဲေတြကို ရံဖန္ရံခါေလာက္ ပြဲဆူမွ ၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ ၄ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ကမာၻဖလားပြဲကိုေတာ့ အလြတ္မခံပဲ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ေဘာလံုးပြဲ ၀ါသနာႀကီးသူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္ ေဘာလံုးပြဲရဲ႕ အသံုးအႏွဳန္းေတြနဲ႔ စည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးသူတစ္ဦး   ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေဘာလံုးပြဲကေပးတဲ့ ရင္ခုန္ဖြယ္ ထူးျခားတဲ့ရသကို စြဲမက္သူ မိန္းကေလးေတြထဲမွာေတာ့ တစ္ဦးအပါအ၀င္ပါ။ ဒီႏွစ္ ကမာၻဖလားပြဲမွာ ပြဲမစခင္ကထဲက ကၽြန္မနွစ္သက္တဲ့ စပိန္အသင္းကို အားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၿပီး ကံအားေလွ်ာ္စြာ ကၽြန္မအားေပးေနတဲ့ စပိန္အသင္းက အုပ္စုပြဲကေန ကြာတားကိုေက်ာ္ျဖတ္လို႔ ၈.၇.၂၀၁၀ေန႔မွာ ဂ်ာမဏီနဲ႔ ကန္မယ့္ ဆီမီး ဖိုင္နယ္အထိ တက္ေရာက္လာလို႔ အလြန္ပင္ ၀မ္းသာမိခဲ့ရပါတယ္။ စပိန္အသင္းရဲ႕ ေရႊေျခေထာက္ပိုင္ရွင္   ေဒးဗစ္ဗီလာဟာ ယခု ၂၀၁၀ ကမာၻဖလားပြဲမွာ စုစုေပါင္း ဂိုး၅ဂိုး အမ်ားဆံုးသြင္းထားသူအျဖစ္ အခုအခ်ိန္ထိ စံခ်ိန္တင္ထားခံေနရသူပါ။

ကမာၻ႕ဖလားၿပိဳင္ပြဲကာလကို ေရာက္ရင္ျဖင့္ ကမာၻေပၚက လူသား သန္းေထာင္ခ်ီတို႔ဟာ ကမာၻ႕ဖလားေ၀ဒနာ စြဲကပ္ျခင္းခံၾကရၿပီး အေပ်ာ္လြန္သူတို႔ ကေပ်ာ္၊ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ပူေဆြးသူက ပူေဆြးနဲ႔ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ပဲ ကမာၻ႕ဖလားပြဲကိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း ပြဲစဥ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္အၿပီးမွာေတာ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်င္လာမိပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးလာတာကေတာ့ ေအာင္ပန္းဆြတ္ခူး အႏိုင္ရ သူေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲေတြေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ  ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ေၾကကြဲပဲ့တင္သံေတြေၾကာင့္ပါဘဲ။ ရံႈးသူေတြရဲ႕ ေၾကကြဲမွဳေတြ၊ ရံႈးသူေတြရဲ႕ ႀကိမ္း၀ါး သံေတြ၊ ရံႈးသူေတြရဲ႕ မခ်ိတင္ကဲေရရြတ္မွဳေတြ၊ ရံႈးသူေတြရဲ႕ မထိမ္းႏိုင္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ ဒီႏွစ္ ကမာၻဖလားဖလားေဘာလံုးပြဲကို ခတ္ျပင္းျပင္းေလး ရိုက္ခတ္သြားပါတယ္။ အရံႈးေတြကို စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့ ျမေသြးနီတစ္ေယာက္ ရံႈးပြဲေတြကို ျပန္စဥ္းစားရင္း ပို႔စ္ေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးခ်င္ စိတ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို နက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာကန္မယ့္ ဥရုေဂြးနဲ႔ နယ္သာလန္ရဲ႕ ဆီမီးဖိုင္နယ္ပြဲကို ၾကည့္ဖို႕ ေစာင့္ေနရင္း ေရးလိုက္မိပါတယ္။

 

အာဂ်င္တီးနားနဲ႕ မာရာဒိုနာ။ မာရာဒိုနာနဲ႕ အာဂ်င္တီးနား ခြဲျခားလို႔မရ တစ္သားထဲျမင္ခဲ့ၾကရတာပါ။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ကမာၻ႔ဖလားကို အရယူမယ္။ ရခဲ့ရင္ အ၀တ္မဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာေျပးမယ္လို႔ လြန္လြန္က်ဳးက်ဴးေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ မာရာဒိုနာက ဂ်ာမဏီကို ၄ဂိုးျပတ္ရံွဳးနိမ့္လို႔ ပြဲစဥ္က ထြက္လိုက္ရခ်ိန္မွာ… “ အာဂ်င္တီးနားျပည္သူေတြ ေၾကကြဲေနသလိုမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္လည္း   ေၾကကြဲေနပါတယ္၊ ပြဲသိမ္းခရာအမွဳတ္မွာ အာဂ်င္တီးနား ရွဳံးၿပီဆိုတာ လက္ခံလိုက္ရတယ္၊ အာဂ်င္တီးနား မဟုတ္သူေတြက ေအာင္ပြဲခံေနၾကတယ္၊ ဒါကို ထိုင္ၾကည့္ေနရတာ အလြန္ခက္ခဲ လွပါတယ္၊ နည္းျပရာထူးက ထြက္သင့္မသင့္ကို စဥ္းစားရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာပါၿပီ၊ သံေယာဇဥ္ရွိလွတဲ့ အသင္းကို ထားခဲ့ဖို႔ဆိုတာ လြယ္မွ မလြယ္တာဗ်ာ ”… တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မွဳလြန္ကဲျခင္းေတြက သူ႔ရဲ႕ အရံႈးကို ပိုလို႔ အေရာင္တင္ေပးေနသလို..။

ဘရာဇီးရဲ႕ တိုက္စစ္မွဴး ရိုနယ္ဒိုကေတာ့ နယ္သာလန္ကို ရံႈးနိမ့္ၿပီး ပြဲက ထြက္ခြာခဲ့ရတဲ့ ဘရာဇီးအသင္းက အနီကဒ္အျပခံခဲ့ရတဲ့ မယ္လိုကို စိတ္ပူေနရွာပါတယ္။ ေလာေလာဆည္ သူ႔ ေမြးရပ္ေျမ ဘရာဇီးကို ျပန္မလာေသးတာဟာ သူ႔အသက္အတြက္ လံုၿခံဳမွဳပိုရွိလိမ့္မယ္တဲ့။ ကိုလံဘီယာက ကစားသမားတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ဂိုးကိုယ္သြင္းခဲ့လို႔  ျပည္ေတာ္အျပန္ လုပ္ႀကံခံခဲ့ဘူးတာကို မွတ္မိလိုက္တယ္။ စာနာစိတ္ ကင္းမ့ဲသူေတြရဲ႕ ဆိုးရြားတဲ့ ႀကိဳဆိုမွဳေတြက အရံႈးသမားေတြကို ေၾကကြဲစိတ္ေတြကို မီးေလာင္ရာေလပင့္ေနသလိုပါဘဲ။ ဘရာဇီးရဲ႕ နည္းျပ ဒြန္ဂါကေတာ့ “ တကယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းခဲ့ရပါတယ္၊ ဒုတိယပိုင္းမွာ သူတို႔ ကစားပံုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မမွီခဲ့ပါဘူး၊ ဒီလိုအရံႈးကို မေမွ်ာ္လင့္ထားပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ခဲ့ပါတယ္၊ သူတို႔တကယ္ေကာင္းခဲ့တာပါ ” လို႔ မုဒိတာစကား ေျပာခဲ့ၿပီး အရံႈးကို ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူသြားသူပါ။

၁၆သင္းရံႈးထြက္ပြဲစဥ္မွာ ပါရာေဂြးကို ပယ္နယ္တီလြဲကာ (၅-၃)နဲ႔ ရံႈးနိမ့္ထြက္ခဲ့ရတဲ့ ဂ်ပန္က   ေက်ာနံပါတ္(၃) ကိုမာႏိုုရဲ႕ အိမ္အျပန္ကို ၀ါကာရာမာခရိုင္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ က ဂုဏ္ထူးေဆာင္တံဆိပ္ ခ်ီးျမွင့္မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္က “ သူဟာ ပယ္နယ္တီ လြဲေခ်ာ္ခဲ့တာ မွန္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသခံလူထုကို အိပ္မက္နဲ႔ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ   ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့သူပါ၊ အသင္းမွာ အေကာင္းဆံုးပါ၀င္ ကစားခဲ့သလို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ၁၆သင္း အဆင့္ေရာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ရံႈးနိမ့္ရေပမယ့္  ထိုက္တန္စြာ ခ်ီးျမွင့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတာပါ”။ ကိုမာႏို ကိုယ္တိုင္ကလည္း ရႈံးပြဲအတြက္ ကြင္းထဲမွာပင္ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုေၾကြးခဲ့ၿပီး သူ႔ကို အသင္းတာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ ကစားေဖာ္မ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေဖးမ ေဖ်ာင့္ဖ်ခ့ဲၾကပါတယ္။ “ ပယ္နယ္တီ လြဲေခ်ာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဓာတ္က သုညအမွတ္ထိ က်ဆင္းသြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖာ္ေတြအားလံုးက ၀ိုင္းေျဖာင္းဖ်လို႔ အရံႈးကို ရင္ဆိုင္လာႏိုင္တာပါ” ..လို႔   ေျပာျပတယ္။ ေႏြးေထြးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ စာနာမွဳနဲ႔ နားလည္ေပးျခင္းက အားမာန္ေတြ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ ရလာႏိုင္ေစပါတယ္။

 

အသင္းကို ၂၀၀၇ခုႏွစ္ထဲက စတင္ ကိုင္တြယ္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ကိုရီးယားအသင္းရဲ႕ နည္းျပ အသက္ ၅၅ႏွစ္အရြယ္ ဟူဂ်န္မိုကေတာ့ သူ႕အသင္းကို ၁၆သင္းအဆင့္ထိ ပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ဥရုေဂြးကို ၂ဂိုး၁ဂိုးနဲ႔ ရံႈးနိမ့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ရာထူးကႏွဳတ္ထြက္ေၾကာင္း မီဒီယာေတြကို အသိေပးခဲ့ပါတယ္။ “ လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္သြားဖို႔ ဆႏၵရွိလို႔ ႏွဳတ္ထြက္ခဲ့ရတာပါ၊ လူတိုင္းက အနာဂတ္အတြက္ ျပင္ဆင္ရၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ရဲ႕အနာဂတ္ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခ်ိန္တန္လို႔ အခုလို ႏႈတ္ထြက္ရတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္” လို႔  ေျပာခဲ့တာက သံေ၀ဂရဖြယ္ပါ။

 

 

၁၆သင္းအဆင့္မွာ ဘရာဇီးကို ရံႈးနိမ့္ၿပီး ၿပိဳင္ပြဲကထြက္ခဲ့ရေပမယ့္ ခ်ီလီလက္ေရြးစင္ အသင္းရဲ႕ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးကို သမၼတႀကီးပီယာနီနွင့္တကြ ျပည္သူမ်ားက ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ႀကိဳဆိုကာ သမၼတရဲ႕နန္းေတာ္မွာ ဂုဏ္ျပဳ ဧည့္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ခ်ီလီမွာ အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကမာၻ႕ဖလားပြဲမွာ ခ်ီလီအသင္းက တတိယဆု ရရွိခဲ့ဖူးၿပီးသားပါ။   ေအာင္ပြဲရခဲ့ဖူးေပမယ့္ အရံႈးကို ေႏြးေထြးလွဳိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုျခင္းျဖင့္ ရံႈးသူေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို အေကာင္းဆံုး ေရာက္ေအာင္ တစ္ဖန္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္   ေပးလိုက္ပံုဟာ တကယ့္ကို  ၾကည္ႏူးစရာပါဘဲ။

ကၽြန္မ ဖတ္ထားဖူးတာ တစ္ခုမွာေတာ့ ၁၉၃၈ ကမာၻ႕ဖလားၿပိဳင္ပြဲတုန္းက ဗိုလ္လုပြဲမွာ (၄-၂)နဲ႔ အီတလီကို ရံႈးခဲ့ရတဲ့ ဟန္ဂေရရီက ဂိုးသမားက “ ငါ့ဘ၀မွာ အခုလို အရံႈးအတြက္ ဂုဏ္ယူမိတဲ့ ဖီလင္မ်ဳိး တစ္ခါမွမရခဲ့ဘူး ” လို႔ သူ႔ကစားေဖာ္ေတြကို ေျပာျပေတာ့ အားလံုးက တစ္ဖက္အသင္းကို ရံႈးေနတဲ့ၾကားက ဂုဏ္ယူေနတဲ့ သူ႔ကို နားမလည္ႏိုင္ၾကဘူး။ သူက ဆက္ေျပာတယ္ “ ငါ .. လူ ၁၁ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္လိုက္တယ္ေလ ”တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗိုလ္လုပြဲ က်င္းပကာနီး နာရီပိုင္းအလိုမွာ အာဏာရွင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူဆိုလိုနီက သူ႔ကစားသမားေတြကို ေၾကးနန္း တစ္ေစာင္ ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ ေၾကးနန္းမွာေရးထားတာက “ Win Or Die” တဲ့။  ႏိုင္ရင္ႏိုင္၊ မႏိုင္ရင္ အေသပဲလို႔ ရာဇသံေပးလိုက္တာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဟန္ဂေရရီဂိုးသမားက ရႈံးရင္   ေသဒဏ္သင့္ေတာ့မယ့္ အီတလီအသင္းသားေတြကို လူတိုင္းလိုခ်င္တဲ့ အႏိုင္ကို စြန္႔ၿပီး ကယ္တင္ခဲ့တာပါ။

 

 

ၿပိဳင္ပြဲဆိုရင္ အားကစားပြဲေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားဘယ္လို ယွဥ္ၿပိဳင္ပြဲမ်ဳိးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပုထုဇဥ္ဆိုတာမ်ဳိးက ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္ အႏိုင္ရခ်င္ၾကသူခ်ည္းပါဘဲ။  အႏိုင္မရခ်င္သူဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒါကလည္း သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယွဥ္ၿပိဳင္တိုင္း အႏိုင္ရၾကဖို႔ အေရးႀကီးသလို ရံႈးနိမ့္လာခ်ိန္မွာလည္း အရွဳံးကို မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံႏိုင္ဖို႕ကလည္း အလြန္ အေရးႀကီးလွတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ငါတို႔ အႏိုင္ရေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္လို႔ ေၾကြးေက်ာ္ထားသလို၊ ငါတို႔ ရံႈးမ်ား ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရင္ အရံႈးကိုဘယ္လို ရင္ဆိုင္ၾကမလဲဆိုတာကိုလည္း ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္က စာေမးပြဲက်ရံႈးတဲ့ အရသာကို တစ္ပါတ္ေလာက္ လူးလူးလွိမ့္လွိမ့္ ခံစားခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္သက္ စာေမးပြဲတစ္ခါမွ မက်ရံႈးခ့ဲဖူးပါဘူး။   ေအာင္ရင္လည္း အၿမဲ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနၾကမို႕ အရံႈးရဲ႕အရသာဆိုတာ ဘယ္လိုေန မယ္လို႔ တစ္ခါမွ ျမည္းစမ္းခြင့္မႀကံဳခဲ့ပါဘူး။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္နာမည္ မပါလာလို႔ ရလိုက္တဲ့ ခံစားခ်က္က အလူးအလွိမ့္ပါဘဲ။ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတြက္ ရလာတဲ့အရံႈးက ခါးသီး စူးရွလြန္းလွပါတယ္။ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ရဲ၊ ေက်ာင္းလည္း ျပန္မတက္ရဲနဲ႔ အရွက္ေတာထဲ နစ္မြန္းၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္း ေၾကကြဲခဲ့ရဘူးပါတယ္။ တစ္ပါတ္ေနလို႔   ေနာက္ဆက္တြဲ ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လို႔ ကိုယ့္နာမည္ပါလာမွ ေက်ာင္းလခ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို တစ္လစာ သြင္းဖို႔ ေမ့က်န္ေနခဲ့လည္းမသိ၊ ထြက္ထြက္ခ်င္း   ေအာင္စာရင္းမွာ မပါဘဲ   ေနာက္ဆက္တြဲ ဆပ္ပလီေၾကြးက်န္ စာရင္းနဲ႔၊ ဂုဏ္ထူး၂ဘာသာနဲ႔ ေအာင္စာရင္းထြက္ခဲ့ရလို႔ ငိုရရယ္ရအခက္ ႀကံဳခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မကိုယ္ေတြ႔ အရံႈးတစ္ခုကို ခါးသီးစြာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာပါ။

 

ဒီပို႔စ္ေလးေရးအၿပီး နယ္သာလန္နဲ႔ ဥရုေဂြးရဲ႕  အႀကိဳဗိုလ္လုပြဲ အၿပီးမွာေတာ့ နယ္သာလန္က   ဥရုေဂြးကို  (၃-၂) နဲ႔ အႏိုင္ရကာ ဗိုလ္လုပြဲႀကီးကို တက္ေရာက္သြားခဲ့ပါၿပီ။ မနက္ျဖန္ စိတ္လွဳပ္ရွား ဖြယ္ရာ အလြန္ေကာင္းမယ့္ စပိန္နဲ႔ ဂ်ာမဏီ ပြဲအၿပီးမွာ ကမာၻ႕ဖလားႀကီးကို ဘယ္သူက ဆြတ္ခူးရ ယူလို႔ ဘယ္သူက ရွဳံးပြဲအတြက္ မခ်ိတင္ကဲ ေၾကကြဲရဦးမလဲဆိုတာ………။

တကယ္ေတာ့ အရံႈးဆိုတာမ်ဳိးကလဲ ကိုယ္တိုင္အရံႈးကို ႀကံဳေတြ႕ဖူးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳရွိသူေတြက  သူတစ္ပါးရဲ႕ အရံႈးကို ပိုလို႔ စာနာ နားလည္ေပးတတ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖက္   ျပန္ေတြးၾကည့္မိျပန္ေတာ့လည္း အႏိုင္အၿမဲရေနသူေတြက သူတို႔ရဲ႕ ေကာင္းမြန္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာ၊ သူတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မွဳ လြန္ကဲတဲ့ အတၱေၾကာင့္ မၾကာခဏ အရံႈးေတြကို ရေနသူေတြထက္ အရံႈးကို ရင္ဆိုင္ရမွာ ပိုလို႔ေတာင္ စိုးရြံ႕ေနၾကမလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေအာင္ပြဲေတြ ဆက္တိုက္ရခဲ့တာ ဒီတစ္ႀကိမ္ ရံႈးတာေလးေလာက္နဲ႔မ်ား မမႈေရးခ် မမႈလို႔ မာန္တင္းဟန္တင္းေျပာေနေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ အရံႈးက အဖတ္ျပန္ဆည္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဒီလို လူမ်ဳိးေတြကေတာ့ ရလာတဲ့ အရံႈးေတြေၾကာင့္ နလံမထူႏိုင္ေအာင္ ဗုန္းဗုန္း လဲက်သြားတတ္ပါတယ္။

ရံႈးနိမ့္ေနသူေတြကို ေရနစ္ရာ ၀ါးကူထိုးမယ့္အစား အရံႈးေၾကာင့္ ေၾကကြဲေနသူတို႔ရဲ႕ အရံႈးကို ရင္ဖြင့္စာနာေပးဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ သူတို႔ကို ေႏြးေထြးစြာ ေဖးမေပးရပါ့မယ္။ သူတို႔မွာ ထြက္ေပါက္ရွိသင့္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံ အခြင့္အေရးေတြ ရလာေအာင္ ဖန္တီးေပးရပါမယ္။ အရွဳံးေတြကေနပဲ ျပန္လည္ အားမာန္ေတြရ၊ ေအာင္ပြဲေတြ တည္ေဆာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ၊ အရံႈးေတြရဲ႕ဇစ္ျမစ္ကို  ရံႈးသူေတြ ေသခ်ာ သိနားလည္ရင္ အနာဂတ္ရဲ႕ ေအာင္ပြဲေတြက လက္တစ္ကမ္းမွာ ေရာင္နီနဲ႔အတူ ေစာင့္ႀကိဳေနၾကမွာ မုခ်မလြဲပါ။

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။