ပံုႏွိပ္မီဒီယာႏွင့္အြန္လိုင္းမီဒီယာ အားၿပိဳင္ေဆြးေႏြးပြဲ (ေနာက္ဆံုးပိုင္း)

Number of View: 2150

ေနာက္ဆံုးအပိုင္းကို ဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမပိုင္း ၊ ဒုတိယပိုင္းနဲ႔ တတိယပိုင္းကို အရင္ ဖတ္ပါမွ လိပ္ပတ္လည္ ၿခိတ္ဆက္မိမွာမို႔  အရင္ ဖတ္ေပးၾကည့္ေစ ခ်င္ပါတယ္ရွင္..။

 

အဲ့ဒီေနာက္ အမ်ဳိးသမီးပရိသတ္ထဲမွ (ေနာက္မွ အမည္သိရသူ   ေဒါက္တာ ညိဳမီခိုင္သန္းလိႈင္)က ေမးပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းေမးစဥ္မွာ အသံအင္မတန္ တိုးေနၿပီး စင္ေပၚက ကၽြန္မတို႔ အားလံုး အသံကို မကြဲျပားၾကပါဘူး။ အဲ့ဒီမွာ စင္ေပၚ ေဆြးေႏြးသူမ်ားရဲ႕ အားနည္းခ်က္က အသံမကြဲျပားတဲ့အတြက္၊ သံုးနႈန္းလိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုး ေ၀ါဟာရကို အကၽြမ္းတ၀င္ မရွိလိုက္တဲ့အတြက္ ဘာေမးလိုက္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း မကြဲျပားခဲ့လိုက္ပါဘူး။

“ ပံုႏွိပ္နဲ႔ အြန္လိုင္းဆိုတာ Hands to hands လက္တြဲသြားရမယ့္ သူေတြလို႔   ျမင္ပါတယ္၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမွာ Personalize လုပ္တာကို အလြယ္တကူသိႏိုင္လို႔ ထင္တယ္၊ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း ဖတ္ေနေတာ့ ဆရာႀကီးဦး၀င္းၿငိမ္းဆီ စာေတြ ပို႔တဲ့ေနရာမွာ ဒါကို ေျပာထားတာလည္း   ေတြ႔မိပါတယ္၊ အြန္လိုင္းမွာေရာ ဒီအတြက္ ထိန္္းကြပ္ႏိုင္သလား၊ ဘယ္လိုေတြမ်ား လုပ္ႏိုင္မလဲ၊ သိခ်င္တာပါ”

အဲ့ဒီအထဲမွာမွ အဂၤလိပ္စကားလံုးတစ္ခု သံုးသြားတာကို ပါစင္နယ္လိုက္ဇ္လို႔ ကၽြန္မ ၾကားမိလိုက္ပါတယ္။ အြန္လိိုင္းဘက္ကို ေမးတာ ျဖစ္တာေတာ့ သိလိုက္တဲ့အတြက္ ျမေသြးနီက အခုလို ေျဖျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ေျပာသြားတဲ့အတိုင္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ စြမ္းရည္ေပၚ အေျခခံပါတယ္၊ စာဖတ္သူေတြ အဆင့္အတန္း ျမင့္လာပါၿပီ၊  တက္လာတဲ့ status ေတြေပၚ ၾကည့္ၿပီး ဒါက ခိုးခ်တာလား၊ ဒါက ခ်ဲ႕ကားထားလား၊ ဒါက လန္ၾကဳတ္လုပ္ထားတာလား၊ ဒါက ဖြတာလား၊ ဒါက အမွန္အကန္လားဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္၊ ေကာင္းတာမေကာင္းတာကို ခြဲျခားႏိုင္တဲ့ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ စြမ္းရည္ျမင့္လာပါၿပီ၊ အြန္လိုင္းမီဒီယာက စာဖတ္သူစြမ္းရည္ကို ျမွင့္ေပးသလို၊ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ စာေရးသူမ်ားရဲ႕ စြမ္းရည္ကိုပါ ျမွင့္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခုနက ပံုႏွိပ္နဲ႔ အြန္လိုင္း ေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႔ ဆရာမ်ားကို ကၽြန္မေျပာခဲ့ျခင္း   ျဖစ္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

((( လက္ခုပ္သံမ်ား)))

( ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီးမွာ teen အယ္ဒီတာမ်ားမွ ေမးသြားတာ ခိုးကူးစာေပ - Plagiarizeကို ေမးတာမို႔ အေျဖက လိုရင္းနဲ႔ လြဲသြားၿပီဆုိတာကို သိလိုက္ရလို႔ အားနာမဆံုးျဖစ္ရပါတယ္။ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရေ၀ါဟာရေတြက အလြယ္တကူ နားထဲသိဖို႔ မလြယ္လွဘူးလို႔ အယ္ဒီတာမ်ားက ႏွစ္သိမ့္မွ စိတ္ေျဖသာရာ ရခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ တပါတည္း ေတာင္းပန္ရင္း ေမးထားတဲ့   ေမးခြန္းကို ဒီပို႔စ္ကေနပဲ ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္)

“ အြန္လိုင္းေပၚက ခိုးကူးစာေပေတြကို ဘယ္လို ထိမ္းကြပ္မလဲလို႔   ေမးတာအတြက္ ဒီကေန သိသေလာက္ ေျဖေပးခ်င္ပါတယ္၊  အြန္လိုင္းေပၚမွာ အဓိက ခိုးကူးမခံခ်င္ၾကတာက ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးေရးသားထားၾကတဲ့ စာေပမ်ား ျဖစ္ပါတယ္၊ ႏွစ္သက္လို႔ ကူးၿပီး ျပန္ေဖာ္ျပတာ ရွိသလို၊ သိသိခ်ည္းနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္း ကိ္ုယ့္နာမည္တပ္ ေျပာင္ေဖာ္ျပတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္၊ မူရင္းအားထုတ္သူကို ေလးစားစြာနဲ႔ ခြင့္ေတာင္းတာမ်ဳိး၊ ခရက္ဒစ္ေပးတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္၊ Copy/Pasteနဲ႔ အလြယ္ရလို႔ အလြယ္ ကူးၾကတာပါ၊ အဲ့တာကို နည္းပညာနဲ႔ Copy ယူလို႔မရေအာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို Lock ခ်ထားလို႔ ရပါတယ္၊ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါတခ်ဳိ႕ဆို သူတို႔ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို Copyယူလို႔ မရေအာင္ အဲ့ဒီလို လုပ္ထားပါတယ္၊ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ ကာကြယ္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ ရသျဖစ္ေစ၊ သုတျဖစ္ေစ၊ ဘာသာျပန္ျဖစ္ေစ၊ နည္းပညာျဖစ္ေစ ခိုးကူးရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ သိတာပါဘဲ၊ ပံုႏွိပ္လို ေနရာမ်ဳိးမွာေတာင္ ခိုးကူးသူေတြ ရွိေနေသးတာဆိုေတာ့ အြန္လိုင္းလို  လြယ္ကူျမန္ဆန္တဲ့ ေနရာမွာလည္း ရွိေနႏိုင္ပါတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း Copy Right ေတြ ေပၚလာရင္ေတာ့ ကာကြယ္လို႔ ရသြားမယ္ ထင္ပါတယ္”

အဲ့ဒီေနာက္ ပရိသတ္မွ လူငယ္မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က ၀င္ေရာက္   ေဆြးေႏြးရင္း ပံုႏွိပ္ မီဒီယာဘက္ကို ေမးခြန္းေမးပါတယ္။

“ အြန္လိုင္းမီဒီယာဆိုတာကို နားလည္မႈ နည္းနည္း လြဲေနၾကတယ္လို႔   ျမင္ပါတယ္၊ အြန္လိုင္းမီဒီယာဆိုတာ ေဖ့စ္ဘုတ္တစ္ခုထဲ မဟုတ္ပါဘူး၊ နည္းပညာ ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ရွိတယ္၊ ဖိုရမ္ေတြ ရွိတယ္၊ ပါစင္နယ္ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ရွိတယ္၊ ေဖ့စ္ဘုတ္က ပါစင္နယ္စာမ်က္ႏွာပါ၊ သတင္း ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ရွိတယ္၊ ျပည္သူေတြ လက္ထဲ အလြယ္တကူနဲ႔ ေရာက္ႏိုင္တယ္၊ နည္းနည္းမ်ား အြန္လိုင္းမီဒီယာဘက္က ၀င္ေျပာေပးသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိဘူး၊ ေနာက္..ခုန ေျပာသြားတယ္၊ အယ္ဒီတာရဲ႕ တာ၀န္ယူမႈ၊ ပရိသတ္အေပၚခ်ျပမႈ၊ အယ္ဒီတာက ဘာေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ ရွိေနရတာလဲ၊ သူတို႔မွာ ဦးေႏွာက္ရွိတယ္၊ သူတို႔မွာ စြမ္းရည္ရွိတယ္၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဘာသာ ဖတ္ခြင့္ရွိတယ္၊ အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဥပမာ နင္ရယ္၊ ငါရယ္၊ သူရယ္ စာအုပ္ထုတ္ၾကရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊  အယ္ဒီီတာ ရွိပါတယ္၊ နည္းပညာ ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြမွာလည္း အက္ဒမင္ဆိုတာ ရွိတယ္၊ ဒီကိစၥက အကြပ္မရွိတဲ့ၾကမ္း၊ ေပါက္လြတ္ပဲစား မေရးရေအာင္ အက္ဒမင္ေတြ ရွိၾကတယ္”

“ေနာက္တစ္ခုက အြန္လိုင္းမွာ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ၾကတယ္၊ ထုတ္ၾကတဲ့ အထဲမွာပဲ တာ၀န္ယူစီစဥ္တဲ့ အယ္ဒီတာ ရွိတယ္၊ အဲ့ဒီထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တဲ့ပရိသတ္ေတြ Like ငါးေထာင္ရသလား ေမးခံရေပမယ့္၊  ဒီEbookေတြကို Download လုပ္ၿပီး ဖတ္တဲ့သူ ငါးေထာင္မကပါဘူး”

“ေနာက္တစ္ခု ရသပိုင္း ေျပာသြားရာမွာ ငါတို႔က အယ္ဒီတာ စားပြဲကို ျဖတ္လာတယ္ ၊ နင္တို႔က မျဖတ္လာရဘူး ေျပာတာ ဒါသည္ ပရိသတ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္မဟုတ္ဘူးလား၊  အယ္ဒီတာသည္ နင္မဖတ္ပါနဲ႔ဆိုရင္ မဖတ္ရဘူးလား၊ ပရိသတ္က သူတို႔ဘာသာ သူတို႔ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူးလား၊ တစ္ခုေမးခ်င္တာက ပံုႏွိပ္မီဒီယာဘက္က ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး အြန္လိုင္း သံုးလာႏိုင္မွာကို ၀မ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုၿပီးေတာ့ ဒီမီဒီယာသည္ အေမွာင္ခ်ထားျခင္း မရွိိပဲနဲ႔ အကုန္လံုးစီမွာ ပ်ံံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိဖို႔ ကိစၥကို အယ္ဒီတာဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေန ဖ်က္လိုဖ်က္စီး တားဆီးခ်င္ၾကပါသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အကုန္လံုး သတင္းအေမွာင္ လံုး၀မရွိေရး၊ ရွိရွိသမွ် လံုး၀Free၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေလး ျဖစ္ပေလ့ေစ၊ အကုန္သိရမယ္၊ ဆုိလိုတာက ..ဟိုမင္းသမီး ဘယ္သူနဲ႔အိပ္ေနတယ္ဆို အြန္လိုင္းမွာတက္လာတဲ့ သတင္းမ်ဳိးကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီလိုဟာမ်ဳိးကိုပဲ ေထာက္ျပၿပီး နင္တို႔က ဒီလိုပဲရွိတယ္ အြန္လိုင္းမွာတက္ေနတယ္၊ ဒါမ်ဳိးကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး”

“ တစ္ႏိုင္ငံလံုးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဒီမိုခေရစီအေရးက္ို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ အခါမွာ သတင္းအခ်က္အလက္ အကုန္လံုးကို အလ်ဥ္းလိုခ်င္ၾကပါသလား၊  ပံုႏွိပ္ မီဒီယာဘက္က အြန္လိုင္းမီဒီယာကို လံုး၀လက္မခံပဲနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္  မႀကိဳဆိုပဲနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ငါတို႔သည္ပင္ ေနရာယူမယ္၊ က်န္တဲ့သူေတြ   ေနရာမရွိရဘူး၊ ငါတို႔သည္ပင္ မိခင္၊ အဲ့တာေၾကာင့္ ငါတို႔ ေက်းဇူးရွိတယ္၊ ငါတို႔ကသာ   ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပဆိုတဲ့  စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြမ်ား ပရင့္မီဒီယာဘက္မွာ ရိွေနသလား၊ အဲ့တာကို သိခ်င္ပါတယ္”

ဒီေမးခြန္းကို ပံုႏွိပ္မီဒီယာဘက္ ဆရာမခင္ဆုျမတ္ထြန္းက အခုလို ၀င္ေျဖေပးပါတယ္။

“ ကၽြန္မတို႔ အယ္္ဒီတာစားပြဲ ဘာလို႔ ျဖတ္တာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔စာမူမ်ား ဆရာ့စားပြဲက ျဖတ္လာရင္၊ ဆရာဖတ္ၿပီးမွ စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္တဲ့အတြက္ သိပ္ဂုဏ္ယူတာပဲ၊ အခု ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေရးေနသူေတြဟာလည္း ပရင့္ဘက္ကို   ေရာက္လာတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲ .. ဂုဏ္ယူခ်င္တာေလ၊ ကၽြန္မတို႔ မဂၢဇင္းမွာ ဒီလိုမ်ဳိး ျဖတ္သန္းလာၿပီးေတာ့၊ ေအာင္ျမင္လာၿပီးေတာ့ စင္ေပၚ   ေရာက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ ဂုဏ္ယူတာပါ၊ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္” လို႔   ေျဖေပးသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီမွာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာက ဆရာေ၀မိုးႏို္င္က ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးျပန္ပါတယ္။

“ ေစာေစာက ေျပာတာ အယ္ဒီတာ တည္းျဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ပရိတ္သတ္ဆီ   ေရာက္တယ္၊ ပရိသတ္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္၊ အဲ့လို ဒီစာမူကို ဖတ္ပါလို႔ ေျပာတာ လက္မခံခ်င္ဘူးဆိုရင္ ပရိသတ္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္အရပဲ မဂၢဇင္းေတြကို မဖတ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ ”

((( လက္ခုပ္သံမ်ား)))

အဲ့ဒီေနာက္ “ေ၀ါဟာရေမွာ္ရံုေတာမွာ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို teen Magazineမွာ ပင္တိုင္ေရးေနတဲ့ ဆရာဦးေအးခ်စ္ (EEAC)က အခုလို ေမးပါတယ္။

“ ဒီေန႔ပြဲမွာ ဘယ္လို ျမင္လိုက္သလဲဆိုေတာ့ အားလံုးကဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ Talentေတြ ရွိေနၾကၿပီ၊ သို႔ေသာ္လည္း ေရရွည္အနာဂတ္အတြက္ဆိုရင္   ႏိုင္ငံရဲ႕လက္ရွိအေျခအေနအရ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာမဆို လြတ္လပ္မႈရဲ႕    ေနာက္ကြယ္မွာတန္ဘိုးဆိုတာ ရွိေနတယ္၊ လြတ္လပ္သေလာက္ တန္ဘိုးေတြ တခ်ိန္ထဲမွာ တက္လာမယ္၊ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပံုႏွိပ္ေရာ၊ အြန္လိုင္းပါ အတုျမင္အတတ္သင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သင္ယူရင္းနဲ႔ပဲ သြားေနၾကရပါတယ္၊  သို႔ေသာ္ ေနာင္တခ်ိန္ ႏိုင္ငံအတြက္ တရား၀င္ မီဒီယာဆိင္ရာ သင္တန္းေက်ာင္းမ်ား၊ ေကာလိပ္မ်ား၊ တကၠသိုလ္မ်ား ေပၚေပါက္ေရးကိစၥမွာ ပညာရွိသတိျဖစ္ခဲ ျဖစ္မွာစိုးလို႔၊ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္သားမိသမွ် ၁၉၆၂ကေန ယေန႔အထိ ႏွစ္၅၀အတြင္း မီဒီယာ၊ သတင္းဂ်ာနယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိသမွ်ေျပာရင္ ဆရာႀကီးအိုးေ၀ဦးညိဳျမ၊ ဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ထင္ႀကီး၊ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးတင္စိန္တို႔ တရား၀င္ေက်ာင္းမ်ား ဖြင့္ခဲ့ဘူးတယ္ အဲ့ဒီလို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မီဒီယာေက်ာင္းမ်ား တရား၀င္ ဖြင့္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဆရာ ဆရာမတို႔ဘက္မွာ ဘယ္လို အစီအစဥ္မ်ား ရွိပါသလဲ၊ သိခ်င္ပါတယ္”

ဆရာဦးေအးခ်စ္ ေမးခြန္းကို အခ်ိန္မရေတာ့တဲ့အတြက္ ဆရာမခင္သႏၱာက ၀င္ေျဖေပးပါတယ္။

“ အမွန္ေတာ့ ၾကားခံေဆြးေႏြးသူဆိုတာ အေျဖ ၀င္ေျဖခြင့္မရွိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ နည္းနည္းေလး ၾကား၀င္ခ်င္ပါတယ္၊ ကၽြန္မတို႔ အခု ေဆြးေႏြးေနတဲ့ အပိုင္းေလးေတြမွာ အြန္လိုင္းမီဒီယာဘက္ကေရာ၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာဘက္ကေရာ ကၽြန္မတို႔ သိပ္မသိပါဘူး၊ သိသေလာက္ေလး လူငယ္ပရိသတ္ေတြအတြက္ သိသေလာက္ေလး မွ်ေ၀ေပးတာပါ၊ ဆရာတို႔က ကၽြန္မတို႔ထက္ အမ်ားႀကီး ပညာျပည့္ပါတယ္၊ စီနီယာက်ပါတယ္၊  အခုလက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲေတြကေတာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အရာတစ္ခုကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ဆိုရင္ အခုက ေျပာင္းလဲတယ္၊ Change Changeဆို ေျပာတယ္။ တကယ္တမ္းက အဲ့ဒီ Chageကို ကၽြန္မတို႔ မေရာက္ၾကေသးဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကေတာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကေသးတဲ့ ကိစၥဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဥာဏ္မမွီဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္ဆရာ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ ”

အဲ့ဒီေနာက္ ကိုေနဘုန္းလတ္က ဆရာဦးေအးခ်စ္ကို ယခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

 “ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္သင္တန္းေတြဆိုတာ အစိုးရအေနနဲ႔ကို ဖြင့္ေပးရမွာပါ၊ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခုမွ အေျပာင္းအလဲကာလကို စေနတဲ့ခ်ိန္ပါ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္သင္တန္းေတြဆိုတာ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ အြန္လိုင္းမွာမွ မဟုတ္ဘူး၊ တခ်ိန္က ပရင့္မီဒီယာေတြမွာလည္း ရွိေနခဲ့ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပါ။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ Education System အပါအ၀င္ Forceလုပ္ေနတဲ့ ကာလ၊ ဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြပါ ရွိလာမယ္ဆိုရင္   ေကာင္းေသာအေျခအေနတစ္ခုေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တတ္သလို လုပ္ေနရတဲ့အေနအထားမ်ဳိးေပါ့၊ အဲ့ဒီေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အြန္လိုင္းမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြေရာ၊ ပရင့္မီဒီယာမွာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြေရာ ေတာ္ေတ္ာေလးကို လုပ္ေနၾကပါၿပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ မီဒီယာေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေနဦးမွာပဲ၊ ဆရာ ေျပာသလို တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ ရွိလာဖို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ညီညြတ္ၾကမွ ရမွာပါ”

(((လက္ခုပ္သံမ်ား)))

အဲ့ဒီေနာက္ ဆရာဦးေအးခ်စ္က ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ “ ပံုႏွိပ္မီဒီယာနဲ႔ အြန္လိုင္းမီဒီယာရဲ႕ Skillေတြ အားလံုးေပါင္းစပ္လိုက္ရင္ မီဒီယာေလာက   ေအာင္ျမင္တိုးတက္သြားမွာပါ” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

(((လက္ခုပ္သံမ်ား)))

အဲ့ဒီေနာက္ ၾကားခံေဆြးေႏြးသူ ဆရာမခင္သႏၱာက နိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာပါတယ္။

“ တကယ္ေတာ့ အြန္လိုင္းမီဒီယာနဲ႔ ပံုႏွိပ္မီဒီယာဆိုတာ   ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းမဟုတ္ပါဘူး၊ အခုဒီမွာ အားၿပိဳင္ေဆြးေႏြးေနၾကတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုက ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာထက္မွာ ေရးေနၾကသလို အြန္လိုင္း စာမ်က္ႏွာေတြမွာလည္း ပရိသတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရတဲ့ အထင္ကရ ဘေလာ့ဂါေတြပါ၊ အဲ့ဒီေတာ့ အြန္လို္င္းေပၚမွာ စာမေရးၾကသည့္တိုင္ေအာင္ ကၽြန္မတို႔ စာေရးဆရာေတြ အင္တာနက္ကို မျဖစ္မေန အသံုးျပဳေနရပါတယ္၊  အဲ့ေတာ့ အြန္လိုင္းလို႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ ပံုႏွိပ္လို႔ပဲေျပာေျပာ က်င့္၀တ္ေတြ   ေစာင့္ထိမ္းရမွာကေတာ့ လူသားေတြရဲ႕တာ၀န္ပါ၊ အထူးသျဖင့္ ပရိသတ္ေတြကို အေတြးတစ္စ၊ အေတြးတခ်ဳိ႕  ထည့္ေပးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ပိုအေရးႀကီးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္”

“ အဲ့ဒီေတာ့ အြန္လိုင္းမီဒီယာက ေမႊေႏွာက္စရာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးလို႔ တင္စားရင္၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာဆ္ိုတာလဲ  အဲ့ဒီ ပင္လယ္ျပင္ထဲကို စီး၀င္ေနတဲ့ ျမစ္တစ္စီးပါဘဲ၊ ကၽြန္မ အျမင္ေလးကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္တာပါ၊ အဲ့လိုမဟုတ္လို႔ အြန္လိုင္းမီဒီယာနဲ႔ ပံုႏွိပ္မီဒီယာဟာ မ်ဥ္းၿပိဳင္တစ္ခုပါလို႔   ေျပာခ်င္ရင္လဲ တစ္မ်ဳိးေကာင္းတာဘဲ၊ မ်ဥ္းၿပိဳင္ရဲ႕သေဘာ မ်ဥ္းၿပိဳင္ရဲ႕ အလုပ္ကိုုက ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ သြားရတာေလ၊ အဲ့ဒီေတာ့ လမ္းခုလပ္မွာ မရႈပ္ဘူး၊ မၿငိဘူးေပါ့၊ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားၾကတာေလ”

“ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက အြန္လိုင္းရဲ႕စာေပပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပံုႏိွပ္ရဲ႕ စာေပပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာေပအေရးသား နိမ့္က်တာ၊ ျမင့္တယ္ဆိုတာ စာေရးသူေတြနဲ႔တင္ပဲ မသက္ဆိုင္ပါဘူး၊ စာဖတ္သူေတြနဲ႔လည္း အမ်ားႀကီး သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔တေတြ ကမၻာနဲ႔အမွီ ရင္ေဘာင္တန္းလို႔ ေခတ္မွီတိုးတက္တ့ဲ   ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လိုက္လဲလိုက္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံၾကေတာ့လဲ ေနာက္က်န္ေနတဲ့သူက အေရွ႕ကို ေရာက္ေနၾကဖို႔႔   ေနရာတစ္ေနရာရာ ႀကိဳတင္ ဦးထားသလိုျဖစ္တယ္ေလ၊ ဥပမာ   ေခတ္မွီ နည္းပညာနဲ႔ အိုင္ေပါ့တို႔ လက္ပ္ေတာ့တို႔ တီထြင္ၾကတယ္၊   ေနာက္ဆံုးေတာ့ တက္ပလက္ဆိုတဲ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျပန္တီထြင္ၾကတာပဲေလ၊ သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္က ဘာလဲဆိုတာ အသီးသီး ရွိၾကပါတယ္”

“ အဲ့ဒီေတာ့ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အြန္လိုင္းကေပးတဲ့ နည္းပညာဆိုတာ   ျပည္သူေတြဆီကို အခုအခ်ိန္အထိ တိုက္ရိုက္မေရာက္ေသးပါဘူး၊ထို႔အတူ ပံုႏွိပ္မီဒီယာနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့ ျပည္သူေတြလဲ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္၊ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံအေနႏဲ႔ အြန္လိုင္းမီဒီယာနဲ႔ ပံုႏွိပ္မီဒီယာ အားၿပိဳင္မႈကို အခ်ဳိးခ်ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ ရွိေနတဲ့ လမ္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံကို အသစ္၀င္လာတဲ့ ကားေတြလိုပါဘဲ၊ ဘယ္သူဘယ္သူမွ မသာပါဘူး၊ အဲ့ဒီကားနဲ႔ အဲ့ဒီလမ္းက ကြက္တိပဲ၊ အဲ့ဒီေတာ့  ယဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈေတြ မျဖစ္ေအာင္   ေရွာင္ကြင္းေမာင္းဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီကားကို ကိုင္တြယ္ေမာင္းႏွင္တဲ့သူမွာပဲ မူတည္တယ္၊ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔  ကၽြန္မထင္ပါတယ္၊ ဒါ.. အြန္လိုင္းနဲ႔ ပံုႏွိပ္နဲ႔ ၾကားကေန ကၽြန္မ ေျပာေနတာပါ”

“ ဆက္လက္ၿပီး teen Magazine နဲ႔ ပတ္သက္တာ ဆက္လက္ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ ကၽြန္မတို႔ teen Magazine ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းမွာ ဒီလိုပြဲေလး က်င္းပါတာ ဒါဆို တတိယေျမာက္ ရွိပါၿပီ၊ တကယ္ေတာ့ ဖူးငံုုဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္းက ေငြေၾကးအရ အေတာ္အရံႈးေပၚေနတဲ့ မဂၢဇင္းပါ၊ ဒါေပမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆရာတို႔၊ ဆရာမတို႔က သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ဆက္ၿပီး ထုတ္ေနတာပါ၊ လူငယ္ေတြအတြက္ဆိုတာ ပါးစပ္က ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးရွင့္၊ အခုဒီပြဲကို စီစဥ္တင္ဆင္တဲ့ ဆရာမလင္းစက္ႏြယ္ဆိုရင္ ဖူးငုုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းရဲ႕စာဖတ္ပရိသတ္၊ အဲ့ဒီကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စာေရးဆရာမဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္လာတယ္၊ ဒီႏွစ္ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုရတဲ့ စာေရးဆရာမ စပယ္ျဖဴႏုဆိုရင္လဲ ဖူးငံုုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းရဲ႕ ရင္ေသြးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္၊ ထို႔အတူ  ဆရာေနဘုန္းလတ္၊ ဆရာမနန္းၾကာျဖဴ၊ ဆရာေ၀မိုးႏိုင္၊ ဆရာမ ခင္ဆုျမတ္ထြန္းတို႔ဟာ ဖူးငံုုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းရဲ႕ အသီးအပြင့္မ်ားပါဘဲ”

“ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ထဲက ၾကားခဲ့ရတာ၊ လူငယ္ေတြကို ပုခံုးေျပာင္းတာ၀န္လႊဲေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ တကယ့္တကယ္ ကၽြန္မခံစားရတာ လူႀကီးေတြက ပုခံုးေျပာင္းတာ၀န္ ေပးသလိုလိုနဲ႔ ပုခံုးကို ေရာဖိထားသလို ခံစားရတယ္၊ လူငယ္ေတြမွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းကို စိတ္မခ်ေသးလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ရပိုင္ခြင့္ အစြမ္းအစ   ျပပိုင္ခြင့္ေတြကို ထိမ္းခ်ဳပ္ထားတယ္္၊ အခုဒီပြဲေလးကို ကၽြန္မတို႔ စီစဥ္ က်င္းပတာ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္း၊ ဆရာမ်ဳိးျမင့္ညိမ္း၊ ဆရာမ မသီတာ (စမ္းေခ်ာင္း)တို႔ ဘာတစ္ခုမွ ဂိုဒ္လိုင္းမေပးပါဘူး၊ ဘာမွ ၀င္ေရာက္ မစြက္ဖက္ပါဘူး။ ဒီလူငယ္ေတြ ရွိေနၾကတယ္၊ ဒီေပၚက ျဖစ္လာတဲ့ အက်ဳိးရလာဒ္ အားလံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခံၾကဆို တင္ေပးလိုက္တာပါ၊ ဆရာမ မသီတာဟာဆိုရင္ ပရိသတ္ထဲမွာ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထိုင္ေနတယ္၊ ဘာမွ ၀င္မစြက္ပါဘူး၊ ဆိုလိုခ်င္တာက ဖူးငံုက လူငယ္တြအတြက္ တကယ့္ကို  ဖြင့္ေပးထားတာပါ၊ ဒီပဲြ က်င္းပရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကလဲ၊ စာမဖတ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ဒီပြဲေရာက္လာရင္ ဒီပြဲရဲ႕အေတြးတစ္စ၊ အျမင္တစ္စရသြားမယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖူးငံုုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းကို တစ္ႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိတဲ့ အတြက္ လုပ္တာပါ”

“ အဲ့ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေျပာေနတဲ့ ပုခံုးေျပာင္းတာ၀န္ဆိုတာကလည္း ယူဖို႔ ကၽြန္မတို႔မွာ ပုခံုးတစ္စံုရွိေနမွရမွာပါ၊ ကၽြန္မတို႔က ပုခံုးတစ္စံုရွိမေနပဲ တာ၀န္သြားယူလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲ့ဒီလို ပုခံုးတစ္စံု ရွိဖို႔ဆိုတာ အသိပညာလည္း ၾကြယ္ရပါမယ္၊ အတတ္ပညာဆိုတာကေတာ့ ေနာက္က လိုက္တာပါ၊ အဲ့ဒီအသိပညာေတြ ရွိဖို႔၊ အထူးသျဖင့္ ယေန႔ၾကြလာတဲ့ လူငယ္ပရိသတ္ကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္၊ ဖူးငံုက စာဖတ္၀ါသနာပါတဲ့သူ၊ စာေရး၀ါသနာ ပါတဲ့သူမ်ားအတြက္ က႑ေတြ အမ်ားႀကီး ဖြင့္ေပးထားပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ စာဖတ္ၾကပါလို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေဆြးေႏြးပြဲႀကီးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္”

(((လက္ခုပ္သံမ်ား)))

အဲ့ဒီေနာက္ပါ၀င္ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ ပရိသတ္မ်ားကို ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္းစာအုပ္လက္ေဆာင္ တစ္အုပ္စီ  ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းက ပါ၀င္ေဆြးေႏြးသူမ်ားကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္မ်ား တစ္ေယာက္စီ ေပးအပ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးခဲ့သူ ပံုႏွိပ္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွ ဆရာဆရာမမ်ားက အျပန္အလွန္ ခ်စ္ခင္စြာ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္းနဲ႔   ေဆြးေႏြးပြဲကို ေအာင္ျမင္စြာ အၿပီးသတ္ခဲ့ပါတယ္။

 ေဆြးေႏြးပြဲက ၿပီးသြားေပမယ့္ ကၽြန္မအဲ့ဒီေန႔ညက ရလိုက္တာေလးတစ္ခုကို စာဖတ္သူမ်ားကို ဆက္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ရသ၀တၱဳေတြ ေရးေနသူမို႔   ျမေသြးနီ တစ္ေယာက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ လန္က်ဳတ္လုပ္ေရးလိုက္တယ္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ တကယ္အမွန္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေလးပါ။

အဲ့ဒီေန႔ညက Oriental Houseမွာ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးသူမ်ားကို ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္းမွ ဆရာဆရာမတို႔က အမွတ္တရ ညစာေကၽြးပါတယ္။ ည၇နာရီခြဲ ၀န္းက်င္မွာ ကၽြန္မနဲ႔ ဆရာမ ခင္သႏၱာ၊ ဆရာမ နန္းၾကာျဖဴတို႔ သံုးေယာက္ အားလုံးကို နႈတ္ဆက္ၿပီး ေစာျပန္ၾကပါတယ္။ အျပန္ မိုးတဖြဲဖြဲနဲ႔ Oriental Houseေရွ႕မွာ ကၽြန္မတို႔ ကားငွားၾကပါတယ္။  ဆရာမခင္သႏၱာနဲ႔ ဆရာမ နန္းၾကာျဖဴတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အင္းစိန္ဘက္ အထိ ျပန္ရမွာမို႔ အိမ္နီးတဲ့ ကၽြန္မက အရင္ေရာက္လာတဲ့ အငွားကားကို ဆရာမတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဦးစားေပးလိုက္ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္မွတားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ကားက အရင္ အဆင္ေျပသြားတာမို႔ ဆရာမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အငွားကားေပၚ တက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္ကေန ကၽြန္မ အိမ္ကို ၁၀မိနစ္သာသာ ကားေမာင္းရင္ ေရာက္ပါတယ္။ ကားအတြင္းမီး ဖြင့္ထားတာမို႔ ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားေမာင္းသူက အသက္ ၆၀ေက်ာ္အရြယ္ ရုပ္ရည္ကလည္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔။ ကားလည္းထြက္ေရာ ကားေမာင္းသူက ကၽြန္မ အေဖအရြယ္မို႔ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ ကားေမာင္းေနသူ အဘကို ေမးမိပါတယ္။

“ အဘ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ၊ ညဘက္ ကားေမာင္းတာ အႏၱရာယ္မမ်ားဘူးလား ”

“ အသက္က ၆၅၊ ညဘက္က ေန႔ဘက္လို မဟုတ္ဘူး၊ ကားေၾကာရွင္းေတာ့ အာရံုမေနာက္ဘူး၊ အခုက ေန႔ဘက္ ယာဥ္ေၾကာေတြ ရႈပ္ေထြးလို႔ ေမာင္းလို႔ မေကာင္းဘူး၊ ညဘက္က ေမာင္းလို႔ ေကာင္းတယ္၊ ည၁၀နာရီဆိုသိမ္းမွာ”

“ ေၾသာ္.. ဟုတ္ကဲ့..၊ ညဘက္ဆိုေတာ့ သတိထားၿပီးေတာ့ ေမာင္းေနာ္အဘ ”

“အသက္ႀကီးလာေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ သတိထားရတာေပါ့၊ သမီးတို႔က   ေက်ာင္းဆရာမေတြလား၊ ဧည့္ခံပြဲလုပ္တာလား”

ကၽြန္မ ကားေပၚတက္ကာနီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တာကို ၾကားၿပီး ေမးပံုရပါတယ္။

“ မဟုတ္ဘူး အဘ၊ ကၽြန္မတို႔က စာေရးၾကသူေတြမို႔ ဆရာမလို႔ ေခၚ တာပါ၊ ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး ညစာလာစားၾကတာပါ  ”

“ ေၾသာ္.. စာေပေဟာေျပာပြဲလား၊ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ဒါမ်ဳိးေတြ လုပ္ေပးတာ”

“စာေပေဟာေျပာပြဲ မဟုတ္ဘူး အဘ၊ အင္တာနက္ကို အဘသိလား၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ သံုးရတာေလ၊ အဲ့ဒီ အင္တာနက္မွာ စာေရးတဲ့သူနဲ႔ စာအုပ္ေတြမွာ စာေရးတဲ့ စာေရးဆရာေတြ ေဆြးေႏြးၾကတာ”

“ အင္တာနက္လား၊ ၾကားေတာ့ ၾကားဘူးတာေပါ့၊ ေျမးအႀကီးေကာင္က ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ တက္ေနတယ္၊ အိမ္မွာ သူႏွိပ္ေနတာပဲ၊ အခုေခတ္က ကြန္ပ်ဴတာ ႏွိပ္တတ္မွ ေခတ္မွီတာကိုးေနာ္”

“ အဘက ေခတ္မွီသားပဲ၊ ဒါနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကို အဘဘယ္လို ျမင္သလဲ”

“ကြန္ပ်ဴတာလား၊ ကြန္ပ်ဴတာက လူက စက္ကို ခိုင္းၿပီး ကိုယ္လိုတာကို မ်ားမ်ားရေအာင္ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ သံုးတာေပါ့၊ အတတ္ပညာေပါ့၊ အခု အဘကားေမာင္းတာလဲ အဘရဲ႕ အတတ္ပညာေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ အဘ ေမာင္းတဲ့ကား စီးၿပီး သမီး လိုရာေရာက္တာေပါ့၊ ခုန သမီးတို႔ စားတဲ့ ဆိုင္ေနရာက ကားျပတ္တယ္ေလ၊ မိုးရြာေနတုန္း ျမန္ျမန္ ကားငွားလို႔ရတာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္”

“ ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ကၽြန္မျဖင့္ မိုးလည္း ရြာေနေတာ့ ကားမရမွာ စိတ္ပူေနမိတာ ”

“ သမီးက စာေရးဆရာမဆိုေတာ့ ေျပာရဦးမယ္၊ အဘလည္း စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္၊အိမ္က အဘြားႀကီးလည္း စာအုပ္ေတြ ဖတ္တာပဲ၊ သားေတြေရာ၊ ေျမးေတြေရာ စာအုပ္ဖတ္တယ္္”

“စာဖတ္တာ ေကာင္းတာေပါ့အဘ၊ အခုက စာသိပ္ၿပီးေတာ့ မဖတ္ၾကေတာ့လို႔ ေဆြးေႏြးပြဲမွာေတာင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ ”

“ စာေတြက ေခတ္ေၾကာင့္ အႀကိဳက္ခ်င္းေတာ့ မတူေတာ့ဘူးေပါ့၊ ဘယ္လိုပဲ ဖတ္ဖတ္ ဖတ္ေနရင္ေကာင္းတာပဲ ”

ကၽြန္မစိတ္ထဲ ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား ဒီအဘနဲ႔ လာေတြ႔တာ အ့ံၾသသလိုေတာင္ ျဖစ္လာရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကားက ကၽြန္မတို႔အိမ္ဆီ ဦးတည္ေနတဲ့ လမ္းရွည္အထဲကို ခ်ဳိးေကြ႔လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အဘေျပာလာတဲ့ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္၀င္စားသြားရတယ္။

“ အဓိကက အသိပညာနဲ႔ အတတ္ပညာ ႏွစ္ခုပဲ၊ သိၿပီး မတတ္လဲ အလကားပဲ၊ တတ္ၿပီးမသိလဲ အတူတူပဲ ဘာမွ မထူးဘူး၊ ကားေမာင္းနည္းကို အဘစာအုပ္ထဲ ဖတ္ထားလို႔ လက္ကိုင္ဘယ္လို ကိုင္ရမယ္၊ ဂီယာဘယ္လိုထိုးရမယ္ သိႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔ မေမာင္းရင္ ေမာင္းတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ သိေနလို႔ခ်ည္း မျဖစ္ေသးဘူး၊ သိတာလည္းသိ၊ တတ္ေအာင္လည္း လုပ္ဦးမွ သိသူတတ္သူ ျဖစ္မွာ”

အဘ စကားဆံုးခ်ိန္မွာ  ကားက ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕ ေနရာကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေကြ႔ရပ္ေပးလိုက္တယ္။ က်သင့္တဲ့ ကားခ တစ္ေထာင့္ငါးရာအတြက္ ေငြႏွစ္ေထာင္ထုတ္လိုက္ရင္း -

“အဘ စာေတြဖတ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ယံုသြားၿပီ၊ ကဲ..အဘ.. ကၽြန္မမွာ အေၾကြငါးရာမရွိဘူး၊ အဘ ပိုတဲ့ ငါးရာကို ျပန္မအမ္းနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ဒီေန႔ အဘကားစီးရတာ ကၽြန္မႏွစ္ေထာင္မက တန္သြားၿပီ၊ မိုးေတြလည္း ရြာေနတယ္၊ ကားကို ဂရုစိုက္ၿပီး ေမာင္းဦး အဘေရ”

အဘကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ေလွကားထစ္ဆီ  မိုးေရေတြေၾကာင့္ ေခ်ာ္မက်ေအာင္ ဂရုတစိုက္ သြားမိတယ္။ အလင္းေရာင္ပ်ပ်ေအာက္က ေလွကားထစ္ေတြကို တစ္ထစ္ျခင္း တစ္ထစ္ျခင္း ကၽြန္မ မွန္မွန္ တက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ထပ္တူ၊ ကၽြန္မ စိတ္ထဲ ထပ္တလဲလဲ ေရရြတ္ေနမိတာက ခုန ကားေမာင္းတဲ့ အဘ ေနာက္ဆံုး ေျပာသြားတဲ့  စကားလံုးေတြပါဘဲ။

 “သိသူတတ္သူ”
“သိသူတတ္သူ”
“သိသူတတ္သူ”

 ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။