ပထမဦးစြာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၈.၇.၂၀၁၂ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အပိုင္း(၄) ပိုင္းကို တင္ေပးေနရတဲ့အတြက္ Blog Digestပို႔စ္ေလး လကုန္ၿပီး တစ္ပါတ္ေက်ာ္ ဒီေန႔က်မွ တင္ႏိုင္တာမို႔ အဲ့ဒီေနာက္က်မႈအတြက္ စာမူမ်ား ခြင့္ျပဳေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားကိုေရာ၊ Blog Digest က႑ မတင္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးေနၾကသူမ်ားကိုေရာ ဒီေနရာကေန ဦးစြာ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။
ၾသဂုတ္လ teen Magazine – ဖူးငံုဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေလးကိုေတာ့ ခ်စ္စရာ ႏုနယ္တဲ့ ၁၆ႏွစ္သမီး ဖူးငံုမေလး ရတနာနဲ႔ အလွဆင္ထားပါတယ္။ ဒီတစ္လမွာထံုးစံအတိုင္းထိထိမိမိ ရွိလွတဲ့ အယ္ဒီတာ့အမွာစကား၊ ခရမ္းျပာထက္လူ၊ ဥကၠာကိုကို တို႔ရဲ႕ ကဗ်ာရွည္၊ Echo Page က႑မွ Current ပဲ့တင္သံ သတင္းမ်ား၊ ျပည္ပမွ စီလီဘရီတီ မ်ားရဲ႕ Faces & Places က႑၊ ဖန္တီးသူတို႔ အေျပာက႑မွ ေတးေရးဆရာစိုးလင္းနဲ႔ လူငယ္ အဆိုေတာ္ဒီေရတိုးရဲ႕ သီခ်င္း အေၾကာင္းနဲ႔ ခံစားသူတို႔ရဲ႕ အျမင္၊ အဆိုေတာ္မိစႏၵီရဲ႕အလွအပေရးရာ၊ ဆရာ ရာျပည့္ရဲ႕ ဂ်က္စတင္ဘီဘာ ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ သူ႔အေၾကာင္း ဘာသာျပန္ အခန္းဆက္၊ ၊ ေငြၾကယ္ပြင့္တို႔ရဲ႕ အတိတ္ပံုရိပ္က႑မွ အဆိုေတာ္သရုပ္ေဆာင္ စႏၵီျမင့္လြင္ရဲ႕ငယ္ဘ၀ အေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ဒါျအျပင္ အုတ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင့္က႑မွ ခင္ဆုျမတ္ထြန္းရဲ႕ လူငယ္ေရွ႕ေဆာင္အဖြဲ႕(YIG) ပရဟိတအဖြဲ႕အေၾကာင္း၊ သန္သူနဲ႔စြမ္းသူ က႑အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ မသန္စြမ္းသူမ်ား အဖြဲ႔ရဲ႕အေထြေထြ အတြင္းေရးမွႈးျဖစ္တဲ့ မ်က္မျမင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုေအာင္ကိုျမင့္အေၾကာင္း၊ သာမန္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္အိပ္မက္က႑မွ က်န္းမာေရးေရး NGOသင္တန္းမွ လူငယ္သံုးဦးရဲ႕ အိပ္မက္မ်ား၊ ေန၀သန္ရဲ႕ The Next Star Myanmar အြန္လိုင္းသီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲအေၾကာင္း၊ တင္တင္ေအးရဲ႕ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳၿပီး ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ လူငယ္မ်ားရဲ႕ရင္တြင္းစကား၀ိုင္းေလး စတဲ့က႑မ်ားကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။
ဒီလ ေဆာင္းပါးေတြကေတာ့ Experience Exchangeက႑မွ မိုးထက္ေက်ာ္(ကြင္းေကာက္)ရဲ႕ ေက်းလက္ျမန္မာ့ရွင္ျပဳနားသပံု အေတြ႔အႀကံဳ၊ ဆရာဦးေအးခ်စ္ရဲ႕ ေ၀ါဟာရေမွာ္ရံုေတာ၊ ဆရာဟန္ေဇာ္ရဲ႕ အင္တာနက္ အသံုးျပဳမႈ အေျခခံ ေဆာင္းပါး၊ အယ္ဒီတာရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံသား လႈပ္ရွားမႈကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္းအေၾကာင္း၊ ေကကေလး၏ ဆရာေမာင္၀ဏၰ၀တၱဳအေပၚ ၿပံဳးစရာ ဖြဲ႔ထားတဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ရဲစြမ္းေနရဲ႕ ဒုတိယအေတြး၊ မင္းကိုဥာဏ္ရဲ႕ ဖတ္ၾကည့္ပါက႑မွ စာေရးဆရာျမလိႈင္ရဲ႕ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ ကိုယ္ေရး အထုပၸတၳိအညႊန္း၊ ခင္သႏၱာရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ ေနျပည္ေတာ္ ပုဂံခရီးေဆာင္းပါးတို႔နဲ႔ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ရွိလွပါတယ္။
လက္သစ္ကဗ်ာ က႑မွာေတာ့ ပင္ကိုယ္ေက်ာ္၊ ၾကယ္စင္ေရာင္ (ဘူမိ)၊ ျမသရဖီေက်ာ္၊ ခရမ္းျပာေနမင္း၊ မင္းထက္သားညီ (ေတာင္ငူ)၊ ၀င္းဧကရီခိုင္နဲ႔ ေနသန္တို႔ရဲ႕ ကဗ်ာမ်ားကို အားပါးတရ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ဒီတစ္လ ရသ၀တၱဳမ်ားအတြက္ လင္းေ၀အိမ္၊ ေငြဇင္ေယာ္ဦး (မိုးကုတ္)၊ မွဴးဆက္ပိုင္ (ေရႊေတာင္)၊ ေစာေ၀၊ ေအဇင္၊ လင္းလက္တာရာ၊ မခိုင္၊ ျမင့္ျမတ္ႏိုင္နဲ႔ ရာဇာမ်ဳိး (အင္းကုန္း)တို႔ရဲ႕ ခံစားမႈရသ အဖံုဖံုကို ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ အေတြးအေရးေကာင္း ရသ၀တၱဳတိုမ်ား ပါ၀င္တာ ေတြ႔ရတာမို႔ စိတ္ပါ၀င္စားသူတိုင္း ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လက္တို႔လိုက္ရပါတယ္။
ၾသဂုတ္လ teen Magazineမွာ လစဥ္ပါ၀င္ ေဖာ္ျပေပးေနတဲ့ အြန္လိုင္းမွာ လက္စြမ္းျပေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕လက္ရာမ်ားကို စုစည္းေဖာ္ျပေပးေနတဲ့ ျမေသြးနီရဲ႕ Blog Digest က႑ကို ဆက္လက္ တင္ျပေပးသြားခ်င္ပါတယ္။ ဒီက႑ေလးကို အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ ပို႔စ္မ်ား ေဖာ္ျပေပးယံုမွ် မဟုတ္ပဲ၊ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ ကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေလးေတြကို သိႏိုင္ဖို႔ စာေပဆိုင္ရာ(သို႔) ေခတ္နဲ႔ေလ်ာ္ညီတဲ့၊ ေခတ္ကေတာင္းဆိုေနတဲ့ ျပင္ပ ေမးခြန္း
ေလးေတြကိုပါ ေမးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလမွာေတာ့ စာေတြကို အြန္လိုင္းမွာ ဖတ္ရတာနဲ႔ စာမ်က္နွာေပၚ ဖတ္ရတာအေပၚ အျမင္နဲ႔၊ ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြ စာဖတ္အား နည္းေနသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ၾသဂုတ္လ Blog Digest အတြက္ “ teen Magazine ရဲ႕ Blog Digest မွာ “ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေလးကို ေဖာ္ျပမယ္လို႔ သိရလို႔ အတိုင္းမသိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္” လို႔ေျပာလာတဲ့ မေလးရွားက ဘေလာ့ဂါကဗ်ာဆရာတစ္ဦးျဖစ္သူ ေသာ္ဇင္စိုးရဲ႕ “ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး လိုတယ္” ေခါင္းစင္ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖူးငံုတို႔အတြက္ ေရြးထားမိပါတယ္။
ကဗ်ာ အျမည္းေလးကို ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။
<စာျမည္း>
………….
……………..
………………….
ငါ႔ေၾကာင့္ တစ္ျခားသူ မနာက်င္ေစခ်င္ဘူးကြယ္
ဒါေၾကာင့္ တစ္ပါးသူေတြ ပိုနာက်င္ကုန္တယ္
ငါက အရိပ္ေနေနအခက္္ခ်ိဳးခ်ိဳးလူစားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
သူက ငါ႔အက်င့္ကိုသိလို႔
အခက္အလက္ေတြအားလံုး ေၾကြေပးရွာတာပါ။
ညကေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာ
ေသနတ္တစ္လက္ရတယ္
ဗင္းဆင့္လို ငါေသေၾကာင္းမႀကံလိုက္မိဘူး
ငါ… သူမ်ားေတြကို လိုက္လိုက္ပစ္တယ္
ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပါဘူးကြယ္
က်ည္ဆန္ေတြက လည္လည္ထြက္ၿပီး
ငါ႔ကိုငါပဲ ျပန္ျပန္မွန္ကုန္တယ္။
………….
……………..
………………….
<စာျမည္း>
ကဗ်ာေလးကို အစအဆံုးဖတ္ၾကည့္ရင္ ျမေသြးနီလိုပဲ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြလည္း ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့့္ ဒီကဗ်ာရွည္ အစကေန အဆံုးကို ဒီေနရာေလးမွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈအားေပးႏိုင္ပါတယ္။
၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေလာက္ထဲက ကဗ်ာေတြ စေရးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ေသာ္ဇင္စိုးက အားငယ္တတ္ေပမဲ့ ေခါင္းမာတဲ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳ မရိွေပမယ့္ မာနႀကီးတဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး တာရာမင္းေ၀၊ မင္းခိုက္စိုးစံ တို႔ရဲ႕ စာအုပ္မ်ားကို ႏွစ္သက္စြဲလန္းခဲ့သူ တစ္ဦးလို႔ သိရပါတယ္။ ျပည္ပမွာေနစဥ္ အထီးက်န္ဆန္မႈကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔အတြက္ အြန္လိုင္းမွာ ကဗ်ာေတြ စေရးျဖစ္ခဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး “ ျမန္မာစကားလံုးဝ ေျပာလို႔ နားလည္မွာမဟုတ္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုရိွပါတယ္၊ ညညဆို ပုလင္းသံ သီခ်င္းသံ သ့ဲသဲ့ေလးေတြပဲ ပ်ံေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ အခန္းေလးတစ္ခန္းလည္း ရိွပါတယ္၊ အဲဒီ အေျခအေနေတြက အြန္လိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားမွဳေလးေတြကို လူေတြ သိဖို႔ အစပ်ိဳးလိုက္တာပါ…”လို႔ အြန္လိုင္းေပၚ ေျခခ်ျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပပါတယ္။
အခုေဖာ္ျပထားတဲ့ကဗ်ာကို ကာရန္မဲ့ကဗ်ာလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာဆရာေသာ္ဇင္စိုးက ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံရာကို “ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေလးရွားမွာ အိုဗာစေတးျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကို အင္မီးဂေရးရွင္းကို စာရင္းေပးၿပီး ပါမစ္လုပ္ရမယ့္ အေျခအေနမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ လက္ရိွလုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ရဖို႔ ေသခ်ာသြားတယ္၊ မေလးေငြ ၅၀၀၀ ေလာက္ရိွတဲ့ ပါမစ္ကို လုပ္လို႔ မႏိုင္ဘူး၊ ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခရီးသြား လြဲဟန္ျဖစ္ကုန္တယ္၊ လူသံုးေယာက္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကို လနဲ႔ခ်ီ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လာရတယ္၊ Warehouse တစ္ခုမွာ အြန္လိုင္းတစ္ခုကနဲ႔ အလုပ္အတြက္ စကားေျပာတာက လြဲလို႔ လနဲ႔ခ်ီ တစ္ေယာက္တည္း ေနခဲ့တယ္၊ ခ်စ္သူရဲ႕ အစြန္႔အျပစ္ကို ခံထားရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကို အရမ္း နားလည္ေပးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ မိသားစုတစ္ခုရိွတယ္၊ အဲ့ဒီအေျခအေနမွာ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာပူေနတယ္၊ အဲဒီ ခံစားမွဳေတြကေန ဒီကဗ်ာ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ တာပါ..” လို႔ ဘ၀ထဲက ေမြးဖြားလာတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕အဓိပၸါယ္နဲ႔ သ႔ူဘ၀ သူ႔ဒႆနမ်ားကိုို တံခါးဖြင့္ျပခဲ့ပါတယ္။
ဒီတစ္လ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီမင္းခရဲ႕လက္ရာတစ္ပုဒ္ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ညီမင္းခက အင္တာနက္မွာ စာေတြ စေရးျဖစ္ပံုကို “ အင္တာနက္ သံုးျဖစ္စက ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူး၊ ကီးဘုတ္မွာ သေဝထိုးေတာင္ ဘယ္ေနရာမွာမွန္း မသိဘူး၊ ဒီေတာ့ Chatting ဘက္ကို မေရာက္လိုက္ဘူး၊ စာရုိက္ရတာ အရမ္း ပင္ပန္းတာကိုး၊ စာေတြ လိုက္ဖတ္ၿပီး ဝင္လို႔ရတဲ့ ဆိုက္မွန္သမွ် လိုက္ဝင္တယ္၊ ေနာက္ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေတြ႔ၿပီး၊ ကိုယ္လည္း အားက်လာတာနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ေနရာေလးတစ္ခု မရ ရေအာင္ လုပ္တယ္၊ လုပ္ထားမွေတာ့ စာေရးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာေပါ့၊ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း နည္းနည္းပါးပါး ေျပာခ်င္တာလည္း ပါတယ္၊ အားလံုးကို လုိက္ျပဳျပင္လို႔ မရႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ့္အျမင္ေလးေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခ်ျပခ်င္တာလည္း ပါတယ္၊ ဒါေတြ အားလံုးက အြန္လိုင္းမွာ စာေရးျဖစ္ဖို႔ ေစ့ေဆာ္မႈ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္ေျပာႏိုင္သေလာက္ ေလး ေျပာထားတာပါ ခင္ဗ်ာ” လို႔ လူငယ္ပီပီ သူ႔ရင္ထဲက အသံေတြကို ၾကားလိုက္ ရပါတယ္။ စာေပနယ္ပယ္မွာ ရသနဲ႔သုတ ဘယ္စာေပက ပိုေကာင္းတယ္ရယ္လို႔ အၿမဲ အျငင္းပြားေနရတဲ့ ကိစၥကို သူဖတ္ထားတဲ့ စာေတြအေပၚ အေျချပဳလို႔ ေရးျပထားတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီမင္းခရဲ႕ ေဆာင္းပါးအျမည္းေလးကို ဖတ္ၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္္။
<စာျမည္း>
အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ဆရာေအာင္သင္းက “ခုေခတ္လူေတြ စာမဖတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဖတ္စရာေတြ ေလ့လာစရာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ရသစာေတြဖက္ မလွည့္ႏိုင္ ျဖစ္ေနၾကတာပါ” တဲ့။ ဒီေနရာမွာ ဆရာအတၲေက်ာ္ေျပာတဲ့ စကားေတြကလည္း မွတ္သားစရာပါ၊
“သတင္း အလွ်ံပယ္ေခတ္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္(information)နဲ႔ အသိပညာ(knowledge)က တကယ့္ကို အလွ်ံပယ္ျဖစ္လာလို႔ လူတိုင္းနီးပါး ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားမို႔ သတင္းဆိုတာေတြက ရိုးအီၿပီး တန္ဖိုးမဲ့လာပါေတာ့တယ္၊ အသိပညာကို လူတိုင္းရႏိုင္ေပမယ့္ လူတိုင္း မရႏိုင္တာက ဥာဏ္ပညာ အေမွ်ာ္အျမင္(wisdom)နဲ႔ အေတြးသစ္ အျမင္သစ္(creativity)ပါပဲ။ အဲဒါကိုက်ေတာ့ ဘယ္နည္းပညာကမွ စီမံျပဳျပင္ မေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး၊ အသိပညာကေန ဥာဏ္ပညာျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အဆင့္တစ္ဆင့္ လိုတယ္၊ အဲဒါက ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈ (Thinking and reflection)ပါပဲ”တဲ့။
အဲဒီစာပိုဒ္ကိုယ္၌က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ေစမႈကို ေပးေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္မိတာပါပဲ။ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမဆိုေပါ့ဗ်ာ၊ ေပါလြန္း မ်ားလြန္းရင္ တန္ဖိုးဆိုတာေတြ ယုတ္ေလွ်ာ႔တတ္လာတာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား။ နည္းပညာဆိုတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ (သို႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ဘယ္အရာေတြ ရွားပါးခဲ့ၿပီလဲ။ သုတကို သုတအျဖစ္ေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္တန္႔မေနေစဖို႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈဆိုတာ အမွန္တကယ္ လိုအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုလို႔ မယူသင့္ဘူးလားဗ်ာ။ သုတေရာ ရသပါ အေရးပါပံုကို ဆရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေျပာခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။ ဒီမွာလည္း ေသာမတ္ဒီကြင္စီ (Thomas De Qumcy)ရဲ႕ စကားကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနပါတယ္။
“သုတစာေပသည္ ပဲ့ႏွင့္တူသည္။ ရသစာေပကား ေလွာ္တက္ (သို႔မဟုတ္) ရြက္ႏွင့္တူသည္။ သုတစာေပသည္ တစ္ခုခုကို နားလည္ေစျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္း ျဖစ္၏။ ရသစာေပသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ကရုဏာစိတ္၊ စာနာစိတ္ စသည္တို႔ကို ျဖစ္ေပၚေစ၏”တဲ့။
<စာျမည္း>
ဒီေဆာင္းပါးေလးကို အစအဆံုး အားေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ မွာ သြားေရာက္ အားေပးႏိုင္ပါတယ္။
ညီမင္းခက “ ဒီေဆာင္းပါးေလး စျဖစ္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ သုတ ရသဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါး တစ္ခ်ိဳ႕ရယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္က ပုဂၢဳိလ္တစ္ခ်ိဳ႕ကေန အစျပဳခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္၊ အဓိကကေတာ့ စာေရးတဲ့ သူေတြကိုေရာ၊ စာဖတ္တဲ့သူေတြကိုေရာ ေျပာခ်င္တာ တစ္ခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့လိုပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ မေျပာတတ္ေတာ့ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕စကား ငွားေျပာလိုက္တာပါ”လို႔ ေျပာလာတဲ့ ဘေလာ့ဂါညီမင္းခက “ စာေတြကို စာမ်က္ႏွာေပၚ ဖတ္ရတာကေတာ့ လံုးဝ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္တယ္၊ အခုေနာက္ပိုင္း စာၾကည့္တိုက္မွာ ရွာမရတဲ့ ရသစာအုပ္ေတြကို အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔လာရေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ဖတ္တတ္ဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားေနပါတယ္” လို႔ ေျပာျပၿပီး အြန္လိုင္းစာေပကို ရိုးရိုးကြန္ပ်ဴတာစာေပလို႔ နာမည္တတ္လိုက္ပါေသးတယ္။
အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ စာဖတ္အားမ်ား နည္းေနသလားလို႔ သူ႔ကို ေမးၾကည့္မိေတာ့ “သူ႔အဝန္းအဝိုင္းေလးနဲ႔ သူေတာ့ ဖတ္ေနၾကေပမယ့္ နည္းတာကေတာ့ နည္းေနတာပါပဲ၊ ဒီအထဲမွာမွ တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္တာေလာက္ပဲ ဖတ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိမွာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာျမင့္သန္းေျပာတဲ့ စကားကို သတိရမိတယ္၊ Kurt Vonnegutက ေျပာတယ္တဲ့၊ စာေရးတယ္ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာကလည္း တစ္ေလာကလံုး အတြက္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ လူနည္းစု၊ လူတစ္စုအတြက္ပဲ၊ စိတ္တူသေဘာတူ အျမင္တူတဲ့ လူေတြအတြက္ပဲတဲ့၊ ဒီအျမင္ကို ဆရာမေရာ လက္ခံလားမသိဘူး” လို႔ ျမေသြးနီကို ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဘေလာ့ဂါညီမင္းခက သူ ျမင္ေစခ်င္တာ၊ သူ ေတြးေစခ်င္တာ၊ သူသတိျပဳ ေစခ်င္တာေတြကို စကားလံုးမ်ားကေန တစ္ဆင့္၊ စာဖတ္သူ စာေရးသူမ်ားကို၊ ေျပာျပသြားခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒီတစ္လ Blog Digestက႑ေလးမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္က ဖတ္ၿပီး ႏွစ္သက္လို႔ ခဲတို႔ထားခဲ့တဲ့ စကာၤပူမွာ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ျမင္းၿခံသား ဘေလာ့ဂါခႏြဲရဲ႕ အေတြးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ရသစာစုေလးကို ေဖာ္ျပေပးခ်င္မိပါတယ္။
<စာျမည္း>
“ဒီလိုကြ.. အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ကို ငါနားလည္သလို အဆင္ေျပသလို ၀ါက် ဖြဲ႔ထားတာ အုတ္ၾကားထဲတြင္ ျမက္ပင္ေပါက္ေနသည္တဲ့၊ အဲဒါ လက္ခံလား”
“အင္း…”
“ဆိုေတာ့ကြာ.. ျမက္ပင္ရဲ႕ အဓိက ရယ္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အပင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ ရွင္သန္ဖို႔လိုအပ္တယ္၊ အဲဒီအခါမွာ သူ ရွင္သန္ႀကီးထြားဖို႔ အတြက္ အတားအဆီးေတြ အမ်ားႀကီးႀကံဳရတယ္ကြ၊ သူထိုးထြက္မယ့္ လမ္းမွာ အုတ္ေတြ က တားဆီထားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူက အဲဒါကို ထိုးထြက္လာႏုိင္တယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ခြန္အားေတြ အမ်ားႀကီးသံုးရတယ္ကြ၊ တျခား ျမက္ပင္ေတြလိုမ်ိဳး သာမန္အား အင္ နဲ႔ မရဘူးကြ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူဟာ သာမန္ အပင္လိုမ်ိဳး ေလရဲ႕ အေငြ႔ အသက္ကို အရင္မခံစားရဘူး၊ သာမန္ျမက္ပင္က ေပ်ာ့တဲ့ ေျမႀကီးကို ထိုးထြက္ လိုက္တာနဲ႔ ေလနဲ႔ ထိေတြသြားၿပီကြ၊ အဲဒါ သာမန္ျမက္ပင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈပဲ။ အဲ…အုတ္ၾကားထဲက ျမက္က်ေတာ့ မရေတာ့ဘူး၊ ေျမႀကီးကို ထိုးထြက္ၿပီးတာ နဲ႔ ေတြ႔ရတာက အုတ္၊ ေလမဟုတ္ဘူး၊ အဲဒါကိုပဲ အုတ္ကို ဆက္ေဖာက္ရတယ္၊ အႀကိဳအၾကားေပါ့ကြာ၊ လိုက္ရွာရတယ္၊ အဲ့ဒါေတြၿပီးေတာ့မွ သူက ေလကို ရႈရိႈက္ ရတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္က အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈပဲ၊ ဒါေတာင္မွ အေပၚကို မထိုးထြက္ႏုိင္ပဲ က်ဆံုးသြားတဲ့ အပင္ေတြလည္း ရွိမွာပဲ၊ မင္း စဥ္းစား ၾကည့္စမ္း၊ ေလကို ရႈရႈိက္ဖို႔ သူ အခ်ိန္ေနာက္က်ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ပီတိကို မင္းခံစားၾကည့္စမ္း၊ ၾကက္သီး တျဖန္းျဖန္း ထဖို႔ေကာင္းတယ္ “
“ဒါေပမယ့္.. ငါထင္တာက ဘယ္သူမွ အဲလိုမေတြးပဲ..ျဖစ္စဥ္ကိုပဲ စဥ္းစားၾက တယ္ ထင္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ေျပာတာလားမသိဘူး”
“ေအးကြာ.. မင္းခုနေျပာသလို ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္၊ ဘယ္ျမက္ ပင္ကေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ရုန္းထြက္ၿပီးေတာ့မွ ရွင္သန္ခ်င္မွာလည္းကြာ၊ သူမ်ားေတြလိုမ်ိဳး သာမန္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ႔ပဲ ရွင္သန္ခ်င္တာေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီ၊ အုတ္ၾကားထဲမွာ ျမက္ေပါက္ေနလို႔၊ ခုနက ေျပာသလို ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္ၿပီး စဥ္းစား ၾကည့္ရေအာင္ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ျမက္က မ်ိဳးေစ့က ေပါက္တာလား၊ အပင္ေပါက္ ကေနပြားတာလား ေသခ်ာေတာ့ ငါမသိဘူး၊ အပင္ေပါက္က ေပါက္တာပဲျဖစ္ ျဖစ္၊ မ်ိဳးေစ့က ေပါက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီအုတ္နားေလးမွာ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့ကြာ၊ မလြန္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့၊ သူရွင္သန္ရမွာကိုက အဲ့ဒီလို ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္ဖို႔ ကံပါလာလို႔ေပါ့၊ အဲဒါကို အုတ္ၾကား ထဲမွာမွ ျမက္ေပါက္ရ ေလျခင္း၊ မတန္လိုက္ေလျခင္းဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္ ကြာ၊ ဥပမာကြာ.. ငါတို႔ေလာကႀကီးက ေဟာဒီ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆို ပါေတာ့၊ ဘ၀ေတြက ျမက္ပင္ကေလးေတြေပါ့ကြာ၊ အဲဒီမွာ ကံ၊ကံ၏ အက်ိဳး ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြရွိတယ္၊ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲ တဲ့ကေလးက ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြနဲ႔ ေပါင္းဖက္မိၾကမွာပဲ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ၾက မွာပဲ၊ အဲ့ဒါကို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူးကြ၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ ကေလးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္က ခ်မ္းသာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး၊ ငါဆိုရင္ ဆင္းရဲတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္တာ ကို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ ေျပာမလား”
“ဟာကြာ..မင္းကလည္းမဆုိင္တာပဲ”
<စာျမည္း>
ဘေလာ့ဂါ ခႏြဲရဲ႕ လက္ရာအစအဆံုးကို အားေပးလိုသူမ်ား ဒီေနရာေလးမွာ ၀င္ေရာက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။
အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ စာစုေလးအေပၚ “ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေတြးစသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႔ ေျပာထားတဲ့၊ လူတန္းစားခြဲျခားတာေတြ ႏွိမ္္ခ်ေျပာဆိုတာေတြကို မႏွစ္သက္တဲ့ ခႏြဲက ေျမႀကီးမွာ ကပ္ေပါက္ရတဲ့ ေသးငယ္တဲ့ ျမက္ပင္ေလးမ်ားရဲ႕ အုတ္ၾကားထဲက လူးလြန္႔ထိုးထြက္လာရတဲ့ အားမာန္ကို ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေဖာက္ထြက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကရတဲ့ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ လူ႔ဘ၀ေတြနဲ႔ ကိုယ္စားျပဳလို႔ သူျမင္လိုက္မိတဲ့ ရႈေထာင့္ကေန အေတြး ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးဖြဲ႔ထားပါတယ္။
အြန္လိုင္းေပၚမွာ စာေရးတာ၊ စာဖတ္တာနဲ႔ဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ အြန္လိုင္းမွာပဲ ဖတ္ဖတ္၊ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာပဲ ဖတ္ဖတ္ မိမိေရြးခ်ယ္ ဖတ္တဲ့ စာအမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ပါတယ္၊ အြန္လိုင္းမွာက တည္းျဖတ္သူက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္တယ္၊ ပရိသတ္ လက္ခံခံ မခံခံ ေရးလို႔ရတယ္၊ ေျပာလို႔ရတယ္၊ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္လာတဲ့ စာေတြကေတာ့ အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္သန္းၿပီးမွ ရတယ္၊ ပရိသတ္က လက္မခံရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေရးဖို႔ ထပ္တိုးလို႔ မရႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ဒါက တန္ဘိုးရွိသလို တစ္ဖက္မွာလည္း ၀ါသနာရွင္ေတြ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေျခခ်ဖို႔ ခက္ခဲသြားေစတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ့ ခႏြဲက “ ကၽြန္ေတာ္က စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ စာေတြ ဖတ္ရတာကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ” လို႔ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
လူငယ္ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ ေခတ္လူငယ္ေတြ စာဖတ္အား နည္းတယ္လို႔ သံုးသပ္ေနၾကတဲ့အေပၚ သူ႔အျမင္ကို “ အခုေခတ္လူငယ္ေတြ အရမ္းကို စာဖတ္အားနည္းပါတယ္၊ ဖတၾ္ကရင္လည္း ခ်စ္ႀကိဳက္မုန္းကြဲနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္စာေပေတြပဲ ဖတ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္၊ အဲ့ဒီအတြက္ကို တစ္ခုခု လုပ္သင့္တယ္ ျမင္မိပါတယ္၊ ကိုယ္တိုင္အေနနဲ႔ကေတာ့ နည္းပညာေကာလိပ္က စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ဝယ္ထားတဲ့ စာအုပ္မ်ား လွဴဒါန္းခဲ့သလို၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း လွဴဒါန္းၾကဖို႔ ေဆာ္ၾသခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ” လို႔ ေျပာျပခဲ့တဲ့ ခႏြဲက စာဖတ္တာ၊ စာအုပ္္ေတြ ဝယ္ၿပီးစုေဆာင္းရတာ ဝါသနာပါသူလို႔လည္း သိရပါတယ္။
အြန္လိုင္းမွာ အခုေနာက္ပိုင္း လူငယ္လက္သစ္မ်ားစြာ စာေရးသား လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလမွာ ေရြးခ်ယ္ေဖာ္ျပထားသူမ်ားဟာလည္း အမွန္တကယ္ စာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ လူငယ္မ်ားျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိၾကမွာပါ။ လူငယ္ဆိုတာ ရဲရင့္တယ္၊ ပြင့္လင္းတယ္၊ မဟုတ္ရင္ မခံတတ္ဘူး၊ အျမင္စူးရွတယ္၊ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ လူငယ္ဘေလာ့ဂါမ်ား ေရးသားတဲ့ စာေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္နဲ႔၊ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းယူၿပီးမွ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာေတြဆိုတာကို သူတို႔နဲ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားမ်ားကို ၾကည့္လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလ ေဖာ္ျပေပးခဲ့တဲ့ လူငယ္ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ အေတြးေကာင္းေကာင္း အေရးေကာင္းေကာင္း လက္ရာမ်ားကို ဖူးငံုစာဖတ္သူတို႔ ႏွစ္သက္ၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
စက္တင္ဘာလ teen Magazineမွာ ပါ၀င္မယ့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ နာမည္မ်ားကို ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ ႀကိဳတင္ ေျပာျပထားခ်င္ပါေသးတယ္။
ကဗ်ာ – မိုဃ္းေ၀
ရသစာစု – ခိုင္စိုးလင္း
၀တၱဳ – ပန္းႏြယ္
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
မမေရ အားေပးဖတ္ရႈသြားပါတယ္ ဂုဏ္လည္းယူပါတယ္ ဖူးငုံမဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေဖာ္ျပခံထားရတဲ့ စာေရးသူေတြအတြက္ပါ
ခုလို ေရးသားေပးတဲ့ မမကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္ရွင္။
တစ္ကယ္ေကာင္းတဲ႕ ရသစာေပေလးေတြ ပါပဲမမေရ..
ဆရာမေရ…
teen ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို သတိတရ ေမးေဖာ္ရတဲ့ ဆရာမကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…
Blog Digest က႑ကေန စာေကာင္းေပေကာင္းေလးေတြ မွ်ေ၀ေပးႏိုင္ပါေစ….
ဘေလာ့ဂါမ်ားအားလုံးလည္း မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚ အေျခခ်လာႏိုင္ၾကပါေစ…
htaw oo
http://htawooblogspot.com
ေက်းဇူးပါအမ.. ဖူးငံုမဂၢဇင္းနဲ႔အတူ Blog Digest က႑ ထာဝရ ရွင္သန္ပါေစ..
အမလည္း အစစအရာရာအဆင္ေျပပါေစ..
အစ္မက ေရြးတတ္လိုက္တာ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ကို ၾကိဳက္တယ္အစ္မ…
ကၽြန္ေတာ့္ ပိုစ္ ကို ေ႐ြးခ်ယ္ေဖာ္ျပတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ ဆရာမ ။ အၿမဲအားေပးလွ်က္ပါ.
ညႊန္းထားတဲ့စာေတြကို လိုက္ဖတ္ပါဦးမည္။။
Teen Magazine ရဲ႕ Blog Digest ေတြကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးထားသူမ်ားနဲ႔ ပံုႏွိပ္ အြန္လိုင္း စာေရးသူအေပါင္း စာဖတ္သူတို႔အတြက္ စာေကာင္းေပေကာင္းေတြ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ ဆက္လက္ ေရးသားျဖန္႔ေဝႏိုင္ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္
Blog Digest မွာပါဝင္ခြင့္ရတဲ့ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စာေပသမားမ်ားနဲ႔ဘေလာ့ဂါမ်ားအတြက္
ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ဖန္တီးေပးေနေသာ မမလည္း ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အသစ္အသစ္ေသာ
ရသမ်ားကို ပံုေဖၚႏိုင္ပါေစ။
ခ်စ္တဲ့
ညီမသဒၶါ
ၾကည္ႏူး ဂုဏ္ယူ အားက်သြားပါတယ္ ဆရာမ ။
ေက်းဇူးစကား ေျပာဖို႔ ေနာက္က်သြားတာ ခြင့္လြတ္ပါ ခင္ဗ်ာ၊
ဆရာမလည္း ဒီထက္မက စာေကာင္းေပေကာင္းေတြ ေရးသားႏိုင္ပါေစလို႔။