အနႏၱစႀကၤာ၀ဠာ၊ အနႏၱသတၱ၀ါတို႔….

Number of View: 12159

1(၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း။)

၂၀၁၄-၂၀၁၅ ခုႏွစ္အတြက္ က်င္းပသည့္ ဒသမအႀကိမ္ေျမာက္၊ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲ၌
ေရႊအျမဳေတ ၀တၱဳရွည္ စာေပဆုရရွိခဲ့သည္။

Untitled“ ယႆ      ာႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ ေန၀ ဒေႆ      ႏၱဘီသနံ
ယဥွိ ေစ၀ါနယုဥၹေႏၱာ ရတၱိႏၵိ၀’မတႏၵိေတာ”

            ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္သရဇၨာယ္သံမ်ားေၾကာင့္ ေမသက္တစ္ေယာက္ လက္ထဲက လုပ္လက္စ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ကို ေဘးခဏခ်ထားၿပီး၊ သူ႔ရံုးခန္းထဲမွ အေရွ႕၀ရန္တာရွိရာဆီသို႔ အေျပးထြက္လာခဲ့၏။ သူ႔ကဲ့သို႔ု အေျပးထြက္လာ၍ ၀ရန္တာဆီ သြားေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရ၏။ ၀ရန္တာေရာက္ေတာ့ ရံုးက ၀န္ထမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားသာမက၊ ရံုးတြင္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ေရာက္ေန သည့္ ဧည့္သည္မ်ားျဖင့္ပါ ျပည့္၍ေန၏။ ေမသက္လည္း အမ်ားၾကားတြင္ တိုးေ၀ွ႔၍ အသံလာရာ လမ္းမႀကီးဆီသို႔ို ၾကည့္လိုက္မိ၏။ အသံမ်ားသည္ ရံုးေရွ႕ရွိ သက္တမ္းရင့္ကုကၠိဳပင္ႀကီး၏ စိမ္းျမျမအရြက္အခက္မ်ား အၾကား ညီညာဖ်ဖ် စီးေမ်ာလာသည့္ ေရႊ၀ါေရာင္ သံဃာေတာ္မ်ား ဆီမွ ျဖစ္သည္။ ျမင္ကြင္းပိုမို ပီျပင္သြားေစရန္အတြက္ ေမသက္က ေျခဖ်ားေလးကို ေထာက္၍ ၾကည့္လိုက္မိ၏။

            ကမ္းနားလမ္းဘက္မွ အရြယ္စံုသံဃာေတာ္မ်ား တညီတညာတည္း ရြတ္ဖတ္သရဇၨာယ္ ရင္း ေမသက္၏ အလုပ္တည္ရွိရာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမႀကီးဆီသို႔ ခ်ဳိးေကြ႔လာ၏။ ေဘးမွ ကပ္ပါလာသည့္ လူအုပ္ႏွင့္ေပါင္းလိုက္မည္ ဆိုလွ်င္ မနည္းမေနာေပ။

“ သႏၱဳႆ      ေကာစ သုဘေရာစ… အပၸကိေစၥာ စ သလႅဟုက၀ုတၱိ…”

            ႏႈတ္မွလိုက္ပါ၍ ဖြဖြရြတ္မိရင္းက ေမသက္ အလိုလို လက္အုပ္ခ်ီမိသြားသည္။ ေမသက္ ကဲ့သို႔ ၀ရန္တာရွိ အျခား၀န္ထမ္းမ်ားလည္း အလားတူပင္။ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ညီညာဖ်ဖ် ေမတၱသုတ္ ရြတ္ဖတ္ေနသံမ်ားက ၾကက္သီးေမြးညွင္း တျဖန္းျဖန္းထလာေစ၏။ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေပၚမွ က်ီးမ်ားက ရုတ္တရက္ ခ်ိန္ကိုက္ထၿပိဳသည္။ ေၾသာ္… သံဃာေတာ္မ်ားပင္ လမ္းမထက္ ဆင္းလာရေခ်ၿပီ။ မတည္မၿငိမ္အေျခအေနေတြက ဒီရက္ပိုင္းမွ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း မို႔ အားလံုး၏နႈတ္ဖ်ားမွသည္အေၾကာင္းပဲ ေျပာျဖစ္ေနၾကသည္။ ေမသက္တို႔ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ တုန္းကကဲ့သို႔ ၈၈ အေရးအခင္းႀကီးမ်ဳိး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံျဖစ္မွာ ကို ေမသက္ စိုးရိမ္မိသည္။ ထိုစဥ္အခါက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ တစ္ဦးမို႔ အမ်ားနည္းတူ တတ္ႏိုင္သမွ် စိတ္လြတ္ကို္ယ္လြတ္ ပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္ျငား၊ အခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ေမသက္ကို လႈပ္မရေအာင္ ခိုင္ခိုင္ေႏွာင္တည္း ထားသည့္ ႀကိဳးမွ်င္မ်ားက မနည္းေပ။ စိတ္ကရွိသည္ဆိုဦး ခႏၶာကိုယ္က လႈပ္မရၿပီ။ လုပ္ငန္းခြင္၏တာ၀န္၀တၱရားမ်ား၊ အရြယ္မေရာက္ေသးသည့္ လူမမယ္သားျဖစ္သူ ဇြဲ၏ မိခင္ဘ၀၊ အသက္ ခြန္ႏွဆယ္ေက်ာ္ ဖခင္ႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ တာ၀န္ႏွင့္၀တၱရား စသည္မ်ားက
ေမသက္ကို အရင္လို စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါခြင့္ မေပးေတာ့ေပ။

            “ မမေမသက္… ဆရာ့ဆီက ဖုန္းလာေနတယ္..”

            ၀န္ထမ္း ညီမေလးတစ္ဦးက လာေျပာသျဖင့္ ေမသက္ အလုပ္စားပြဲရွိရာဆီသို႔  ျပန္ေျပး ရ၏။

      “ အေျခအေနက ဘာမွန္းေျပာလို႔မရဘူး ေဒၚေမသက္၊ လမ္းေတြ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပိတ္ထားတယ္၊ ၀န္ထမ္းေတြ အိမ္ျပန္ရခက္ေနလိမ့္မယ္… ဒီေတာ့ အားလံုးကို ရံုးေစာဆင္းခိုင္းလိုက္ေတာ့…၊ အခန္႔မသင့္လို ရံုးေတြျပန္တက္ဖို႔ အေျခအေနမေပးခဲ့ရင္ စိတ္ခ်ရေအာင္္ မီးခံေသတၱာထဲက ေငြေတြပါ ေဒၚေမသက္အိမ္ကို အကုန္ သိမ္းသြား၊ အေရးအေၾကာင္း ေငြလိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ၿပီး အိမ္မွာလာယူမယ္၊ ရံုးတံခါးေတြ ေသခ်ာပိတ္ၿပီးမွ ရံုးဆင္းေခ်၊ ခင္ဗ်ားအိမ္ျပန္ရင္ ေငြေတြနဲ႔အႏၱရာယ္မ်ားတယ္၊ ဒီဘက္မွာလဲ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေနလို႔ ရံုးကားကို ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး၊ အဲ့ဒီကေနပဲ တကၠစီငွားျပန္လိုက္ပါ”

            တစ္ဘက္ရံုးခ်ဴပ္မွာ အၿမဲထိုင္တတ္သည့့္ သူေ႒းျဖစ္သူမွ ေမသက္ကို တရစပ္ညႊန္ၾကား၏။ လုပ္သက္ဆယ္ ႏွစ္ေက်ာ္ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာဘ၀ျဖင့္ ရံုးခြဲတြင္ သီးသန္႔တာ၀န္ယူ ထိုင္ခိုင္းထားသည့္ ေမသက္ကို စိတ္ခ်စြာျဖင့္ သူေ႒းက မွာၾကားေန၏။ ဖုန္းထဲမွ သူေ႒း၏အသံက စိုးရိမ္သံလႊမ္းေန၏။ သူေ႒းဖုန္းခ်သြားလွ်င္ ၀န္ထမ္းအားလံုး အိမ္သို႔ အျမန္ျပန္ဖို႔ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း ဖုန္းဆက္သတင္းျပန္ပို႔ရန္ မွာရသည္။ သို႔ႏွင့္ တစ္ရံုးလံုး အိမ္ျပန္ဖို႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ မီးခံေသတၱာထဲက ျမန္မာေငြ လက္က်န္မ်ား၊ ေငြလာေခ်ထားသည့္ အေမရိကန္ ေဒၚလာအခ်ဳိ႕ႏွင့္ အက္ဖ္အီးစီမ်ားအားလံုးကို အိတ္တစ္လံုးျဖင့္ လံုၿခံဳေအာင္ အထပ္ထပ္ထုတ္ပိုးလိုက္၏။ ပိုက္ဆံထုတ္က ေမသက္၏ လက္ကိုင္အိတ္ႏွင့္မဆန္႔သည္မို႔ အထုတ္လိုက္သာ ရင္ခြင္ထဲပိုက္၍ ျပန္ရေပမည္။ ရံုးမွမထြက္ခြာမီ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ရံုးတံခါးမ်ား ေသခ်ာပိတ္မပိတ္ကို ေသခ်ာလိုက္စစ္မိ၏။ သူေ႒းေျပာသကဲ့သို႔ ရက္ရွည္ရံုးမတက္ ရသည္မ်ဳိးမျဖစ္ႏိုင္ဟု မည္သူေျပာႏိုင္ပါသနည္း။ အေျခအေနကမေကာင္း။ သံဃာေတာ္မ်ား ေရႊတိဂံုဘုရားအေရွ႔ဘက္ မုခ္တြင္ရွိစဥ္ အပစ္ခံရသည့္သတင္း ထြက္ေပၚလာၿပီးကတည္းက ဒီရက္ပိုင္း သတင္းမွန္မ်ားေရာ၊ ေကာလာ ဟလသံမ်ားပါ ညံစီေနသည္။ စားေသာက္ကုန္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းေစ်းထိုးတက္ကုန္ၿပီး ဆိုင္တိုင္းမွာ ရက္ရွည္ စားေသာက္ကုန္မ်ားအား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၀ယ္ယူသူမ်ားျဖင့္ စည္ကားကုန္၏။

            ၀န္ထမ္းအားလံုး ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ ေမသက္လည္း ရံုးတံခါးမႀကီးကို ေသာ့အထပ္ထပ္ ခတ္ၿပီး ေျခလွမ္း ခပ္သြက္သြက္ျဖင့္ ကားငွားရန္ လမ္းမေပၚေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ရံုးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေစာေစာဆင္းသြားပံုရသည္။ လမ္းမႀကီးတစ္ခုလံုး လူမ်ားျဖင့္ ရုံးစုရံုးစုရွိေန၏။ ေမသက္၏ အလုပ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊  (ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမႀကီး၏) ေအာက္ဘက္တြင္ တည္ရွိသည္။ လက္က နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနငါးနာရီပင္ ထိုးေတာ့မည္။ လူခြဲမရွိသည့္ ေမသက္တို႔၏ အိမ္မွာ ယခုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အသက္ခြန္ႏွစ္ဆယ္အေဖႏွင့္ မူႀကိဳအရြယ္ သားတစ္ေယာက္သာ ရွိေနမည္။ ေမသက္ ရင္ေတြ ပူလာ၏။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ မည္သည့္အငွားကားမွ် လာသည္ကိုမေတြ႔ရ။ ၿမိဳ႕ထဲရွိ အခ်က္အခ်ာက်သည့္ လမ္းမႀကီးမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာက ပိတ္ထားလိုက္ေလၿပီ။ လူအားလံုးက ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကိုယ္ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ေနၾက၏။ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ အထက္ျမန္မာျပည္သို႔ ခရီးထြက္ေနသည့္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို အားကိုးတႀကီး သတိလိုက္ရမ္ိသည္။ ရင္ခြင္ထဲ ပိုက္ထားရသည့္ ပိုက္ဆံထုတ္၏ တာ၀န္ကလည္း ေမသက္ကို ဖိစီးေစျပန္၏။

            ေမသက္တို႔အိမ္က ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတံတားႀကီး၏တစ္ဘက္ရွိ ၿမိဳ႕နယ္ေလးတြင္ တည္ရွိသည္။ မဟာဗႏၶဳလလမ္းဘက္ ပန္းဆိုးတမ္းကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္မည့့္ လူမ်ားျဖင့္ တိုးမေပါက္ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ေမသက္ စဥ္းစားလိုက္၏။ ပန္းဆိုးတန္း လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ ကုန္းတံတားကိုျဖတ္၍ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ေလွ်ာက္မည္ဆိုလွ်င္ မိနစ္အစိတ္ေလာက္မွ် ေလွ်ာက္ရေပမည္။ ေတြေ၀ေနရမည့္အခ်ိ္န္ မဟုတ္။ ေမသက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ကားမရလွ်င္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္၍ရသည္။ လာမလာမေသခ်ာသည့္ ကားႏွစ္မွတ္ တိုင္ခန္႔ ခရီးအကြာအေ၀းကို ေစာင့္စီးမေနတာ့ပဲ အိမ္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့မည္။ မဟုတ္လွ်င္ ကားေစာင့္ယံုမွ်ျဖင့္ မိုးခ်ဳပ္သြားႏိုင္သည္။ အိမ္မွာ စိတ္ပူစြာ ေမ်ွာ္ေနမည့္ ေမသက္၏ အေဖႏွင့္အတူ သားျဖစ္သူဇြဲ၏မ်က္ႏွာကို မွန္းျမင္ေယာင္လိုက္ေတာ့ ေမသက္ရင္ထဲ အပူလံုးက ေဆာင့္တက္လာျပန္၏။

             မဟာဗႏၶဳလလမ္းမွ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းအလယ္ဘေလာက္ဘက္သို႔ ေမသက္ ဦးတည္လိုက္၏။ ပန္းဆိုးတန္းလမ္း ဘက္သို႔ မခ်ဳိးေကြ႕မီ ဆူးေလဘုရား ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမဘက္မွ ဆင္းလာရန္ တာစူေနသည့္ သံဃာအဖြဲ႔လိုက္ႀကီးကို ဘြားခနဲ ေတြ႔လိုက္ရျပန္၏။ ေမသက္ရင္ေတြ ဒိန္းခနဲ ခုန္လာ၏။ အံုခဲၾကည့္ေနသူေတြကလည္း မနည္းေခ်။ ပိုက္ဆံထုတ္ကို ပိုက္လွ်က္ ေျခလွမ္းအစံုကို ေမသက္ သြက္သြက္လွမ္းလိုက္မိသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္ၾကားလာရ သည္က အမ်ဳိးမ်ဳိး။ သို႔ေသာ္ ေမသက္ ဘာကိုမွ် အာရံုမ၀င္စားႏိုင္။ လတ္တေလာ အိမ္အျမန္ျပန္ေရာက္ရန္သာ အဓိကျဖစ္သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ကားမ်ား မေတြ႔ရေတာ့။ လူမ်ားျဖင့္သာရွိ၏။ ေမသက္ကဲ့သို႔ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ႏိုင္သူမ်ားအဖို႔ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆိုရမည္။ ဤသို႔ု ကားလမ္းေတြ ပိတ္ထားခံရပံုမ်ဳိးႏွင့္ ခရီးေ၀းျပန္ၾကရမည့္သူမ်ား မည္သို႔မည္ပံု အိမ္ျပန္ၾကမည္လဲဟု ေမသက္ ေတြးေနမိသည္။

            ပန္းဆိုးတမ္းတေလွ်ာက္ အေနာ္ရထာလမ္းကိုေက်ာ္လြန္၍ ပန္းဆိုးတမ္းကုန္း တံတားေပၚသို႔ တက္ရန္ လမ္းကူးခ်ိန္တြင္မေတာ့ ပန္းဆိုးတမ္းအထက္လမ္းမႀကီးအျပည့္ သံဃာအဖြဲ႔လိုက္ႏွင့္တကြ အတူရွိေနသည့္ လူငယ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ လူငယ္မ်ားက နဖူးစည္းမ်ား၊ လက္ပတ္မ်ားစည္းလွ်က္။ လက္ထဲတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္မ်ား ေပြ႕ပိုက္လွ်က္။ ေမသက္စိတ္ထဲ ရုတ္ခ်ည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ ၈၈အေရးအခင္းကာလဆီ ေရာက္သြားျပန္၏။ တစ္ခဏတြင္းမွာပင္ ေမသက္စိတ္က ပစၥဳပၸန္သို႔ ျပန္ကပ္၍ အိမ္မွာ က်န္ေနခဲ့သည့္ သားျဖစ္သူႏွင့္ အေဖအိုဆီ ျပန္ေရာက္သြား ၏။ ေမသက္ ေျခလွမ္းအရွိန္ကို ျမွင့္လိုက္သည္။ ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတစ္ဘက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ငါးမိနစ္မွ်ေလွ်ာက္လိုက္လွ်င္ ေမသက္၏အိမ္သို႔ ေသခ်ာေပါက္ေရာက္ၿပီ။ ထိုစဥ္ ကုန္းေပၚသို႔ ဦးတည္ေနသည့္ ေမသက္၏ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္က ေသနတ္ကိုင္စစ္သားမ်ား။ ထိုသူမ်ားက ကုန္းတံတား၏လမ္းမအျပည့္ ရင္ေဘာင္တန္းလွ်က္ ပန္းဆိုးတန္းဘက္ဆီသို႔ တေရြ႔ေရြ႕ ဆင္းလာေနၾက၏။ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္ သရဇၹာယ္သံက ပိုမို က်ယ္ေလာင္လာ၏။

            ထိုစဥ္ စူးစူးနင့္နင့္ေအာ္သံႏွင့္အတူ ေမသက္ရွိေနသည့္ လမ္း၏ညာဘက္အျခမ္းမွ သံဃာအဖြဲ႔၏ အေရွ႔နားတြင္ ရွိေနေသာ လူငယ္မ်ားထဲမွ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္သည္ ပန္းဆိုးတမ္းကုန္းေပၚသို႔ တဟုန္ထိုးေျပးတက္သြား၏။

             “ ေသနတ္ကို ေၾကာက္တဲ့သူမဟုတ္ဖူး… သတၱိရွိလို႔ လမ္းေပၚထြက္လာတာ…”

            မခ်ိတင့္ကဲ ေအာ္ဟစ္သံႏွင့္အတူ အမွတ္မထင္ လြတ္ထြက္သြားေသာ ထိုမိန္းမပ်ဳိေလး၏   ေနာက္သို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ဟန္တူေသာ ေယာက်ာ္းေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွ အေျပးအလႊားလိုက္ဆြဲ၏။ ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား၊ ဆဲဆိုျမည္က်ဳးသံမ်ား ညံစီလို႔သြား သည္။ ေမသက္ကိုယ္တိုင္ပင္ ေသြးေတြဆူပြက္လာသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ပင္ ထလာရ၏။

            “ ေဖာက္….ေဖာက္…ေဖာက္ ”

             “ ပစ္ၿပီ… ပစ္ၿပီ… ပစ္တယ္ေဟ့”

             အေျခအေနက ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြား၏။ ကုန္းေပၚမွ သူတို႔က ေသနတ္ျဖင့္ လူအုပ္ထဲ ပစ္လိုက္သည္။ ေမသက္ ေခါင္းေလးပု၍ ပလက္ေဖာင္းေပၚက မီးစက္နေဘးအကြယ္တြင္ ၀ပ္ၿပီးထိုင္ခ်လိုက္သည္။ မီးစက္အကြယ္မွ ေမသက္ သူတို႔ကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ေနရသည္။ သူတို႔က တကယ္လုပ္မည့္သူမ်ားဟု ေမသက္ ယံုသည္။ ၈၈အေရးအခင္းတုန္းက ကုန္သြယ္ေရးေရွ႔ တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲသို႔ သူတို႔ပစ္ခတ္ခ်ိန္ ေမသက္တို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ကိုယ္လြတ္ရုန္း   ေျပးခဲ့ရဖူးသည္။ ခုနကေလးမ၏ ခံစားခ်က္ကို ေမသက္ နားလည္ႏ္ိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုမူ ေမသက္ ေသနတ္မွန္မွာ ေၾကာက္၏။ ေမသက္ မေသခ်င္ေသး။ ေသ၍ မျဖစ္ေသးေပ။ ေမသက္မွာ ေမသက္၏ဘ၀ဟုပင္ဆိုႏိုင္သည့္ ဥမမည္စာမေျမာက္ သားေလး ဇြဲႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ အေဖအိုႀကီး ရွိေနေသးသည္။ မ်က္စိေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမသက္ ၀ပ္ၿပီးပုန္းေနသည့္ မီးစက္ႏွင့္ တည့္တည့္တြင္ တိုက္ေလွကားတစ္ခု ရွိေနသည္။ ေလာေလာဆည္ က်ည္ေဘးလြတ္ရန္ ထိုတိုက္ေလွကားေပၚသို႔ ပိုက္ဆံထုတ္ေလးပိုက္လွ်က္ ေမသက္ အေျပးတက္ခဲ့၏။ ေမသက္၏အေနာက္မွ ေျပးတက္လာသူေတြလည္း ရွိေန၏။ သူတို႔က   ေမသက္ကို ေက်ာ္လြန္၍ အေပၚထပ္အထိ ဆက္တက္သြား၍ ဤတိုက္တြင္ ေနထိုင္သူမ်ားဟု ယူဆရသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပထမထပ္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ဳိးေကြ႕တြင္ ေမသက္   ေျခေခါက္ၿပီး ေခ်ာ္လဲက်သြား၏။ ေမသက္၏ကတၱီပါညွပ္ ဖိနပ္ေလးတစ္ဘက္ ေခါင္ကေန   ျပတ္ထြက္သြားသည္။ ဒူးေခါင္းတြင္ ေခ်ာ္လဲသည့္အရွိန္ျဖင့္ ပြန္းပဲ့သြားပံုရသည္။ မတ္တပ္ရပ္ လိုက္စဥ္ ဒူးက စူးစူးနင့္နင့္ နာလာ၏။

             “ အစ္မ.. ဒီမွာ…”

             ေခ်ာ္လဲစဥ္ လြင့္ထြက္သြားပံုရသည့္ ေမသက္၏ပိုက္ဆံထုတ္ကို ေကာက္ယူေပးသူက အမ်ဳိးသားႀကီး တစ္ေယာက္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟု ေမသက္ ေျပာလိုက္မိ၏။ သူ႔ဦးေခါင္းေပၚတြင္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာဦးထုတ္ေလး ေဆာင္းထားသည္။ သူ႔အသြင္အျပင္က ဘာသာျခား တစ္ေယာက္ဆိုတာ သိသာေန၏။

            “ေလွကားတံခါး ေသာ့ခတ္ထားလိုက္…”

                 သူက ေနာက္ကတက္လာသူ သူလို အမ်ဳိးသားတစ္ဦးကို လွမ္းေအာ္ေျပာ လိုက္၏။  ေမသက္ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားရ၏။ လက္ဖ်ားမ်ားေအးလာၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲ   ေျခာက္ေသြ႔လာ ရ၏။ အျဖဴအမည္း မသဲကြဲသည့္ ယခုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ မိမိကိုယ္မွလြဲ၍ ေမသက္ မည္သူ႔ကိုမွ် မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ။ ရံုးပိုက္ဆံမ်ား တစ္ခုခုေၾကာင့္ ဆံုးပါးသြားခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္  ေမသက္တြင္ ျပန္လည္အေလ်ာ္ေပးႏိုင္သည့္ အေျခအေန မရွိပါ။ သို႔ျဖင့္ ရင္ခြင္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ တိုး၍ ေပြ႕ထားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူက ေမသက္ကိုေက်ာ္လြန္၍ အေပၚသို႔ ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း တက္သြားရင္းက အခန္းတံခါးကို ေခါက္လိုက္၏။ ထိုသူ၏ဇနီးဟုယူဆရသူ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ တံခါးလာဖြင့္ေပးစဥ္ သူတို႔ဘာသာစကားျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္း အိမ္ထဲသို႔ ၀င္သြားၾက၏။ တံခါးခ်က္ ပိတ္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ရမွ ေမသက္ သက္ျပင္းေမာကို ဟူးခနဲခ်လိုက္မိ၏။ ထိုစဥ္ ေဖာက္ခနဲ ေသနတ္သံတစ္တခ်က္ ထပ္မံၾကားရျပန္သည္။ ေ၀ါခနဲ လူသံေတြနဲ႔အတူ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြလည္း ဆူညံသြားျပန္၏။ ေမသက္၏ႏွလံုးခုန္သံမ်ား တဒိန္းဒိန္းျမန္လာျပန္၏။ ပင့္ကူမွ်င္မ်ား၊ ဖုန္မႈန္႔မ်ားျဖင့္ မႈန္၀ါးေနသည့္ ေလွကားထိပ္ မွန္ကူကြက္ေလးမွတဆင့္ လမ္းမသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္း။ လူေတြက လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ေျပးေျပးလႊားလႊား။ ေမသက္ ဘာဆက္လုပ္ရမည္နည္း။

                       တံခါးပြင့္သံ ကၽြီခနဲၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္အတူ ေစာေစာက အခန္းတံခါးျပန္ပြင့္ သြား၏။ ေမသက္ ထိတ္ခနဲ ထပ္ျဖစ္ရျပန္သည္။ ၀တ္ရံုေခါင္းၿမီးၿခံဳထားသည့့္ ေစာေစာက အမ်ဳိးသမီးျပန္ထြက္လာ၏။ သူ႔လက္တစ္ဘက္တြင္ ေသာက္ေရဖန္ခြက္တစ္ခြက္ႏွင့္ က်န္တစ္ဖက္ တြင္ တစ္ပတ္ႏြမ္း ဖိနပ္အပါးေလးတစ္ရံပါလာ၏။ သူကမ္းေပးသည့္ေသာက္ေရ ကို ေမသက္ မျငင္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ယူေသာက္မိ၏။ ေအးျမသည့္ေရက လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ျဖတ္စီးသြားခ်ိန္ “ဖိနပ္ျပတ္သြားတယ္မဟုတ္လား.. ဒီဖိနပ္စီးသြားပါ”ဆိုၿပီး လက္ထဲမွ ဖိနပ္ကို ကမ္းေပးျပန္၏။ ေမသက္ အားနာသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ေမသက္ မျငင္းႏိုင္ပါ။ အိမ္အထိ ေျခေထာက္ဖိနပ္မပါပဲ ျပန္ရန္မျဖစ္ေခ်။ သူ႔ဖိနပ္အႏြမ္းေလးကို အားနာနာႏွင့္ပဲ ယူစီးလိုက္ရသည္။

             အိမ္သို႔ု စိတ္က ျပန္ေရာက္သြားသည္ႏွင့္ ေမသက္ စကားစလိုက္၏။ “ ကၽြန္မ အျပင္ ျမန္ျမန္ျပန္ထြက္မွ၊ အိမ္မွာ ကေလးနဲ႔ ကၽြန္မ အေဖႏွစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့တယ္” ဟု ေျပာရင္း ေလွကားထစ္အတိုင္း ဆင္းလိုက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက အေနာက္မွ လိုက္လာရင္း ေလွကားေအာက္ခတ္ထားသည့္ ေသာ့ကို လိုက္ဖြင့္ေပး၏။ “ ပစ္ခတ္ေနတုန္း ကၽြန္မတို႔ အခန္းထဲ ခန၀င္ထိုင္္ေနၿပီး ေအးေဆးသြားခ်ိန္မွ ျပန္တာမဟုတ္ဘူး” ဟု ေသာ့ဖြင့္ေပးေနစဥ္ ဆိုျပန္၏။ သူ႔၏ ၀တ္ရံုေအာက္မွ မ်က္လံုးအစံုေပၚတြင္ ႏွစ္လိုေဖာ္ေရြ ဖြယ္ရာအသြင္ကို ေမသက္ ျမင္ရ၏။ “ကၽြန္မ ျပန္မွျဖစ္မွာ..” ဟု ေျပာရင္း သူ႔၏ေဖာ္ေရြမႈႏွင့္အတူ အကူအညီေပးမႈအတြက္ ေက်းဇူးစကား ေလးေလးနက္နက္ေျပာမိ၏။

             လမ္းမေပၚျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေနက တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္ တင္းမာေနဆဲ ရွိသည္။ ေသြးစြန္းေနသည့္ သံဃာတစ္ပါးကို လူအခ်ဳိ႕ ေပြ႕ခ်ီသြားတာေတြ႔ရ၏။ ပန္းဆိုးတန္းကုန္း အတိုင္း တက္ဖို႔က မလြယ္။ ဒီေတာ့ ၃၅လမ္းထဲက ျဖတ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚမွတဆင့္ ပန္းဆိုးတန္း ကုန္းေက်ာ္တံတားကို ေဘးေလွကားမွ ပတ္တက္သြား မည္။ ဘူတာႀကီးဘက္အျခမ္း လူသြားလမ္းအမိုးေအာက္ကေန ျဖတ္သြားလွ်င္လည္း ရသည္ပဲဟု ေမသက္ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ လိုက္သည္။ အခ်ိန္က မနည္းေတာ့။ ငါးနာရီေတာင္ ခြဲေနေခ်ၿပီ။

             ၃၅လမ္းထဲအ၀င္ “အစ္မေမသက္” ဟု ငိုသံပါႀကီးျဖင့္ လွမ္းေခၚလိုက္သည့္ အသံၾကားလိုက္ရ၏။ ၾကည့္လို္က္ေတာ့ မာလာ။ မာလာက ေမသက္တို႔အိမ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္ လာကူလုပ္ေပးေနသည့္ တစ္လမ္းေက်ာ္က ကေလးသံုးေယာက္မိခင္ ဟိႏၵဴ ကုလားမေလး။ မာလာၾကည့္ရသည္မွာ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္လြန္ကဲစြာ တုန္ရီေနၿပီး၊ ကာခ်ယ္ မည္းနက္ေနေအာင္ ဆိုးထားသည့္ သူ႔မ်က္၀န္း၀ိုင္းႀကီးအစံုတြင္ မ်က္ရည္စမ်ား ခိုတြယ္လွ်က္ရွိ၏။

            “ အိမ္မွာ ကေလးေတြခ်ည္းပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္ အစ္မရယ္… သိတဲ့အတိုင္း အငယ္ေကာင္ေလး ၀မ္းသြားေနတာ ကလဲ အခုထိ မရပ္ခ်င္ေသးဘူး၊ အိမ္ကို ကၽြန္မ အရမ္းစိတ္ပူေနတယ္…၊ သူတို႔အေဖကလဲ ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္အထိ အလုပ္သြား ဆင္းရတာ၊ ဒီအခ်ိန္ ျပန္ေရာက္မယ္ မထင္ဘူး၊ ၿမိဳ႕ထဲက အိမ္တစ္အိမ္မွာ အ၀တ္လာေလွ်ာ္ရင္း အိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ရမယ္ မသိဘူး ျဖစ္ေနတာ..၊ ေၾကာက္လဲေၾကာက္တယ္၊ သြားလဲ မသြားရဲဘူး”

             တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္းနဲ႔မွ မာလာ့မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား ယိုစီးက်လာ၏။ ၀တ္ထားသည့္ဆာရီစျဖင့္ မ်က္ရည္စမ်ားကို မာလာက တို႔သုတ္လိုက္သည္။ မာလာ အပူက ေမသက္၏ အပူေပၚသို႔ ထပ္ဆင့္လာျပန္သည္။ ေမသက္ရင္ထဲ နင့္လာရသည္ႏွင့္ အတူ အိမ္အေရာက္ ရေအာင္ကိုျပန္မယ္ဆိုသည့္စိတ္က ခိုင္ခိုင္မာမာ၀င္လာ၏။ ေမသက္ စိတ္ထဲ ေစာေစာက ေၾကာက္ရြံ႕မိသည့္စိတ္မ်ားအစား သတၱိမ်ားက တဖန္ ျပန္လည္ခိုတြယ္ လာ၏။

             “ကဲ… မာလာ… ဒီလို ငိုေနလို႔မျဖစ္ဘူး၊ တို႔အတူတူ အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ၾကမယ္… နင္မငိုနဲ႔… တို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ကို ေရာက္ရမယ္… လာ…”

             မာလာလက္ကို ခပ္တင္းတင္း လွမ္းဆြဲလိုက္၏။ ေခၽြးေစးမ်ားႏွင့္ မာလာ၏ လက္ေသးေသးမည္းမည္းေလးကို ေမသက္လက္ထဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ကိုင္ေလွ်ာက္ ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္ေရာက္လာ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚမွာေတာ့ လက္ႏွက္ အျပည့္အစံုျဖင့္ လံုၿခံဳေရးမ်ား အျပည့္ေနရာယူထားေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမႀကီးေပၚ မည္သူ႔ ကိုမွ် ျဖတ္ေလွ်ာက္ခြင့္ မေပးေတာ့သျဖင့္ ေမသက္ရင္ထဲ အေမာဆို႔သြားရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း မႀကီး၏ညာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအးရွားပလာဇာ အေက်ာ္ေလာက္တြင္ ဒိုင္းကာ လံုထိန္းမ်ား စီတန္းလွ်က္ တစ္ဘက္မွလူအုပ္ႀကီးအား ၀င္မလာႏိုင္ေအာင္ တားေနသည္ကိုေတြ႔ ရ၏။

        ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတံတား၏တစ္ဘက္အဆံုး ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္တြင္ အေတာ္ကို ပစ္ခတ္ေနၾကသည္ဆိုၿပီး ၃၅လမ္းထိပ္ကလူမ်ား အခ်င္းခ်င္းေျပာေနသံက နားထဲ တိုး၀င္ လာျပန္သည္။ ေမသက္ႏွင့္မာလာတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ဂဏွာမၿငိမ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ေမသက္ ေတြေ၀ စဥ္းစား၍ အခ်ိန္ျဖဳန္္းမေနႏုိင္ေတာ့ေပ။ ေရွ႔ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းစာေလာက္တြင္ရွိေနသည့္ အရာရွိဟုယူဆရသူ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဗိုလ္မွဴးဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္၏။ “အစ္မ… ကၽြန္မေၾကာက္ တယ္… ဘာသြားလုပ္ဦးမလို႔လဲ” ဟု ေျပာရင္း ေၾကာက္လန္႔ေနသည့္ မာလာလည္း ေမသက္ႏွင့္ အတူတူ လက္တြဲမျဖဳတ္ပဲ တန္းလန္းပါလာ၏။

             “ကၽြန္မအိမ္က ဒီကုန္းတံတားဆင္းလိုက္တာနဲ႔ ဟိုဘက္ငါးမိနစ္ဆို ေရာက္ၿပီ၊ အိမ္မွာ ကေလးအငယ္က်န္ခဲ့ေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ ဒီကုန္းတံတားရဲ႕ ေဘးေလွကားကေန တက္သြားခ်င္တယ္၊ ခြင့္ျပဳေပးပါ”

             အသက္၀၀ရွဴလိုက္ၿပီး မ်က္လံုးခ်င္းရဲရဲရင္ဆိုင္၍ ေမသက္ စကားကို တစ္လံုးခ်င္းေျပာ လိုက္၏။ ရင္ေတြ တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနသည့္ ေမသက္၏လက္ဖ၀ါးထဲမွာေတာ့ မာလာလက္ ဖ၀ါးေလးက ေဇာေခၽြးတို႔ျဖင့္ စိုအိလွ်က္။

             “ ဒါဆို.. ျမန္ျမန္သြား.. ေဟ့.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေပးတက္လိုက္..”

             တံတားေပၚတက္သည့္ ေလွကားရင္းမွ လက္နွက္ကိုင္လံုၿခံဳေရးအေစာင့္ကို လွမ္း၍ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း ေမသက္လည္း လက္တစ္ဘက္က ပိုက္ဆံထုတ္ကို ပိုက္၊ က်န္လက္တစ္ဘက္က မာလာ့လက္ကိုဆြဲ၍ အုတ္ေလွကားေလးအတိုင္း တံတားေပၚ အေျပးတက္ခဲ့၏။

                  ေလွကားအတိုင္း ေျပးတက္ခဲ့သည့္ ေမသက္တို႔ကို ရင္နင့္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းက ဆီးႀကိဳေန၏။ အေရာင္မတူ၊ ပံုစံမတူ၊ ဘယ္ညာမစံုသည့္ ဖိနပ္ေလးမ်ားက ေလွကားတေလွ်ာက္ အႏွံ႕ပ်ံ႕က်ဲလွ်က္။ ေသြးစေသြးနမ်ားက ေလွကားထစ္ အဂၤေတ အခင္းေပၚမွာ ဟိုသည္တကြက္။ ဤေလွကားထစ္မ်ား၏ႀကိဳဆိုေနပံုက ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေသြးပ်က္ ခ်င္စရာ။ သို႔ေသာ္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိ။ အိမ္သို႔ အျမန္ဆံုးျပန္ေရာက္ရန္ သည္တစ္လမ္းသာ ရွိ၏။ ေလွကားအဆံုး လူသြား လမ္းစႀကၤ ံထိပ္အေရာက္ ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆီးႀကိဳေနသည္က မလွမပအေျခအေန။

             “ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်…. ေခါင္းေပၚလက္တင္ထား…”

             မ်က္စိထဲ စာအုပ္ထဲဖတ္ထားဖူးသည့္ ဂ်ပန္ေခတ္က ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္မ်ားကို ေမသက္ ရုတ္ခ်ည္း ျမင္ေယာင္ မိလိုက္၏။ အခုက ဂ်ပန္မဟုတ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္းမွ ေစာေစာအိမ္ေထာင္က်၍ ေစာေစာ သားသမီး ေမြးခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္သားအရြယ္ေလာက္ သာသာဟု ေမသက္ေတြးမိ၏။ ၀တ္စံုျပည့္ႏွင့္ သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္ ထိပ္ဖ်ားတြင္ မေတာ့ ၿမိေနသည့္ ဘက္နက္ႏွင့္။

            “ ထိုင္ဆို ထိုင္ေလ… နားမလည္ဘူးလား…”

      မာလာက ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ဆတ္ခနဲထိုင္ခ်လိုက္ရာ သူႏွင့္လက္တြဲထားသည့္ ေမသက္လည္း ၾကမ္းေပၚ ဖင္ထိုင္က်သြားေတာ့၏။ ေမသက္အံကို တင္းတင္းႀကိတ္လိုက္မိသည္။ ေစာေစာက ဘက္နက္ကိုယ္ေတာ္ေလးအား စႀကၤ ံဟိုးတစ္ဘက္ဆီမွ အလားတူ ကိုယ္ေတာ္ေလး တစ္ေယာက္ က လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္ ေမသက္တို႔ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ေခၚရာဘက္သို႔ ထြက္သြား၏။ အိမ္ကို အျမန္ဆံုး ျပန္ေရာက္ခ်င္မွ တံတားေပၚေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီ။ ျပႆ  နာက  အႀကီးႀကီးတက္ေလၿပီ။ ပံုစံထိုင္ရင္း “ကၽြန္မတို႔ေတာ့ အဖမ္းခံရပါၿပီ” ဆိုၿပီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုေနသည့္ မာလာ့ေခါင္းေပၚတင္ထား သည့္ ပံုစံလက္ကို ေမသက္ ဆြဲယူျဖဳတ္ခ်လိုက္မိ၏။

             “ထိုင္တာေတာင္လြန္လွၿပီ၊ နင့္လက္ကို ေခါင္းေပၚတင္မထားနဲ႔”

             ေမသက္အသံက နည္းနည္းမာသြားမည္လားမေျပာတတ္။ မာလာပင္ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းလွ်က္က တအိအိ ငိုသံတိတ္သြား၏။ ေမသက္တို႔က ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ပံုစံထိုင္ရမည္နည္း။ ဟုတ္သည္။ ေမသက္တို႔က စြဲခ်က္တင္ခံထားရသည့္ တရားခံေတြမဟုတ္။ လြတ္လပ္ သည့္ ျပည္သူေတြ မဟုတ္လား။ ေမသက္တို႔ကို တရားခံေတြကဲ့သို႔ ထိုင္ခိုင္းထားသင့္ ပါသလား။ ေမသက္ တစ္စကၠန္႔ေလးမွ်ပင္ မထိုင္ႏိုင္ပါ။ တလိမ့္လိမ့္ ရုန္းၾကြတက္လာ သည့္ ေဒါသကို ခ်ဳပ္ထိမ္းရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမသက္ အကဲခတ္လိုက္၏။

             ေမသက္တို႔ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ စႀကံ ၤတစ္ဘက္စြန္းတြင္ လူဦးေရ သံုးေလးဆယ္ခန္႔ ရွိေန၏။ ဘက္နက္ တရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ား၏ အမိန္႔ေပးမႈေအာက္ ေခါင္းေပၚ လက္တင္၍ ပံုစံထိုင္ေနၾကရရွာသည့္ အရြယ္စံု က်ား/မမ်ား။ ၾကည့္ရသည္မွာ စိတ္မခ်မ္းသာ လွေပ။ ကုန္းတံတားအလယ္သို႔ အၾကည့္ေရႊ႕လိုက္စဥ္ ေတြ႔ရသည္က တင့္ကားတစ္စီး။ ထိုမွ်မက ဒိုင္နာကားႏွစ္စီးအျပည့္ႏွင့္အရပ္၀တ္မ်ား။ ထိုအရပ္၀တ္မ်ား၏ ရုပ္ရည္အသြင္အျပင္ႏွင့္ ထိုသူတို႔လက္ထဲက လက္ကိုင္တုတ္မ်ား။ သတင္းေတြထြက္ေနသည့္ စြမ္းအားရွင္ဆိုသူမ်ား ကို ေမသက္တစ္ေယာက္ မ်က္၀ါး၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ေနရၿပီေကာ။ ေမသက္တို႔က ေသေရး ရွင္းေရးျဖစ္ေနခ်ိန္ သူတို႔က ကုန္းတံတားေပၚမွာ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနႏိုင္ေသးသည္ကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္
ျမင္ေနရေသးသည္။ ပန္းဆိုးတန္းဘက္တံတားေအာက္သို႔ အသာထ၍ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံဃာမ်ားနွင့္ လူအမ်ားရွိေနၾကဆဲ။

             အခ်ိန္မရွိေတာ့ေပ။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးလာေခ်ၿပီ။

             “ မာလာ… နင္ ေၾကာက္မေနနဲ႔… ငါ့ပံုစံအတိုင္း အေနာက္ကေန လိုက္ခဲ့၊ ဘာေမးေမး ငါပဲေျဖမယ္၊ ကဲ..စမယ္..”

             ေျပာေျပာဆိုဆို ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရာမွ အေျခအေနၾကည့္ရင္း ေမသက္ ထိုင္လွ်က္ အေနအထားျဖင့္ ခုန္ဆြခုန္ဆြ ေနာက္သို႔ ျဖည္းျဖည္းေရႊ႔၏။ ထိုသို႔ေရႊ႕ရင္း ေလွကားထိပ္
ေရာက္ေသာ္ လာရာလမ္းအတိုင္း ကဆင့္ကလ်ားရွိေနေသာ ပိုင္ရွင္မဲ့ဖိနပ္ေလးမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ ၍ ေလွကားမွ အလ်င္အျမန္ ျပန္ေျပးဆင္းခဲ့သည္။ မာလာကလည္း ေမသက္ အေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္လွ်က္။ တံတားေအာက္ေရာက္လွ်င္ ေစာေစာက ေမသက္တို႔ကို တံတားေပၚ သြားခြင့္ျပဳခဲ့သည့္ အရာရွိဆိုသူနွင့္ ထပ္မံဆံုရျပန္၏။ သူစကားမစခင္ ေမသက္ကပင္ ဦးေအာင္ေျပာလိုက္၏။

            “ ကၽြန္မတို႔ကို ေပးမျဖတ္ဘူး၊ အေပၚမွာ အသြားအလာေတြ အကုန္ပိတ္ထားလို႔  ျပန္ဆင္း လာခဲ့တာ ”

             “ အဲ့ဒါဆို ခုနထြက္လာတဲ့ လမ္းၾကားထဲ ျပန္၀င္… ”

             ေမသက္ ၀န္းက်င္ကို အျမန္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမတေလွ်ာက္လံုး အသြားအလာ မရွိေတာ့။ ယူနီေဖာင္း၀တ္လက္ႏွက္ကိုင္မ်ားျဖင့္သာ ေနရာအျပည့္ယူထား၏။

            “ ဗိုလ္မွဴး… ကၽြန္မ အဲ့ဒီလမ္းထဲ ျပန္မ၀င္ခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္မတို႔ ဒီဘက္အျခမ္းကေန သမၼတရံုကုန္းအတိုင္း ထြက္သြားခ်င္တယ္၊ ခြင့္ျပဳေပးပါ..၊ အိမ္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့လို႔ပါ”

             “ ေတြ႔တဲ့အတိုင္း ဒီလမ္းမေပၚ ဘယ္သူ႔မွ ျဖတ္သြားခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး…၊ ကဲ…ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္အလ်ဥ္လိုေနလဲ…ပလက္ေဖာင္းေဘးအကြယ္ကေန ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ပဲ ျမန္ျမန္သြက္ သြက္ကပ္ၿပီးသြား….၊ ေျပးခြင့္မေပးဘူးေနာ္၊ ေျပးရင္ ကိုယ့္ထိုက္ကိုယ့္ကံပဲ..”

                                   စကားလည္းအဆံုး ေမသက္ႏွင့္မာလာႏွစ္ေယာက္ ပလက္ေဖာင္းေဘး ရုပ္ရွင္ရံုတန္းဘက္မွ ကပ္ၿပီး တခ်ိဳးထဲ အျမန္ေလွ်ာက္ေတာ့သည္။ လက္ႏွက္ကိုင္မ်ားအား တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခ်ိန္တြင္ တစ္ေယာက္ ေယာက္မ်ား လွမ္းတားလိုက္ေလမလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ေသနတ္ျဖင့္ ေနာက္ေက်ာကေန လွမ္းပစ္လိုက္ေလ မလားဟူသည့္ သံသယစိတ္ျဖင့္ တုန္လႈပ္ေနမိတာအမွန္ပင္။ ကံေကာင္းေထာက္ မစြာ ေမသက္ႏွင့္မာလာ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္တြဲလွ်က္ အေျပးတစ္ပိုင္းျဖင့္ေလွ်ာက္ လိုက္သည္မွာ သမၼတရံုကုန္းတံတားအလယ္သို႔ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္္ ေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ရပ္ထားသည့္ ကားမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေန၏။ လူတခ်ဳိ႔ ကုန္းေပၚသံဆန္ကာကြက္မွ တဆင့္ ရထားသံလမ္းဆီသို႔ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ မမႈႏိုင္ေတာ့ပဲ တြယ္ဆင္းေနၾက သည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ၿမိဳ႔ပတ္ရထားစီးၿပီးျပန္မည့္ ခရီးသည္မ်ား ျဖစ္တန္ရာ၏ ဟု ေမသက္ ေတြးမိသည္။ ေမသက္ႏႈတ္မွ အားလံုးေဘးမသီရန္မခဖို႔ တရြရြ ဆုေတာင္း ေနမိ၏။ မာလာကလည္း “ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္မွာ ဘာအေစာင့္အၾကပ္မွမရွိပဲ သြားလို႔ရပါေစ” ဟု ဆုေတာင္းေန၏။ မာလာစိတ္ပူမည္ဆိုလွ်င္လည္း ပူခ်င္စရာ။ မဟုတ္လွ်င္ အိမ္ရွိရာ လမ္းဘက္ကို ပတ္၀င္ရန္ လမ္းက အင္မတန္မွ ေ၀းသြားေလၿပီ။ ေအာင္ဆန္းကြင္းဘက္သို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္စဥ္ လမ္းေၾကာင္းရွင္းေနသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားရ၏။

             ေမသက္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မရွက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မည္သူ႔မည္သူမွ်လဲ ဂရုစိုက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ၾကပါေခ်။ ေမသက္ ထမီကို တိုတုိျပန္ျပင္၀တ္လိုက္၏။ ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္သို႔ တခ်ဳိးတည္းေျပးေတာ့သည္။ မာလာခမ်ာလည္း ဆာရီ တလႊားလႊားျဖင့္။ ယခုအခ်ိန္မွာ ႏွစ္ေယာက္ လံုး၏ ပန္းတိုင္က အိမ္တြင္ က်န္ေနခဲ့သူမ်ားအတြက္ျဖစ္သျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျခင္း တူေနၾကသည္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေမသက္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း လမ္းခြဲၾက၏။ အိမ္မွာ ကေလးမ်ားက မာလာျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနၾကေပမည္။ ထို႔အတူ ေမသက္၏အိမ္တြင္လည္း…။

             ေမသက္တို႔အိမ္က ေျခာက္ခန္းတြဲေျခာက္ထပ္ တိုက္ခန္းတြဲျဖစ္သည္။ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုေန သည္ဟု ေျပာ၍ရသည္။ ျမန္မာမ်ားသာမက ထား၀ယ္၊ ကရင္၊ ရခိုင္၊ ခ်င္း၊ တရုပ္၊ ဟိႏၵဴ၊ ခရစ္ယာန္စသည္ျဖင့္ အေတာ္စံုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တိုက္ေအာက္တြင္ ေအာက္ဆံုးထပ္မွ ဖြားေစာၾကည္က “ညည္းအေဖခုနတင္ အဲ့ဒီဘက္ ထြက္သြားတယ္၊ မေတြ႔ခဲ့ဘူးလား၊ အဘိုးႀကီးက တားမရဆီးမရ၊ မသြားနဲ႔ အိမ္ကေန ေစာင့္တာမဟုတ္ဖူးဆို ေျပာတာ ရေအာင္သြားတယ္၊ အခုေတာ့ သမီးကျပန္ေရာက္ေတာ့ လြဲၿပီ” ဟု ကရင္အမ်ဳိးသမီးႀကီးပီပီ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေျပာ၏။ ဖြားေစာၾကည္ေျပာမွ ဇြဲတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ အဘိုးမရွိပဲ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ က်န္ခဲ့ေလမလဲဟု ေတြးမိ၏။ ေမသက္ ေလွကားထစ္မ်ားကို မည္သို႔ ေက်ာ္လႊားတက္ခဲ့သည္မသိ။ အခန္းေရွ႔ေရာက္လွ်င္ အေပၚထပ္ခရစ္ယာန္အိမ္မွ သူနာျပဳဆရာမႀကီး ေဒၚက်ိန္နီးႏွင့္ အတူ ေဘးခန္းထား၀ယ္အိမ္မွ ကေလးမ်ားလဲ ေမသက္တို႔အခန္း၏၀ရန္တာတြင္ ရွိေန၍ စည္စည္ကားကားျဖစ္ေနၾကသည္။

             “ သားေရာ… ဇြဲေရ… သား..”

             ေျပာေျပာဆိုဆို လူေတြၾကားထဲမွ အခန္းထဲတိုး၀င္လိုက္ေတာ့ ၀ရန္တာရွိေခြးေျခတြင္ ထိုင္ေနသည့္ သားေတာ္ေမာင္ ဇြဲကို မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ ေမသက္ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ သားကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္း၊ မ်က္ရည္စမ်ား သုတ္ေပးရင္း တစ္လမ္းလံုး အေၾကာက္တရားေတြၾကားက မထြက္က်ခဲ့သည့္ မ်က္ရည္စက္မ်ား ေမသက္၏မ်က္၀န္းမွ စိမ့္ထြက္လာ၏။ ဇြဲက ေမသက္မ်က္ရည္စက္မ်ားကို သူ႕လက္ဖ၀ါးေသးေသးေလးျဖင့္ သုတ္ေပး၏။

             “ အဘိုး ေအာက္ကိုဆင္းသြားေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ငိုေနလို႔ ေခ်ာ့ရင္း ၀ိုင္းေစာင့္ေပးေနၾကတာ…၊ အိမ္တံခါး ကလဲ ေဟာင္းေလာင္းႀကီး ပြင့္ေနေတာ့ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္အခ်ိန္ မသမာသူ၀င္လာၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳသြားရင္ ခက္မယ္ေလ၊ ေန၀င္ရီတေရာ အျဖဴအမည္းဘာမွ မသဲကြဲခ်ိန္ မဟုတ္လား”

             ေဘးခန္း ထား၀ယ္အိမ္မွ ဦးေလးက ရွင္းျပေတာ့ ေမသက္လည္း ရင္ခြင္ထဲမွ သားကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ” “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာ တြင္တြင္ ေျပာေနမိေတာ့၏။

ထိုအခ်ိန္ အားလံုး၏အေနာက္မွ အိမ္ထဲ ၀င္ေရာက္လာသူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမသက္၏အေဖ။

            “အေဖ…….”

            ေမသက္၏ အေဖေခၚသံက ရင္ေခါင္းသံပင္ ထြက္သြားေလမည္လား မေျပာတတ္ေပ။

            “ အေဖက ဘာလို႔ အိမ္ထဲမွာမေနပဲ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အျပင္ကို ထြက္ရတာလဲ၊ သမီး တစ္လမ္းလံုး အေဖနဲ႔ဇြဲအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပူလာရတယ္မွတ္သလဲ..၊ အိမ္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး မေနပဲ ဒီေလာက္ ပစ္ေနခတ္ေနခ်ိန္ အျပင္ထြက္ရတယ္လို႔၊ တစ္ခုခုဆို လူေတြၾကားထဲ ဘယ္လိုေျပးမလဲ၊ သမီးေတာင္ မနည္းျပန္လာရတာ၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ထဲ အိမ္တံခါးႀကီး ဖြင့္ထားသြားခဲ့ေသးတယ္ အေဖရယ္…. တကယ္ပဲ …”

            “ အို… အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ… အားနာစရာမလိုပါဘူး..”

           “ စိတ္မခ်စရာလဲမလိုဘူး.. ဒီတိုက္ထဲ အတူတူေနေနၾကသူေတြပဲ… ေစာင့္ေရွာက္ရမွာေပါ့”

                 “ ခုမွ သိၾကတာေတြလဲမဟုတ္ဘူး… အတူတူေနလာတာ ႏွစ္ေတြေတာင္ ေဆြးေနၿပီ၊ အေရးႀကဳံရင္ တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ကူညီရမွာေပါ့..”

အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေျဖာင္းဖ်ေျပာသျဖင့္ ေမသက္၏စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ေအးေဆးလာရ၏။

            “ အေဖ.. မက်ိန္နီးတို႔နဲ႔ အိမ္ကို အပ္ထားၿပီးမွ သြားတာပါ၊ ကားလမ္းေတြလဲ ပိတ္ထားတယ္၊ ပစ္ခတ္သံေတြလဲ ၾကားေနရေတာ့ သမီးအတြက္ အေဖစိတ္ပူၿပီး လမ္းထိပ္ထြက္ၾကည့္မိတာပါကြယ္..”

             အေဖ့၏မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ သမီးအေပၚ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနသလဲဆိုသည့္ အေဖ့၏အပူမီးကို ေမသက္ စာနာနားလည္သြားရ၏။      ထိုစဥ္ ခင္ပြန္းသည္ထံမွာ ဖုန္း၀င္လာ သျဖင့္ စိတ္ပူေနသည့္ခင္ပြန္းသည္အား အိမ္မွာ အားလံုးရွိေနေၾကာင္း စိတ္ေအးေအာင္
ေျပာျပျဖစ္သည္။ သည္ေန႔အတြက္ ေမသက္ကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အကူအညီေပးခဲ့ သူမ်ားအေၾကာင္းကိုေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ ခရီးကျပန္ေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျပာျပ ရဦးမည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူတို႔အားလံုးကို ေက်းဇူးစကား ထပ္မံဆိုခ်င္ေသးသည္။ အနည္းဆံုး ေမသက္ႏွင့္လမ္းတေလွ်ာက္ အတူျပန္လာသည့္ မာလာကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ ရန္ ေမသက္ မေမ့ပါေခ်။ သူ႔၏တြန္းအား တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကလည္း ေမသက္ကို ဦးေဆာင္လို စိတ္ႏွင့္အတူ၊ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္သည့္ အသိႏွင့္သတၱိကိုပါ ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

            ေန၀င္လွ်င္ အေဖက ဘုရားခန္းထဲတြင္ ျပဳၿမဲအတိုင္း ဆီမီးပူေဇာ္ေန ၏။ ေမသက္ တစ္ေယာက္ ရံုးမွ၀န္ထမ္းမ်ား အိမ္ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း သတင္းျပန္ပို႔သည့္ ဖုန္းေခၚဆိုမႈမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လက္ခံနားေထာင္ေနရသည္။ တစ္ရံုးထဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အတူလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကသည့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္မ်ား အိမ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း သိရခ်ိန္မွာေတာ့ ေမသက္ စိတ္ထဲ ေအးသြားရ၏။

            တစ္ခဏေနလွ်င္ အေဖ့ဆီမွ ေမတၱာပို႔ဆုေတာင္းသံက ဘုရားခန္းထဲမွတဆင့္ ေမသက္တို႔ သားအမိရွိေနရာ ဧည့္ခန္းဆီသို႔ ပ်ံ႕လြင့္လာ၏။

“ အေရွ႔အရပ္၌ရွိေသာ
အန ႏၱစၾက၀ဠာအန ႏၱသတၱ၀ါတို႔၊
ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ေဒါသခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊
ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ ”

            လမ္းတေလွ်ာက္ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္သံကို ေမသက္ၾကားနာ ခဲ့ရသည္။ ယခု အေဖ့၏ ေမတၱာပို႔သံကလည္း ေမသက္၏ရင္ထဲ စိမ့္၀င္လို႔သြားရ၏။ အႏွီေမတၱာပို႔သံမ်ားကို ေမသက္တို႔၏အိမ္အတြင္းမွာသာမက ေမသက္တို႔၏ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုး၊ထို႔ထက္ပို၍ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးသို႔ ျဖန္႔က်က္ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားေစခ်င္လွ၏။ ေမတၱာတရား၏ အရိပ္အာ၀ါသသည္ အလြန္ႀကီးမား၏။ ေမတၱာတရား၏ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ေမသက္တို႔ သက္ရွိလူသားေတြသာမက တိရစၦာန္မ်ားပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ စားသံုးလိုၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ သို႔ေသာ္ ေမသက္တို႔က စားသံုးယံုသာ စားသံုးတတ္ၿပီး တဖန္ျပန္လည္၍ အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာတုန္႔ျပန္ေပးဖို႔ရာ ၀န္ေလးေနမိ၊ ေမ့ေလ်ာ့ေနမိ၊ စာနာစိတ္ကင္းမဲ့မိေနၾကသည္ ကေတာ့ အဟိတ္တိရစၦာန္မ်ားႏွင့္ ဘာမွ် မျခားနားပါေခ်။

             အမွန္တြင္ ေမသက္တို႔အားလံုး ကြဲျပားျခားနားျခင္း မရွိ။ အားလံုးအတူတူပင္။ ပခံုးႏွစ္ဘက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ၾကသည့္၊ ခံစားတတ္သည့္ႏွလံုးသားမ်ား၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ဦးေနွာက္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသည့္ လူသားမ်ားပင္ မဟုတ္တံုေလာ။

                       လူကို လူဟုသာ ေမသက္ ျမင္ခ်င္လွပါသည္။

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း။)

————

ေရႊအျမဳေတစာေပဆုယူစဥ္ မွတ္တမ္းပံုမ်ား။

14463222_10207289158096130_4379552792753438947_nimg_8546img_8574img_20150528_220523img_8583img_8582img_8558img_858011330027_398222123699065_435743682405768501_n1img_862511288449_1125137200836289_2090434953_oaimg_8638img_8668img_20150528_22294911392849_10204341219079497_7455007209615318897_n11393048_387205044816906_3449309271109586013_o

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။

 index

Share
This entry was posted in မဂၢဇင္း၀တၱဳရွည္. Bookmark the permalink.

7 Responses to အနႏၱစႀကၤာ၀ဠာ၊ အနႏၱသတၱ၀ါတို႔….

  1. ဆုေ၀ says:

    အစ္မ .. ေခါင္းစဥ္မွာေလ .. စၾကာ၀ဠာ ေပါင္းထားတာ .. ဆရာလုပ္တယ္ မထင္ပါနဲ႔ေနာ္ …

  2. စာအုပ္မွာလိုက္မယ္ ျမေသြးေရ… ဖတ္ခြင့္ရလို႔ေက်းဇူးပါ…
    အတိတ္ကအရိပ္လိုျပန္ျမင္ေယာင္ေနတယ္…

  3. Ma Ei Kme says:

    ဖတ္ရတာ သဲထိတ္ရင္ဖိုပါပဲအမရယ္ . . .

  4. Junemoe says:

    ဖတ္ရင္းတန္းလန္းေမာလည္းေမာရ ရင္လည္းနင္႕ရပါတယ္အမ။ ေန႕ခင္းက တစ္ဝက္တစ္ပ်က္နဲ႕ဆုိေတာ႕ ခုမွေသခ်ာျပန္ဖတ္ရတယ္။
    တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ မဝင္းေမာ္ဦးကုိ ကယ္ခဲ႕တဲ႕ (အဲ႕တုန္းက House surgeonဆင္းေနတဲ႕) ေဒါက္တာဝင္းေဇာ္က ျပန္ေျပာျပတဲ႕ ျဖစ္ရပ္ နဲ႕ အမဝတၳဳထဲကျဖစ္ရပ္ တစ္ရက္ထဲမွာ ျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုလုံးအေသးစိတ္သိလုိက္ရတာ တကယ္ခံစားရပါတယ္အမ။
    ဒီဝတၳဳအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အမ။

    ခ်စ္ခင္စြာျဖင္႔

  5. အမေရ
    ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ဖတ္သြားတယ္..

  6. အခ်င္းခ်င္း ေသြးေျမက် ခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္တုိင္းအတြက္ ရင္႔နင္႔လွ်က္ပါပဲ အစ္မျမေသြးေရ……
    ႏွစ္ေတြၾကာပါၿပီ အခုထိ အခ်င္းခ်င္း ခြပ္ေကာင္းေနၾကတုန္း

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>