နတ္ဆိုးက်ိန္စာ

Number of View: 4884

20141107-haiyan-damagePhoto Credit to – www.rappler.com

ရႊံ႕မ်ား၊ ႏုန္းမ်ား၊ အမိႈက္မ်ားျဖင့္ ဗြက္ျပင္က်ယ္ႀကီးသည္ မ်က္စိတစ္ဆံုး ရွိေန၏။ မည္သည့္အရာဟု မေဖာ္ျပႏိုင္ ေလာက္ေတာ့သည့္ အပ်က္အစီး၊ အက်ဳိးအပဲ့မ်ားက ေနရာအႏွံ႔တြင္ေတြ႔ေနရသည္။
ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကေတာ့ ဘာမွ် မသိလုိက္သကဲ့သို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရွိေန၏။ ဟိုးအေ၀းပ်ပ်တြင္ လူသံုးေယာက္ ဆန္႔က်င္ရာဘက္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္သြားေနသည္ ကို ေတြ႔ရ၏။ လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္ေသာ္ျငား ပါးစပ္ဖြင့္ဟဖို႔ပင္ ခံစားခ်က္မရွိေတာ့။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူရုပ္မေပၚ ပြေယာင္းေနသည့္အသြင္ျဖင့္ ပ်ံ႔က်ဲေနသည့္ အသက္မဲ့့ ခႏၶာကိုယ္မ်ားႏွင့္ လူ၊ တိရစၦာန္ အေသေကာင္မ်ားကို ၾကည့္မိေတာ့ အသက္ႏွင့္ခႏၶာ ယွဥ္တြဲလွ်က္ ရွိေနေသးသည္ကိုပင္ ခင္ညိဳ ယံုရန္ခက္ခက္ျဖစ္ေနသည္။

နေဘးနားတြင္ ထိုင္ေနသည့္ ခင္မိကို သတိထားမိလွ်င္ ခင္ညိဳရင္ထဲ ေၾကကြဲဆို႔နစ္လာရျပန္၏။ ဤေနရာတြင္ ႏွစ္ေယာက္သားထိုင္ေနသည္မွာ တစ္နာရီမွ်ပင္မကေတာ့။ ၀မ္းဗိုက္ထဲ ဆာေလာင္လြန္းသျဖင့္ တက်ဳပ္က်ဳပ္ ျမည္ေန၏။ လမ္းစေပ်ာက္ေနေခ်ၿပီ။ ခင္ညိဳတဲေဘးက ခင္ေမာင္တို႔မိသားစုလဲ အခုဆို ဘယ္ကမၻာေရာက္ေနၿပီမသိ။ မသိဆို ယခု ခင္ညိဳတို႔ လင္မယားေရာက္ေနရာေနရာသည္လည္း အဘယ္ေနရာဆိုသည္ကိုပင္ မမွန္းႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ထိုမွ်မကေသးေပ။ ခင္ညိဳ၏၀န္းက်င္တြင္လည္း အပ်က္အစီးမ်ားက အနႏၱ။ ျမင္ျမင္ရာ မ်က္စိတစ္ဆံုး အနိ႒ာရံုမ်ားက ထုႏွင့္ေဒး။ ခင္ညိဳႏွင့္ ခင္မိတို႔၏ကမၻာ ၿပိဳပ်က္ခဲ့သည္မွာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပင္ ရွိေနေခ်ေသးသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ခင္ညိဳတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ကမၻာအသစ္တစ္ခုသို႔ ယခုမွပင္ ေျခစခ်မိသူလို။ ခင္ညိဳ၏ကမၻာသည္ ခင္ညိဳမပိုင္ေတာ့သလို။

ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိတို႔ ရႊံ႕ဗြက္ထဲ လဲေနသည့္ အုန္းပင္စည္ေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾက၏။ ခင္ညိဳက ခင္မိကို ငဲ့ၾကည့္ လိုက္မိသည္။ ခင္မိ၏အမူအယာက တံုဏိွဘာေ၀။ ေရွ႔တူရွဴသို႔ မ်က္ေတာင္မွ်ပင္ မခတ္ပဲ ၾကည့္ေန၏။ ထိုသို႔ ၾကည့္ပင္ ၾကည့္ေနေသာ္လည္း ခင္မိ၏မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ ဘာမွ် ျမင္ရသည့္ပံုမေပၚ။ ရႊံ႕စရႊ႕ံနမ်ား ေပက်ံေနသည့္ စိုစြတ္ေနသည့္ ဆံပင္က်ပ္ခဲႏွင္ မ်က္ႏွာထက္၀ယ္ မ်က္ရည္ျမစ္ႏွစ္စင္းက တသြင္သြင္စီးဆင္းလွ်က္ရွိ၏္။ ခင္မိ၏ခါးတြင္ မၾကာေသးခင္ကပင္ ခင္ညိဳခၽြတ္ေပးထားသည့္ ညစ္ေပစိုေနသည့္ ေျခသလံုး၀က္ေဘာင္းဘီတိုကို ၀တ္ထား၏။ အ၀တ္ကင္းမဲ့ေနသည့္ ခင္မိ၏ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းတြင္မူ ရႊံ႕ဗြက္ေတာထဲမွာ တင္က်န္ေနသည့္ ပလတ္စတစ္အိတ္္ကၽြတ္ အမည္းအပိုင္းအစကို အရွက္လံုယံု ပတ္ေပးထား သည္။ ခင္ညိဳကိုယ္တိုင္လဲ အေပၚပိုင္းဗလာ၊ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းကို သစ္ပင္၌ ၿငိက်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ပီနန္အိတ္ခြံ အစုတ္တစ္ထည္ျဖင့္ ပတ္ထား၏။

ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္မိအတြက္သာ ခင္ညိဳစိတ္ပူသည္။ ခင္မိ၏ မ်က္လံုးမ်ားက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္။ သတိျပန္ ရခ်ိန္ထဲက ခင္မိသည္ သမီးေလးနာမည္ကိုေခၚကာ ပဋာေျမလူးအရူးတမွ် သည္းသည္းလိႈက္လိႈက္ ရင္ပြင့္ထြက္မတတ္ အႀကိမ္ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ငိုေၾကြးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ယခုေတာ့ အေမာေျဖေနပံုရ၏။ တဖန္ ျပန္ငိုဦးမည္ဆိုလွ်င္ ခင္မိကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္း၍ တင္းတင္းဖက္ထားေပးယံုသာ ခင္ညိဳတတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ညိဳ႕၏မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွ မ်က္ရည္စမ်ားကို ခင္မိကို မျမင္ေစခ်င္ေပ။

Untitledခင္ညိဳတစ္ေယာက္ ၾကယ္ျမင္လျမင္ျဖစ္ေနသည့္ လယ္တဲေလးကို ဓနိရြက္မ်ားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စိတ္ပါလက္ပါ မိုးေန၏။ ခင္မိက တဲမိုးဖို႔ တိုက္တြန္းေနသည္မွာ ၾကာလွၿပီ။ သမီးေလး ျဖဴေဖြးပင္ ရွစ္လထဲေရာက္ေနၿပီ။ သားဦးျဖစ္၍ က်န္းမာသည့္သမီးငယ္ေလးျဖဴေဖြး၏ ခ်စ္စဖြယ္မ်က္ႏွာက ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိတို႔အတြက္ အေမေျပာသည့္ အေမာေျပျဖစ္ေနရာ၏။ ခင္ညိဳ႕မိဘ လက္ငုတ္လက္ရင္း အေမြျဖစ္သည့္ လယ္ကြက္ေလးမွာ တဲထိုးၿပီး လင္ကိုယ္မယား ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ လယ္လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သမီးေလးျဖဴေဖြးကို အိမ္ေထာင္သက္ေျခာက္ႏွစ္ၾကာမွ ရခဲ့တာမို႔ ခင္ညိဳေရာ ခင္မိပါ သည္းသည္းလႈပ္ ေနမိသည္မွာ မထူးဆန္းေတာ့။ သမီးေမြးၿပီးခ်ိန္မွ ခင္ညိဳလယ္က စပါးေတြေအာင္သည္။ လူႀကံဳျဖင့္ ထိုးခိုင္းလိုက္သည့္ ထီဆုက ဆုေသးေလးေပါက္သည္။ သမီးေလးျဖဴေဖြးမ်က္ႏွာျဖင့္ ခင္ညိဳ႔ႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကို သေဘာမတူသည့္ေယာကၼမႀကီးက ခင္ညိဳ႕ကို စကားျပန္ေျပာသည္။

မနက္က ရြာလယ္ေက်ာင္းမွ ဦးဇင္းႀကီး လပြတၱာကေန ဆြမ္းစားျပန္လာခ်ိန္ `ခ်ိန္ခါမဟုတ္ မုန္တိုင္း၀င္မယ္ ၾကားတယ္၊ ဒီႏွစ္ မိုးမ်ား ေစာမလားမသိဘူး´ဟု ေန႔လယ္က ေျပာသံ ၾကားၿပီးထဲ ကပင္္ အသင့္ျပင္ထားသည့္ ဓနိမ်ား ယူခ်လာၿပီး တဲမိုးဖို႔ အစျပဳခဲ့တာ ျဖစ္၏။ `တဲမိုးမွာျဖင့္ မိုးပါေတာ့၊ ကေလးကို ေနေပ်ာက္ထိုးလွတယ္´ဟု ခင္မိေျပာေနတာလည္း ၾကာေနေလၿပီ။ ပို၍ ေသခ်ာသြားေစသည္က မနက္က ျမစ္ဆိပ္ေဘးေရာက္ခ်ိန္ ဟိုး…အေရွ႔ဘက္ ေကာင္းကင္ျပင္ တြင္ နီေရာင္သန္းၿပီး ညိဳ႕ေနသည့္ တိမ္ဆိုင္မ်ား၊ ေလျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕ ႏွင္ေနသည္ကို ျမင္ရခ်ိန္ ခ်ိန္ခါမဟုတ္မိုး ရြာမည္ကို စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ခင္ညိဳတစ္ေယာက္ မနက္စာစားၿပီးထဲက တဲမိုးဖို႔ ျပင္ေနျခင္းျဖစ္၏။

အခ်ိန္က ေနမြန္းတိမ္းခဲ့ေပၿပီ။ ဒီေန႔ ထူးထူးျခားျခား ေလၿငိမ္ေန၏။ ပံုမွန္ဆိုလွ်င္ ျမစ္ကမ္းနား နီးေသာ သူတို႔တဲ ေနရာမွဆိုလွ်င္ ျမစ္ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္သည့္ ေလေအးေအးေလး၏ အေတြ႔ကိုရတတ္သည္။အခုေတာ့ ေလၿငိမ္ ေန၍ခင္ညိဳ႕တစ္ကို္ယ္လံုး ေခၽြးမ်ားျဖင့္ စိုရႊဲေန၏။
ေလမတိုက္ေသာ္ျငား ေကာင္းကင္ျပင္စြန္းစြန္းတြင္ အံု႔မိႈင္းေနသည္ကို တဲမိုးရင္းက လွွမ္းျမင္ေနရ ၏။ ခင္ညိဳတို႔တဲ၏ ေျခရင္းတဲက ကိုေအာင္ဘ မိန္းမက `မိုးရြာမလားမသိဘူး၊ အံု႔မိႈင္းေနလိုက္ တာ၊ ေလက ၿငိမ္ေတာ့ အေတာ္အိုက္တယ္၊ ကိုေအာင္ဘလဲ အခုထိ ျပန္မလာေသးဘူး´ဟု ထြက္ေျပာသံကို ၾကားရ၏။

 ေန႔လယ္ သံုးနာရီေလာက္ တဲမိုးၿပီးခ်ိန္ေလာက္တြင္ ေလခပ္ျပင္းျပင္း စတင္တိုက္ခတ္ လာသည္ကို သတိထားမိ လိုက္၏။ ေလႏွင့္အတူ မိုးစက္ေလးမ်ားပါ တဖြဲဖြဲက်လာ၏။ ခင္မိက သမီးျဖဴေဖြးကို ႏို႔တိုက္ေနရာမွ လွမ္းထားသည့့္ အႏွီးစေတြကို ရုတ္ဖို႔ လွမ္းေျပာ၏။ ျမစ္နီးေခ်ာင္း ပါး ေနလာသူမ်ားျဖစ္၍ မိုးမေၾကာက္ ေလမေၾကာက္၊ ဤမွ်ေလာက္ အေျခအေနက အခုလို ေႏြရာသီ ပူျပင္းေနပံုမ်ဳိးျဖင့္ အအိုက္ပင္ေျပေသးဟု ထင္မိသည္။

သို႔ေသာ္ ေကာင္းကင္တိမ္သားမ်ားက မိုးစက္မႈန္မ်ားၾကားက ရုတ္ခ်ည္းညိဳမည္းလာ၏။ ေလက
ျပင္းျပင္းေမႊ႕၍ ခင္ညိဳ၏တဲနေဘးရွိ သရက္ပင္က ယိမ္းထိုးခါလာသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းမွာ ေလက ျပင္းလာရာ ေမြးထားသည့္ ၾကက္မမိသားစုလည္း တဲေအာက္သို႔ ကေသာကေမ်ာ ေျပး၀င္၏။ အ၀တ္လွမ္းရန္ တဲႏွင့္သရက္ပင္ကို သြယ္တန္းထားသည့္ ႀကိဳးတန္းသည္လည္း ျပတ္ထြက္သြား၍ လြင့္သြားသည့္ အႏွီးမ်ား၊ အ၀တ္မ်ားကို ခင္ညိဳခမ်ာ ကမမ္းကတမ္းပင္လိုက္ေကာက္ရ၏။ ျမင္ေနရသည့္ ျမစ္ေရမ်က္ႏွာျပင္တြင္ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ႀကီးမ်ား ရုတ္ခ်ည္းပင္ ေယာက္ယက္ခတ္ ေဘာင္ဘင္ထ လာ၏။

             “ဂ်ိန္း…. ဂ်ိန္း…၀ုန္း..”

မိုးႀကိဳးတစ္ခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္းပစ္ခ်လိုက္သျဖင့္ခင္ညိဳ႕သမီးေလးျဖဴေဖြးခမ်ာ ထိတ္လန္႔သြား၍လား မသိ၊ ၀ါးခနဲ ထငို၏။ ေျခရင္းတဲမွ ကိုေအာင္ဘမိန္းမက ငါးႏွစ္အရြယ္သားငယ္ကို ပုခံုးဖက္ထားလွ်က္ “ ကိုခင္ညိဳေရ… မိုးေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ ရြာမဲ့ပံုပဲ၊ ရွင့္သူငယ္ခ်င္း ကိုေအာင္ဘႏွယ္၊ မိုးရြာမဲ့ဟန္ျမင္ရင္ ေစာေစာျပန္လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကေလးက မိုးခ်ိန္းသံ ၾကားေတာ့ ေၾကာက္ေနၿပီ၊ တကတဲ လူကို စိတ္ပူၿပီး ေမွ်ာ္ေနရေအာင္လုပ္တယ္” ဟု ခင္ညိဳတို႔ တဲဘက္ၾကည့္ရင္း လွမ္းေအာ္ေျပာ၏။

          “စိတ္မပူပါနဲ႔ မသီေရ… ျပန္လာမွာပါ… နင္တို႔သားအမိ မိုးခ်ိန္းသံေၾကာက္ရင္ ငါတို႔တဲဘက္ လာေနေလ”

ခင္မိက လွမ္းေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ပူပူေႏြးေႏြးမိုးထားသည့္ ဓနိရြက္မ်ားက ေလျပင္းျပင္း အတိုက္တြင္ လြင့္ထြက္ကုန္ေတာ့၏။ မိုးခ်ိန္းသံက ဆက္တိုက္ အဆက္မျပတ္။ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ား က ေရေလွာင္ထားသမွ် ေဖာက္ထုတ္လိုက္သလို ေဖ်ာခနဲ အုန္းခနဲ ရြာခ်လုိက္ ၏။ ေလအဟုန္ မိုးအရွိန္ျဖင့္ ဓနိအမိုးမ်ား ဟိုသည္တစ္ရြက္စီလြင့္ကုန္ၿပီ။ ခင္မိတို႔တဲေလး အမိုး မလံုေတာ့၊ ေရတုတ္တုတ္ရႊဲကုန္ေလၿပီ။ ခင္ညိဳနဲ႔အတူ တစ္ဘက္တဲမွ မသီတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ တဲေပၚကို အေျပးအလႊားတက္လာ၏။ တဲကေလး တသိမ့္သိမ့္ တုန္ေနေလၿပီ။

သမီးေလးကို ရင္ခြင္ထဲ က်စ္က်စ္ပါ ေပြ႕ဖက္ထားရင္း၊ တဲေပၚမွ လွမ္းျမင္လိုက္ရ သည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ခင္မိတို႔အားလံုး မ်က္လံုးမ်ား ၀ိုင္းစက္ကုန္ရ၏။ ျမစ္ေရ စိုးရိမ္ေရမွတ္ ကို ေက်ာ္လြန္၍ လွ်ံတက္လာေလၿပီ။ တဲမွ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေရလိႈင္းလံုးမ်ားေၾကာင့္ ေၾကာက္
စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းခိုတြယ္လာရ၏။ ျမစ္ေရလႊမ္းလာသည္က ကမ္းပါးကိုပင္ မျမင္ရေတာ့။ မသီက ဘုရားစာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္းက ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ ကိုေအာင္ဘကို ေမွ်ာ္၏။ မသီရဲ႕သား
ေအာင္မိုးက ေၾကာက္လန္႔စိတ္ျဖင့္ တအိအိငိုေနေလၿပီ။ ခင္မိလည္း သမီးေလးကို ေပြ႕လွ်က္က ခင္ညိဳ႕ လက္ေမာင္းကို ဆုတ္ကိုင္ကာ တရိပ္ရိပ္တက္လာသည့္ ျမစ္ေရျပင္ကိုအ့ံၾသထိတ္လန္႔စြာ ၾကည့္ေနမိ၏။

ေလက အၿငိဳးတႀကီး ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲတိုက္ခတ္လာသည္။ မိုးသီးမိုးေပါက္မ်ားက အလ်ဥ္ မျပတ္ေတာ့။ ေလေရာမိုးပါ သည္းသည္းထန္ထန္၊ သည္းသည္းလႈပ္လႈပ္ ရွိ၏။ ၀ွီခနဲ၊ ရႊီခနဲ ေလခၽြန္သံကဲ့သို႔ အသံမ်ားႏွင့္အတူ ေလျပင္းေမႊ႕လိုက္ရာ ခင္ညိဳတို႔တဲေလး ယိုင္ရာမွ ေစာင္းသြား၏။ အားလံုး တဲေပၚတြင္ ဖင္ထိုင္လွ်က္ က်သြား၏။

          “ ေအာင္မေလး… လုပ္ၾကပါဦး.. တဲေရွ႕ကျပင္အထိ ေရေတြ တက္လာၿပီ”

ခင္မိက ထိတ္လန္႔တၾကားေအာ္လိုက္၏။ သစ္ပင္က်ဳိးသံမ်ားလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ တဲေတြ ျမစ္ေရလွ်ံသည့္အထဲ ေမ်ာကုန္သည္လားမသိ။ ေျဖာင္းခနဲ၊ဒိုင္းခနဲ၊ ၀ုန္းခနဲအသံမ်ား ၾကားေနရ၏။ ၀န္းက်င္တခြင္တြင္ အံု႕ဆိုင္းမိႈင္းေမွာင္သြားသျဖင့္ သည္းသည္းကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ေပ။ ျမင္ေနရသည္က ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အားျဖင့္မာန္ျဖင့္ အရွိန္ေကာင္းစြာ စီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္ေရအဟုန္။ တဲကျပင္မွတဆင့္ တဲၾကမ္းခင္းပါ ေရထဲ တျဖည္းျဖည္း ျမဳပ္လာ ခ်ိန္တြင္ ခင္ညိဳတစ္ေယာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခပ္သြက္သြက္ခ်ရေလၿပီ။

      “ကဲ.. ခင္မိ..နင္က ကေလးကို ေသခ်ာပိုက္ထားၿပီး ငါ့ေဘာင္းဘီကို ၿမဲၿမဲကိုင္လိုက္ခဲ့၊ ငါ့လက္တစ္ဘက္နဲ႔ နင့္ကိုထိမ္းေခၚသြားမယ္၊ မသီ.. နင္လဲ နင့္သားကို ေသခ်ာခါးထစ္ခြင္ခ်ီလိုက္၊ ၿပီးရင္ ငါ့လက္တစ္ဘက္ကိုကိုင္၊ ငါတို႔ ဒီတဲက အျမန္ခြာမွျဖစ္ေတာ့မယ္”

ခင္မိတို႔ ဘာဆိုဘာမွ် ယူရန္ အခ်ိန္ပင္မရလိုက္ေပ။ အ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုျဖင့္ တဲကိုစြန္႔ ခြာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္္ၿပီးေနာက္ ေရထဲသို႔ အားလံုးေျခလွမ္းခ်ခ်ိန္တြင္ ေရက ေပါင္လယ္ေလာက္
ေရာက္ေနေလၿပီ။ ေအာ္သံဟစ္သံမ်ားၾကားေနရ၏။အေျခအေနက ေတာင္မင္းကို ေျမာက္မင္း
မကယ္ႏိုင္သည့္ အေျခအေန။ ခင္ညိဳတို႔ ေရထဲ ခက္ခက္ခဲခဲျဖင့္ ေျခလွမ္းကာ မလွမ္းမကမ္း တြင္ ျမင္ေနရသည့္ ေသာက္ေရကန္ေဘာင္ရိုးဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္၏။ အခ်ိန္က ညေနငါးနာရီ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိၿပီ။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ထက္ပို၍ ၀န္းက်င္သည္ ေမွာင္ရိပ္သန္းေန၏။

အရွိန္အဟုန္ေကာင္းသည့္ ေရစီးႏွင့္အတူ ေမ်ာပါ မသြားေစရန္ မနည္းထိမ္း၍ ေလွ်ာက္ေန ရ၏။ ေရစီးထဲတြင္ အမ်ဳိးအမည္မသိ အရာမ်ားပါ ေမ်ာပါေန၏။ ပိုင္ရွင္မေဖာ္ႏိုင္သည့္ ႏြား တစ္ေကာင္လည္း ေရစီးျဖင့္ ဒေရာေသာပါး ေမ်ာပါသြားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သစ္ကိုင္းက်ဳိးမ်ား၊ ၀ါးလံုးမ်ား၊ အမိႈက္ သရိုက္မ်ားျဖင့္ ျမင္ရာတဆံုး က်ယ္ပ်ံ႕သည့္ ျမစ္ျပင္ႀကီးျဖစ္လာ၏။

ကန္ေဘာင္ရိုးေပၚေရာက္ခ်ိန္တြင္ ခင္ညိဳတို႔တဲေလးသည့္ ျမစ္ေရ၏ သယ္ေဆာင္မႈျဖင့္ စတင္ေမ်ာ
ေနေလၿပီ။ ထိုစဥ္ လူတစ္ေယာက္ သူတို႔ရွိရာဆီ ေရကူးလာသည္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ ရ၏။

             “ကိုေအာင္ဘ”

            “အေဖ”

မသီတို႔သားအမိ ေအာ္လိုက္သံႏွင့္အတူ ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္လွ်က္က မသီတစ္ေယာက္ ကိုေအာင္ဘ ရွိရာဆီသို႔ ေရထဲမွ ျဖတ္ေျပး၏။

             “ ၀ုန္း….”

            “ေအာင္မေလး… ေသပါၿပီ…. လုပ္ပါဦး ကိုခင္ညိဳရယ္…လုပ္ပါဦး”

ခင္မိ အသံကုန္ဟစ္လိုက္၏။ ကန္ေဘာင္ေပၚအထိ ရိုက္ခတ္လာသည့္ေရအရွိန္ေၾကာင့္ ေျခမ ယိုင္ရန္ ေတာင့္ခံ ထိမ္းထားခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရသည့္က အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ တက္လာ သည့္ ျမစ္ေရလိႈင္း။ ထိုေရလိႈင္းက ကိုေအာင္ဘတို႔ မိသားစုဆီ တည့္တည့္၀င္တိုးရာ၊ မ်က္စိေအာက္တြင္ သံုးေယာက္သား ေရေအာက္သို႔ ရုတ္ခ်ည္းျမဳပ္ရင္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြား၏။ ျမစ္ေရျပင္သည္ စီးဆင္းဆဲ၊ ၾကမ္းတမ္းဆဲ၊ ရမ္းကားဆဲပင္။ မသီတို႔ မိသားစုအား ျမစ္ေရ
က အဘယ္ေနရာဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီ မသိေပ။ မ်က္စိေအာက္တြင္ ျဖစ္သြားသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ခင္ညိဳ ေသြးပ်က္သြား၏။ ခင္မိက သမီးေလးကို မလြတ္စတမ္းေပြံဖက္လွ်က္
ေၾကာက္ရြံ႕ တုန္လႈပ္စြာျဖင့္ ငိုေၾကြးေနေလၿပီ။

ေရသည္ မၾကာမီ ကန္ေဘာင္အထိတက္လာၿပီး၊ ကန္ေဘာင္သည္လည္း အခ်ိန္တစ္ခု တြင္ ေရေအာက္သို႔ နစ္ျမဳပ္ရေပဦးမည္။ ခင္ညိဳ ေတြေ၀ေန၍ မရေတာ့ပါ။ ခင္ညိဳတို႔ မိသားစု ယခုထက္ ေရလြတ္ႏိုင္သည့္ အျမင့္တစ္ေနရာဆီသို႔ ေရႊ႔မွ ရေပေတာ့မည္။ ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေကာက္ရိုးပံုႀကီးဆီသို႔ ခဲရာခဲဆစ္ ေရကူးၾကျပန္၏။ သမီးေလးျဖဴေဖြးလည္း ေရျဖင့္
စိုနစ္ေနေလၿပီ။ လူႏွစ္ရပ္နီးပါး ေကာက္ရိုးပံုသည္ ေရထဲတြင္ ရင္ညြန္႔ေလာက္အထိ ျမဳပ္ေနေလၿပီ
။ ေျပးစရာ ေျမမရွိေတာ့ေပ။ ၀န္းက်င္တြင္ ေကာက္ရိုးပံုထက္ ျမင့္သည့္ေနရာ မရွိေတာ့။ အသက္ေဘး လြတ္ရန္ မည္သည္မ်ားက တြန္းအားေပးသည္မသိ။ ေကာက္ရိုးပံုေပၚသို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း တြန္းတင္တြယ္တက္ရင္း သံုးေယာက္သား ေကာက္ရိုးပံုထိပ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ရ၏။

ေနရာတိုင္းတြင္ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း။ မိုးက သည္းထန္စြာ ရြာေနဆဲ။ ေလက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ေနဆဲ။ ေကာက္ရိုးပံုထိပ္ကို ခ်ဳိင့္ခြက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ၿပီး သမီးေလးျဖဴေဖြးကို ထိုခ်ဳိင့္ခြက္ထဲ ထည့္လိုက္၏။ ခင္မိက သမီးေလးျဖဴေဖြး မိုးမစိုေစရန္ အေပၚမွ ေမွာက္အိပ္လိုက္၏။ တဖန္ ခင္ညိဳက ခင္မိေပၚမွ ထပ္၍ ျပဳတ္မက်ေစရန္ အုပ္မိုးဖက္ထားလိုက္၏။ ေက်ာျပင္ကို လာထိမွန္သည့္ ျပင္းထန္သည့္ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားက ေက်ာက္ခဲစမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ပစ္ေပါက္ခံေနရသလိုပင္။ ေၾကာက္စိတ္ ၀မ္းနည္းစိတ္ျဖင့္ ငိုရင္းက သိမ့္သိမ့္တုန္ေနသည့္ ခင္မိ၏ခႏၶာကိုယ္ အေတြ႔ကို ခင္ညိဳသိေနရသည္။ ခင္ညိဳမ်က္လံုးမွလည္း မ်က္ရည္မ်ား က်ေနသည္လား။ ကိုယ္တိုင္ပင္ မကြဲျပားေတာ့ေပ။

           “ကိုခင္ညိဳ လုပ္ပါဦး သမီးေလး ေအးစက္လာသလိုပဲ၊ အသံမထြက္ေတာ့သလိုပဲ..”

မိုးတိတ္သြားေသာ္ျငား ေလက ျပင္းျပင္းတိုက္ခတ္ေနဆဲ။ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္းတြင္ တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦး မျမင္ရ။ ထို႔အတူ သမီးေလးျဖဴေဖြး၏မ်က္ႏွာကိုလည္း မျမင္ေတြ႔ရ။ စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ သမီးေလးကို ခင္မိက ေကာက္ရိုးပံုခ်ဳိင့္ခြက္ထဲမွ ေပြ႔ယူကာ ရင္ခြင္ထဲထည့္ ရင္း ျဖဴေဖြး၏ေအးစက္ေနသည့္ လက္ဖ၀ါးေလးမ်ားကို အာေငြ႔ျဖင့္ အေႏြးေပးကာ ေႏြးေစ၏။ ထို႔အတူ ခင္ညိဳကလဲ ျဖဴေဖြး၏ ေျခဖ၀ါးေလးမ်ားကို လက္ျဖင့္ဆုတ္နယ္ရင္း အပူေငြ႔ေပး၏။ အတန္ၾကာ ဆုတ္နယ္အေႏြးေပးရင္းက ျဖဴေဖြး၏ ညည္းသံေလးထြက္လာ၏။

     “ေတာ္ပါေသးရဲ႕…ေတာ္ပါေသးရဲ႕ သမီးေလးရယ္.. အေမက သမီးေလး အသက္ပါသြားၿပီေတာင္ ထင္ေနတာ”

အရူးတစ္ေယာက္လို တဖြဖြရြတ္လွ်က္က ခင္မိက ျဖဴေဖြးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ႏို႔တိုက္၏။ တကူးတကန္႔ အိက်ီ ၤလွန္၍ ႏို႔တိုက္ရန္မလို။ ေလအရွိန္မိုးအရွိန္ ေျပးရင္းလႊားရင္း ကူးခတ္ရင္းျဖင့္ ခင္မိတြင္ အိက်ီ ၤပင္ မရွိေတာ့။ ထို႔အတူ ခါး၀တ္လည္း နတၱိပင္။ အသက္ေဘးရုန္းကန္ေနရသည္ႏွင့္ အဘယ္ေနရာတြင္ ကၽြတ္က်န္ရစ္ခဲ့သည္မသိ။ ခင္ညိဳသည္လဲ ေျခသလံုး၀က္ ေဘာင္းဘီတို   ေခ်ာင္ေနသျဖင့္ ခါးရွိ ခါးပတ္ကြင္းတြင္ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးထည့္ၿပီး ခ်ည္ေႏွာင္၀တ္ထားမိ၍သာ ကၽြတ္မက် ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္က အရွက္ထက္ အသက္က ပို၍ အေရးႀကီးေနေသာအခ်ိန္ပင္ မဟုတ္ပါလား။

ထိုစဥ္ ခင္ညိဳတို႔ရွိေနသည့္ ေကာက္ရိုးပံုႀကီး သိမ့္ခနဲ လႈပ္ရွားသြား၏။ ထိုု႔ေနာက္ ေကာက္ရိုးပံုႀကီး သည္ ေရစီးအတိုင္း စတင္၍ တအိအိေမ်ာေတာ့၏။

           “ ကိုခင္ညိဳေရ… က်ဳပ္တို႔ ေမ်ာေနၿပီ.. လုပ္ၾကပါဦး.. လုပ္ၾကပါဦး.. ဘာမွလဲ မျမင္ရဘူး.. က်ဳပ္တို႔ ေသေတာ့မယ္ထင္တယ္.. က်ဳပ္သမီးေလးလဲ ေသေတာ့မွာပဲ.. လုပ္ပါ ကိုခင္ညိဳ.. သမီးေလးေသလို႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္..”

ေကာက္ရိုးပံုႀကီးသည္ ေမ်ာရာမွ အရွိန္ရလာကာ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာ၏။ ေမ်ာပါေနသည့္ နေဘးတြင္ သစ္ပင္ ထိပ္ဖ်ားမ်ား ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ က်န္ခဲ့ေလာက္ေအာင္ အရွိန္က ျမန္လာ ၏။ ေမွာင္မည္းေနသျဖင့္ ဘာကိုမွ် မျမင္ရ။ မည္သည္႔ ေနရာသို႔ ေမ်ာေနသည္ကိုလဲ မသိရေပ။ ေမ်ာေနသည့္ ေကာက္ရိုးပံုထိပ္တြင္ ခင္မိက ျဖဴေဖြးကို အုပ္မိုး၊ ခင္ညိဳက ခင္မိကို ထပ္မံအုပ္မိုး၍ ဖက္ထားလွ်က္မွပါလာခဲ့၏။

ေကာက္ရိုးပံုႀကီးသည္ ေမ်ာပါစဥ္ လမ္းတေလွ်ာက္ရွိ သစ္ပင္မ်ားျဖင့္ ၿငိမိတိုက္မိ၏။ ထို႔ေနာက္ တစ္ႀကိမ္တိုက္မိတိုင္း နည္းနည္းစီ ပဲ့ပဲ့ထြက္လာရင္း တျဖည္းျဖည္းေသးလာ ၏။ ေလက ျပင္း လြန္းသျဖင့္ ရႊီခနဲ ၀ီခနဲ ေအာ္ျမည္လွ်က္တိုက္ေနရာ ေက်ာျပင္အႏွံ႔ အပ္ေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ထိုးစိုက္ေနသလို စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းျဖင့္ နာက်ဥ္ေနရ၏။ တစ္ႀကိမ္တြင္ ေကာက္ရိုးပံုသည္ သစ္ငုတ္တိုတစ္ခုျဖင့္ ၀င္ၿငိမိရင္း ဆက္မေရြ႔ပဲခ်ိတ္မိေန၏။ ေကာက္ရိုးပံုသည္ ဆက္၍ခိုကပ္ မေနသင့္ေလာက္ေအာင္ ေသးငယ္လာေပၿပီ။ အေျခအေနမဟန္ေတာ့သည့္ အႏွီေကာက္ရိုးပံုကို စြန္႔ခြာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ကို ခင္ညိဳ သိလိုက္မိသည္။ ျဖဴေဖြးကိုေပြ႔ပိုက္ထားသည့္ ခင္သီ့ကို သစ္ငုတ္ေပၚတြန္းတင္လုိက္ၿပီး ခင္ညိဳလည္း ေနာက္မွ လိုက္တက္ လိုက္၏။

ခင္ညိဳ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ေလသည္။ သစ္ငုတ္ေပၚေရာက္၍ မ်ားမၾကာမီ ၿငိေနသည့္   ေကာက္ရိုးပံု သည္ အစအနမွ်ပင္ မျမင္ရေတာ့ပဲ ေရစီးထဲေမ်ာ ကာ ျမင္ကြင္း မွ ေပ်ာက္သြားေတာ့၏။ သစ္ငုတ္က လူတစ္ေယာက္ဖင္ထိုင္စရာေနရာသာ ရွိေသာ္ျငား၊ ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိ ခက္ခက္ခဲခဲ ထိုင္ေနရေသာ္ျငား၊ အခုလို အသက္ေဘးက လြတ္ေျမာက္ေန ရသည္ကပင္ကံၾကမၼာ ကို ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ ေအးစက္ေနသည့္သမီးျဖဴေဖြး၏ ေျခေထာက္ေလး မ်ားကို ခင္ညိဳက သူ႔ခ်ဳိင္းၾကားထဲသို႔ ထည့္ကာ ေႏြးေထြးေစ၏။ ခင္မိကလည္း လက္ဖ၀ါးေလးႏွစ္ဘက္ကို
ေႏြးလာေအာင္ ပြတ္ေပး၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္တိုင္က အ၀တ္ဗလာျဖင့္ ေမးရိုက္မတတ္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေန၏။ သစ္ငုတ္အေျခအေန ခိုင္မခိုင္ ခင္ညိဳက ေရေအာက္ ဆင္း၍ စမ္းၾကည့္ရာ ေရထဲ ေမ်ာမည့္အေနအထားမရွိ။ ေျမတြင္ ခိုင္ခိုင္ၿမဲ သည့္ သစ္ငုတ္ျဖစ္ေန၍ သည္တစ္ညေတ့ာ သစ္ငုတ္ေပၚတြင္ မနက္မိုးလင္းရေတာ့မည္ဟု စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ခင္မိကို အိပ္ေစလိုက္၏။

သူ႔ကို မွီထားရင္း ေမွးေနသည့္ ရင္ခြင္ထဲကေလးႏွင့္ ခင္မိကို ၾကည့္၍ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္သည့္ သူတို႔ အျဖစ္ကို အ့ံၾသေနမိ၏။ တဲအတြင္းရွိစဥ္ ျမစ္ေရစတင္တက္ခ်ိန္က ၾကားရသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံထိတ္လန္႔စြာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ျပန္ေတြးမိရင္း ရြာကလူေတြ ဘယ္ေတြေရာက္ ဘယ္ေတြေပါက္ကုန္ၿပီနည္း။ မည္သူေတြ ေသ၍ မည္သူေတြ ရွင္သနည္း။ အိမ္နားက ကိုေအာင္ဘတို႔ မိသားစုေရာ ေသမင္းက ေခၚေဆာင္သြားေလၿပီလား။ ေတြးရင္းက ခင္ညိဳ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။

မိုးစဲသြားေလၿပီ။ ေလက ျပင္းျပင္းတိုက္ေနဆဲ။ ေရစီးကလည္း ျပင္းျပင္းစီးဆင္းေနဆဲ။

သမီးေလးျဖဴေဖြးက ဂါ၀န္အနီေရာင္ေလးျဖင့္ လွလို႔ေနသည္။ ခင္ညိဳနဲ႔ခင္မိက သမီးျဖစ္သူ ျဖဴေဖြးကို လက္တစ္ဘက္ တစ္ခ်က္ တြဲထား၏။ သမီးေလးက ပါးျပင္ေဖာင္းေဖာင္း အိအိေလးျဖင့္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းလွသည္။ ခင္မိတို႔သံုးေယာက္သား ရြာဦးေစတီရွိရာသို႔ ဦးတည္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း ေစတီရွိရာသို႔ တက္လာခဲ့၏။ ျဖဴေဖြးက   ေလွကားထစ္မ်ား တက္ရသည္ကို ေပ်ာ္၍လားမသိ၊ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနသည္။ တက္လာ လိုက္သည္မွာ တစ္ထစ္ၿပီးတစ္ထစ္။ အို… ေလွကားထစ္ေတြက တက္လို႔မဆံုးႏိုင္ေတာ့ ပါလား။ ေျခေထာက္မ်ားပင္ ေညာင္းခ်ိလာၿပီ။ သမီးေလးလဲ ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းေနေတာ့ မွာပဲ ဟု ခင္မိေတြးမိသည္။ ထိုစဥ္ ေလွကားေနာက္ထပ္ တစ္ထစ္သို႔ ေျခအလွမ္း၊ ၊ေျခနင္း ရန္ ေနရာမရွိေတာ့ပဲ ေလဟာနယ္ထဲသို႔ သံုးေယာက္သား နစ္ဆင္းသြားေတာ့၏။ ခႏၶာတစ္ခုလံုး လွပ္ခနဲ ေအးခနဲ။ ထိတ္လန္႔သြားလွ်က္က “အား” ဟု စီစီေလာင္ေလာင္အသံျဖင့္ ခင္မိ ေအာ္ဟစ္လိုက္မိသည္။

            ““““အား…”””

 စူးစူးနစ္နစ္ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ငုတ္တုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားရာမွ ခင္ညိဳလန္႔ႏိုးလာ၏။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခင္မိ မ်က္ႏွာက ေၾကာင္စီစီ။

             “ အိပ္မက္..အိပ္မက္… သမီးေလး..သမီးေလး…”

       “ ေအာင္မေလး.. ကိုခင္ညိဳေရ.. မရွိေတာ့ဘူး… မရွိေတာ့ဘူး… လုပ္ပါဦး.. သမီးေလး မရွိေတာ့ဘူး…”

ခင္မိ၏ မ်က္ရည္လူးေနသည့္မ်က္ႏွာ။ ထို႔ေနာက္ ျဖဴေဖြး။ သမီးေလး ျဖဴေဖြး ဘယ္ေရာက္သြား သနည္း။ သစ္ငုတ္အစြန္းတြင္ ၿငိတြယ္က်န္ရစ္ေနခဲ့သည္က ျဖဴေဖြးကို ထုတ္ပတ္ထားခဲ့သည့္ အနွီးပိုင္းေလး။ ခင္ညိဳသည္ ခင္မိကို ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္း၍ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ဟီးခ်ကာ ငိုလိုက္ မိေတာ့သည္။ ေရာင္နီပ်ဳိ႕ခ်င္ေလၿပီ။ ေကာင္းကင္တြင္ က်ီးကန္းအာသံမ်ားနဲ႔အတူ က်ီးကန္းမ်ား ဟိုသည္ ၀ဲပ်ံေနၾက၏။ ၀န္းက်င္တြင္ ခင္ညိဳႏွင့္ခင္မိ၏ ငိုသံမ်ား ပ်ံ႕လို႔ေန၏။ အေဖႏွင့္အေမ ပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္၍ ငုတ္တုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္ ျဖဴေဖြးေလး ေရစီးထဲ ျပဳတ္က်ကာ အဘယ္ေနရာသို႔
ေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီနည္း။

Untitled

အလင္းေရာင္ပီသစြာ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္တြင္ ေလေရာမိုးပါ ၿငိမ္သြားေခ်ၿပီ။ ထို႔အတူ သူတို႔ႏွင့္ အတူရွိခဲ့သည္ ျမစ္ေရျပင္က်ယ္ႀကီးသည္လည္း မ်က္လွည့္ဆရာ မ်က္လွည့္ျပ လိုက္သလိုပင္ ယခု အဘယ္ေနရာသို႔ ေရာက္သြားသည္မသိ။ ပါတ္၀န္းက်င္တြင္ ေအာ္သံ ေခၚသံ အကူအညီေတာင္း သံမ်ား စတင္ ၾကားလာေနရၿပီ။

ေခါင္းေမႊးစုတ္ဖြား ခႏၶာအထက္ပိုင္းဗလာျဖင့္  ဟိုထိုးဒီထိုး လက္ညိႈးညႊန္ရာသို႔ ခင္မိအလိုေတာ္က် သစ္ကိုင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ရႊံ႕ႏြံထဲထိုးဆြ၍ သမီးရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေနရသည့္ ခင္မိတို႔လင္မယား ကို ေတြ႔ျမင္ေနရသည္မွာ  ရင္နင့္စရာေကာင္းလွေပသည္။

ပီနံအိတ္ခြံစုတ္ပတ္၍ ခင္မိလက္ကို တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ထားေသာ ခင္ညိဳခႏၶာကိုယ္မွ ေခၽြးမ်ားႏွင့္ အၿပိဳင္ သူ၏မ်က္၀န္းမွ တလိမ့္လိမ့္က်ဆင္းေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားသည္ အမိႈက္သရိုက္မ်ား၊ လူေသေကာင္မ်ားျဖင့္ တစျပင္ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည့္ ဗြက္ေတာထဲတြင္ အေသာမသတ္က်ဆင္းလွ်က္ ရွိသည္။

“ ဟိုမွာ.. ဟိုမွာ… ေတြ႔ၿ႔ပီ… ေတြ႔ၿပီ…” ဆိုသည့္ ခင္မိ၏ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ သမီးေပ်ာက္ေအာ္သံႏွင့္ အတူ၊ ခင္မိေျပးသြားသည့္ေနာက္ သစ္ကိုင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရသည့္ ခင္ညိဳ႕ကို ဘ၀တူဒုကၡသည္မ်ားသာမက ကယ္ဆယ္ေရး အဖြဲ႔၀င္မ်ားကပါ မည္သို႔ေသာ အားေပးစကား ေျပာၾကားရမွန္း မသိေအာင္ပင္ ရင္နင့္ေၾကကြဲစြာ ၾကည့္ရင္း အားလံုး၏ရင္ထဲ မ်က္ရည္မစဲေအာင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။    ။

Untitled1a

(၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ နာဂစ္ ၇ ႏွစ္ ႏွစ္ပတ္လည္ အမွတ္တရအထူးထုတ္၊ ေအာင္ပင္လယ္မဂၢဇင္း)

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ။

 index

Share
This entry was posted in ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွစာမူမ်ား, ၀တၳဳ. Bookmark the permalink.

4 Responses to နတ္ဆိုးက်ိန္စာ

  1. ျမေရ…
    ဟိ… အသံျပဳတာ… လာလည္ေၾကာင္း…

  2. ၇-ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားၿပီေနာ္။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ရင္း စိုးရိမ္ထိတ္္လန္႔မႈေတြနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးသံေတြ ရင္ထဲထိထိုးေဖာက္ခံစားမိတယ္။ ဘ၀ဆက္တိုင္း ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမ်ားနဲ႔ေကြကြင္းႏိုင္ၾကပါေစလို႔လဲ အားလံုးအတြက္ ဆုေတာင္းမိတယ္။

  3. အမေရးထားတာေလး ဖတ္ရင္း မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ၀ဲမိတယ္
    အဲ႔ခ်ိန္တုန္းက သူတုိ႔ရင္ထဲ ဘယ္လုိမ်ားေနမလဲေနာ္….
    တကယ္ကုိ ႀကံဳေတြ႔ခံစားေနရေအာင္ကုိ ဖတ္ရတာ ရင္ထဲထိေရာက္တယ္ အမေရ…။

    အလည္မလာျဖစ္တာ ၾကာျပီေနာ္… ေနာက္ပုိင္းလည္း လာလာဖတ္ပါ႔မယ္လုိ႔..

    ခ်စ္ခင္တဲ႔…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>